HSK: omgaan met levensveranderingen

20140802-070107 PM.jpg

Mijn dochter (vier jaar) en ik hebben vandaag een boswandeling gemaakt op het Landgoed Marlot. Na vier weken intensief bezig te zijn geweest met de verhuizing, liepen we vanmiddag de rust tegemoet. Wij hebben genoten van heel veel kleuren groen, heerlijke geuren en de diversiteit van de natuur. We wonen nu dichterbij haar basisschool waar ze in september gaat beginnen. De verhuizing maakte behoorlijk wat stress bij mij los. Hoewel we op tijd begonnen met inpakken hebben we op het laatste moment toch nog veel moeten doen. Het inpakken van de laatste dozen en op de verhuisdag nog een dweil door het hele huis gehaald.

De verhuizing riep allerlei herinneringen op, vervelende herinneringen. Ik ben vaak verhuisd. Zonder van tevoren te weten waar ik naartoe zou gaan. Na één verhuizing waren we na twee jaar weer terug op dezelfde basisschool en wat was ik blij, alsof er niets was veranderd. Ik kwam in dezelfde klas te zitten en kreeg hetzelfde vriendinnetje terug. Van alle veranderingen omtrent het verhuizen is het terugkomen op dezelfde plek mij het meest bijgebleven. Het opvoeden van hoog sensitieve kinderen brengt vele uitdagingen met zich mee. Één van die uitdagingen is om je kind aan de hand te nemen wanneer een levensverandering op komst is. Ik werd niet aan de hand genomen. Mijn leven werd geleid.

Vanaf dat onze dochter, Amé, in ons midden is, hebben we altijd ingespeeld op haar behoeften. Wij hebben haar mee laten draaien met ons leven, zodat zij stap voor stap haar plek kon creëren. Momenteel is ons huis nog één grote chaos. Langzaamaan wordt de troep weggewerkt en komt er orde en ruimte om de kamers leuk in te richten. Tot nu toe heeft zij slechts een plekje waar ze in haar kamer tot rust kan komen; dat is voor haar kledingkast waarin de kleren al netjes liggen opgevouwen en waar een reeks van boeken en wat speelgoed staat. De rest van de kamer staat vol met dozen en planken. Een en al een rommeltje dus. Als ze zich vervolgens mengt in een gesprek van ons en zegt: ‘Je kan het wel in mijn kamer zetten!’, dan gloei ik van trots.

De manier waarop ze reageert en helemaal niet van slag lijkt te zijn door de verhuizing is volgens mij toe te schrijven aan een aantal bewuste stappen die we hebben genomen.

1. Op de eerste plaats hebben we twee jaar geleden al tegen haar gezegd dat we zouden gaan verhuizen. Met zijn drieën bezochten we de JFK Montessori basisschool in Mariahoeve. Voor dit bezoek hadden Arnold en ik al kennis gemaakt met de school en haar leerlingen, doordat we op locatie capoeira les hebben gegeven. Dit was ons goed bevallen. Bovendien spreekt het onderwijs ons aan en de keuze om onze dochter naar deze basisschool te laten gaan, was snel gemaakt.

2. Hoewel we nog geen nieuwe woning op het oog hadden, hadden we wel al een aantal keren een fietstocht door de wijk gemaakt. Spelenderwijs hebben we kennis gemaakt met de wijk door verschillende speeltuinen en parken op te zoeken. In winkelcentrum Mariahoeve hadden we wat boodschapjes gedaan en contact gehad met de bewoners uit de wijk. 

3. Soms leg ik Amé iets uit, terwijl dat niet nodig is. Zij hoort namelijk alles. ‘Mama, dat hoef je niet te zeggen. Dat weet ik al. Ik hoor alles.’ Zo heeft ze onze gesprekken over toekomstige woningen ook meegekregen. Er waren ook momenten dat we aan haar vroegen wat voor een huis zij leuk zou vinden. Hier was ze ook heel duidelijk in: ‘Een huis met een brievenbus.’ Ze doelde op een vrijstaande woning met een brievenbus bovenop een houten paal. Dat vind ik mooi. Zij kent geen (financiële) grenzen, zij droomt, zij wenst en weet wat ze wilt.

4.Wij hebben haar meegenomen om woningen te bekijken. Helaas was ze er niet bij toen we onze huidige woning voor het eerst van binnen zagen. In mijn beleving werd de hele zoektocht naar woningen op deze manier voor haar een wezenlijk iets. Niet alleen maar praten, maar ook doen, zodat het voor haar tastbaar werd. Toen ze op een gegeven moment het woord ‘makelaar’ in de mond nam, moest ik wel grinniken. Wijs voor haar leeftijd? Nee, de normaalste zaak van de wereld dat ze dingen oppikt.

