Je was zo lekker kordaat, reislustig en initiatiefrijk

1923615_16694740706_5354_n

Vrijdag 14 juli 2017

Lieve Muriel,

Op dinsdag 11 juli zag ik het op facebook voorbij komen, je bent overleden. Wat?! In luttele seconden ging het volgende door mij heen: dit is een grap, is dit waar? (en ik scrolde verder om te lezen wat er stond, een bericht van iemand die afscheid van jou nam) Muriel, ik kan het niet geloven. Enige tijd geleden scheidden onze wegen. Ik heb je vorig jaar nog aan de telefoon gehad. Ik had je nog willen zien lieverd. Echt waar.

Jarenlang waren we wel in elkaars leven. Je behandelde mij als je jongere zusje, je waakte over mij. Muriel, waarom ben je er niet meer? Dit slaat nergens op. Jij met jouw scherpe tong, je luide lach, je lieve acties. Toen Amé er was, was je samen met Lucas op kraambezoek geweest, op de vijfde dag van haar leven. Je vroeg of ik nog iets nodig had. Je haalde een rode commode op bij een vriendin en gaf deze aan ons.

Ik weet nog dat je met Lucas in je buik, hoogzwanger samen met Marcel mij op kwam zoeken in Sevilla. Zo betrokken voelde jij je, je voelde als familie. Jij kwam mij opzoeken, niet mijn moeder. Ik was ontroerd door jouw bezoek, heb ik dat aan je geuit? Ik weet het niet meer. Ik vertelde dat ik naar Hong Kong zou gaan om Lucas Derks te assisteren en jij ging mee. Je was zo lekker kordaat, reislustig en initiatiefrijk. In Hong Kong hadden we ook een beetje onenigheid. Ik weet niet meer waar het over ging. Ik vermoed dat het lag aan dat onze karakters van elkaar verschilden. Jij sprak zaken uit, ik was minder doortastend. Jij regelde het wel, ik liet het gaan of ik liet het aan jou over. Jij stond midden in de wereld, ik kwam net kijken; wereldvreemd en dromerig. Maar het avontuur lonkte, onze spontaniteit verbond ons.

Muriel, toen het tot mij doordrong dat je werkelijk was heengegaan, viel ik neer op mijn knieën. Je zei altijd tegen mij dat het leven gaat zoals het gaat. Wegen scheiden en als het zo moet zijn, kom je elkaar weer tegen. Ik had je nog willen zien. Ik was op weg naar dat moment dat we elkaar weer tegen zouden komen. Het woord “afscheid” schoot door mij heen. Er is geen afscheid geweest. Arnold stelde mij gerust en zei: ‘Je staat nu zo open, je hebt vast nog contact met haar.’ Hij had gelijk.

Gisteren zocht je het contact met mij op met een gulle hartelijke brede glimlach en je zwaaide. Het was in de vorm van een voor mij onbekende dame die ik drie keer achter elkaar op dezelfde dag tegenkwam. Tijdens het eerste contact dacht ik aan jou, Muriel, zij en haar vriendin deden mij denken aan jou. Ze zagen er deftig uit, maar waren niet arrogant. Tijdens het tweede contact keken we elkaar verrast en lachend aan en aaide zij met haar vinger over Dían’s wang. Tijdens het derde contact legde zij het contact en met handgebaren en een grote glimlach ondersteunde ik de uitroep: Drie keer is scheepsrecht, maar waarvoor? Zij haalde breeduit lachend haar schouders op.

Vanochtend op de yogamat drong het door tot in mijn ziel. Jij was het. Kort erna in gesprek met Arnold drong het door tot in mijn geest: jij kwam afscheid van mij nemen. Lieve Muriel, dank je wel voor alles. Vooral voor dat je zittend op een fitnesstoestel, lachend aan mij vroeg met je gebit volledig ontbloot: ‘Heb ik wat tussen mijn tanden?’ Zo begon ons contact. We werden vriendinnen en gaandeweg werd je familie. Muriel, ik hoop zo dat ik jou net zoveel heb gegeven als dat ik van jou heb mogen ontvangen. Heb een wonderbaarlijke en fascinerende reis, jij verdient het.

1923615_16694750706_6088_n

1923615_16694745706_5735_n

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s