HSP man: een emotioneel afwezige vaderfiguur leidt tot burnout

Wat mij opvalt is dat veel mannen die herstellende zijn van burnout de afgelopen weken mijn werk hebben opgezocht. De werkelijke burnout vond drie tot vier jaar geleden plaats, maar ze kampen nog steeds met mentale, emotionele en fysieke klachten. Het zijn hooggevoelige mannen die hun hele leven tot de burnout keihard hebben gewerkt om gezien te worden. Om de erkenning te ontvangen via de prestaties die zij leverden. Ze zijn nog steeds moe. 

Over het algemeen zijn ze moe van het voortbewegen op het pad dat zij kennen, maar durven geen andere nieuwe onvoorspelbare wegen in te slaan. Het is ook niet niks om los te komen van het overlevingsmechanisme dat zich heeft gevormd tijdens de jeugd. 

Overigens geldt, het niet durven inslaan van nieuwe wegen, niet voor elke hooggevoelige man die binnenkomt met vermoeidheidsklachten. Ieder voor zich hebben ze al valkuilen en belemmeringen getackeld. De één heeft al korte metten gemaakt met het verminderen van de werkdruk en het creëren van een nieuwe werkomgeving waarin ze wèl hun grenzen aangeven. De ander kampt nog met angsten, somberheid en paniekaanvallen en staat nog aan het begin van zichzelf volledig serieus te nemen als volwaardige professionele werknemer.

Ik krijg steeds vaker te horen dat mensen blij zijn dat ze in een burnout terecht waren gekomen. Het was het grote signaal van hun lichaam dat ze het roer om moesten gooien. De geest kon het lichaam niet meer voort slepen. Overigens is het hoofd, de mentale kracht bij deze mensen, enorm sterk ontwikkeld. De mentale kracht, gevoed door angsten en het overlevingsmechanisme heeft hen gebracht tot dit punt, het punt van no-return. Nu moesten ze kiezen voor iets wat voor hen werkt; een manier om in contact te komen met hun lichaam.

Een burnout heb je niet zomaar. Hier heb je jarenlang in geïnvesteerd. Langzaamaan ontstaan er terugkerende fysieke klachten waartoe je gedwongen wordt om ernaar te luisteren én ernaar te handelen. Mensen die in een burnout terecht komen zijn harde werkers. Het hoofd oftewel de geest stond aan het stuur in plaats van hun hart. Het hoofd geleid door angsten en een gevoel van onveiligheid wil bepaalde zaken realiseren om zich veilig te voelen. Een koopwoning, een auto, vakanties en noem maar op!

Wanneer deze veiligheid is bereikt gaan er andere zaken wringen en komen op de voorgrond:

Zelfhaat
Zelfdestructie
Op spanning staan
Geen voldoening en geluk meer kunnen ervaren
Gebrek aan de ervaring van liefde 

In de oorsprong van een burnout bij hooggevoelige mannen zie ik de volgende rode draad: een emotioneel afwezige vaderfiguur. Het harde werken, presteren om aanzien te verwerven en altijd maar doorgaan was hun focus, omdat ze of in opstand kwamen tegen een vaderfiguur die in hun ogen zwak was of een vaderfiguur die veeleisend en dominant was. Koste wat kost moesten ze laten zien dat zij het waard zijn. Het harde werken leverde kortstondige ervaringen van voldoening, waardering en erkenning op, maar het vervloog. Het was ook niet meer op te roepen, de geest wilde verder, nog harder werken. Toewerken en behalen van de volgende uitdaging om vervolgens weer de voldoening, waardering en erkenning van buitenaf te mogen ontvangen. 

De ervaring van voldoening, waardering en erkenning van binnenuit is vele malen duurzamer. Het gevolg is dat jouw hart aan het roer komt te staan. Je gaat ruimte maken voor ontspanning, plezier en verbinding; met jezelf en met anderen.

Er is veel werk te doen, maar na de eerste sessies zag ik de motivatie om hun interne monsters te ontvangen en hier uiting aan te geven, groeien.

Met Com-Passie,
Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther

Zijn wie je bent, dat is geluk 
Landingsbaan: http://www.orchidoflife.nl



HSP & Burnout: voorkom stress en communiceer wat je nodig hebt

Wat ik vooral interessant vind aan het hele burn-out proces is om hoe de stress te voorkomen die naar de burn-out heeft geleid en wat hier sterk mee samenhangt; waar je op kan letten om jezelf op de eerste plaats te zetten in plaats van jezelf weg te cijferen.

Hoe voorkom je de stress die naar de burn-out heeft geleid?

