HSP & Burnout: voorkom stress en communiceer wat je nodig hebt

IMG_8734

Wat ik vooral interessant vind aan het hele burn-out proces is om hoe de stress te voorkomen die naar de burn-out heeft geleid en wat hier sterk mee samenhangt; waar je op kan letten om jezelf op de eerste plaats te zetten in plaats van jezelf weg te cijferen.

Hoe voorkom je de stress die naar de burn-out heeft geleid?

  1. Leer de geestelijke en fysieke uitingen van stress herkennen
  2. Voelen waar je grenzen liggen en communiceren waar je wel of geen behoefte aan hebt
  3. Zet jezelf op de eerste plaats
  4. De oorsprong van jezelf wegcijferen; jeugdtrauma’s
  5. Voelen waar je blij van wordt en hiervoor kiezen

In deze blog lees je meer over punt 1 & 2.

Leer de geestelijke en fysieke uitingen van stress herkennen

Wanneer je op weg bent naar een burn-out ben je vaak met heel veel verschillende zaken bezig. In het begin denk je nog dat je overal blij van wordt, maar als de stress erin sluipt ben je niet meer zo blij. Je bent de ballen in de lucht aan het houden.

Denk aan full-time werken, extracurriculaire activiteiten, een gezin draaiende houden, sporten, je hobby’s en je sociale leven. Dit lijkt op de meest normale invulling van een gemiddeld leven in de maatschappij.

Maar het wordt moeilijker als je er nog een groot project naast hebt of heftige veranderingen in het leven zoals de koop/ verkoop van huizen en verhuizen, de geboorte van een kind, het overlijden van dierbaren, ziekte van jezelf en van dierbaren, relatiebreuken, conflicten in werk en vriendschappen.

Dan sluipt de stress erin.

Wat voel je lichamelijk?

  • Hoofdpijn?
  • Stijve nek en stramme schouders?
  • Buikpijn?
  • Oorpijn?
  • Last van je ogen?
  • Last van duizelingen?
  • Last van plotselinge misselijkheid?

Dan dien je opnieuw keuzes te maken. Je kan altijd opnieuw kiezen. Je kan kiezen voor datgene wat voor de meeste balans in je leven zorgt.

Je dient ruimte te creëren om te ontladen en op te laden.

Voelen waar je grenzen liggen en communiceren waar je wel of geen behoefte aan hebt

Wat kan je aan? Hoeveel rust heb je nodig om er weer vol tegenaan te kunnen gaan?

Ervaar je geestelijke grens

  • Kan je niet meer denken?
  • Leg je belangrijke spullen op plekken waar je het niet meer kan vinden?
  • Vergeet je rekeningen te betalen of mensen terug te bellen?
  • Wordt je wat lakser op het werk?

Ervaar je emotionele grens

  • Raak je sneller geïrriteerd?
  • Voel je je opgejaagd en kom je nergens meer aan toe?
  • Kan je de gevoelens van je partner en kinderen er niet meer bij hebben?
  • Huil je sneller om het minste geringste?

Ervaar je fysieke grens

  • Zijn je zintuigen nog scherper dan voorheen?
  • Is het geluid te hard, het licht te fel?
  • Ben je continue moe en lukt het niet meer om bij te slapen?
  • Sleep je jezelf overal naartoe?

Om je behoeften te kunnen communiceren dien je eerst te leren voelen waar jouw grenzen liggen.

  1. Ik wil dat het licht wordt gedimd, omdat ik last heb van het felle licht.
  2. Kun je de tv uitzetten, want het beeld is qua geluid en licht op dit moment teveel voor me.
  3. Mijn hoofd staat er niet naar om naar dit feestje te gaan.
  4. Kun je de kinderen opvangen, zodat ik nog een douche kan nemen?
  5. Kunnen de collega’s met vragen bij iemand anders terecht?

