Gouden tip voor burnout relaties

Wat een bizarre ochtend. Ik was met het juiste been uit bed gestapt. Ik had zin om naar capoeira te gaan. Alles werd verpest door Arnold’s gebrek aan inzicht, communicatie en vooràl zijn blinde vlek. Het intense verlangen naar vrijheid. Vrijheid in mentaal en fysiek opzicht. Dat is waar hij al zo lang naar verlangd. Ik geef hem groot gelijk, maar ik laat het niet ten koste gaan van mijn eigen gezondheid.

Het leren kennen en blijven herkennen van je fysieke en mentale grenzen wanneer je herstellende bent van een burnout is een enorme uitdaging. Heel vaak ben ík Arnold’s definitieve GRENS. Vanochtend werd weer hetzelfde riedeltje afgespeeld. Als ik een boek over burnout zou gaan schrijven, zou het héél saai worden. Ik zou je namelijk meenemen door diepe dalen en hoge toppen. Alle valkuilen zou ik tot in detail omschrijven, zodat je er strontziek van wordt. Nee, doe mij maar geen burnout. Dat is zó vermoeiend!! Helaas hebben we het niet voor het kiezen. Een burnout is voor de mensen die hier aanleg voor hebben haast onvermijdelijk.

HIj begon over aankomend weekend. ‘Zaterdag hebben we nog niets staan en zondag zouden we naar de rommelmarkt gaan in de Weimarstraat. Maar daar hoef ik niet per se naar toe. We kunnen het beter rustig aan doen’ Dit had ik gepland in het kader van promotie van de capoeira kinderlessen. Ik vond het prima. Wat ik niet zo prima vond, was dat hij eventueel wél naar een roda zou willen gaan. Zijn drijfveer was positief, maar niet realistisch. Ik zeg je, valkuilen zijn uiterst bedriegelijk. Als herstellende van een burnout is het belangrijk om te doen wat je aan kan. Daar ging hij met dit voorstel regelrecht aan voorbij.

Afgelopen week had een goede vriend waargenomen voor de vrijdaglessen. Het was de eerste week van een drukker programma met meer capoeiralessen en afspraken buiten de deur. Hij trok het niet meer. Met dit in mijn achterhoofd kon ik niet blij worden van zijn voorstel om aanstaande zaterdag helemaal voor mezelf te hebben, zodat hij de zondag eventueel naar die roda kon. Realistisch gezien ben ik degene die zaterdag weer 100% mama mag zijn en hij niet eens de energie heeft om een rondje Haagse bos te doen.

Je hoort het al. Mevrouw van de burnout partner was geflipt. En terecht! Hij botste keihard tegen de Chinese muur op. Zijn grens. Moi. Het leek wel alsof het gesprek van vorige week helemaal niet had plaatsgevonden. Eenmaal uit zijn valkuil gestapt, lopend op heldere wegen van licht, bedankte hij me voor wat ik hem had terug gegeven: woede, frustratie, teleurstelling en verdriet. Ik heb hier geen zin meer in.

Gouden tip
Soms is het goed om je partner zelf het licht te laten ontdekken en soms is het noodzakelijk om hem of haar de waarheid te vertellen.

Meer informatie over burnout, zie hier www.burnin.nl

Burnout: pas op voor blinde vlekken!

Woensdagavond was ik kapot. Ik zat helemaal vol. Aangezien ik de laatste máánden zoveel gevoeliger ben geworden, kost het onderdrukken van emoties veel energie. Arnold was ook door en door moe. Op woensdagmiddag fietst hij altijd langs de Haagsche markt en neemt dan verse groenten en fruit mee. Ik wist dat hij regelrecht naar huis zou fietsen. Daarom was ik enorm blij dat ik nog de energie bij elkaar had kunnen rapen om wat in huis te halen.

Nadat we Amé naar bed hadden gebracht, vertelde Arnold aan me dat hij naar Char had liggen luisteren. Al die tijd was hij boven, terwijl ik, zwaar vermoeid van al het rouwen, beneden was met Amé. Ik voelde dat een bom in me zou kunnen ontploffen. Het klonk alsof hij heerlijk had liggen ontspannen. Ik was jaloers. Heel stom. Daarom onderdrukte ik het. Arnold zat er doorheen, maar ik ook. Lekker stel zijn we! De bom moffelde ik weg en ging achter de mac zitten om ‘Fried Green Tomatoes’ af te kijken.