  1. Leer de geestelijke en fysieke uitingen van stress herkennen
  2. Voelen waar je grenzen liggen en communiceren waar je wel of geen behoefte aan hebt
  3. Zet jezelf op de eerste plaats
  4. De oorsprong van jezelf wegcijferen; jeugdtrauma’s
  5. Voelen waar je blij van wordt en hiervoor kiezen

In deze blog lees je meer over punt 1 & 2.

Leer de geestelijke en fysieke uitingen van stress herkennen

Wanneer je op weg bent naar een burn-out ben je vaak met heel veel verschillende zaken bezig. In het begin denk je nog dat je overal blij van wordt, maar als de stress erin sluipt ben je niet meer zo blij. Je bent de ballen in de lucht aan het houden.

Denk aan full-time werken, extracurriculaire activiteiten, een gezin draaiende houden, sporten, je hobby’s en je sociale leven. Dit lijkt op de meest normale invulling van een gemiddeld leven in de maatschappij.

Maar het wordt moeilijker als je er nog een groot project naast hebt of heftige veranderingen in het leven zoals de koop/ verkoop van huizen en verhuizen, de geboorte van een kind, het overlijden van dierbaren, ziekte van jezelf en van dierbaren, relatiebreuken, conflicten in werk en vriendschappen.

Dan sluipt de stress erin.

Wat voel je lichamelijk?

  • Hoofdpijn?
  • Stijve nek en stramme schouders?
  • Buikpijn?
  • Oorpijn?
  • Last van je ogen?
  • Last van duizelingen?
  • Last van plotselinge misselijkheid?

Dan dien je opnieuw keuzes te maken. Je kan altijd opnieuw kiezen. Je kan kiezen voor datgene wat voor de meeste balans in je leven zorgt.

Je dient ruimte te creëren om te ontladen en op te laden.

Voelen waar je grenzen liggen en communiceren waar je wel of geen behoefte aan hebt

Wat kan je aan? Hoeveel rust heb je nodig om er weer vol tegenaan te kunnen gaan?

Ervaar je geestelijke grens

  • Kan je niet meer denken?
  • Leg je belangrijke spullen op plekken waar je het niet meer kan vinden?
  • Vergeet je rekeningen te betalen of mensen terug te bellen?
  • Wordt je wat lakser op het werk?

Ervaar je emotionele grens

  • Raak je sneller geïrriteerd?
  • Voel je je opgejaagd en kom je nergens meer aan toe?
  • Kan je de gevoelens van je partner en kinderen er niet meer bij hebben?
  • Huil je sneller om het minste geringste?

Ervaar je fysieke grens

  • Zijn je zintuigen nog scherper dan voorheen?
  • Is het geluid te hard, het licht te fel?
  • Ben je continue moe en lukt het niet meer om bij te slapen?
  • Sleep je jezelf overal naartoe?

Om je behoeften te kunnen communiceren dien je eerst te leren voelen waar jouw grenzen liggen.

  1. Ik wil dat het licht wordt gedimd, omdat ik last heb van het felle licht.
  2. Kun je de tv uitzetten, want het beeld is qua geluid en licht op dit moment teveel voor me.
  3. Mijn hoofd staat er niet naar om naar dit feestje te gaan.
  4. Kun je de kinderen opvangen, zodat ik nog een douche kan nemen?
  5. Kunnen de collega’s met vragen bij iemand anders terecht?

Voor meer informatie over punt 3, 4 en 5, bekijk deze FB Live die ik heb gegeven op zondag 25 november 2018: FB Live HSP & Burnout. 

Wil je werken aan het opkrikken van je basisenergie? Maak een afspraak voor een introductiesessie in Den Haag of via videoskype of FaceTime. Klik hier voor meer info…

Verwerk je angsten en ga stralen

*Awake my soul*

Dit gebeurde inderdaad bij een zeer gevoelige dame tijdens haar 14e coaching & rebirthing sessie. Hoewel ze de angst had om flauw te vallen ademde ze door, omdat ze van haar angsten en obsessies af wilt. Ze voelde haar wilskracht. Hierdoor bleef ze bewust de verbonden ademhaling doen. Aan haar lichaam was te zien dat er veel rusteloosheid vrij kwam. Vanuit een rechte ligpositie had ze de dekens met haar benen van haar af bewogen. Herhaaldelijk greep ze met haar hand naar haar hoofd met één hand op haar borst.

Bovendien hadden we haar ziel wakker gemaakt. Ze hoorde het krachtige geluid van haar stem voor de eerste keer. In haar woorden: ‘Mijn borst deed geen pijn meer toen ik mijn stem uitdrukte.’ Tijdens de vorige sessie (sessie 13) ging ze door een diepgewortelde angst; haar lichaam was onrustig, inademing was moeilijk en ze dacht dat ze flauw zou vallen. In een dergelijke situatie grijp ik in met het maken van geluiden en zij volgde met haar klanken. Ze verbond zich met de pijn. Ik hield haar hand vast en ze kneep me hard. De ontlading was niet meer tegen te houden. Gelukkig! 

