Sinterklaas bestaat niet

Sinterklaas bestaat voor mij niet. De eerste keer dat ik met dit kinderfeest in aanraking kwam, was op de lagere school in Amsterdam. Door de juf werden wij, kinderen uit verschillende culturen, meegenomen in dit feest. Thuis vertelde ik het aan mijn moeder. Ze zei tegen mij dat Sinterklaas niet bestaat. Maar mama, ik wil thuis mijn schoen zetten. Weet je wat, dan doe jij wat in mijn schoen, zei ik. Dat heeft ze wel een paar keer gedaan, maar daarna was voor haar de lol er echt vanaf.

Op de lagere school was ik niet iemand die de magie van Sinterklaas voor andere kinderen verbrak. Ik sprak er simpelweg niet over. In de klas en tijdens het knutselen en zingen ging ik erin mee. Maar thuis was in geen velden of wegen pepernoten, speculaas, pakjes of een nep-Sinterklaas te bekennen. Als puber deed ik met mijn Brabantse vriendinnen aan lootjes trekken en een surprise avond met gedicht. Dat was gezellig.

Vorig jaar werd onze dochter 1 en konden we het hele Sinterklaas gebeuren nog ver van ons af houden. Dit jaar is dat anders. Twitter en facebook houden mij op de hoogte van alle actuele zaken. Hierdoor weet ik dat ouders met hun kroost de intocht van Sinterklaas en zijn pieten waren gaan bekijken op zondag 18 november. Je raad het al. Daar waren wij niet bij. Het boeit me niet genoeg.

Helaas kunnen we Sinterklaas niet buiten de deur houden. Het is nu eenmaal een traditie. Maar wel een traditie waar de commercie mee aan de haal is gegaan. Heel jammer. Het lijkt nu meer om de cadeautjes te gaan dan om de ouderwetse gezelligheid; met je dierbaren een fijne tijd beleven. Deze traditie zit niet in mijn bloed. Daarom heb ik Wikipedia er even op nageslagen:

Deze moderne vorm van het sinterklaasfeest komt waarschijnlijk voort uit het prentenboekje Sint Nicolaas en zijn knecht (1850) van de onderwijzer Jan Schenkman (1806 – 1863), maar het kinderfeest heeft een veel oudere oorsprong.

In Nederland zet men vanaf ten minste de 15e eeuw de schoen. In eerste instantie gebeurde dat in de kerk en was de opbrengst voor de armen. Uit archiefstukken blijkt dat vanaf 1427 in de Sint-Nicolaaskerk in Utrecht schoenen werden gezet op 5 december, pakjesavond. Rijke Utrechters legden wat in de schoenen en de opbrengst werd verdeeld onder de armen op 6 december, de officiële sterfdag van de Heilige Nicolaas. 

Staan we hier nog bij stil? In plaats van cadeaus voor een ieder te kopen die al genoeg bezittingen heeft, kunnen we er ook voor kiezen om terug te gaan naar de simpele ouderwetse gezelligheid. Lootjes trekken, gedicht schrijven en surprises maken met een presentje (gebaseerd op een afgesproken bedrag). Of het vieren zonder cadeautjes? Kan dat? Kunnen we dat? Of zijn we zo gehecht aan de bevrediging van het verlangen naar iets wat op ons wensenlijstje staat?

Een ander punt van het hele Sinterklaas gebeuren is de manier waarop het aan de meeste kinderen wordt verteld. Alsof Sinterklaas echt bestaat. Sommige kinderen houden hier trauma’s aan over, omdat ze bang worden voor Sinterklaas en zijn pieten. Want Sinterklaas weet namelijk alles. Als je stout bent geweest, krijg je de roe! Wij hebben dit jaar besloten om de waarheid aan onze dochter te vertellen. Sinterklaas bestaat niet. Het is een verhaal dat wordt nagespeeld. Wij geloven dat ze dan nog steeds kan genieten van alles wat het Sinterklaasfeest behelsd.

Als laatste heb je ook kinderen die rond hun zesde levensjaar erachter komen dat Sinterklaas niet bestaat. Zoals Lize omschrijft: ‘Ik heb mij heilig voorgenomen -lang voordat ik zelf kinderen had- dat ik mijn kinderen gewoon zou vertellen dat Sinterklaas niet bestaat…en wel het vieren met alles derop en deraan. Kinderen hebben een rijke fantasie en voor hen maakt het niet uit dat nep is, ze gaan er toch wel in mee. Wat ik mijn kinderen wil besparen is het gevoel wat ik heel lang heb gehad nadat ik erachter kwam dat mijn moeder de cadeaus in de schoenen deed. Onbeschrijfelijk, ik voelde me verraden en bedrogen door mijn ouders en alles wat mens heet.’ (Blog: Sinterklaas bestaat (niet): de waarheid vertellen?!)

Om kinderen onnodige trauma’s te besparen lijkt het me een goed idee om het vieren van Sinterklaas simpel te houden. Onze dochter is door de peuterspeelzaal uitgenodigd voor een Sinterklaasfeest. De kinderen mogen verkleed komen. Wat vind je ervan als ze verkleed gaat als het paard van Sinterklaas?, zei ik tegen mijn vriend. ‘Vraag dat maar aan haar!’, zei hij lachend. Wij doen een beetje mee door met onze capoeira vrienden een avondje ‘Brazilian Sinterklaas’ te houden. Inclusief eten, lootjes trekken, een gedicht en surprise. Wat al meerdere malen is gebleken, is dat de surprise en het gedicht vele malen leuker en bijzonderder is dan het cadeau!

Lees ook: Raak Harten met Symbolische Cadeaus

Bekijk de afleveringen over ‘Zwarte Piet en ik’ door de NTR. Klik hier voor het promofilmpje…

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s