Dromen over sterke Marokkaanse koffie

Vanochtend werd ik wakker met wel de herinnering aan een hele bijzondere droom. Ik bleef nog even liggen om de details van de droom terug te halen. Ik droomde over een gesluierde Marokkaanse dame die samen met haar drie kinderen naar Nederland vloog om een sessie met mij te hebben. Daar zaten we dan, in een klaslokaal samen met haar drie kinderen. De oudste was tien jaar en de jongste was net vier jaar. Ze had eten en sterke Marokkaanse koffie meegenomen. Ik zette thee. We zaten op de grond.

Ze vertelde over een aantal incidenten waar ze verdrietig over was. Over een kennis die haar familie opbelde om te zeggen dat hij haar nooit meer zou opzoeken vanwege een conflict dat jaren geleden had plaatsgevonden. Ze vond het onterecht en voelde zich machteloos. Ze schoot in tranen. Wat er door mij heen ging en ik richting haar uitstraalde was dat ze heel gevoelig is en diep geraakt was door de onterechte veroordeling. Door het hebben moeten ontvangen van die negatieve energie van die kennis.

Vervolgens kwam er verdriet op over het loslaten van haar kinderen en haar herwonnen vrijheid, omdat de jongste net vier was geworden. Maar het verdriet dat ze liet gaan, ging over toen haar oudste, van nu tien jaar, net vier was geworden. Dit vertelde mij dat ze nu pas de tijd, geestelijke en emotionele ruimte had om dit stuk te erkennen en te doorvoelen.

Het derde incident was dat ze zich erg druk maakte over een bepaalde net uitgebrachte, super aantrekkelijk uitziende hummusdip die schadelijke stoffen bevatte voor kinderen. Ik vond het mooi om de gezondheidsactivist in haar naar boven te horen komen. Mijn wereldbeeld werd een stukje ruimer; iemand die opgroeiend in een Islamitische cultuur en zich veelal in en om het huis beweegt vanwege de zorg voor het gezin, zich opwierp om hier verandering in te willen brengen.

Ik kan mij niet meer herinneren hoe de overgang verliep van bovenstaande scène naar hoe het klaslokaal vol stroomde met kinderen en een leraar. De leraar hielp mij met het oprapen van theezakjes en ander afval en daarna was de droom afgelopen.

HSP Voeding: ik laat mijn lichaam beslissen, keer op keer

Deze blog is een vervolg op de blog HSP Voeding: wat ik voel is veel sterker dan ik.

De volgende dag had ik een videoskype sessie met een jongedame die ik al een jaar begeleid. Zij vertelde me dat ze was gestopt met het eten van vlees. Haar lichaam verteert het niet goed. Ze koos ervoor om alleen maar voeding tot zich te nemen die haar lichaam kan verteren. Haar uitspraak resoneerde met waar ik de afgelopen maanden qua voeding mee bezig was. Wederom synchroniciteit!

De afgelopen tijd waren er momenten dat ik er bewust voor koos om een pizza met witte tarwe-bodem te eten. Ik genoot ervan. Of inderdaad die zelfgemaakte baopao van wit tarwemeel en biologisch gestoofd vlees. Mijn moeder had extra gestoofd vlees meegegeven wat ik de volgende dag (met smaak) had opgesmikkeld. Het viel prima, maar wat het bij mij is, is dat ik voel dat het langer in mijn darmen blijft en dat de ontlasting niet soepeltjes verloopt. Ik merk het steeds beter en het heeft een duidelijke impact op mijn energieniveau. Al een paar keer dacht ik: dat wil ik niet meer, ik wil mij altijd energiek voelen.

Dus de aaneenschakeling van synchronische gebeurtenissen was zeer welkom én voelde, hoe verwarrend het ook was, als een liefdevolle steun in mijn rug van het universum. Dit is blijkbaar mijn pad. Mijn hoofd, mijn ego, mijn ik, mijn culturele identiteit moest er heel erg aan wennen. Werd aan wankelen gebracht.

