HSK: ik wist niet dat het bestond

fullsizerender

Dían zit in zijn slaapzak op de vloer te spelen. Ik wil even tikken. Ik wil mijn hoofd legen, mijn hart legen. De afgelopen dagen voelen aan als een rollercoaster. Een rollercoaster van emoties, pieken en dalen komen voorbij, terwijl het is veroorzaakt door één enorme piek. Ik voel pure blijheid door mij heen stromen. Ons besluit om Amé naar een andere school te laten gaan doet ons allen goed. Wij hebben gehuild van blijdschap en opluchting, er is een grote stressfactor van Amé’s schouders gevallen. De stressfactor is haar huidige school. (Montessori onderwijs) In de blog ‘HSK: omgaan met de energie in de klas’ lees je wat we eerder hebben ondernomen om haar worstelingen op te vangen.

Sinds afgelopen zondagochtend ervaren we onze dochter weer als de persoon die ze is. Ze is blij, ze neemt initiatief en hoe ironisch ook, ze gaat blij naar school, wetende dat ze naar een andere school gaat. En niet zomaar een andere school, we keken met zijn allen naar de promo video van De Vrije Ruimte in Den Haag. Ik zag diepe blijdschap van haar gezicht afstralen. Ik schoot in tranen, terwijl ik de avond ervoor nog dacht dat wij als ouders nog meer ons best kunnen doen om ervoor te zorgen, zodat Amé het naar haar zin heeft op haar huidige school.

Haar blijdschap was mijn antwoord. De Vrije Ruimte is het antwoord op onderwijs dat naadloos aansluit op haar speel- en leerbehoefte. Vooral de behoefte om te spelen. Continue te spelen. Dezelfde zondag was een goede vriend bij ons op bezoek. Hij is meester op een basisschool in de Bijlmer in Amsterdam. Hij merkte op dat de cirkel rond is. Eén van de laatste keren dat we hem zagen was vijf jaar geleden. We zaten precies zo, op de vloer in de woonkamer, maar dan in een ander huis over het onderwijs te praten. We spraken onder andere over De Vrije Ruimte waar hij stage liep. Wij waren toendertijd met onze 1-jarige Amé naar een open dag van deze school geweest. We vonden het een fijne school, maar blijkbaar was deze school aan onze aandacht ontsnapt op het moment dat we haar aanmeldde op de huidige school.

Op de huidige school kan ze haar ei niet kwijt. Sinds september komt ze dagelijks leeggezogen thuis. Ze is door en door moe en neemt negatieve energie mee naar huis. Een goede vriendin herinnerde mij eraan dat Amé op 1 jarige leeftijd al sprak met twee of drie woorden. Ja, ze leert snel, ze kan zoveel meer dan wat er op haar huidige school wordt aangeboden. Ze leest als een trein. Als ze een stuk een aantal keren achter elkaar leest, kan ze het daarna reciteren. Ze leert mee wanneer de juf een lesje schrijven geeft aan groep 4. Trots komt ze thuis met dat ze het woord “dag” aan elkaar kan schrijven. Ze vindt het vervelend als kinderen de rust verstoren. Ze vindt het erg als kinderen elkaar pesten en leugens vertellen.

De filosofie van De Vrije Ruimte sluit ook naadloos aan op hoe wij Amé aan het opvoeden zijn. In de woorden van De Vrije Ruimte: “Al spelend leer je. Al luisterend en kijkend leer je, al doende leer je, de hele dag door, onbewust en bewust. Leerlingen zijn verantwoordelijk voor hun eigen leerweg: zij bepalen zelf wat ze willen leren, hoe, wanneer en met wie. Ze stellen hun eigen vragen en zorgen zelf dat ze antwoord krijgen. Wie ergens les in wil of hulp nodig heeft, kan altijd op een docent of ander kind afstappen. Leren gebeurt de hele dag vanuit eigen motivatie en nieuwsgierigheid.” Vanaf kleins af aan doet ze mee in het huishouden. Ze kneedde deeg voor koekjes, pizza en brood. Groenten sneed ze met een scherp mes. Wij gaven haar het vertrouwen dat ze heel veel zelf kan. En haar mening telde; was het te druk op een feestje en wilde ze zich in een andere kamer terugtrekken, kwamen we haar tegemoet in haar behoeften. We leerden haar te spreken over wat ze voelde. Op deze school telt haar stem. Wat zal dat een verademing voor haar en ons zijn.

Onze zondag werd afgesloten met een inspirerende ontmoeting. Een man die Arnold en ik afzonderlijk van elkaar vaker in de wijk waren tegengekomen. Dit keer was hij met zijn zwager en hun kinderen. Hij zag Arnold met losse handen een wiebelende brug oversteken. Dat probeerde hij ook met zijn nette herenschoenen. Dat was lachen. Het was toch niet zijn ding. Ik kwam hem een keer tegen toen hij samen met zijn zoon aan het uitvogelen was hoe de dj tafel in onze wijk werkte. We raakten in gesprek. We bleken vlak bij elkaar te wonen. De Vrije School kwam aan bod. Ze maken deel uit van een familie van docenten op de Vrije School. Authentiek contact in de wijk.

Zo fijn dat alles moeiteloos bij elkaar kwam; ons besluit, spreken van een goede vriend na jaren, ontmoeten van mooie mensen en een hele blije dochter. Uitzinnig van vreugde riep ze uit: “Ik wist niet dat het bestond. Een school waar ik mag doen wat ik wil en er zijn trampolines.”

Een week na ons besluit kon Amé al terecht voor een kijkdag. Na deze kijkdag schreef Arnold een verhaal over de positieve effecten van deze school op onze dochter. En dit al na één dag! Lees dit verhaaltje over Vrijheid…

3 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s