Nee, daar kwam niets van in. Arnold zei: ‘Je kan tegen me praten als je wilt. Met een film ga je sowieso de emoties onderdrukken en dan komen ze morgen weer omhoog.’ Wat heb ik toch een lieve en begripvolle vent. Oké, zei ik, ik wil een oplossing. Ik wil een oplossing voor deze lamlendige situatie. Het kan niet. Iemand moet in staat zijn om voor Amé te zorgen. Kunnen we iemand vragen? Ik heb rust nodig. Hetzelfde gold voor hem. Iedereen aan wie we dachten was of zwanger, werken of bezet om een of andere reden. Dan niet. We moeten het met elkaar doen. Zoals we altijd hebben gedaan. Wat gaat er mis?

Allereerst benadrukte Arnold dat we het goed doen. Dat ik het goed doe. ‘Wanneer Amé krijst, omdat ze zelf even niet meer weet wat ze wil, blijf je rustig. Dat doe je hartstikke goed Chung.’ Ik voelde de tranen opkomen en onderdrukte ze door te zeggen dat ik altijd zo tegen Amé doe. Ik blijf inderdaad rustig, ik praat tegen haar, neem haar mee naar buiten of speel even met haar als ze erom vraagt. Ik wil dat zij zo min mogelijk last ondervindt van het feit dat we moe zijn. Maar ondertussen voel ik me belabberd. Ondertussen wil ik liever huilen, schrijven, eten en slapen. That’s it.

De digitale agenda. Dat was een puntje waar we duidelijkere afspraken over konden maken. Afspraak is nu dat we alleen onze afspraken buiten de deur in de agenda zetten. Geen taken, to-do-dingetjes. Dat maakt het onoverzichtelijk. En we moeten met elkaar blijven bespreken wie wanneer wat doet. Hoewel ik mijn werk los had gelaten, stond de agenda vol met allerlei capoeira gerelateerde activiteiten. Het voelde niet goed. Hoe kan hij, met de hoofdpijn, die hij continue ervaart zoveel dingen op zijn hals halen? Alweer die valkuil? Ja, hoor! Zowaar is hij wederom in dezelfde valkuil gevallen.

We delen een blinde vlek. Willen werken op halve kracht. Willen werken wanneer we ergens anders het hardste nodig zijn. Ik in ons gezin en hij om zichzelf op te lappen. Nu ik, na vier keer in deze valkuil te zijn gestapt, definitief voor onbepaalde tijd gas terug had genomen, viel hij erin. Die verdomde valkuil. De geschiedenis herhaalde zich. Toen Amé 6 weken jong was, kreeg ik een borstontsteking. Terwijl Arnold zijn stageverslag aan het optikken was, liep ik rond met koorts en een opgezette borst die ik niet weg kon masseren. Hij zag niet wat er nodig was. Hij noemde een enkele keer ‘als je naar het ziekenhuis wilt, moet je het zeggen hoor’. Weet ik veel. Ik had het nog nooit meegemaakt. Midden in de nacht, na dagen met koorts rond te hebben gelopen, trok ik het niet meer. We gingen naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Nu ben ik aan het rouwen. Hij weet dat ik rust nodig heb en tóch plande hij al die activiteiten in.

Ik weet het. Hij doet het voor ons. Maar hij handelde uit angst. Hij zag het zelf in. Het was pure herkenning. Die verdomde valkuil. Uit angst, omdat we moeten bikkelen, de zomermaanden komen eraan. Vorig jaar hadden we in juli en augustus niet gewerkt. Dit was een bewuste keuze. Financieel gezien was het mogelijk.