Terwijl Arnold naar mijn relaas luisterde kwam ik dichterbij de emotionele pijn in de kern van emotionele verwarring. Opeens was ik onderdeel van een dierbaar beeld van vroeger. In tranen zag ik mezelf als schoolgaand kind. Ik ging naar de basisschool op loopafstand van het Chinees-Indisch restaurant van mijn opa en oma. Mijn oma haalde ons vaak op van school. We kwamen aan in het restaurant en mijn opa liep blij de trap af met de vraag: ‘Wat willen jullie eten?’ Het antwoord en de smaak- en visuele beleving die mij het meest was bijgebleven, was die van een goed gebakken biefstuk met champignons.

Soms antwoordde ik niet, maar blijkbaar las mijn opa in mijn blik dat ik dit wilde eten. Hij stelde het zelf voor en ik juichte van blijdschap. Het bijzondere van dit tafereel vind ik ook wel dat het een typisch Hollands gerecht is dat mijn opa subliem bereidde. Het vlees was heerlijk mals en de saus was verrukkelijk. Mijn voedingsontwikkeling maakte een lichte angst vrij; het voelde voor mij alsof ik afscheid moest nemen van mijn opa, van mijn culturele achtergrond. Maar ik nam geen afscheid van hem, in plaats daarvan, voelde ik juist zijn liefde voor mij. Een uitspraak van de schrijver Abdelkader Benali sluit hier mooi op aan: “Het belangrijkste ingrediënt van een gerecht is de herinnering”.

Ik voel mij gezegend dat ik door deze emotionele ontwikkeling heen mag gaan. Ik voel mij vrijer en vol vertrouwen in het leven. Het doorvoelen van dit verdriet opende mijn ogen en ik voelde de liefde weer stromen. En ik blijf erbij: ik wil nog steeds niet beslissen dat ik voor de rest van mijn leven geen (rood) vlees meer eet of andere voedingsmiddelen die niet goed worden verteerd. In plaats daarvan laat ik mijn lichaam beslissen, keer op keer.

HSP Voeding: wat ik voel is veel sterker dan ik

Ik wilde het niet zeggen, maar ik heb het toch gezegd, want ik werd duizelig en licht misselijk. Er was kortsluiting in mijn lijf. Ik vroeg mij af waar die kortsluiting door was ontstaan. Het waren emoties, daar was ik zeker van. Snel scande ik diverse situaties in mijn hoofd en belandde bij datgene wat het meest verwarrend voor mij was.

In gesprek met Arnold: ‘Ik vind het heel moeilijk om dit tegen je te zeggen. Ik wil het eigenlijk niet.’ Vervolgens zette ik mijn gedachten uit en zei het heel snel ‘Ik eet geen (rood) vlees meer’. Ons aan te vangen gesprek werd onderbroken door een korte pauze: onze jongste liet van zich horen, (borst)voedingstijd.

Eenmaal terug in het gesprek liet ik een waterval aan woorden stromen en het begon met: ik wil niet beslissen dat ik geen vlees meer eet, maar wat ik voel is veel sterker dan ik. Een aaneenschakeling van gebeurtenissen hadden mij namelijk verteld dat ik geen behoefte meer heb aan vlees. Iets in mij wilde het niet met Arnold delen, omdat hij veganistisch (gluten-, suiker- en zuivelvrij) eet. Hier is hij al een tijd mee bezig en ik trok mijn eigen voedingsplan.

Waarom wilde ik het niet vertellen? Omdat het dan “echt” werd, het zou tastbaarder worden. Ik zou me dan aan mijn woorden moeten houden. En hoe zou ik ermee omgaan als mijn moeder weer zo’n verrukkelijk zelfgemaakt broodje baopao bereidt met gestoofd vlees? Ik wilde mezelf niet vastleggen met een besluit, maar ik kon mijn gevoel en de synchronische gebeurtenissen niet negeren. Dat kan niet, want ik leef naar mijn gevoel. Kortom: ik was in de war.