Voor meer informatie over punt 3, 4 en 5, bekijk deze FB Live die ik heb gegeven op zondag 25 november 2018: FB Live HSP & Burnout. 

Wil je werken aan het opkrikken van je basisenergie? Maak een afspraak voor een introductiesessie in Den Haag of via videoskype of FaceTime. Klik hier voor meer info…

Advertenties

Verwerk je angsten en ga stralen

IMG_8409

*Awake my soul*

Dit gebeurde inderdaad bij een zeer gevoelige dame tijdens haar 14e coaching & rebirthing sessie. Hoewel ze de angst had om flauw te vallen ademde ze door, omdat ze van haar angsten en obsessies af wilt. Ze voelde haar wilskracht. Hierdoor bleef ze bewust de verbonden ademhaling doen. Aan haar lichaam was te zien dat er veel rusteloosheid vrij kwam. Vanuit een rechte ligpositie had ze de dekens met haar benen van haar af bewogen. Herhaaldelijk greep ze met haar hand naar haar hoofd met één hand op haar borst.

Bovendien hadden we haar ziel wakker gemaakt. Ze hoorde het krachtige geluid van haar stem voor de eerste keer. In haar woorden: ‘Mijn borst deed geen pijn meer toen ik mijn stem uitdrukte.’ Tijdens de vorige sessie (sessie 13) ging ze door een diepgewortelde angst; haar lichaam was onrustig, inademing was moeilijk en ze dacht dat ze flauw zou vallen. In een dergelijke situatie grijp ik in met het maken van geluiden en zij volgde met haar klanken. Ze verbond zich met de pijn. Ik hield haar hand vast en ze kneep me hard. De ontlading was niet meer tegen te houden. Gelukkig! 

In beide sessies verdween de rusteloosheid uit haar lichaam door het maken van klanken en het uiten van verdriet. 

De zes weken voor deze sessies voelde ze zich emotioneel gevoelloos, erg moe en wilde alleen maar onder haar dekens kruipen. Na de 13e sessie had ze een week nodig om te herstellen, inclusief symptomen van verkoudheid, maar toen ze binnenkwam voor haar 14e sessie, zag ik een ander persoon. Ze straalde, ze stond in haar kracht. 

In haar dagelijks leven komt ze voor zichzelf op, ze drukt haar behoeften uit en krijgt opmerkingen terug van dat ze te fel is en dat ze zichzelf moet bedwingen. Ze is het daar niet mee eens. Eindelijk weet ze dat ze in staat is om te herstellen van haar angsten, paniekaanvallen en obsessies. Ze zal doorgaan totdat ze haar eigen wezen volledig kan vertrouwen en omhelzen.

En dan te bedenken dat ze bij mij terecht kwam, nadat ze meerdere vormen van begeleiding had uitgeprobeerd; onder andere sessies van een psycholoog en een burnout coach. Herstellen van een burnout is een lang proces. Je bent zoekende, je weet niet precies welke begeleiding het beste bij je past, dus je bent van alles aan het uitproberen. Ik ben blij voor haar en voor mezelf dat wij een goede match vormen om haar te bevrijden van haar angsten, woede en verdriet. 

Het is een lange weg, met vallen en opstaan, maar vooral met positieve veranderingen, meer energie en je werkelijk sterker voelen van binnenuit. 

Go, go, go, jij kan het ook! 

Chapeau !!

Wil je meer weten over het werk dat ik als HSP Coach & Rebirther doe?