Nu is de situatie anders. Alleen wanneer je uit angst handelt, zie je niet meer dat er heel veel goede dingen op ons afkomen. Zoals Roy Martina zegt: ‘Je kunt verschillende dingen doen: eerst jezelf confronteren met je angsten dat alles erger wordt. Dan oefenen in vertrouwen en als je echt geen uitweg meer vindt, dan is het tijd om naar boven te kijken, want daar schijnt de zon. Haal die energie binnen en dan zul je zien dat het anders gaan lopen. Als je in een vertrouwensveld stapt, zul je datgene aantrekken waardoor je vooruit komt.’ Exact op deze manier is de laatste maand werk op ons afgekomen.

Dus het is weer tijd om het los te laten. Om die verdomde angst los te laten. Loslaten is magisch. Zodra je écht loslaat, staat datgene wat je wilt direct voor de deur!

Meer informatie over burnout, klik hier www.burnin.nl

Authentieke interesse raakt en verbindt

Gisteravond heb ik ontzettend veel gehuild. Tranen met tuiten. Esther was er. Ik had om 16.00 uur besloten niet naar capoeira te gaan. Later op de middag had ik nog getwijfeld, maar het werd ‘m toch niet.

Mijn hoofd was wazig. ‘s Middags, terwijl Amé haar middagdutje deed, was ik even op bed gaan liggen, maar kon niet slapen. In plaats daarvan heb ik diep in- en uitgeademd. Tijdens het ademhalen voelde ik de pijn op mijn rug. Ik heb een aantal keren door de pijn heen geademd en ben daarna naar beneden gegaan om te schrijven.

Amé werd kort hierna wakker. Ik heb het zo leuk mogelijk gemaakt voor Amé; een huisje onder de keukentafel inclusief matras, kussens, een bad vol met knuffels en haar boeken. Terwijl zij aan het spelen was, ging ik afwassen en koken. Rond 18.00 uur was Esther hier. Zij kan goed masseren. Ik vond het een beetje moeilijk om te vragen, omdat ze al zoveel voor ons doet. Maar ik zette me erover heen en vroeg het toch: ‘Wil je me straks masseren?’ Dat vond ze prima.

Van het masseren is het nooit gekomen. Het was ook niet meer nodig. De pijn was namelijk losgekomen, doordat onze gesprekken alle tranen in mij naar boven bracht. Het was niet mijn bedoeling om erover te praten. Ik dacht juist dat het masseren de tranen zouden kunnen begeleiden, zodat het voor haar en mezelf niet zo vermoeiend zou zijn.

Door Achmed, mijn buurman, begon ik al mijn gedachten en emoties te delen. Hij kwam een pakket ophalen dat overdag voor hen was afgeleverd. Hij keek me aan met een vriendelijk en open gezicht. ‘Hoe gaat het met jullie?’, vroeg hij. Aardig, ok, Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. ‘Waarom?’, vroeg Achmed. Ik gebaarde met mijn hand richting mijn hoofd dat het allemaal zware emotionele zaken zijn. Hij bleef me onafgebroken met zijn vriendelijke gezicht aankijken en zei zo goed als hij kon: ‘Psychologie.’ Dit bevestigde ik. ‘Hij wandelen. Hij veel uitrusten. Kan niet hè, vrouw, kind, straks alleen. Zielig voor jullie. Oei, die paar woorden, in combinatie met zijn krachtige inlevingsvermogen, omvatte mijn diepgevoelde angst; dat de hoofdpijn een symptoom is, dat Arnold weg komt te vallen. Deze angst speelde de laatste dagen door mijn systeem, omdat ik aan het rouwen was. In deze fysieke en geestelijke verzwakte staat, kon ik niet anders dan de angst op Arnold projecteren. Hij stond op het punt om les te gaan geven en het enige wat ik kon uitbrengen was: ik wil dat je blijft. Je komt wel terug hè!

Zo deelde ik nog veel meer. Achteraf ben ik enorm blij dat Achmed’s authentieke interesse en inlevingsvermogen mij net dat extra zetje gaf om te praten. Uiteindelijk ben ik ‘gemasseerd’ met woorden en een luisterend oor. Het verdriet heeft doorgang kunnen vinden en dat maakt de boel een stuk lichter en behapbaarder.

