Burnout: hoe lang nog?

burnout

Ik heb gehuild. Met moeite, omdat ik zo moe ben. Ben al wakker vanaf 5 uur. Arnold kwam thuis van een behandeling van een osteopaat die op waterniveau werkt. Ik zag aan hem dat hij helemaal van de wereld was door de behandeling. Het eerste wat hij deed was mij wenken voor een knuffel. Hij barstte uit in tranen. De angst schoot naar mijn keel. Heeft hij iets ernstigs onder de leden en heeft hij nog maar een maand te leven? Niets was minder waar. Het was een geslaagde behandeling. De osteopaat begreep zijn lichaam en na een serie korte vragen ter onderzoek was hij aan de slag gegaan.

Het ligt aan je slijmvliezensysteem. Hij had iets gecorrigeerd op foetusniveau. Arnold’s systeem was letterlijk ingezakt. Hij begreep waar al zijn fysieke klachten vandaan kwamen. Na de behandeling haalde hij weer automatisch adem. Deze behandeling kwam net op tijd. Een paar dagen daarvoor merkte ik op dat Arnold heel moeizaam sprak. Hij spreekt, terwijl hij inademt. Hij komt adem te kort om te praten en om na te denken. Gisteravond zag ik het weer en vandaag is zijn systeem gecorrigeerd. Hij voelde deze fantastische verandering. De osteopaat zei tegen hem: ‘Geniet ervan.’ Deze behandeling heeft zijn leven ter plekke veranderd. Ons leven.

Gezond in lijf en geest is in zicht. Ik voelde het. Verschillende gedachten raasden door mij heen: ik wil niet meer werken als hij beter is, ik wil genieten van gezond zijn, ik bel Ouxu op om het te vertellen en dan gaan we uit eten, ik vertel het aan mama en dan is ze blij voor ons, dan kan zij ouder worden en op ons leunen, dan kunnen wij er voor haar zijn…Zoveel gedachten.

Het zicht op dat hij beter wordt, is nu zoveel malen realistischer. Inmiddels heb ik drie weken werken als capoeira juf erop zitten. Tot dit moment heb ik zijn ziek zijn (wederom een niveautje zwaarder) zoveel mogelijk van me af proberen te houden. Ik heb goede, gezellige en leuke capoeira lessen gedraaid. Veel lieve mensen en kinderen hebben naar Vitamina gevraagd. Elke keer reageerde ik met: vraag het me over twee maanden. Ik was aan het overleven. We zijn al jarenlang aan het overleven, maar het dieptepunt en tegelijkertijd hoogtepunt van drie weken geleden sloeg werkelijk alles. Hij koos ervoor om het werken los te laten. Nee, het was geen keuze. Zijn lichaam gaf het op. Stress in huis. Hoe nu verder?

Na een zeer confronterend gesprek met Arnold in de ochtend was ik hierna de rest van de dag met Amé bezig. Vlak voor haar bedtijd stortte ik in: Amé, ik moet echt even op de bank liggen. Het voelde goed om mijn ogen even te sluiten. Binnen enkele seconden kreeg ik een ingeving. Terwijl ik lam op de bank lag, sprong mijn hart overeind: ik ga de capoeira kinderlessen geven!!

‘s Avonds hadden we het besproken en de volgende dag stond ik al les te geven. Arnold regelde het met de opdrachtgevers en lieve begripvolle leerlingen en vrienden zouden de volwassen lessen gaan geven. We zijn gezegend. Bijna een week geleden dwong ik mezelf om even te schrijven. Ik had het nodig om mijn gevoelens op een rijtje te zeggen. En letterlijk had ik een rijtje gemaakt van maar liefst zestien mensen die op een of andere manier voor ons klaar hebben gestaan en nog steeds staan. Dit rijtje had ik nodig. Wetende dat er mensen zijn die ik om hulp kan vragen wanneer ik het niet meer trek, biedt steun. Tranen van dankbaarheid vloeiden over mijn wangen. Waar zouden we staan zonder hen? Ik weet het niet en ik wil er niet aan denken.