Dit is mijn website: Orchid of Life HSP Coaching & Rebirthing
Voor FB Lives en dagelijkse inspiratie & updates: Facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie

Of ga direct voor een introductiesessie bij mij in de praktijk in Den Haag of via videoskype of FaceTime. Klik hier door voor meer informatie…

Ouderschap: luisteren naar mijn dochter

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (10 of 48).JPG

In deze blog komt mijn man Arnold Baldé aan het woord over ouderschap en opvoeding. Het is een vervolg op de blogs:

Wat heeft ouderschap in jou naar boven gehaald?
Een enorme spiegel. Het heeft het meest positieve en negatieve in mij aan de oppervlakte gebracht. Daar ben ik heel dankbaar voor; ik heb mijn grootste pijn en trauma’s geleerd te herkennen via mijn dochter. Ik was me al bewust van het positieve; vertrouwen hebben in mijn dochter en dit in acties ondersteunen en ook duidelijke liefdevolle grenzen stellen.

Trappenhek
Toen mijn dochter kon lopen rond 1 jaar oud, ontmoette ik vele ouders die zeiden: ‘O, heb je al een hek voor de trap geplaatst? Aaah dan zou ik maar snel een trappenhek aanschaffen Arnold! Hey, Arnold ik zag dat jullie nog geen trappenhek hebben, wel gevaarlijk hoor.’ Ik begreep het, zeer goed zelfs, als ik op mijn 10e van de trap kan vallen kan een dreumes dat ook. Tevens voelde ik de overdreven angst achter al deze trappenhek-tips. Ik vroeg me af hoe mijn dochter met een open trap om zou gaan. Ergens geloofde ik dat ze ook wel aan zou voelen dat naar beneden vallen niet per se een leuk spel zou zijn. Ik ging het testen.

Dus ik gooide haar… nee dat deed ik niet. Ik liet haar gewoon rennen en lopen bij de trap. Veiligheid eerst, dus ik bleef bovenaan de trap staan, op een meter afstand ongeveer. Zodat ik eventueel in zou kunnen grijpen. Ze rende langs de trap opening, deed wat spelletjes hier en daar en toen kwam het moment waarop ik hoopte; ze keek naar beneden. Ik vroeg me af wat ze zou gaan doen. Ze liep rustig op de trapravijn af. Ik was scherp en zeer benieuwd naar de komende seconden. Eerst liep ze rustig, daarna langzaam, en toen stopte ze op een halve meter afstand. Ze keek voorzichtig naar beneden, en besloot terug te gaan! Ik dacht; zie je nou wel! Ze weet het, ze kan het!

Ik vertelde het aan mijn vrouw, en we besloten geen trappenhek te nemen. O.k. ze is één keer van de trap gevallen, omdat mijn vrouw haar vasthield en uitgleed op haar sokken. Au. Alleen is ze nooit gevallen. We hebben haar gewoon op de trap laten lopen, zelf het klimmen en traplopen laten ontdekken, en het werkte.

Luisteren naar mijn dochter
Wat ik wel echt moest leren was echt luisteren naar haar gevoel. Simpelweg omdat ik moeite had met mijn eigen gevoel voelen en hiernaar te leven. Als papa leerde ik bijvoorbeeld mijn eigen zware negatieve papa-shit-energie voelen, waardoor ik haar reactie op mijn soms norse en boze opmerkingen beter kon plaatsen. Eerst vond ik het maar raar als ze ‘zo maar’ ging huilen, omdat ik iets zij of afpakte bijvoorbeeld, voor haar eigen bestwil, uiteraard. Maar ik deed het dan op een geïrriteerde manier, waardoor zij moest huilen. Haar reactie in de vorm van gehuil vond ik irritant.

Toen zij rond anderhalf jaar oud was, kreeg ik dit spelletje door. Hoe meer ik mijn eigen onzin onder de loep nam; onder andere dat ik wilde dat zij stil was en stil zou zitten aan tafel. Terwijl het leven juist beweging, geluid, muziek en lol is! Ik kon erg slecht tegen geluidsoverlast van mijn eigen dochter; ik had enorme hoofdpijn, en was extreem moe. Sommige mensen noemen het een burn-out. Ik ook trouwens. Een mega burn-out. Helemaal kapot gewerkt en gedacht. Ik voelde me enorm kut. Toch ben ik deze burn-out erg dankbaar, omdat ik juist in deze periode heb leren voelen. Mezelf en mijn dochter.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Werk & privé: aangeven van grenzen

moe
Om uit een vermoeidheidsfase te komen, is het belangrijk om continue grenzen aan te geven. Bewust worden van je eigen grenzen is een enorm proces. Vaak kun je achteraf pas uit ervaring aangeven waar het weer mis ging en hoe je het de volgende keer beter kunt aanpakken.