Alle emoties mogen er zijn. Zodra, vooral, pijnlijke emoties de ruimte krijgen, zijn ze ook zo weer weg. Een diepere emotionele laag wordt aangeboord en/of andere emoties kunnen worden benoemd en geuit. Het is een levensverrijkende weg die ik bewandel, maar wèl een weg die behoorlijk pittig is. Gelukkig weet ik waarvoor ik het doe! Vrijheid. Pure geestelijke, lichamelijke én spirituele vrijheid.

Mijn lieve vrouw en zielsmaatje

Op 23 december 2011 ontving ik onderstaande brief van Arnold, mijn partner. Nu voelt het goed om zijn woorden aan jou te laten lezen. De behoefte om het met je te delen is groot, heel groot. We wensen iedereen eenzelfde emotionele reis toe; de mogelijkheid om tot de kern van je verdriet door te dringen. Arnold is nog steeds aan het herstellen van een burn-out. In de volgende blogs lees je iets meer over waar we doorheen gaan:

Eind vorig jaar moedigde ik hem aan om twee weken lang naar een of ander oord te gaan. Ik zou wel voor onze dochter zorgen. Hij was blij, intens blij. Ik wist niet dat zijn vertrek voor twee weken bij mij ontzettend veel zou losmaken. De week voordat hij wegging raasden diverse negatieve emoties door mij heen: woede, teleurstelling, angst. Arnold kreeg de volle laag. Ik kon er de vinger niet op leggen. Op een gegeven moment kregen we het allebei door. Ik was ontzettend bang dat hem iets zou overkomen. Of nog erger: dat hij niet meer terug zou komen door een of andere gebeurtenis. Dit had te maken met het vertrek van mijn vader toen ik 4 jaar was. Hij was nooit meer teruggekomen. De avond, voordat Arnold vertrok, gaf hij mij onderstaande brief. Tijdens het lezen huilde ik werkelijk waar mijn ‘gebroken’ hart eruit. Zoveel pijn kwam naar boven. Ik hapte naar adem, maar voelde niet dat ik adem tekort kwam. Ik leefde de pijn. Arnold hield mijn hand vast.

Mijn lieve vrouw en zielsmaatje,

Ik luister nu met trots naar jouw emotionele verhalen richting Esther. Ooit zal ik ook zo klinken als ik mij emotioneel voel. Jij bent mijn grote emotionele voorbeeld. Jij doet ‘t maar weer. Na vier jaar kan ik er van genieten. Esther reageert heel rustig, mooi dat zij mijn rol even overneemt. Ze doet ‘t goed hè Amé hoort je ook. “Ja”, zeg je. Tja, zo verbonden is zij met jou. Fijn hè? Net zo als ik met jou, en als ik straks weg ben, komen we nóg dichter bij elkaar. Dat, weet ik zeker. Met veel moed heb jij je afspraken afgezegd en kies je nu voor jezelf. Eigenlijk ook een soort van los-rukken van je familie. Iets waar je nu goed mee kan oefenen zonder je eeuwige basis, je man. Ik zal altijd bij je zijn, maar toch moeten we allebei onszelf kunnen voelen. Ik geloof dat we daar nu mee bezig zijn.Op een grootste wijze stuur je mij weg. Met inzicht waar ik af en toe naar verlang. Ik weet zeker dat jij ook je eigen pijn op eenzelfde wijze durft te doorvoelen. Deze periode voelt perfect daarvoor. Ik in Friesland, jij in de randstad.

Zoals je vandaag in je blog hebt geschreven: via pijn kom je bij je ziel. En natuurlijk via andere belemmerende en/of negatieve gedachten. Elke angst over een ongeluk dat mij kan overkomen. Elke onzekerheid over het wel of niet terugkeren van mij naar Den Haag, elke behoefte om mijn stem te horen, vertelt je een diep, diep verhaal. Je ziel praat tegen je. Je hebt de kans om met je ziel in gesprek te gaan.

Ga soms/ af en toe eens zitten, en voel De Grote Chungmei. Je bent diep verbonden met De Hoogste Bron. Ik weet zeker dat, Hij-Zij-Het je veel liefde zal geven als je er behoefte aan hebt. Zonder verwijt, en onvoorwaardelijk. Geniet van je 2e Knuffel-oops-Buffeldier. Doe wat jij wenst, laat wensen van anderen in de koelkast, en doe hem alleen open als je trek hebt.