Amé was Ni Hao Kai Lan aan het kijken toen Arnold in mijn armen in huilen uitbarstte. Ze keek gealarmeerd op. Ze begon mijn aandacht te vragen. Dat doet ze normaal niet als ze van een tekenfilm aan het genieten is. Ik zou eerst wat te eten klaar maken voor Arnold en na de tekenfilm iets voor haar. Hierdoor kon ik even met Arnold in de keuken zijn. Nadat hij naar bed was gegaan, zat ik met Amé aan de eettafel. Ik legde haar uit dat oom Guido papa naar een osteopaat had gebracht. Een osteopaat helpt je beter te worden via het lichaam. Papa huilde, omdat hij blij was. Ze luisterde aandachtig. Een uur later zaten we op de bank en begon zij over haar vader: ‘Ik ben blij dat papa terug is, ze pakte haar beer en zei: Bobo is ook blij dat papa terug is. Kijk, hij huilt niet.’ Ik gaf haar een knuffel en fluisterde in haar oor: Jij bent mijn lieve dochter. Ze keek me aan en zei: ‘En papa’s…(wat ze wilde zeggen, hing in de lucht)’ Ik vulde haar aan met ‘dochter’.

We gaan hier doorheen komen. In een vlaag van wanhoop heb ik eens met Arnold gedeeld: Hoe lang hou ik dit nog vol? Hij koppelde de vraag direct terug en ik antwoordde: Zo lang dat nodig is. Maar ik zeg je eerlijk, gedurende die vlagen van wanhoop kan ik het niet meer aan. Dan wil ik niet meer. Dan wil ik weg. En de vraag is nog steeds: hoe lang nog? Ik ga werkelijk flippen wanneer hij op een dag aan me vertelt dat hij geen hoofdpijn meer heeft. Dan draai ik door.

4 gedachten over “Burnout: hoe lang nog?

  1. Lieve Chungmei en Arnold,

    Jullie gaan even door een diep dal en geloof me, ik weet wat je doormaakt. Zoals je weet heb ik 7 moeilijke jaren meegemaakt met de liefde van mijn leven. Af en toe dacht ik niet: hoe hou ík het vol, maar houdt Udo het vol? Ik heb heel veel peptalks tegen hem gehouden en ik zag dan aan zijn gezicht dat hij dan toch weer een beetje hoop kreeg, ondanks de moeilijke situatie waar hij in zat. Hij kon slechts af en toe een paar woorden uitbrengen, maar begreep alles. Als ik dan zag dat hij weer opfleurde gaf mij dat ook weer een positieve boost. Dan kon ik de wereld aan. Men heeft mij later meerdere malen gezegd dat Udo het zo lang vol heeft gehouden door de enorme liefdesband die wij hadden en nog steeds hebben, ondanks dat hij er niet meer is. Als de liefde sterk genoeg is, overwin je alles! Ik heb nog heel veel liefdevolle en gelukkige momenten met Udo mee mogen maken en koester die momenten nog steeds. Jullie liefdesband is ongetwijfeld ook sterk genoeg dat je deze periode zult doorstaan en er nog sterker uit zal komen. Geef het herstel tijd. Geniet van jullie lieve kleine dochter. Zij houdt veel van mama en papa en heeft nog een heel leven voor zich. Dat kan ze niet zonder jullie steun. En kinderen kunnen je in de moeilijkste tijd toch altijd weer laten lachen. Dat is hùn kracht. Ik wens jullie heel veel geduld, kracht, liefde en geluk. Hele dikke kussen, Lien Chu

  2. ik hoop dat je het volhoudt, bij mij is het niet gelukt. Jaren lang heb ik mijn gezin geprobeerd bij elkaar te houden. Uiteindelijk knap ik af en was ik niet meer in staat voor mijzelf en mijn kind te zorgen.
    Liefde alleen is niet genoeg, uiteindelijk raak je leeg door alleen maar te geven en alleen maar te geven. Sorry, dit is geen opbeurende “reactie”. Denk ook aan jezelf en aan je kind!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s