Vragen die je jezelf kunt stellen:

– Hoe voel ik me nu?
– Hoe wil ik me voelen?
– Wat heb ik vandaag weer teveel gedaan?
– Waardoor komt het dat ik over mijn grenzen heen ben gegaan?
– Hoe kan ik het de volgende keer beter aanpakken?

Moeite met aangeven van grenzen bij werkgever
Soms kan het zijn dat je totaal dicht klapt wanneer je leidinggevende aan je vraagt of zij als werkgever iets kunnen verbeteren waardoor jij op een prettige manier je werk kan doen. Belemmerende gedachten zoals ‘ik wil de ander niet beledigen’, ‘de fout ligt toch bij mij’ en ‘het lost niets op’ weerhouden je van het zeggen waar het eigenlijk op staat. Zij kunnen inderdaad wat doen aan de werkdruk en de organisatie rondom de lopende projecten, maar je krijgt de woorden niet over je lippen. Ook een angst kan de kop opsteken. Namelijk de angst voor conflicten. De angst dat je werkgever iets bij je uitlokt en alles wat je zegt tegen je zal gebruiken. Ja, dan ben je inderdaad nog verder van huis.

Makkelijker gezegd dan gedaan
Het advies om de volgende keer te zeggen wat je denkt, is makkelijker gezegd dan gedaan. Een belemmerende gedachte die al tig jaren bij je leeft en ergens lang geleden is ontstaan, heeft de nodige aandacht en begeleiding nodig, zodat je deze eindelijk los kan laten voor wat het is. Vervolgens ontstaat er ruimte om nieuwe gevoelens en gedachten toe te laten. Hiermee ontstaat de voedingsbodem om te zeggen wat je denkt en voelt wanneer jij dit wilt.

Boek een introductiesessie om te ervaren wat coaching jou kan opleveren.

Burnout: hoe lang nog?

burnout

Ik heb gehuild. Met moeite, omdat ik zo moe ben. Ben al wakker vanaf 5 uur. Arnold kwam thuis van een behandeling van een osteopaat die op waterniveau werkt. Ik zag aan hem dat hij helemaal van de wereld was door de behandeling. Het eerste wat hij deed was mij wenken voor een knuffel. Hij barstte uit in tranen. De angst schoot naar mijn keel. Heeft hij iets ernstigs onder de leden en heeft hij nog maar een maand te leven? Niets was minder waar. Het was een geslaagde behandeling. De osteopaat begreep zijn lichaam en na een serie korte vragen ter onderzoek was hij aan de slag gegaan.

Het ligt aan je slijmvliezensysteem. Hij had iets gecorrigeerd op foetusniveau. Arnold’s systeem was letterlijk ingezakt. Hij begreep waar al zijn fysieke klachten vandaan kwamen. Na de behandeling haalde hij weer automatisch adem. Deze behandeling kwam net op tijd. Een paar dagen daarvoor merkte ik op dat Arnold heel moeizaam sprak. Hij spreekt, terwijl hij inademt. Hij komt adem te kort om te praten en om na te denken. Gisteravond zag ik het weer en vandaag is zijn systeem gecorrigeerd. Hij voelde deze fantastische verandering. De osteopaat zei tegen hem: ‘Geniet ervan.’ Deze behandeling heeft zijn leven ter plekke veranderd. Ons leven.