In beide sessies verdween de rusteloosheid uit haar lichaam door het maken van klanken en het uiten van verdriet. 

De zes weken voor deze sessies voelde ze zich emotioneel gevoelloos, erg moe en wilde alleen maar onder haar dekens kruipen. Na de 13e sessie had ze een week nodig om te herstellen, inclusief symptomen van verkoudheid, maar toen ze binnenkwam voor haar 14e sessie, zag ik een ander persoon. Ze straalde, ze stond in haar kracht. 

In haar dagelijks leven komt ze voor zichzelf op, ze drukt haar behoeften uit en krijgt opmerkingen terug van dat ze te fel is en dat ze zichzelf moet bedwingen. Ze is het daar niet mee eens. Eindelijk weet ze dat ze in staat is om te herstellen van haar angsten, paniekaanvallen en obsessies. Ze zal doorgaan totdat ze haar eigen wezen volledig kan vertrouwen en omhelzen.

En dan te bedenken dat ze bij mij terecht kwam, nadat ze meerdere vormen van begeleiding had uitgeprobeerd; onder andere sessies van een psycholoog en een burnout coach. Herstellen van een burnout is een lang proces. Je bent zoekende, je weet niet precies welke begeleiding het beste bij je past, dus je bent van alles aan het uitproberen. Ik ben blij voor haar en voor mezelf dat wij een goede match vormen om haar te bevrijden van haar angsten, woede en verdriet. 

Het is een lange weg, met vallen en opstaan, maar vooral met positieve veranderingen, meer energie en je werkelijk sterker voelen van binnenuit. 

Go, go, go, jij kan het ook! 

Chapeau !!

Wil je meer weten over het werk dat ik als HSP Coach & Rebirther doe?

Dit is mijn website: Orchid of Life HSP Coaching & Rebirthing
Voor FB Lives en dagelijkse inspiratie & updates: Facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie

Of ga direct voor een introductiesessie bij mij in de praktijk in Den Haag of via videoskype of FaceTime. Klik hier door voor meer informatie…

Ouderschap: luisteren naar mijn dochter

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (10 of 48)

In deze blog komt mijn partner Arnold Baldé aan het woord over ouderschap en opvoeding. Het is een vervolg op de blogs:

Wat heeft ouderschap in jou naar boven gehaald?
Een enorme spiegel. Het heeft het meest positieve en negatieve in mij aan de oppervlakte gebracht. Daar ben ik heel dankbaar voor; ik heb mijn grootste pijn en trauma’s geleerd te herkennen via mijn dochter. Ik was me al bewust van het positieve; vertrouwen hebben in mijn dochter en dit in acties ondersteunen en ook duidelijke liefdevolle grenzen stellen.

Trappenhek
Toen mijn dochter kon lopen rond 1 jaar oud, ontmoette ik vele ouders die zeiden: ‘O, heb je al een hek voor de trap geplaatst? Aaah dan zou ik maar snel een trappenhek aanschaffen Arnold! Hey, Arnold ik zag dat jullie nog geen trappenhek hebben, wel gevaarlijk hoor.’ Ik begreep het, zeer goed zelfs, als ik op mijn 10e van de trap kan vallen kan een dreumes dat ook. Tevens voelde ik de overdreven angst achter al deze trappenhek-tips. Ik vroeg me af hoe mijn dochter met een open trap om zou gaan. Ergens geloofde ik dat ze ook wel aan zou voelen dat naar beneden vallen niet per se een leuk spel zou zijn. Ik ging het testen.

Dus ik gooide haar… nee dat deed ik niet. Ik liet haar gewoon rennen en lopen bij de trap. Veiligheid eerst, dus ik bleef bovenaan de trap staan, op een meter afstand ongeveer. Zodat ik eventueel in zou kunnen grijpen. Ze rende langs de trap opening, deed wat spelletjes hier en daar en toen kwam het moment waarop ik hoopte; ze keek naar beneden. Ik vroeg me af wat ze zou gaan doen. Ze liep rustig op de trapravijn af. Ik was scherp en zeer benieuwd naar de komende seconden. Eerst liep ze rustig, daarna langzaam, en toen stopte ze op een halve meter afstand. Ze keek voorzichtig naar beneden, en besloot terug te gaan! Ik dacht; zie je nou wel! Ze weet het, ze kan het!