Lieverd, ik wil je bedanken voor al je steun, woede, verdriet, teleurstelling, inzicht, doorzettingsvermogen, puurheid, en je dappere, moedige hart. Ook je pure ziel met eenzelfde missie als die van mij. Ik zal mezelf na 29 jaar ontmoeten, binnenkort of iets later. Ik kijk ernaar uit om mezelf te voelen. We zullen uiteindelijk krachtiger dan ooit uit deze moeilijke periode komen. Wij samen. Samen met onze eigen zielen. Het enige wat ons te doen staat, is ons blijvend verbinden met onszelf en zo kunnen wij onszelf, elkaar en als derde ook anderen De Grootste Liefde geven.

HSP: Tijd voor jezelf is essentieel

De afgelopen weken hebben telkens in het teken gestaan van het uiten van onverwerkt verdriet. Verschillende thema’s kwamen voorbij. Eén ervan ging over de vriendschappen tijdens mijn jeugd. Het reeds geuite verdriet had ik al schrijvende kunnen afsluiten. Vanwege alle verhuizingen door de ondernemingsdrang van mijn moeder hielden alle vriendschappen geen stand. De poging ertoe was er wel. Ik heb jarenlang brieven geschreven en logeerpartijtjes gehad, maar op een gegeven moment groeiden we uit elkaar. Het verdriet zat blijkbaar nog in mijn systeem en werd los gewrikt, omdat ik dankbaar was voor de goede vriendschappen die ik nu heb en tegelijkertijd te maken kreeg met de aankondiging van een aantal vrienden die binnenkort gaan emigreren.

Hierna kreeg ik weer allerlei nieuwe indrukken. Allemaal heel interessant, leuk en gezellig, maar bij elkaar was het ontzettend vermoeiend. Veel van wat ik meemaak hou ik bij mezelf of vertel ik aan anderen. Arnold heeft nog steeds hoofdpijn en hoewel ik het soms vergeet, hou ik me vaak genoeg in om hem niet te belasten met allerlei verhalen. Na dit weekend begon ik met een mindmap over de gesprekken die ik over voeding had gehad. Binnenkort ga ik een mini e-cursus schrijven voor de Orchid of Life nieuwsbrief. De workshop Emotiemanagement voor Hooggevoeligen en de training ‘Zet je intuïtie aan het werk’ die afgelopen weekend zouden plaatsvinden, heb ik moeten laten schieten. Ik had simpelweg de energie niet om het te gaan organiseren.

Aan het begin van vorige week, op een dinsdagochtend, realiseerde ik mij dat ik ongemerkt in de energie van mijn moeder zat. Opeens ging het licht aan. Ik begreep het en werd woedend. Ze wilt nog steeds niet begrijpen waarom ik niet  mee wil doen met bepaalde Chinese tradities. Hierover heb ik enorm veel tranen gelaten. Terwijl ik hierdoor heen ging, dacht ik met Arnold mee. Hij wilde graag naar de batizado van grupo Balança in Groningen. Ik gaf aan dat ik wel voor Amé zou gaan zorgen en hij kon gaan. Kort daarna realiseerde ik me dat ik niet in de gaten had dat Arnold dan twee weekenden achter elkaar met capoeira bezig zou zijn. Ik kreeg geen lucht meer. Ik wilde tijd voor mezelf. Ik wilde uitrusten en minimaal leuke dingen doen om me enigszins op te laden. Arnold reageerde teleurgesteld, omdat hij de emotie in mijn stem hoorde en hij heel graag capoeira wilde gaan spelen in Rotterdam.