Gezond in lijf en geest is in zicht. Ik voelde het. Verschillende gedachten raasden door mij heen: ik wil niet meer werken als hij beter is, ik wil genieten van gezond zijn, ik bel Ouxu op om het te vertellen en dan gaan we uit eten, ik vertel het aan mama en dan is ze blij voor ons, dan kan zij ouder worden en op ons leunen, dan kunnen wij er voor haar zijn…Zoveel gedachten.

Het zicht op dat hij beter wordt, is nu zoveel malen realistischer. Inmiddels heb ik drie weken werken als capoeira juf erop zitten. Tot dit moment heb ik zijn ziek zijn (wederom een niveautje zwaarder) zoveel mogelijk van me af proberen te houden. Ik heb goede, gezellige en leuke capoeira lessen gedraaid. Veel lieve mensen en kinderen hebben naar Vitamina gevraagd. Elke keer reageerde ik met: vraag het me over twee maanden. Ik was aan het overleven. We zijn al jarenlang aan het overleven, maar het dieptepunt en tegelijkertijd hoogtepunt van drie weken geleden sloeg werkelijk alles. Hij koos ervoor om het werken los te laten. Nee, het was geen keuze. Zijn lichaam gaf het op. Stress in huis. Hoe nu verder?

Na een zeer confronterend gesprek met Arnold in de ochtend was ik hierna de rest van de dag met Amé bezig. Vlak voor haar bedtijd stortte ik in: Amé, ik moet echt even op de bank liggen. Het voelde goed om mijn ogen even te sluiten. Binnen enkele seconden kreeg ik een ingeving. Terwijl ik lam op de bank lag, sprong mijn hart overeind: ik ga de capoeira kinderlessen geven!!

‘s Avonds hadden we het besproken en de volgende dag stond ik al les te geven. Arnold regelde het met de opdrachtgevers en lieve begripvolle leerlingen en vrienden zouden de volwassen lessen gaan geven. We zijn gezegend. Bijna een week geleden dwong ik mezelf om even te schrijven. Ik had het nodig om mijn gevoelens op een rijtje te zeggen. En letterlijk had ik een rijtje gemaakt van maar liefst zestien mensen die op een of andere manier voor ons klaar hebben gestaan en nog steeds staan. Dit rijtje had ik nodig. Wetende dat er mensen zijn die ik om hulp kan vragen wanneer ik het niet meer trek, biedt steun. Tranen van dankbaarheid vloeiden over mijn wangen. Waar zouden we staan zonder hen? Ik weet het niet en ik wil er niet aan denken.

Amé was Ni Hao Kai Lan aan het kijken toen Arnold in mijn armen in huilen uitbarstte. Ze keek gealarmeerd op. Ze begon mijn aandacht te vragen. Dat doet ze normaal niet als ze van een tekenfilm aan het genieten is. Ik zou eerst wat te eten klaar maken voor Arnold en na de tekenfilm iets voor haar. Hierdoor kon ik even met Arnold in de keuken zijn. Nadat hij naar bed was gegaan, zat ik met Amé aan de eettafel. Ik legde haar uit dat oom Guido papa naar een osteopaat had gebracht. Een osteopaat helpt je beter te worden via het lichaam. Papa huilde, omdat hij blij was. Ze luisterde aandachtig. Een uur later zaten we op de bank en begon zij over haar vader: ‘Ik ben blij dat papa terug is, ze pakte haar beer en zei: Bobo is ook blij dat papa terug is. Kijk, hij huilt niet.’ Ik gaf haar een knuffel en fluisterde in haar oor: Jij bent mijn lieve dochter. Ze keek me aan en zei: ‘En papa’s…(wat ze wilde zeggen, hing in de lucht)’ Ik vulde haar aan met ‘dochter’.