Ik vertelde het aan mijn vrouw, en we besloten geen trappenhek te nemen. O.k. ze is één keer van de trap gevallen, omdat mijn vrouw haar vasthield en uitgleed op haar sokken. Au. Alleen is ze nooit gevallen. We hebben haar gewoon op de trap laten lopen, zelf het klimmen en traplopen laten ontdekken, en het werkte.

Luisteren naar mijn dochter
Wat ik wél moest leren was echt luisteren naar haar gevoel. Simpelweg omdat ik moeite had met mijn eigen gevoel voelen en hiernaar te leven. Als papa leerde ik bijvoorbeeld mijn eigen zware negatieve papa-shit-energie voelen, waardoor ik haar reactie op mijn soms norse en boze opmerkingen beter kon plaatsen. Eerst vond ik het maar raar als ze ‘zo maar’ ging huilen, omdat ik iets zei of afpakte bijvoorbeeld, voor haar eigen bestwil, uiteraard. Maar ik deed het dan op een geïrriteerde manier, waardoor zij moest huilen. Haar reactie in de vorm van gehuil vond ik irritant.

Toen zij rond anderhalf jaar oud was, kreeg ik dit spelletje door. Hoe meer ik mijn eigen onzin onder de loep nam; onder andere dat ik wilde dat zij stil was en stil zou zitten aan tafel. Terwijl het leven juist beweging, geluid, muziek en lol is! Ik kon erg slecht tegen geluidsoverlast van mijn eigen dochter; ik had enorme hoofdpijn, en was extreem moe. Sommige mensen noemen het een burn-out. Ik ook trouwens. Een mega burn-out. Helemaal kapot gewerkt en gedacht. Ik voelde me enorm kut. Toch ben ik deze burn-out erg dankbaar, omdat ik juist in deze periode heb leren voelen. Mezelf en mijn dochter.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Werk & privé: aangeven van grenzen

moe
Om uit een vermoeidheidsfase te komen, is het belangrijk om continue grenzen aan te geven. Bewust worden van je eigen grenzen is een enorm proces. Vaak kun je achteraf pas uit ervaring aangeven waar het weer mis ging en hoe je het de volgende keer beter kunt aanpakken.

Vragen die je jezelf kunt stellen:

– Hoe voel ik me nu?
– Hoe wil ik me voelen?
– Wat heb ik vandaag weer teveel gedaan?
– Waardoor komt het dat ik over mijn grenzen heen ben gegaan?
– Hoe kan ik het de volgende keer beter aanpakken?

Moeite met aangeven van grenzen bij werkgever
Soms kan het zijn dat je totaal dicht klapt wanneer je leidinggevende aan je vraagt of zij als werkgever iets kunnen verbeteren waardoor jij op een prettige manier je werk kan doen. Belemmerende gedachten zoals ‘ik wil de ander niet beledigen’, ‘de fout ligt toch bij mij’ en ‘het lost niets op’ weerhouden je van het zeggen waar het eigenlijk op staat. Zij kunnen inderdaad wat doen aan de werkdruk en de organisatie rondom de lopende projecten, maar je krijgt de woorden niet over je lippen. Ook een angst kan de kop opsteken. Namelijk de angst voor conflicten. De angst dat je werkgever iets bij je uitlokt en alles wat je zegt tegen je zal gebruiken. Ja, dan ben je inderdaad nog verder van huis.

Makkelijker gezegd dan gedaan
Het advies om de volgende keer te zeggen wat je denkt, is makkelijker gezegd dan gedaan. Een belemmerende gedachte die al tig jaren bij je leeft en ergens lang geleden is ontstaan, heeft de nodige aandacht en begeleiding nodig, zodat je deze eindelijk los kan laten voor wat het is. Vervolgens ontstaat er ruimte om nieuwe gevoelens en gedachten toe te laten. Hiermee ontstaat de voedingsbodem om te zeggen wat je denkt en voelt wanneer jij dit wilt.

Boek een introductiesessie om te ervaren wat coaching jou kan opleveren.

Burnout: hoe lang nog?

burnout

Ik heb gehuild. Met moeite, omdat ik zo moe ben. Ben al wakker vanaf 5 uur. Arnold kwam thuis van een behandeling van een osteopaat die op waterniveau werkt. Ik zag aan hem dat hij helemaal van de wereld was door de behandeling. Het eerste wat hij deed was mij wenken voor een knuffel. Hij barstte uit in tranen. De angst schoot naar mijn keel. Heeft hij iets ernstigs onder de leden en heeft hij nog maar een maand te leven? Niets was minder waar. Het was een geslaagde behandeling. De osteopaat begreep zijn lichaam en na een serie korte vragen ter onderzoek was hij aan de slag gegaan.

