HSP: ik leef door de tijd


Op de foto links: Chungmei.

Na afloop van de tweede Skype video workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen vroeg een deelneemster na afloop: ‘Chungmei, waar ik nog benieuwd naar ben, hoe oud ben je?’ Zou je er raar van opkijken als ik zeg dat ik veertien ben? Ik ben 14, omdat ik nog steeds een enorme kick krijg van dansen op muziek. Ik danste, terwijl ik werkte in het restaurant van mijn moeder. Niet op de Chinese lieftallige muziek die opstond, maar op de muziek in mijn hoofd.

Wat vind je ervan als ik zeg dat ik acht jaar ben? Ik ben acht, omdat ik goed luister en vraagstukken kan oplossen door middel van geweldloze communicatie. Durf je je hebben en houden toe te vertrouwen aan een dame van acht jaar? Ik daag je uit.

Ik ben negentien, omdat ik nog steeds mijn vleugels aan het uitslaan ben. Nog steeds ben ik mij aan het ontdoen van energieën die mij klein houden, verwachtingen van mij hebben en ervoor zorgen dat ik het “perfect” wil doen.

Ik ben zeven, want ik ben gek op boeken. Ik ben ook twintig, want het doorgronden en praktiseren wat in mijn favoriete boeken staat, is wat ik doe.

Mijn grijze haren en enkele verdwaalde rimpels doen anders vermoeden, maar ik ben zesentwintig. De Spaanse taal en de culturen waarin deze taal wordt gesproken leven voort in mijn hart, in mijn doen en laten.

Alsof ik nooit anders heb gedaan; leven met Arnold, mijn levenspartner, de vader van mijn kinderen. Ik ben negenentwintig. Hij heeft mij geleerd mijn verjaardag te vieren.

Ik verdwijn in een mossel. Ik word een mossel. Ik ben negen jaar. We praten niet tijdens het eten. Wel wordt er over eten gesproken en wie goed kan koken. Ik ben zestien jaar en kijk toe wanneer mijn oom de inhoud van een krab leeghaalt. Mmm…lekker. Gember, azijn. Oom, wat eten we eigenlijk? ‘Hersenen van de krab.’ Oh, dat wist ik niet.

Ik zie kinderen lachen en bewegen. Uit hun schulp kruipen, mij vertrouwen. Schreeuwlelijkerds blijken te willen spelen. Ik ben drieëndertig en geef capoeirales aan kinderen. Niet mijn keuze, maar bleek het leuk te vinden. Geluk bij een ongeluk: Arnold viel uit door burnout.

Ik ben éénendertig. Ik drink op de Grote markt een drankje met mijn opa. Hij zei: ‘Wees niet boos op je vader, het lag aan hen beide’. Een andere boodschap tussen neus en lippen door was dat hij zou komen te overlijden. Het was een afscheid, een liefdevol afscheid van mij.

Wil je weten hoe oud ik ben? Ik ben 500 jaar. Ik heb meerdere levens geleefd met mijn huidige partner. Ik ben teruggekomen om samen met hem de wereld mooier en liefdevoller te maken.

Hoeveel doet leeftijd ertoe? Leef je met de tijd? Lunch je precies om 12 uur of luister je naar wanneer je honger hebt? Ik leef door de tijd, ik ben acht, veertien, negentien en vijfhonderd jaar.

Om een duidelijk! antwoord te geven op je vraag; mijn biologische leeftijd is achtendertig, maar ik voel me nu dertig en soms vier; verscheurd door intens verdriet en woede.

Hoeveel jaar ben jij?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s