Uiteindelijk hebben we er goed over gesproken en hij begreep me. We gaan beide door een zware periode heen en het is belangrijk dat we elkaar steunen. Soms zijn we niet alert genoeg om emotioneel adequaat te reageren. We zijn samen naar de open roda in Rotterdam geweest en de volgende dag rond het middaguur waren we weer te vinden bij deze batizado. Zondag met Esther op pad op de Home Made Market en tegelijkertijd promotie gemaakt voor capoeira. Het is allemaal goed gekomen. We houden vol. We moeten wel. We zijn ervan ervan overtuigd dat we mentaal sterker en fysiek gezonder uit deze fase van ons leven zullen komen. Vandaag en morgen heb ik even tijd voor mezelf. Halelujaaaaaaaaaa!

Doorbreken van vastgeroeste patronen: bang om te voelen

stress

Case: jonge vrouw van rond de dertig, fase; herstel na een burn-out, werk; reïntegratie.

Bang om te voelen
Ze is bang om te voelen. Wat zal er gebeuren wanneer ze stil staat bij wat ze voelt? In het volgende voorbeeld wordt dit duidelijk. Wanneer ze op het werk arriveert en de computer aanzet, gaat de angstaanjagende gedachte door haar heen dat ze mailtjes van leidinggevenden heeft ontvangen. Mailtjes waarin wordt gevraagd hoe het staat met bepaalde werkzaamheden.

Rationeel beseft ze dat het een simpele vraag is naar de status en om een lichte druk op de ketel te houden. Alleen zij ervaart het alsof de druk flink wordt opgevoerd en de nervositeit slaat toe. Binnen luttele seconden stromen tientallen gedachten door haar hoofd waarbij ze zichzelf veroordeelt. Zij is te langzaam geweest. Ze werkt niet efficiënt. Ze is niet geschikt voor de baan. Zij kan het niet. Geen wonder dat je dan door de hele dag door je gevoelens onderdrukt en dit na dagen of zelfs weken als een bom ontploft. De bom ontploft en je wordt overvallen door huilbuien en een verschrikkelijk gevoel van algeheel falen.

Tijdens de sessies heb ik haar begeleid door een aantal gevoelskwesties. Door mijn aanwezigheid voelde ze zich veilig. Alleen durft ze haar gevoel niet aan te gaan of hier überhaupt bij stil te staan. Waarom? Omdat het stilstaan bij haar gevoelens een keten van veroordelingen losmaakt en ze gelooft dat deze gedachten waarheid zijn of waarheid zullen worden wanneer ze deze toelaat.

Het is broodnodig om deze gevoelens de ruimte te geven, omdat je door het doorvoelen en luisteren naar deze gevoelens betere en gezondere keuzes kunt maken in het vervolg. Na een aantal diepgaande emotionele sessies geef ik de voorkeur aan een praktische benadering. Om de vastgeroeste patronen te doorbreken van het steevast onderdrukken van gevoelens en de daarbij behorende destructieve gedachten, stel ik voor dat ze mij ieder dag belt om stil te staan bij wat ze voelt.

Het huiswerk is dat ze mij belt om te laten weten hoe de ochtend op het werk is verlopen. We besteden 5 tot 10 minuten aan de telefoon voor de middagpauze om even stil te staan bij de gevoelens die de revue hebben gepasseerd. Naar aanleiding van wat ze heeft gevoeld, zal ik haar de vragen stellen wat ze wil gaan doen. Dit is een confronterende tactiek, maar ze stemde toe. Ze WIL namelijk veranderen en luisteren naar haar gevoel.

Wil je ook actief bezig gaan met je persoonlijke ontwikkeling? Zo, ja, ga voor een introductiesessie. Klik hier door voor meer informatie…

Burn-out: licht aan het einde van de tunnel

Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. Het is een pak van mijn hart dat hij de laatste weken veel meer in huis heeft mee kunnen helpen: afwas, was doen en opvouwen en boodschappen: laatstgenoemde is één van zijn grootste hobby’s. Kortom: hij ziet wat gedaan kan worden en handelt hiernaar. Verder is hij beter aanspreekbaar. Alles wat ik zeg, komt echt bij hem binnen. Hij onthoudt ook dingen en doet voor zichzelf meer leuke dingen. Fantastisch!! Nog fantastischer; we kunnen ook weer samen afspraken maken over iets doen met vrienden.