Het begon op een doodgewone maandag (10 juli 2017), ik werd wakker met de gedachte dat ik geen behoefte meer heb aan rood vlees. Ik schrok van deze gedachte, maar het klopte, de weken ervoor had ik geen vlees meer gekocht en klaargemaakt. De woensdag erop stond ik in de Ekoplaza. Ik had een bakje rundvleesgehakt in mijn handen, het was in de aanbieding. Ik voelde er niks bij. Er kwam geen beeld op van een lekker gerecht. Ik was lichtelijk verbaasd en legde het terug in de koeling.

Het weekend erop waren we in Rotterdam, in het appartement van een vriendin. Arnold, Amé en ik hebben de film Okja gezien. Arnold was in tranen. Amé huilde met hem mee. Ik was geraakt. Arnold voelde dat hij qua voeding op het juiste pad zat. Amé werd flexitariër en ik was verbouwereerd. Al wandelend in Rotterdam centrum langs de restaurants aan het Schouwburgplein merkte ik op hoe het tegen mijn borst stuitte dat de mensen op het terras grote hompen vlees aan het eten waren. De week erop in Amsterdam had ik hetzelfde: terwijl ik drie dames achter hun net geserveerde hamburgers zag zitten, liep het water bij mij niet! in de mond. Wat?! Dat kende ik niet van mezelf.

Drie weken later.

Ik sprak tijdens een lunch een goede vriendin. We raakten aan de praat over voeding en de industrieën die erachter zitten. Zij wist veel te vertellen. Opeens sloeg ze haar handen tegen haar wangen en riep uit: ‘De film Okja moet je niet met Amé kijken!’ Ik: Dat hebben we al gedaan. Zij: ‘Oh, oh, door deze film ben ik gestopt met het eten van vlees.’ Zij was, net als Arnold, helemaal in tranen door de boodschap (en beelden) van deze film. Zij was er ook al langer mee bezig; bijvoorbeeld op een barbecue, zich realiserende waarom er zoveel vlees werd gegeten, het was niet eens van een hoogwaardige kwaliteit. Diezelfde avond zou ze naar een familiebarbecue gaan en haar eigen vegetarische hamburgers meenemen. Dit was hét vriendinnetje waarmee ik mijn passie voor Asian food deelde; geen Koreaanse barbecue meer, geen dimsummetjes.

Wordt vervolgd…

Foto: Één van Arnold’s heerlijke vegan creaties: krokant gebakken rijstpannekoek met kruiden en specerijen.

HSP Coaching: de kop is eraf

20246420_1188224557955903_5683317620411989451_n

Vanochtend kreeg ik een belletje: ‘Ik voel me niet lekker, ben misselijk en kan niet naar Den Haag komen voor de introductiesessie.’ Ik haalde haar over: dat je emotioneel niet lekker in je vel zit kan ertoe hebben geleid dat jij je nu fysiek ellendig voelt. Het is juist een uitgelezen kans om je emoties met mij te delen. Je kan nu wel wat ondersteuning gebruiken. Uiteindelijk spraken we elkaar via FaceTime. Ze hoefde maar één keer weg te lopen, omdat ze zich misselijk voelde. Verder voelde het als een enorme overwinning om het gesprek te hebben gehad. De kop is eraf.

Na het ondergaan van bijna drie burn outs en vele vormen van therapieën kwam ze bij mij terecht. Ze wilt nu gaan voor verandering dat beklijft. Inmiddels kent ze zichzelf heel erg goed. Ze weet ook dat ze, zelfs wanneer ze wordt begeleid, een bepaalde gereserveerdheid behoudt. Dat zijn haar angsten. Ze durft zich niet helemaal te geven. Maar die intentie heeft ze bij mij wel. Ze wilt zich openen. Ze wilt die beerput opentrekken, ook al vindt ze het doodeng. Ze heeft het al jarenlang proberen te verstoppen of ervoor proberen te vluchten. Het kan zo niet langer meer.

Ze wilt genieten van het leven. Ze wilt niet alleen maar erover lezen dat het kan, dat je je levendig en stralend kunt voelen vanuit je innerlijke kracht. 

