HSP Man: dingen die je van een fietstocht kan leren

Een tijdje terug fietste ik door Nieuw Zeeland van Alexandra naar Kaikoura. Een tocht van zo’n 800 KM door schitterende landschappen en met pieken en dalen op alle fronten. Het was mooi, het was afzien, het was vrijheid, het was eenzaam en uiteindelijk erg helend. Tijdens de tocht hield ik een (mentaal) logboek bij dat ik graag  wil delen.

Waarom fietsen?
Ik wilde graag op avontuur. Op dat moment was ik al 8 maanden in Nieuw-Zeeland maar  had ik nog niet echt het vrije avontuur ervaren zoals ik me dat had voorgesteld. Tijdens een fietstocht op een geleende fiets in Alexandra, kwam ik na een flink stuk klimmen bij een afdaling terecht. Ik liet mijn remmen los. Het gevoel was intens: Gaan met die banaan en lang leve het onbekende. Ik schaterde het uit. Geen twijfels, gedachtes en angsten meer. Gewoon ik, een fiets en de weide wereld. Vanaf dat moment ben ik me voor gaan bereiden en direct na de winter op pad gegaan.

Alexandra –> Oamaru (277 km)
De grootste uitdaging was het dealen met mijn verwachtingen en prestatiedrang. Mijn oorspronkelijk geplande tocht was een stuk langer dan ik uiteindelijk gefietst heb maar ik kwam er al snel achter dat 75 km per dag, door heuvelachtig landschap met zware bepakking, niet voor mij was weggelegd. Toch bleef ik hoge doelen stellen en na 3 dagen stonden mijn kuiten op springen. Ik was eigenlijk helemaal niet aan het genieten.

“Het was mooi de tocht. Het weer was goed en fietsen is ook echt tof. Maar ik heb ook afgezien man. Sommige heuvels waren killing. En bovenaan staat er niemand die je een high five geeft.”

Ik deed het wel voor die high five. Voor de ge’like’te foto op facebook en voor de mensen die langsrijden en even hun duim uit het raam steken. Ik heb het altijd voor die high 5 gedaan. Hard werken voor een mooi rapport zodat papa trots is, hard zijn op de voetbal zodat de trainer me een bikkel vindt en beunen in de horeca om geliefd te zijn bij managers. Alles voor dat gevoel van bevestiging. Alles voor dat gevoel liefde. Voorwaardelijke liefde. Ik heb er een hoop voor afgezien en ik wil niet meer afzien. Ik kan niet meer afzien. Het vat van de externe motivatie is leeg. Op zoek naar een andere brandstof.

Oamaru –> Mt Hutt (231 km)
Mijn voornaamste brandstof was rijst. Rijstwafels en bananen. Maar ook al had ik genoeg te eten, sommige dagen voelde mijn benen als pap. Aangezien de afstanden tussen faciliteiten, dorpjes en campings behoorlijk waren was het op dergelijke dagen afzien of afstappen.

“Ik voel me net een slak. Huisje achterop. Kan niet sneller dan mijn eigen benen me kunnen peddelen. Als er iets kapot is of ik voel me niet goed moet ik eerst repareren voor ik verder ga.”

Maar hoe doe je dat repareren? Ik moest het voor mezelf gaan doen, op zoek naar interne motivatie. Ik ben begonnen met het verminderen van het afzien. Kijken of ik de tocht leuker kon maken voor mezelf. Kortere afstanden, vlakkere routes en wat meer genieten onderweg. Een groot ding bleek het uitgeven van geld aan mezelf. Wat vind ik mezelf waard? Een dikkere slaapzak kopen omdat snachts mijn tenen er afvriezen… Mijn stuur hoger laten zetten omdat ik als een quasimodo op de fiets zit… Een dagje skiën met een warm bubbelbadje achteraf… Ben je mal, weet je niet wat dat allemaal kost?! Toch heb ik het allemaal gedaan. Oorspronkelijk onwennig maar er ontstonden steeds vaker momenten waarin ik de liefde kon voelen die ik aan mezelf gaf. In deze momenten ving ik een glimp op van een leven waarin ik gewoon kan staan voor wat IK leuk en belangrijk vind, voor een leven waar IK me tot aangetrokken voel. Het was een glimp van intense vrijheid en blijheid. Aan de andere kant enorm buitenaards, spannend en onbekend.

“Het gat waarin ik afstap is nog groot, leeg en angstig. Ook nu, terwijl ik huil, voel ik nog de angst die zegt dat ik op moet schieten. Dat ik niet mag lanterfanten.”

Deze haast en strengheid komt nog regelmatig de kop opsteken maar de glimp is getransformeerd naar langere periodes van helderheid waarin ik precies voel wat ik wil en wat me raakt. Periodes zonder verwachtingen en eisen. Als een kind kan ik hier spelen en creëren. Hier houd ik van mezelf en ben ik tevreden.

MT. Hutt –> Kaikoura (310 km)
Zolang als ik me kan herinneren heb ik altijd in een soort paradox geleefd. Alleen zijn was rustig en veilig omdat ik me niet aan anderen aan hoefde te passen. Aan de andere kant was alleen ook erg alleen en koos ik er toch vaak voor contact op te zoeken. Ik ben nog nooit zo alleen geweest als tijdens mijn fietstocht. Maar naarmate de tocht vorderde maakten de oneindige weides en pasgeboren lammetjes plaats voor wat meer huisjes en mensen. Ik vond het leuk, ik had contact gemist. Aan de andere riep dit ook weer moeilijkheden op.

“Onderweg voel ik het alleen als anderen me zien. In gesprekken merk ik dat ik openingen zoek om gezien te worden. Maar mijn blijheid vergaat met het contact. Ik pas me aan, verlies mezelf. Ben ik toch weer alleen.”

Opeens voelde ik hoe alleen ik het voor mezelf had gemaakt. Door mezelf niet met andere mensen te delen. Hoe ik andere mensen verantwoordelijk achtte voor het feit dat ik mijn waarheid niet bij ze kon delen. Hoe ik boos en geïrriteerd werd terwijl ik eigenlijk boos op mezelf was. Boos en vooral verdrietig dat het me maar niet lukte om contact fijn te laten verlopen. Dit besef was een grote stap in het vergeven van mezelf en in het aangaan van echt, oprecht en mooi menselijk contact.

Bus terug naar Christchurch
De belangrijkste les die de fietstocht me heeft geleerd is dat hoe vreemd de mens en de wereld ook in elkaar lijken te zitten, IK ben zelf uiteindelijk honderd procent verantwoordelijk voor mijn gedachtes en gevoelens. Dat klinkt misschien vreselijk maar is eigenlijk heel geruststellend. Ik creëer steeds meer positieve gevoelens en voel steeds meer dat ik leef in plaats van geleefd word. Dit brengt me enorm veel enthousiasme, compassie en energie en ik zal een fietstocht dan ook aan iedereen aanraden. Haha, ikzelf doe het alleen nooit meer.

Geschreven door Ramon

Een gedachte over “HSP Man: dingen die je van een fietstocht kan leren

  1. Beste Ramon, jeee wat een mooi geschreven en echt verhaal. Wat een kwetsbaarheid. Als ik in de buurt zou zijn geweest zou ik je omhelzen en zeggen dat je niet alleen bent…. liefs, Hetty

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s