Life Coaching: ik ben bang voor instortingsgevaar

IMG_3352

Onderstaande tekst is een onderdeel van een reflectieverslag die ik van een coachee heb ontvangen na de introductiesessie. Ik gaf haar terug dat dit deel veel weg had van een testimonial over mijn werk en vroeg of ik het mocht bloggen. Yeeeaaaah, dat mocht! Bij deze kun je lezen wat de introductiesessie haar heeft opgeleverd en hoe zij een coachingtraject is ingegaan. Overigens hoef je geen reflectieverslagen te schrijven als je je door mij laat begeleiden. Ik stimuleer het wel, omdat jouw ontwikkeling verder gaat na een sessie en schrijven je kan helpen om bewust te worden van wat je voelt in diverse situaties. En bewustwording leidt naar het verbreken van belemmerende patronen en kiezen voor wat je werkelijk wilt doen. 

Ik wilde graag nader kennismaken met Chungmei. Haar manier van schrijven en doen en vooral ook de onderwerpen die ze aansnijdt kunnen wel eens precies zijn wat ik nodig heb. Ik loop vast. Steeds weer. Zowel privé als professioneel. Ik weet waarom en heb daar mijn eigen maniertjes voor gevonden om mee om te gaan, maar het lukt me niet om de cirkel te doorbreken. Echt te kiezen voor mezelf, echt te voelen, echt te vragen wat ik nodig heb. En krijg ik dat dus ook niet! Ik wilde ervaren of zij de ontwikkeling die ik de laatste jaren doormaak naar een hoger niveau kan trekken, door obstakels te signaleren en deze weg te nemen of mij daarmee leren om te gaan. Voelen of wij een voldoende klik hebben om dit avontuur aan te gaan. Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten, waar ik op moest letten. Vond het ook heel erg eng. Dat jarenoude ‘monster’ ruimte te geven. Maar het moet. Want zo kan ik niet verder. Elke nieuwe situatie die ik aanga zal weer op de oude manier verlopen. Het is tijd om er iets aan te gaan doen. Brrrr wat fijn…

Ik was best zenuwachtig, toch voelde de stap die ik heb gezet wel goed. Er is zoveel gebeurd dit jaar en ik moet keuzes maken. Ik weet ergens wel wat het beste voor me is, toch lukt het me niet om deze keuzes zelfstandig te maken. Ik heb me daarom opengesteld voor iemand die ik nog helemaal niet ken, maar waar ik wel vertrouwen in heb, zomaar. Het was best een beetje onwennig, maar dat lijkt me normaal. Het was niet moeilijk om open te spreken over alles wat in mijn leven speelt of heeft gespeeld. Ik voelde dat alles ‘hoog’ zat en al snel werden er vragen gesteld waarvan ik moest huilen. Of het opluchting, boosheid of verdriet is…dat kan ik lastig zeggen. Waarschijnlijk allemaal. Maar volgens mij hoeft dat nu ook nog niet. Ik moet nog leren los te laten. Ook de controle die ik zo graag overal op heb. De wijze waarop zij me door de sessie heen leidde, heb ik als duidelijk en prettig ervaren.

De wens om af te rekenen met mijn verdriet en boosheid staat in contrast met mijn angst en het willen hebben van controle, vast te willen houden aan mijn rationele manier van doen waarmee ik tot zover heb weten te overleven. Ik zie, door hier nu bewust mee bezig te zijn, patronen in mijn handelen. Zoals bijvoorbeeld het altijd terecht komen in een strijd, doordat in mijn vroege jeugd altijd ruzie moet zijn geweest heb ik dat nu nodig om te kunnen functioneren, of zoek ik dat op omdat ik dat nou eenmaal gewend ben.

Daarnaast los ik alles alleen op. Als enigs kind zonder ouders die met mijn emoties konden of wilden dealen was ik sowieso op mezelf aangewezen. Ik ben aan de ene kant heel open maar aan de andere kant, als het echt ergens om gaat, ben ik de enige met wie ik het deel. Zo heb ik een aantal mensen om mij heen wel over deze sessies met Chungmei verteld, maar niet wat we precies gaan doen, hoe ik me daarbij voel en wat het met me doet. Wat het voor mij betekent. Een soort van geheim zeg maar. Terwijl ik het niet stil wil houden, omdat ik niet wil dat anderen het niet weten. Het lukt me simpelweg gewoon niet om het met een ander te delen. Twee belangrijke punten waarmee ik aan de slag kan. Het herkennen en vermijden van ongezonde situaties en het delen van emoties en duidelijk zijn in wat ik nodig heb.

Ik heb het willen uitstellen. Deze sessies. Ik ben bang voor instortingsgevaar. En dat wil ik niet. Maar ik weet, en Chungmei wist mij ook snel te overtuigen, niets doen lost niets op. Het moet toch gebeuren. Het alternatief is nog een poos zo doorsukkelen, gaan overeten of misschien wel drinken. Daar word ik natuurlijk ook niet gelukkig van. Misschien zelfs wel weer ziek. Stort ik dan juist in. Het is dus tijd om de spreekwoordelijke rugtas open te maken en te dealen met wat er inzit. Kan ik alleen maar beter van worden. Dus ja, controle loslaten en stappen zetten. Dat is er onlosmakelijk aan verbonden. Chungmei verzekert me dat het niet alleen uitputtend werkt. De sessies zullen me ook gaan bevrijden van last(en) waarmee ik al lang rondzeul, dit gaat energie geven. Deze gedachte neem ik mee naar de eerstvolgende sessie. En doe natuurlijk braaf mijn huiswerk 😉

Ben je benieuwd naar wat een coaching sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie van 1.5 uur.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s