Met deze sessie wilt ze voor eens en altijd zichzelf leren omarmen. Spreken over weggepest worden bij verschillende werkgevers, zich klein en angstig voelen in het leven en niet open kunnen staan voor intimiteit in haar liefdesrelatie zijn geen alledaagse gespreksonderwerpen. Ik zag een getinte vrouw voor me, net de vijftig gepasseerd, maar lijkt veel jonger. Mijn eerste gevoel bij haar huidskleur was dat ze van Indische afkomst is, daarna dacht ik dat Moluks ook een optie was. Terwijl ze vertelde over het ondergaan van pesten op het werk en hoe ze niet in staat was iets van een weerwoord over haar lippen te krijgen, na diverse directe aanvallen over haar functioneren, dacht ik het weer: als haar culturele afkomst Indisch is zou dat heel veel verklaren.

En dat klopte: ze draagt de pijn met zich mee van haar ouders die door de oorlog in Nederlands-Indië waren getraumatiseerd.

Wat ik vooral heel erg fijn en bijzonder vond van deze sessie is dat dit contact ervoor zorgde dat ik met je wil delen dat ik een gedegen ervaring heb opgebouwd in het begeleiden van mensen met een Indische afkomst. Gebaseerd op haar verhaal en andere Indische verhalen uit mijn praktijk koppelde ik een aantal inzichten aan haar terug. Het kwam binnen, de tranen rolden over haar wangen. Hoewel het proces van emotionele ontwikkeling de emotionele en fysieke pijn naar de oppervlakte zal brengen, gaan we enthousiast en met goede moed aan de slag.

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Geef toe dat het zeer doet

18836744_800771383420309_1223213404000812721_o

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik, door ieder uniek hooggevoelig mens die zijn of haar hart richting mij opent, blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat hij/zij maximaal groeit op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de, waarschijnlijk hooggevoelige, lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Over afronden gesproken. Toen we terugkwamen van buitenlandexcursie meteen de volgende ochtend kon ik mijn diploma tekenen. Ik was geslaagd! JOEPIE! (Ben ik nu echt blij met dat papiertje? Ik ben ieder geval blij dat ik een handtekening kan zetten om dit goed af te sluiten en zo met iets anders te beginnen!!!! ☺) De volgende dag ging ik nog afscheid nemen van een lerares en van iemand van stage.

Toen ik dat allemaal had gedaan! Toen was ik doodmoe. Ik heb echt lang op bed gelegen. En mijn lichaam zakte als een pudding in elkaar en ik moest weer huilen. Mijn vriend zei: ‘Nu kun je dingen loslaten he?!’ Jup! Mijn familie wilde ook nog komen omdat ik geslaagd was. Ik wilde ook dat ze zouden komen, maar ergens was ik bang. Mijn huisbaas kwam en vroeg: ‘Wanneer ben je weg? Je hebt je kamer toch opgezegd?’ Waarop ik antwoordde vanuit mijn hoofd: maandag ben ik weg, dan ga ik werken! Is dat oké? Ja dat was oké!

Maar ik begon woensdags pas met werken en maandag zouden mama, oma, zus en zusje komen. Dus ik was lichtelijk in paniek, toen bedacht ik dat ik ze dan maar beter af kon bellen. Ik zei tegen mijn moeder het kan echt niet. Ik moet maandag het huis uit zijn. Ik moet hier echt weg, kan het niet een andere keer. Mijn moeder zei: ‘Oma heeft haar poetshulp verzet en we kunnen ook ergens anders afspreken.’ Ze had gelijk! Ik zou er later op terug komen. Ik besprak het met mijn vriend en zei in paniek. Er klopt helemaal niets van wat ik heb gedaan! Ik heb allerlei dingen gezegd die niet kloppen! (Sorry vriend! Die op dat moment alles over zich heen kreeg.)