We gaan hier doorheen komen. In een vlaag van wanhoop heb ik eens met Arnold gedeeld: Hoe lang hou ik dit nog vol? Hij koppelde de vraag direct terug en ik antwoordde: Zo lang dat nodig is. Maar ik zeg je eerlijk, gedurende die vlagen van wanhoop kan ik het niet meer aan. Dan wil ik niet meer. Dan wil ik weg. En de vraag is nog steeds: hoe lang nog? Ik ga werkelijk flippen wanneer hij op een dag aan me vertelt dat hij geen hoofdpijn meer heeft. Dan draai ik door.

Burnout: geduld is een schone zaak

Arnold & Chung in 2008

Gisteravond was ik weer eens onder de meiden. Heerlijk. Het komt er namelijk niet zoveel van dat we elkaar zien. Als jonge ouders en ‘druk bezette’ dertigers is elk moment dat we met elkaar kunnen pakken quality time. Het was gezellig. Het was fijn. Het zorgde ervoor dat ik de heftige herfststorm liet voor wat het was en de deur uit ging.

Arnold stond erbij stil dat hij dit al héééél lang niet meer had gedaan. ‘s Avonds bij vrienden gaan eten deed hem denken aan zijn studententijd. Hij wil binnenkort ook eens ‘s avonds bij vrienden gaan eten ondanks zijn hoofdpijn. Ja, mijn vent heeft nog steeds hoofdpijn. De hoofdpijn blijft, totdat hij zijn emotionele ontwikkeling zo volledig mogelijk heeft doorlopen. Maar wat is volledig? Dat weten we niet. In ieder geval zijn de emoties waar hij nu doorheen gaat pittig. De emoties vragen veel aandacht en energie van hem.

Dit was wederom het antwoord dat ik aan mijn vrienden moest geven. Ze vroegen aan me: ‘Hoe gaat het nu met Arnold?’ Het komt mij werkelijk de neus uit dat ik steeds hetzelfde moet antwoorden. Het gaat vooruit. De ontwikkelingen zijn heel subtiel en liggen op het emotionele en energetische vlak. Maar hij heeft nog steeds hoofdpijn. Zij willen waarschijnlijk horen dat de hoofdpijn minder wordt. Dat het misschien beter te dragen valt. Nee, dat is niet zo. Dat is ook wat ik elke dag wil weten. Hoe gaat het? Hoe is het met de hoofdpijn? Het antwoord van Arnold is altijd: ‘Zwaar. De hoofdpijn is zwaar.’

Hoe kan hij met deze hoofdpijn leven? Ik weet het niet. Hij doet het maar weer. Natuurlijk doet hij het rustig aan, maar als ik deze hoofdpijn zou moeten dragen, zou ik knock-out op de bank liggen. Je zou me er niet vanaf krijgen. Hij heeft doorzettingsvermogen en een enorme wilskracht. Dat moet wel. Ja, toch? Regelmatig raakt mijn geduld op. Ik wil dat je beter bent. Ik kan het niet meer aan. Ik wil niet meer in deze situatie zitten. Dit zijn mijn emoties. Ze moeten eruit. Nadat ik het gezegd heb, lucht het op en kan ik er weer tegenaan. Dag in, dag uit aanhoren hoe hij weer heeft moeten huilen om bepaalde thema’s in zijn leven.

Hij luistert ook naar mij. In die zin vormen we het perfecte therapeutische paar. We hebben geen psychologen nodig, want we hebben elkaar. Haha. Ja, lachen met kiespijn. Maar ondanks alles lachen we nog steeds veel. Soms mag ik mijn verhalen niet afmaken, omdat hij geen energie heeft om ze aan te horen. Dan vind ik wel een ander moment om het te vertellen. Maar hoe lang duurt dit nog? Hoe lang duurt het nog, voordat ik aan  mijn vrienden kan vertellen dat we heerlijk uit eten zijn geweest en daarna nog een drankje ergens hebben gedaan? Dat we samen nieuwe mensen hebben ontmoet. Dat we samen een film hebben gezien?