Sterker nog: we hebben pasgeleden een date gehad met Louis en Ornella in Scheveningen. Esther paste op en wij gingen op ons ‘paasbest’ gekleed uit eten. We hebben gegeten in het Westerpaviljoen en de zalm smaakte heerlijk!! Het was bovendien ook super gezellig. We hebben veel gelachen. Arnold en ik waren verhalen aan het vertellen en we voelden allebei een deel van onszelf die we al zo lang niet hebben gevoeld: de grappenmakers en verhalenvertellers. Echt waanzinnig leuk.

Wat ook het vermelden waard is, is dat we afgelopen weekend vrienden van capoeira over de vloer hadden. Voor het eerst sinds een lange tijd. Vele capoeira events vonden buiten of bij andere vrienden plaats. Ik moet zeggen dat onze groep capoeira vrienden ons goed erdoorheen heeft geholpen en gesteund met hun leuke en originele initiatieven waar we overigens niet altijd bij waren. Dankbaarheid is wat ik voel: wat een toffe vrienden hebben wij.Het allermooiste van alles is dat hij meer energie heeft om met Amé te spelen, te praten en te knuffelen. We zien licht aan het einde van de tunnel: een tunnel waarvan we niet weten hoe lang deze is.

Ik zie licht, als de zon
Ik kan meer, dan ik kon
Ik zie, met mijn ogen dicht
– Arnold

De burn-out wordt me soms teveel

Weet je op dagen zoals deze wil ik even terugtrekken in mijn schrijvers-schulpje. Tot op zekere hoogte kan dat, maar de volledige vrijheid om dit te kunnen doen is er niet. Op dit moment slaapt Amé. We zijn gisterenavond de flessen vergeten mee te nemen. Hierdoor moet een van ons de flessen gaan ophalen. Na een sociale familie bijeenkomst van het niveau van gisterenavond zijn we allebei kapot en hebben onze tijd nodig om hiervan bij te komen. Arnold vanwege zijn hoofdpijn en ik vanwege mijn hooggevoeligheid.

Ondertussen gaat de opvoeding van Amé door. Hierdoor moeten we wel met elkaar communiceren om alle activiteiten met elkaar te stroomlijnen. Arnold heeft namelijk voor vandaag een afspraak staan waar hij niet onderuit wil komen. Een bevriende capoeirista heeft hem gevraagd om voor de talentendag in zijn kerk samen capoeira te doen op het podium. Iemand die hem al meerdere malen heeft bijgestaan tijdens het geven van capoeira demonstraties.

Met de hoofdpijn, vermoeidheid en kloppingen in zijn systeem, doet hij alles op de automatische piloot. We hebben een stevige lunch van zijn hand achter de kiezen en zo meteen gaat hij het bed in om uit te rusten. En ik? Ik was aan het schrijven en deels aan het werk. Deze keer moest ik aan mezelf denken. Ik heb eerlijk gezegd schoon genoeg van zijn burn-out. Ik wil dat hij weer lekker en gezond in zijn vel zit. Ja, dat wens ik voor hem. En voor ons gezin.

Hoewel we ontzettend dankbaar zijn voor deze periode van intensieve persoonlijke ontwikkeling is het gruwelijk zwaar. Soms wil ik niet meer. Zoals vandaag. Ik had geen zin om het alleszienende oog te zijn en de scepter in huis te zwaaien met een helicopter-view. Mijn alleszienende oog en de helicopter-view zijn even op een schrijf & relaxbreak. Voor even, want straks wordt Amé wakker.

Burn-out: ik voelde de wind weer, leefde weer

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Het ging werkelijk beroerd met me. Dat stress je zo ziek kan maken. Ben in een paar weken tijd vele kilo’s afgevallen, sliep zo slecht. De huisarts wilde mij al aan de zware slaapmiddelen en een mild antidepressivum om me a. weer te laten slapen, b. een angststoornis te voorkomen. Vooral dat laatste heeft me wel de ogen geopend. Een jaar afhankelijk zijn van medicatie, waar ik mogelijk heel moeilijk vanaf kom: dat wilde ik echt niet.