Ik vroeg aan mijzelf: Wil ik dat ze komen? Meteen kwam het antwoord: Ja! Toen belde ik mijn moeder op en zei: Sorry! Je kan komen! Ik voel mij bang! Zonder precies uit te kunnen leggen waarom ik bang was. Daarna ging ik op een matje liggen en vroeg ik aan mezelf wat ik nu moest doen? Het antwoord was: Geef eraan toe. Geef toe dat het niet gaat en geef toe dat het zeer doet.

Liefdevol ontvangen door zus en papa die mij wilden helpen.
Liefdevol ontvangen door mijn vriend.
Liefdevol ontvangen door mijn oude basketbaltrainster.
Liefdevol ontvangen door familie die langs zou komen.

De volgende dag heb ik een afspraak rebirthing via skype.

Ademhalen!!!! Er zit spanning in mijn lijf! Wanneer ik vertel hoe het gaat komen de tranen al gauw. Mijn hele lichaam voelt gespannen! Ik adem, mijn buik doet zeer en trilt. De tranen rollen. Op een gegeven moment ben ik redelijk door mijn gespannen buik heen geademd, en komen steeds deze zinnen in mijn hoofd: ik ben zo liefdevol ontvangen de laatste tijd. Dan kom ik bij de pijn in mijn hart uit, Ik ben bang om het oude los te laten. En dan begin ik nog harder te snikken.

Mijn intentie was: ik heb mijn diploma gehaald. Mijn intentie is: Het stroomt van binnen.

Afgelopen dagen was ik aangekomen op mijn werkplek. Ik heb de eerste twee dagen de tijd genomen om te landen. Vrijdag was mijn eerste werkdag. Aangekomen op mijn tijdelijke nieuwe woonplek voor door de weeks. De camper!

*Tussen de weilanden en de bomen!
*Geen internet,
*Fijne collega’s,
*Spelen met kinderen,
*Pijn op mijn borst en buik,

*Het besef hebben: Ik werk van 7-4, vier dagen in de week. En hoef daarnaast niets meer aan school te doen, of andere dingen,

*Gevoelens op een rij zetten,
*Lijnen uitzetten, om het te laten stromen van binnen,
*Contact houden met vriend,

*Zutphen is een super fijne stad, met zijn oude uitstraling, waar ik heb geschreven in cafeetjes en off course in mijn nieuwe huis Campieee de camper. Ik wilde al langer schrijven, maar voelde daar toen niet de ruimte voor. Een heel verhaal, uit mijn handen, op papier ❤

Lees ook de blogs:

Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

Ik hoef niks met hun boosheid 

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Ik hoef niks met hun boosheid

20106481_826920124138768_6381565533271294661_n

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik, door ieder uniek hooggevoelig mens die zijn of haar hart richting mij opent, blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat hij/zij maximaal groeit op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de, waarschijnlijk hooggevoelige, lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Ik sliep in de schuur, en er kwamen allemaal herinneringen in mij op. Trampoline springen in de regen met familie terwijl de regen naar beneden kletterde. Chocomel drinken in de schuur met open haard aan, nadat we een sneeuwpop hadden gemaakt. Superfijne en mooie herinneringen, waar ik helemaal emotioneel van werd. Maar ook die ruzies, die de sfeer neerzetten in huis. Gelukkig leer ik teruggeven aan de personen die vaak woedend werden wat het met mij deed. En nog belangrijker wat het nu nog steeds met mij doet.

s’Avonds lig ik in bed en tolt het door mijn hoofd: Ik hoef er niks mee te doen. Ik hoef niks met hun boosheid. Het dendert vaak door mijn hele systeem. Eigenlijk voel ik mij dan heel verdrietig. Mijn lichaam voelt verdrietig aan en ik voel mij geblokkeerd om dat te uiten.

Ik heb een rebirthing sessie staan de volgende dag. Ik voel mij nerveus. Wanneer ik adem voel ik heel mijn onderlichaam stromen, mijn benen, mijn buik. Mijn keel zit dicht. Mijn hart doet pijn! Wanneer ik deel dat dat zo is komen de tranen pas. Ik voel mij ook blij. Ik kan ook ruimte maken voor mijzelf op de plek waar ik eerder (toen ik 12/13 was) bijna dagelijks in mijn bed alleen lag te huilen. Op dat moment geniet ik van het geluid buiten van mijn vader die de stoep aan het vegen is. Ik voel mij aanwezig. Ik voel mij nog steeds geblokkeerd om verdriet te uiten.