Het ligt aan je slijmvliezensysteem. Hij had iets gecorrigeerd op foetusniveau. Arnold’s systeem was letterlijk ingezakt. Hij begreep waar al zijn fysieke klachten vandaan kwamen. Na de behandeling haalde hij weer automatisch adem. Deze behandeling kwam net op tijd. Een paar dagen daarvoor merkte ik op dat Arnold heel moeizaam sprak. Hij spreekt, terwijl hij inademt. Hij komt adem te kort om te praten en om na te denken. Gisteravond zag ik het weer en vandaag is zijn systeem gecorrigeerd. Hij voelde deze fantastische verandering. De osteopaat zei tegen hem: ‘Geniet ervan.’ Deze behandeling heeft zijn leven ter plekke veranderd. Ons leven.

Gezond in lijf en geest is in zicht. Ik voelde het. Verschillende gedachten raasden door mij heen: ik wil niet meer werken als hij beter is, ik wil genieten van gezond zijn, ik bel Ouxu op om het te vertellen en dan gaan we uit eten, ik vertel het aan mama en dan is ze blij voor ons, dan kan zij ouder worden en op ons leunen, dan kunnen wij er voor haar zijn…Zoveel gedachten.

Het zicht op dat hij beter wordt, is nu zoveel malen realistischer. Inmiddels heb ik drie weken werken als capoeira juf erop zitten. Tot dit moment heb ik zijn ziek zijn (wederom een niveautje zwaarder) zoveel mogelijk van me af proberen te houden. Ik heb goede, gezellige en leuke capoeira lessen gedraaid. Veel lieve mensen en kinderen hebben naar Vitamina gevraagd. Elke keer reageerde ik met: vraag het me over twee maanden. Ik was aan het overleven. We zijn al jarenlang aan het overleven, maar het dieptepunt en tegelijkertijd hoogtepunt van drie weken geleden sloeg werkelijk alles. Hij koos ervoor om het werken los te laten. Nee, het was geen keuze. Zijn lichaam gaf het op. Stress in huis. Hoe nu verder?

Na een zeer confronterend gesprek met Arnold in de ochtend was ik hierna de rest van de dag met Amé bezig. Vlak voor haar bedtijd stortte ik in: Amé, ik moet echt even op de bank liggen. Het voelde goed om mijn ogen even te sluiten. Binnen enkele seconden kreeg ik een ingeving. Terwijl ik lam op de bank lag, sprong mijn hart overeind: ik ga de capoeira kinderlessen geven!!

‘s Avonds hadden we het besproken en de volgende dag stond ik al les te geven. Arnold regelde het met de opdrachtgevers en lieve begripvolle leerlingen en vrienden zouden de volwassen lessen gaan geven. We zijn gezegend. Bijna een week geleden dwong ik mezelf om even te schrijven. Ik had het nodig om mijn gevoelens op een rijtje te zeggen. En letterlijk had ik een rijtje gemaakt van maar liefst zestien mensen die op een of andere manier voor ons klaar hebben gestaan en nog steeds staan. Dit rijtje had ik nodig. Wetende dat er mensen zijn die ik om hulp kan vragen wanneer ik het niet meer trek, biedt steun. Tranen van dankbaarheid vloeiden over mijn wangen. Waar zouden we staan zonder hen? Ik weet het niet en ik wil er niet aan denken.

Amé was Ni Hao Kai Lan aan het kijken toen Arnold in mijn armen in huilen uitbarstte. Ze keek gealarmeerd op. Ze begon mijn aandacht te vragen. Dat doet ze normaal niet als ze van een tekenfilm aan het genieten is. Ik zou eerst wat te eten klaar maken voor Arnold en na de tekenfilm iets voor haar. Hierdoor kon ik even met Arnold in de keuken zijn. Nadat hij naar bed was gegaan, zat ik met Amé aan de eettafel. Ik legde haar uit dat oom Guido papa naar een osteopaat had gebracht. Een osteopaat helpt je beter te worden via het lichaam. Papa huilde, omdat hij blij was. Ze luisterde aandachtig. Een uur later zaten we op de bank en begon zij over haar vader: ‘Ik ben blij dat papa terug is, ze pakte haar beer en zei: Bobo is ook blij dat papa terug is. Kijk, hij huilt niet.’ Ik gaf haar een knuffel en fluisterde in haar oor: Jij bent mijn lieve dochter. Ze keek me aan en zei: ‘En papa’s…(wat ze wilde zeggen, hing in de lucht)’ Ik vulde haar aan met ‘dochter’.

