HSP Voeding: ik laat mijn lichaam beslissen, keer op keer

Deze blog is een vervolg op de blog HSP Voeding: wat ik voel is veel sterker dan ik.

De volgende dag had ik een videoskype sessie met een jongedame die ik al een jaar begeleid. Zij vertelde me dat ze was gestopt met het eten van vlees. Haar lichaam verteert het niet goed. Ze koos ervoor om alleen maar voeding tot zich te nemen die haar lichaam kan verteren. Haar uitspraak resoneerde met waar ik de afgelopen maanden qua voeding mee bezig was. Wederom synchroniciteit!

De afgelopen tijd waren er momenten dat ik er bewust voor koos om een pizza met witte tarwe-bodem te eten. Ik genoot ervan. Of inderdaad die zelfgemaakte baopao van wit tarwemeel en biologisch gestoofd vlees. Mijn moeder had extra gestoofd vlees meegegeven wat ik de volgende dag (met smaak) had opgesmikkeld. Het viel prima, maar wat het bij mij is, is dat ik voel dat het langer in mijn darmen blijft en dat de ontlasting niet soepeltjes verloopt. Ik merk het steeds beter en het heeft een duidelijke impact op mijn energieniveau. Al een paar keer dacht ik: dat wil ik niet meer, ik wil mij altijd energiek voelen.

Dus de aaneenschakeling van synchronische gebeurtenissen was zeer welkom én voelde, hoe verwarrend het ook was, als een liefdevolle steun in mijn rug van het universum. Dit is blijkbaar mijn pad. Mijn hoofd, mijn ego, mijn ik, mijn culturele identiteit moest er heel erg aan wennen. Werd aan wankelen gebracht.

Terwijl Arnold naar mijn relaas luisterde kwam ik dichterbij de emotionele pijn in de kern van emotionele verwarring. Opeens was ik onderdeel van een dierbaar beeld van vroeger. In tranen zag ik mezelf als schoolgaand kind. Ik ging naar de basisschool op loopafstand van het Chinees-Indisch restaurant van mijn opa en oma. Mijn oma haalde ons vaak op van school. We kwamen aan in het restaurant en mijn opa liep blij de trap af met de vraag: ‘Wat willen jullie eten?’ Het antwoord en de smaak- en visuele beleving die mij het meest was bijgebleven, was die van een goed gebakken biefstuk met champignons.

Soms antwoordde ik niet, maar blijkbaar las mijn opa in mijn blik dat ik dit wilde eten. Hij stelde het zelf voor en ik juichte van blijdschap. Het bijzondere van dit tafereel vind ik ook wel dat het een typisch Hollands gerecht is dat mijn opa subliem bereidde. Het vlees was heerlijk mals en de saus was verrukkelijk. Mijn voedingsontwikkeling maakte een lichte angst vrij; het voelde voor mij alsof ik afscheid moest nemen van mijn opa, van mijn culturele achtergrond. Maar ik nam geen afscheid van hem, in plaats daarvan, voelde ik juist zijn liefde voor mij. Een uitspraak van de schrijver Abdelkader Benali sluit hier mooi op aan: “Het belangrijkste ingrediënt van een gerecht is de herinnering”.

Ik voel mij gezegend dat ik door deze emotionele ontwikkeling heen mag gaan. Ik voel mij vrijer en vol vertrouwen in het leven. Het doorvoelen van dit verdriet opende mijn ogen en ik voelde de liefde weer stromen. En ik blijf erbij: ik wil nog steeds niet beslissen dat ik voor de rest van mijn leven geen (rood) vlees meer eet of andere voedingsmiddelen die niet goed worden verteerd. In plaats daarvan laat ik mijn lichaam beslissen, keer op keer.

Een gedachte over “HSP Voeding: ik laat mijn lichaam beslissen, keer op keer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s