Schaamte: ik kan mijn emoties niet uiten

Deze sessie was heel bijzonder. Terugdenkend aan dit gesprek kwam het volgende in mij naar boven ‘Soms voelt het alsof ik de geest om de tuin leid om het hart te laten spreken’. De geest is alsmaar aan het denken, beredeneren en onderzoeken. Ook de geest wil erkend worden. Zodra de geest voelt dat hij er mag zijn, krijgt het hart meer ruimte en voelt het hart zich veiliger om zijn stem te laten horen. Met toestemming van de coachee kun je lezen hoe de sessie heeft bijgedragen aan zijn ontwikkeling.~

Ik begin met het uitspreken van mijn doel: Ik zou beter uiting willen kunnen geven aan mijn emoties.

We bespreken een aantal voorbeelden waarin dit naar voren komt. Het niet kunnen huilen bij een film. Het niet kunnen delen van de vreugde die ik heb opgedaan tijdens een fietstocht, wanneer ik in gesprek kom met een vreemde. In beide gevallen is het gevolg hetzelfde. De emotionele beleving (ontroering, vreugde) maakt plaats voor twijfel. De emotie vindt geen natuurlijke uitweg, daar wordt ik me van bewust, en daar ga ik over piekeren.

Zodra het piekeren begint neemt mijn ratio het over van mijn gevoel. Wat nu naar buiten komt is een rationele afspiegeling van wat ik voel. Door ervaring heb ik geleerd hoe ik mijn gevoel rationeel (in woorden, duidingen, analyses) zeer dicht kan benaderen. Maar het blijft een imitatie. Dat kan frustreren. Op het moment waarop mijn emotie aangesproken wordt en geen uitweg vindt, reageer ik daar fysiek op. Ik krijg het warm, wordt rood, kan gaan stotteren en jij zag ook dat ik een trillend spiertje heb ik mijn gezicht.

Door de jaren heen ben ik gewend geraakt aan die reacties. Ze zien eruit als schaamte, maar zo ervaar ik ze niet. Teminste, ik schaam mij niet voor mijn emotie. Wel voor het niet kunnen uiten daarvan. Al pratende komen we tot de ontdekking dat ik een vrij eenzijdig beeld heb van emotionele uitingen (mijn eigen woorden). Een emotie kan (en mag) heftig, fysiek geuit worden. Maar dit kan ook op een subtiele manier gedaan worden. We bespreken daarbij het voorbeeld van de Japans films. Die spreken mij altijd enorm aan.

Dit inzicht heeft invloed op mijn eerste doelstelling. Ik zou beter uiting willen kunnen geven aan mijn emoties.

Ik besef mij nu dat dit niet hoeft te betekenen dat ik moet leren om mijn emoties ‘heftig’ te uiten. Misschien past een subtiele manier wel veel meer bij mij. Als dit zo is, zou dat een deel van mijn frustratie en schaamte weg kunnen nemen. Ik hoef mijn emoties namelijk niet te uiten op een bepaalde manier. Ik wil ze uiten op mijn manier. Het kan heel goed zijn dat die manier kalm en voorzichtig is, omdat ik veel behoefte heb aan bescherming, meer dan aan duidelijk tonen van mijn gevoelens.

Een nieuwe doelstelling werd toen: Ik wil me zeker voelen over de manier waarop ik mijn emoties uit.

Twee weken geleden heb ik een kleine proef gedaan. Ik heb de Japanse tekenfilm ‘Whisper of the Heart’ gekeken. Zoetsappig, ontroering gegarandeerd. Ik nam mezelf voor de film helemaal op mijn manier te beleven. Ik zette de film op en zei tegen mezelf: Wanneer ik mij ontroerd voel laat ik dat zo zijn, zonder na te gaan denken over hoe ik daar nu uiting aan moet geven. Er hoeft niet gehuild te worden. Wat er gebeurde verbaasde mij enorm. Op de mooiste, meest ontroerende momenten van de film voelde ik helemaal geen behoefte om te huilen. Ik moest glimlachen, glimlachte met de film mee en bleef rustig in die ontroering voortgaan zonder dat mijn ratio het spel tussen mij en het moment verbrak. Mijn ogen vulden zich met water, ik haalde diep adem, zuchtte en glimlachte een traan. Ik glimlachte een traan, ik huilde hem niet, hij was er gewoon. Er was een gevoel, een emotie en een uiting daarvan.

Nu ik dit op schrijf, denk ik; we noemen het huilen als er tranen over onze wangen rollen, we noemen het glimlachen als onze mondhoeken zich optrekken. Dat is handig als je moet omschrijven wat iemand deed. Hij glimlachte, zij huilde. Maar je kunt er niet mee beschrijven hoe iemand zich voelt. Hij glimlachte. Van ontroering? Van de zenuwen? Uit beleefdheid.

Zo kan ik ook niet tegen mijzelf zeggen: bij deze emotie hoort deze reactie. Als ik intens geniet van de natuur die ik gezien heb tijdens een fietstocht, hoe moet ik dat dan uiten? Moet ik dromerig voor me uitkijken? Moet ik lachen? Moet ik met gefronste wenkbrauwen en een ernstig gezicht langzaam ja knikken? Wat ik wil doen, is mijn emoties er laten zijn op mijn manier. Ontdekken hoe ik op bepaalde dingen reageer. Daar vertrouwd mee raken.

Nieuwe doelstelling: Ik wil vertrouwd raken met de unieke manier waarop ik mijn emoties uit en beleef.

Ben je benieuwd naar wat een coaching sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie! 

Advertenties

2 gedachtes over “Schaamte: ik kan mijn emoties niet uiten

  1. Alma zegt:

    Nou wat ontzettend herkenbaar …precies waar ik nu op dit moment erg mee worstel.. Had het van de week er nog met een vriendin over…of ik in tweeen gesplitst ben… aan mijn emoties merk ik dat ik van binnen erg emotioneel ergens van ben… maar aan de buitenkant komt het niet tot uiting… Dus dit is een grote eyeopener weer voor mij…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s