We gaan hier doorheen komen. In een vlaag van wanhoop heb ik eens met Arnold gedeeld: Hoe lang hou ik dit nog vol? Hij koppelde de vraag direct terug en ik antwoordde: Zo lang dat nodig is. Maar ik zeg je eerlijk, gedurende die vlagen van wanhoop kan ik het niet meer aan. Dan wil ik niet meer. Dan wil ik weg. En de vraag is nog steeds: hoe lang nog? Ik ga werkelijk flippen wanneer hij op een dag aan me vertelt dat hij geen hoofdpijn meer heeft. Dan draai ik door.

Burnout: geduld is een schone zaak

Arnold & Chung in 2008

Gisteravond was ik weer eens onder de meiden. Heerlijk. Het komt er namelijk niet zoveel van dat we elkaar zien. Als jonge ouders en ‘druk bezette’ dertigers is elk moment dat we met elkaar kunnen pakken quality time. Het was gezellig. Het was fijn. Het zorgde ervoor dat ik de heftige herfststorm liet voor wat het was en de deur uit ging.

Arnold stond erbij stil dat hij dit al héééél lang niet meer had gedaan. ‘s Avonds bij vrienden gaan eten deed hem denken aan zijn studententijd. Hij wil binnenkort ook eens ‘s avonds bij vrienden gaan eten ondanks zijn hoofdpijn. Ja, mijn vent heeft nog steeds hoofdpijn. De hoofdpijn blijft, totdat hij zijn emotionele ontwikkeling zo volledig mogelijk heeft doorlopen. Maar wat is volledig? Dat weten we niet. In ieder geval zijn de emoties waar hij nu doorheen gaat pittig. De emoties vragen veel aandacht en energie van hem.

Dit was wederom het antwoord dat ik aan mijn vrienden moest geven. Ze vroegen aan me: ‘Hoe gaat het nu met Arnold?’ Het komt mij werkelijk de neus uit dat ik steeds hetzelfde moet antwoorden. Het gaat vooruit. De ontwikkelingen zijn heel subtiel en liggen op het emotionele en energetische vlak. Maar hij heeft nog steeds hoofdpijn. Zij willen waarschijnlijk horen dat de hoofdpijn minder wordt. Dat het misschien beter te dragen valt. Nee, dat is niet zo. Dat is ook wat ik elke dag wil weten. Hoe gaat het? Hoe is het met de hoofdpijn? Het antwoord van Arnold is altijd: ‘Zwaar. De hoofdpijn is zwaar.’

Hoe kan hij met deze hoofdpijn leven? Ik weet het niet. Hij doet het maar weer. Natuurlijk doet hij het rustig aan, maar als ik deze hoofdpijn zou moeten dragen, zou ik knock-out op de bank liggen. Je zou me er niet vanaf krijgen. Hij heeft doorzettingsvermogen en een enorme wilskracht. Dat moet wel. Ja, toch? Regelmatig raakt mijn geduld op. Ik wil dat je beter bent. Ik kan het niet meer aan. Ik wil niet meer in deze situatie zitten. Dit zijn mijn emoties. Ze moeten eruit. Nadat ik het gezegd heb, lucht het op en kan ik er weer tegenaan. Dag in, dag uit aanhoren hoe hij weer heeft moeten huilen om bepaalde thema’s in zijn leven.

Hij luistert ook naar mij. In die zin vormen we het perfecte therapeutische paar. We hebben geen psychologen nodig, want we hebben elkaar. Haha. Ja, lachen met kiespijn. Maar ondanks alles lachen we nog steeds veel. Soms mag ik mijn verhalen niet afmaken, omdat hij geen energie heeft om ze aan te horen. Dan vind ik wel een ander moment om het te vertellen. Maar hoe lang duurt dit nog? Hoe lang duurt het nog, voordat ik aan  mijn vrienden kan vertellen dat we heerlijk uit eten zijn geweest en daarna nog een drankje ergens hebben gedaan? Dat we samen nieuwe mensen hebben ontmoet. Dat we samen een film hebben gezien?

Steeds meer trek ik mijn eigen plan. Sociaal gezien dan, want als gezin functioneren we weer na vele ups en downs. Ons gezin houdt ons op de been. Het stellen van prioriteiten houdt ons op de been. Het loslaten van ambities houdt ons op de been. We gaan door. We gaan door, totdat hij beter is. De situatie is al beter. Er hangen veranderingen in de lucht. Positieve veranderingen. Met de hoofdpijn. Dat wel. Geduld is een schone zaak. Heel veel geduld.

Burnout: herstel is een combinatie van verschillende wegen

Arnold heeft een mega energie stoot gekregen van de lichamelijke impulsen die hij vorige week heeft gehad. Hij pakt momenteel continue het boek ‘Voeding volgens de vijf elementen’ en ‘Kruiden’ op. Onze boodschappen zullen de komende tijd gebaseerd zijn op de inhoud van deze boeken.