Vooral het opzeggen van mijn baan heeft er voor gezorgd dat ik ‘clean’ kan blijven. Na een paar dagen leek de dikke grijze mist waar ik drie maanden in vertoefde, op te trekken. Tijdens een fijne fietstocht langs het kanaal voelde ik de wind weer, ik rook hem weer, hoorde weer, proefde weer, leefde weer. Heerlijk! Wat een openbaring.

Wat niet wegneemt dat dat grenzen stellen nog altijd iets is waar ik aan moet werken. Hoeveel moeite heb ik de afgelopen maanden niet gehad met mijn leidinggevende. Ik heb geen enkel moment hard met mijn vuist op tafel kunnen/durven slaan om aan te geven dat het echt genoeg was. Nu was ik daar ook te overwerkt voor, maar toch.

Ook nu moet ik waken dat ik niet weer te veel wil, dat ik beter probeer aan te voelen of ik wel akkoord ben met wat een ander met mij denkt te bespreken en besluiten. Nou ja, best veel om nog mee te werken dus. Maar eerst maar even een beetje bijkomen.

Note: anonieme inzending

Lees ook:
Blog: Overwerkt: verlies van concentratie en moe
Blog: Burn-out: met pijn en moeite ‘nee’ gezegd
Blog: Burn-out: misverstanden, pesterijen, stress en dan nog herstellen!

Burn-out: misverstanden, pesterijen, stress en dan nog herstellen!

Met mijn leidinggevende, en nieuwe bedrijfsarts, heb ik nog heel veel meer gedoe gehad. Misverstanden, en pesterijen. Geen idee wat er in mijn leidinggevende gevaren is, waardoor ze zich zo idioot is gaan gedragen. Uiteindelijk bleek ook de tweede bedrijfsarts niet bestand tegen alle druk; zij is niet onpartijdig gebleven. Mijn re-integratie verliep chaotisch, niet goed, niet om mij te doen herstellen. Dit heeft de bedrijfsarts niet meer willen (h)erkennen, zij wilde mij te vroeg weer 100% laten werken. Enige uitweg: naar het UWV voor een 2nd opinion. Dat was wel heel erg drastisch.

Na drie maanden was ik alle gevecht, het moeten bewijzen dat ik ziek was, zo zat. Het vrat me werkelijk leeg, ik werd alleen maar zieker van alle strijd, pesterijen, stress. Ben enorm diep gegaan. Dat was enerzijds misschien wel nodig om te komen waar ik uiteindelijk ben, aan de andere kant heeft het er wel heel erg in gehakt.

Gaandeweg tot het besluit gekomen dat mijn baan opzeggen de enige juiste oplossing was. Ik moest daar weg, niet meer verbonden blijven met de negativiteit, maar me kunnen richten op de toekomst, mijn gezondheid, mooie dingen die er aan komen. Daar een aantal risico’s voor nemen, dat heb ik willen en durven doen.

Vorige week maandag naar mijn P&O-ster gestapt om dit te regelen. Men was zo meegaand, het was binnen een paar uur allemaal geregeld. Hun missie (mij weg te werken) geslaagd. Mijn missie ook: in juli maak ik mijn vakantiedagen op, in augustus heb ik onbetaald verlof en neem ik geld op uit mijn levensloop. Ik kan nu even echt uitrusten en dan langzaamaan weer gaan solliciteren en werken. Mijn eigen re-integratie dus.

In augustus ga ik langzaamaan beginnen met een freelanceklus van een week of zes. Leuk werk, en dus even heel erg ‘vrij’. Ik wil maar eens ervaren of ik het freelancen leuk genoeg vind om te blijven doen. Ik wil het voortaan bij een kleine(r wordende) kantoorbaan houden, zodat mijn shiatsupraktijk kan groeien. Ik kan in de loop van augustus mijn praktijk verhuizen naar een fysiotherapiepraktijk op de begane grond, bij mijn huis. Erg fijn vanwege de bereikbaarheid, en ik kan er uitbreiden tot iets van twee tot drie dagen in de week. Goed dus!

Note: anonieme inzending

Lees ook:
Blog: Overwerkt: verlies van concentratie en moe
Blog: Burn-out: met pijn en moeite ‘nee’ gezegd