Verder met mijn huiswerk! Het moet af. Mijn zus heeft mij de hele dag goed geholpen.  (lief!) Dan ga ik weer naar mijn huis. Het is veel werk nog. Mijn vriend en ik moesten allebei nog huiswerk afmaken. Heerlijk stressen met zijn tweeën! En tussendoor even lekker knuffelen, haha. Ik heb vrijdagnacht nog doorgewerkt. En vrijdagochtend van half zes tot half zeven en ingeleverd via de mail. Het is nog niet af. Maar we hebben er zoveel tijd in gestoken dat het wel goed zou zijn. Over afronden gesproken.

Zaterdag om zeven uur ’s ochtends gingen we op buitenlandexcursie met de klas. Voor mij en nog een aantal klasgenoten een soort van eindreis. Het was erg leuk. Gelachen met de klas. Mooie bedrijven gezien. En veel geslapen. Een hele bijzondere ’diploma uitreiking’ gehad met de klas. Ik werd toegesproken door mijn vriend. We waren samen een week te laat gekomen op de opleiding. We zaten samen in de klas. We gingen samen op stage en tijdens deze stage kregen we een relatie. Toen zijn we allebei blijven zitten. Hij zei: ‘Je bent klaar. Je was allang klaar met school, maar nu ben je echt klaar. (ik ben nog niet klaar met jou hoor zei ik toen! En toen lag de hele klas dubbel!) Je vond het lastig, maar je kon altijd praten met mijn ouders, een lerares en met mij. Je bent een lief en een blij meisje en je bent klaar.’ Hij was helemaal emotioneel. En ik ben geraakt en dankbaar voor zijn liefdevolle woorden.

Vlak voor de buitenland excursie kreeg ik ook nog een mail van een vriendin: We waren een keer in het bos wandelen (twee maanden geleden.) Toen kwam er een hele grote witte zwaan op mij afgezwommen, met zijn prachtige witte veren kwam hij heel dichtbij. Toen zei ze: ‘Oh, wij hebben een grote dierenboek, waar symbolen in staan over dieren die je ontmoet in je leven. Twee maanden later stuurt ze: ‘Ik ben het vergeten om door te sturen, maar hier is het!’

Aan de mens die Zwaan op zijn pad ontmoet: neem stevig je plaats in. Vestig je gezond en sterk. Verdik je lichaam wanneer het moet met de nodige vleeskracht. Dicht bij de aarde blijven. Neem je plek maar in op fiere wijze. Geen flauwheid. Genees jezelf; herstel jezelf in harmonie. Richt je romp en borstkas flink en fier op. Geloof in jezelf! Niet zeuren, niet zaniken, geen flauwiteiten. Doe wat je te doen staat. Ruk die angel of die splinter eruit. Onderga de operatie die noodzakelijk is (en dan gaat het meestal om psycho-emotionele amputaties of loslatingsprocessen.) Het klinkt hard maar in feite leidt het jou naar de zachte weg, in liefde. Nobele Saturnus. Liefdevolle gestrengheid; snoeien waar nodig is om tenslotte via het noodzakelijke mes een gezuiverd oppervlak te bekomen waar alles weer groeien en bloeien kan, op een nieuwe wijze. De oude wonden gezuiverd.  Ernaar durven kijken; wonden verzorgen kan pijnlijk zijn, maar op lange termijn een zuivere basis om een nieuw leven op te starten. Zwaan duldt hierin geen tegenspraak. Je moet en je zal tot een volledig herstel, tot een absolute vordering komen, willen of niet. Achteraf ben je er haar dankbaar om.