Allereerst heeft tante Lie naar zijn voeten gekeken en hier en daar gevoeld. Tante Lie is natuurgeneeskunde therapeut, voetreflexone therapeut, rebirthing therapeut en nog veel meer. Ze blijft nieuwsgierig en verrijkt zichzelf continue door middel van cursussen en boeken. Ze keek naar zijn grote teen. Dit is het gebied dat het hoofd representeert. Het zag er niet goed uit. Nee, hij loopt al een aantal jaren rond met deze hoofdpijn. Ze gaf aan dat het beter was om het behandelen van dit gebied een tijd te vermijden. Dit gebied fungeert als een schild, omdat de rest van het systeem verzwakt is.

Zijn systeem is verzwakt door jarenlange uitputting en verkeerde voeding. Haar conclusie was gelijk aan die van mij, maar dan beredeneerd vanuit voetreflexologisch oogpunt. De hoofdpijn beschermt hem en weerhoudt hem ervan teveel te willen doen. Elke keer als hij hernieuwde energie voelde, ging hij weer als een gek van alles ondernemen. En dat kan niet. Niet als je nog met hoofdpijn rondloopt. Dan wordt het alleen maar erger. Alleen, je bent jong en je wilt wat hè!

Een tweede reden voor zijn enthousiasme richting eten volgens de vijf elementen en het gebruik van kruiden is dat Guido tijdens de osteopathie behandeling de link legde met Chinese geneeskunde. Op basis van zijn kennis van de osteopathie kwam hij er niet uit. Bij elke behandeling viel het hem op dat Arnold op de rechterkant van zijn ribbenkast een verharding heeft. Hierbij opgeteld de kennis dat hij op jonge leeftijd last had van bronchitis, kreeg hij het vermoeden dat de energie die vanuit de longen naar de nieren gaat, laag is.

Volgens het boek ‘Voeding volgens de vijf elementen’ staan de longen voor metaal. Metaal staat voor de emoties bedroefdheid, vertrouwen en rechtvaardigheid. Verdriet veroorzaakt een energiezwakte van de longen en onrechtvaardigheid leidt tot onderdrukte agressie. Arnold en ik keken elkaar met grote ogen aan. Dit waren precies de woorden die hadden geleid tot het verdriet dat jarenlang het licht niet had gezien. Na een half jaar intensief door mij te zijn gecoacht, kwamen in de laatste sessies deze woorden steeds naar boven; bedroefdheid, vertrouwen en rechtvaardigheid.

Door deze twee behandelingen realiseer ik me dat mijn werkwijze als lifecoach een sterke link heeft met behandelvormen binnen de alternatieve geneeskunde. Wat onze visie en werkwijze bij elkaar brengt, is dat we oorzakelijk te werk gaan in plaats van symptomatisch. Wat een pracht van een ontdekking.

De weg naar herstel is lang, lang en intensief. Gelukkig vertrouwen we op dé weg; een combinatie van verschillende wegen die uiteindelijk zal leiden naar échte vrijheid.

Meer lezen over burnout? Klik hier…

Pillen tegen pesten en burnout

Hoe kan het dat een huisarts anti-depressiva voorschrijft wanneer iemand op het werk wordt gepest zonder zelfs maar een doorverwijzing naar een psycholoog?

In mijn opinie: dit is duidelijk een huisarts die de farmaceutische industrie ondersteunt. Onprofessioneel. Mensen die in een bepaalde fase van hun leven minder sterk in hun schoenen staan, krijgen anti-depressiva in hun strot geduwd. Vervolgens zijn ze verslaafd, bij het afkicken krijgen ze afkickverschijnselen en denken ze de pillen nodig te hebben. Eenmaal afgekickt voel je je opeens écht depressief! Dan maar weer aan een lichtere versie van de vele soorten anti-depressiva. Aayyayay., waar gaat dit heen?

De dame in kwestie voelde zich niet lekker. Ze had last van paniekaanvallen en stress uitte zich door middel van zweten, rood aanlopen in gezicht en hals en kloppingen op de borst. Vanuit mijn standpunt ben ik ervan overtuigd dat hieronder emoties schuilen die gehoord willen worden. Omdat je vaak zo een twee drie niet weet waardoor het komt, laten de symptomen zich eerst zien: zweten, stotteren, een trillend ooglid, kloppingen op de borst, pijntjes in het lichaam die niet te definiëren zijn enzovoorts.

Zodra je erachter bent waardoor je die verschrikkelijke stress en paniekaanvallen ervaart, kun je de angel eruit trekken. De angel die staat voor belemmerende gedachten en emoties die je dicht laten klappen. Erachter komen welke gedachten en emoties dit zijn, is een kwestie van opkomen voor jouw gezondheid, openstaan voor wat je werkelijk voelt en de juiste mensen om je heen verzamelen die je hierbij kunnen begeleiden; zowel mentaal als fysiek.