Steeds meer trek ik mijn eigen plan. Sociaal gezien dan, want als gezin functioneren we weer na vele ups en downs. Ons gezin houdt ons op de been. Het stellen van prioriteiten houdt ons op de been. Het loslaten van ambities houdt ons op de been. We gaan door. We gaan door, totdat hij beter is. De situatie is al beter. Er hangen veranderingen in de lucht. Positieve veranderingen. Met de hoofdpijn. Dat wel. Geduld is een schone zaak. Heel veel geduld.

Burnout: herstel is een combinatie van verschillende wegen

Arnold heeft een mega energie stoot gekregen van de lichamelijke impulsen die hij vorige week heeft gehad. Hij pakt momenteel continue het boek ‘Voeding volgens de vijf elementen’ en ‘Kruiden’ op. Onze boodschappen zullen de komende tijd gebaseerd zijn op de inhoud van deze boeken.

Allereerst heeft tante Lie naar zijn voeten gekeken en hier en daar gevoeld. Tante Lie is natuurgeneeskunde therapeut, voetreflexone therapeut, rebirthing therapeut en nog veel meer. Ze blijft nieuwsgierig en verrijkt zichzelf continue door middel van cursussen en boeken. Ze keek naar zijn grote teen. Dit is het gebied dat het hoofd representeert. Het zag er niet goed uit. Nee, hij loopt al een aantal jaren rond met deze hoofdpijn. Ze gaf aan dat het beter was om het behandelen van dit gebied een tijd te vermijden. Dit gebied fungeert als een schild, omdat de rest van het systeem verzwakt is.

Zijn systeem is verzwakt door jarenlange uitputting en verkeerde voeding. Haar conclusie was gelijk aan die van mij, maar dan beredeneerd vanuit voetreflexologisch oogpunt. De hoofdpijn beschermt hem en weerhoudt hem ervan teveel te willen doen. Elke keer als hij hernieuwde energie voelde, ging hij weer als een gek van alles ondernemen. En dat kan niet. Niet als je nog met hoofdpijn rondloopt. Dan wordt het alleen maar erger. Alleen, je bent jong en je wilt wat hè!

Een tweede reden voor zijn enthousiasme richting eten volgens de vijf elementen en het gebruik van kruiden is dat Guido tijdens de osteopathie behandeling de link legde met Chinese geneeskunde. Op basis van zijn kennis van de osteopathie kwam hij er niet uit. Bij elke behandeling viel het hem op dat Arnold op de rechterkant van zijn ribbenkast een verharding heeft. Hierbij opgeteld de kennis dat hij op jonge leeftijd last had van bronchitis, kreeg hij het vermoeden dat de energie die vanuit de longen naar de nieren gaat, laag is.

Volgens het boek ‘Voeding volgens de vijf elementen’ staan de longen voor metaal. Metaal staat voor de emoties bedroefdheid, vertrouwen en rechtvaardigheid. Verdriet veroorzaakt een energiezwakte van de longen en onrechtvaardigheid leidt tot onderdrukte agressie. Arnold en ik keken elkaar met grote ogen aan. Dit waren precies de woorden die hadden geleid tot het verdriet dat jarenlang het licht niet had gezien. Na een half jaar intensief door mij te zijn gecoacht, kwamen in de laatste sessies deze woorden steeds naar boven; bedroefdheid, vertrouwen en rechtvaardigheid.

Door deze twee behandelingen realiseer ik me dat mijn werkwijze als lifecoach een sterke link heeft met behandelvormen binnen de alternatieve geneeskunde. Wat onze visie en werkwijze bij elkaar brengt, is dat we oorzakelijk te werk gaan in plaats van symptomatisch. Wat een pracht van een ontdekking.

De weg naar herstel is lang, lang en intensief. Gelukkig vertrouwen we op dé weg; een combinatie van verschillende wegen die uiteindelijk zal leiden naar échte vrijheid.

Meer lezen over burnout? Klik hier…