5. Ze mocht dozen inpakken. Het ‘hoe’ ervan hebben we zoveel mogelijk laten gaan. Ze wilde alles zelf doen. De plakband knippen en opplakken. Natuurlijk kreeg ze er op een gegeven moment genoeg van. Dan wilde ze een tekenfilm kijken. Actief met haar in huis spelen zoals we deden, voordat we begonnen met het inpakken en demonteren van kasten, hebben we haast niet gedaan. Tussendoor zijn we wel buiten wezen spelen of bij vriendinnetjes op bezoek gegaan. Het thuis spelen hebben we sinds een paar dagen opgepikt. Dat getuigt ook van meer rust in huis.

6. De afgelopen jaren hebben we goede contacten opgebouwd met onze buren in het Laakkwartier. We woonden in onze straat temidden van diverse culturen waarbij de Turkse cultuur de meerderheid vormde. Alle huizen zien er van binnen hetzelfde uit; strak en super schoon huis waarbij je geen kruimel kon ontdekken. Van onze lieve Koerdische buurmeisje kreeg ik kort voor onze verhuizing het compliment dat ze ons huis zo leuk vindt. ‘Overal waar ik kijk, zie ik iets moois.’ We hebben uitgebreid afscheid genomen van de buren met wie we een goed contact hadden. Nog gespeeld of samen gegeten. Fijne woorden uitgewisseld. Een Turks buurmeisje (vijf jaar) vroeg nog aan Amé: ‘Ga je een portiek verder wonen? Of verder weg?’

7. Mijn moeder nodigde Amé uit om bij haar te gaan logeren. Zij antwoordde met: ‘Ik weet het niet’, terwijl ze normaal altijd enthousiast is. Haar antwoord sloot aan op onze gedachten. Wij willen haar zoveel mogelijk betrekken bij alle veranderingen, dus is het handiger om thuis te blijven in plaats van uit logeren te gaan. Nu de rust in huis terugkeert, begon ze zelf over uit logeren gaan bij oma Chin. En dat weekendje logeren zit eraan te komen.

8. Van slag zijn door de verhuizing is anders dan moe zijn door alle veranderingen. Ze is niet van slag, want ze is duidelijk blij met onze nieuwe omgeving, maar de afgelopen vier dagen is ze duidelijk vermoeider dan anders. Het leek wel alsof ze de eerste week op wolken liep. ’s Ochtends meehelpen in huis, ’s middags buiten spelen en een enkele keer tot laat mee naar de Ikea. Deze week staat duidelijk in het teken van bijkomen en opladen. Dat geldt ook voor mij. Dit betekende minder actief buiten spelen, omgaan met dat ze niet wilde lunchen door vermoeidheid, een boswandeling en op tijd naar bed.

Deze vakantie staat in het teken van inpakken, schoonmaken, uitpakken, schoonmaken en reorganiseren. Wij zijn blij dat we hiervoor de tijd hebben genomen. Tijd voor het fysieke werk dat een verhuizing inhoudt en de tijd om onze dochter mee te nemen in al deze veranderingen. Volgende week pakken we het werkritme weer op, hier kijk ik ontzettend naar uit.

Advertenties

5 gedachtes over “HSK: omgaan met levensveranderingen

  1. Wat een verandering voor jullie allemaal! Geniet van jullie mooie huis. En succes met alles op z’n plek zetten! (Ik ben 1x in m’n leven verhuisd en vond het vreselijk. Het huis vond ik geweldig. Alleen al die spullen ‘rommel’ wat staat dat je een plek moet geven. Vond ik vreselijk!) ik hoop t later niet teveel te verhuizen 🙂 Ps. Gelukkig is het vakantie! Kunnen jullie rustig aan wennen en opruimen… Kost ook even tijd!

  2. simone zegt:

    Ik ben deze zomer ook verhuist, en maak ook mee, de veranderingen, andere geluiden, groter huis, wat me lucht geeft. En ben al 5 keer verhuist, maar deze was met veel stress, 8 kilo lichter een paar gebroken kiezen, maar geniet nu.
    En ben ook nog steeds aan het uitpakken.
    Ik wens jouw en je gezin veel geluk toe in jullie nieuwe huis, en met
    vele nieuwe , mooie herinneringen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s