Het verhaal van deze dame deed mij denken aan wat ik zelf met een huisarts had meegemaakt. In 2002 ging ik naar de huisarts met de volgende symptomen: vermoeidheid, concentratieverlies en lusteloosheid. Hij hoorde mijn verhaal aan over mijn werksituatie (ik werkte dertig uur op een sportschool en daarnaast deed ik een fulltime studie) en recente ontwikkelingen. Met de mededeling dat de wachttijd voor een consult met een psycholoog van Parnassia heel erg lang zou duren, schreef hij mij een recept uit voor anti-depressiva. Anti-depressiva!! Verbouwereerd stond ik op, sloeg de deur achter me dicht en heb hem nooit meer terug gezien. Wat een eikel.

Destijds was ik mij nog niet bewust van de kwaaltjes van de farmaceutische industrie en andere gerelateerde zaken. Maar wat ik wel wist, was dat ik absoluut niet depressief was. Ik stond positief in het leven, maar was uitgeput. Ik vind het verschrikkelijk dat er mensen zijn die zich voordoen als een hulpverlener en ondertussen je iets proberen aan te smeren wat ten nadele is voor de gezondheid. De enige persoon die je kan vertrouwen is jezelf. Mensen, kom op voor je eigen gezondheid, ontdek andere wegen en laat je geen depressiviteit aanpraten.

Burnout: laat je niet gek maken

Je partner burnout. Tot niks toe in staat. Niet meer logisch kunnen nadenken. Meegevoerd worden in een alles verwoestende tornado. Laat het gewoon gebeuren. En ‘Laat je niet gek maken’. Dit is vooral een boodschap aan mezelf. Gisteravond balanceerde ik op het randje van ‘gek worden’.

Arnold en Amé zijn nu in de woonkamer. Ze zijn al wakker vanaf half 7 ‘s ochtends. Ik heb vanaf dat moment nog half liggen slapen tot 8 uur. Wat voel ik me wazig. Het is verschrikkelijk! Gisterenavond heb ik alles in geuren en kleuren aan een goede vriendin verteld. Volledig in tranen en een hoofdpijn die als een raket via mijn schouder langs mijn nek naar mijn hoofd werd gelanceerd. Ik heb haar zelfs verteld over de gedachte dat het beter is om uit elkaar te gaan. Ik trok het niet meer. Dat was gisteren.

Vandaag voel ik me beter. Die gruwelijke emoties van gisteren zijn eruit. Gisteren was het een hel op aarde. Die blinde vlek van Arnold is verwoestend. Ten eerste voor zichzelf en zodra hij het met mij deelt, wordt het ook mijn probleem. Hij heeft namelijk mij nodig om daadwerkelijk in zijn valkuil te stappen. En daarvoor laat ik me niet gebruiken. Als het een paar weken later was voorgevallen, had ik niet zo emotioneel gereageerd. Dan kon ik meer zen reageren, maar zo kort na ons vorige gesprek over valkuilen. Nee!

Can you believe it? Het is ongelooflijk, maar zo waar. Het heeft écht plaatsgevonden!! Van ‘s ochtends tot ‘s avonds laat 23.00 uur was het hel. Arnold was om half 10 thuis van de capoeira les en toen was ik nog niet uitgepraat. Die blinde vlek. Die blinde vlek maakt hem blind voor alles. Voor werkelijk alles dat belangrijk is. Het verwoestende zit ‘m in het feit dat hij totaal voorbij ging aan onze gezondheid, aan dat ik al een aantal weken niet mee heb kunnen doen aan de capoeira lessen, aan zijn beste vriend die een Spring-event organiseert waarvan hij doodleuk zei dat ‘we zaterdag niks hebben staan’; het Spring-event is aanstaande zaterdag! Maar vooral aan zijn eigen gezondheid.

De week ervoor was hij niet eens in staat om de vrijdag lessen te geven!! En dan durft hij mij aan te bieden dat ik de hele zaterdag voor mezelf heb. Wanneer was de laatste keer dat ik een hele dag voor mezelf had? Ik kan het me niet herinneren. Als mama, part-time coach (deze rol heb ik voorlopig op hold gezet) en vrouw van een burnout partner blijft er weinig tijd over. Onze emotionele ontwikkeling draait op volle toeren. We zijn meer dan full-time bezig. ‘s Nachts gaat de emotionele ontwikkeling gewoon door, in onze dromen. In vooràl onze lucide en paranormale voorspellende dromen.