Lees ook: Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

20106472_826920244138756_4214912781279229773_n

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik, door ieder uniek hooggevoelig mens die zijn of haar hart richting mij opent, blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat hij/zij maximaal groeit op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de, waarschijnlijk hooggevoelige, lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Keuzes maken geeft meer rust! Blijf ik hier op school? Of ga ik weg? Ik blijf! Ik kan nog veel leren, over mijzelf op de plek waar ik woon en met de mensen om mij heen. ‘Ik heb mijn diploma gehaald’ dat was op dat moment mijn intentie.

De laatste twee maanden neemt de spanning toe. Ik heb buikpijn en heb niet veel honger. Dit schooljaar heb ik alle mogelijke her-examens gemaakt. Alle mogelijke extra tijd voor opdrachten, daar heb ik gebruik van gemaakt. Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel. Spanning in mijn lijf!!

Ik moest toetsen inhalen en opdrachten inleveren. Vooral die laatste weken, wanneer het einde van het schooljaar nadert is mijn familie daar om mij te helpen. Mijn zus, die mijn verslag doorleest op spelfouten. Mijn vader die mij helpt voor de toets, daar ben ik echt blij mee! Van uit mijzelf komt er voor mijn gevoel niet veel uit mijn handen! Met school bezig zijn voelt voor mij als lopen met een baksteen! Het voelt zwaar. Ook het meeslepen van spanning in mijn lijf voelt zwaar. Ik ga naar mijn ouders om de toets te leren. Ik word geraakt door de sfeer daar. Het is mij te veel, ik durf niet goed te ervaren wat dingen met mij doen en dan barst ik in huilen uit, op zo’n momenten kan ik niet goed benoemen waarom. (De toets leren is overigens goed gelukt!)

Wat ik mee terug neem naar mijn huis is intense buikpijn. Spanning in mijn lijf waar ik geen raad mee weet. Het legt mij plat, op zo’n momenten krijg ik helemaal niets meer uit mijn handen, zelfs de leuke dingen niet meer. Wat mij van die week het meeste bij is gebleven is dat op dat moment, toen ik helemaal niet lekker ging iemand met mij deelde hoe zij had verwerkt dat haar vader zomaar op haar achttiende naar het buitenland vertrok. Ze voelde zich in de steek gelaten en had heel veel gehuild. Maar kon goed praten met haar vriend en schoonfamilie.

Wanneer je niet goed kan praten met je ouders, kun je altijd nog bij iemand anders terecht. Dat vond ik mooi. Onze verhalen zijn heel verschillend, maar  Ik voel mij op een punt ook in de steek gelaten door mijn ouders. Zij hebben mij emotioneel niet kunnen steunen, toen ik jonger was. Maar ik heb een hele fijne vriend en schoonfamilie waar ik steeds meer mee kan praten over wat er in mij speelt.

De laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze wel eens. Die laatste dingetjes afronden. Ik moest nog één dikke vette opdracht maken. Over afronden gesproken. Tussendoor moest mijn studentenkamertje ook leeg, dat was een fijne bezigheid tussen het huiswerk maken door. Mijn hoofd en lichaam willen gewoon niet meer. Mijn vader en zus wilden wel helpen. Ik had mijzelf eerst voorgenomen om een paar dagen rust te nemen.

Zo prikkelbaar als ik was en met die buikpijn kon ik niet verder. Ik vroeg aan een kennis in Dronten of ze me wilde masseren. Dat was super fijn. Dat zette mij enigszins weer terug in mijn lichaam. Welke plek heeft de meeste aandacht nodig vroeg ze? Mijn buik zei ik. (die deed het meeste zeer.) Maar naarmate ze mij ging masseren gingen mijn benen en buik stromen. Het voelde als verdriet, maar mijn keel- en hartgebied zitten dicht. Ik vroeg aan mijn lichaam: wat heb je nodig? Het antwoord dat opkwam was: wanneer je meer aandacht besteed aan wat er in je hart is, gaat de buikpijn van zelf over.

Toen ik opstond van de massage was ik duizelig van alle opgekropte emoties.

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak.