HSP: vandaag heb ik een grote stap gemaakt

IMG_6022

Onderstaand verhaal komt van een dame die ik begeleid. Met haar toestemming deel ik haar verhaal met jou.

Hoi Chungmei,

Dank je wel. 

Het is gebeurd, het gaat gebeuren!

Mijn teamleider maakte vanmorgen de opmerking ‘jij hebt 7 werkdagen in 5 dagen’. En dat al in slechts het voorstel-gesprek, nadat ik antwoord gaf op zijn vragen over de locaties waar ik werk. Afgelopen jaar ben ik heel hard bezig geweest om mijzelf te leren dat ik meer ben dan alleen mijn werk. Een moeilijke weg, want mijn werk is (vaak/meestal) leuk en er is zo ontzettend veel om mij mee bezig te houden. Op die weg kwam ik al vrij snel tegen dat er 1 onderdeel is dat onevenredig veel energie kost ten opzichte van wat het voor mij oplevert. 

Het lopen van een coördinerende wachtdienst. De druk van week lang 24/7 beschikbaar zijn en indien nodig juist handelen, het kostte veel energie. Echter, het is onderdeel van de functie en met wilskracht sleepte ik mij erdoorheen, ik wilde het gewoon kunnen. De mogelijkheid om ermee te stoppen, ik wilde er niet over nadenken. Hierin speelde ook mee dat er al problemen waren om het wachtdienstrooster goed te bezetten, dat probleem wilde ik zeker niet vergroten. Nee, het zou wel wennen.

De reis ging verder en ik leerde steeds beter mijn grenzen kennen. Alleen iedere keer vlak voor, tijdens of direct na de wachtdienst-week kreeg ik een terugval waarin de spanning weer hoog was opgelopen en ik veel tijd voor mijzelf nodig had om weer op te laden. Spanning die zich ook fysiek begon te uiten in mijn rug en mijn voet. Mijn osteopaat vertelde dat hij voelde dat er een conflict was waarbij angst en ‘mijn territorium’ een rol speelde. 

Op een zonnige zaterdag was ik gestrand op station Leiden, 20 km van huis, met een vouwfiets. Ik besloot naar huis te fietsen en realiseerde mij wat een prachtige fietsverbinding er was. Langs de route viel mij iets op waardoor ik op het idee kwam te kijken of een specifiek bedrijf openstaande vacatures had. Dit was het geval, alleen net niet op mijn vakinhoudelijke specialisatie. Ik raakte verward van de interesse die ik toch had in deze vacature. Hoe zo wilde ik weg? 

Een paar weken later, ‘s avonds laat. In mijn hoofd speelden wat zinnen van een liedje en ineens was daar de gedachte ‘ik moet mijn functie neerleggen’. Ik vroeg waarom? En er kwamen vlot achter elkaar een aantal punten uit. Ik besprak de punten met mijn vorige leidinggevende (de gedachte niet) en vanuit het ene gesprek volgde weer een volgend gesprek. Die week had ik ook een drukke wachtdienst en de Training HSP & grenzen aangeven. 

Op zondagmiddag zat ik stuk en later op de avond lag er ineens een stuk van de puzzel in elkaar. Ik hoefde niet mijn hele functie op te geven, alleen de wachtdienst verlaten geeft de mogelijkheid om iets meer afstand van mijn werk te houden, beter mijn belasting & belastbaarheid te plannen en het terugvallen in energie te verminderen. Ik heb voorzichtig de vraag gesteld, wat de gevolgen zouden zijn van mijn beslissing. 

Er werd verrassend positief op gereageerd dat het wel mogelijk zou zijn. Anderhalve week later kon ik de vraag formeel stellen en mijn verzoek werd geaccepteerd. Na het gesprek kwam er veel spanning vrij. De niet-helpende gedachten over waarom ik niet uit de wachtdienst zou kunnen, die zijn nog sterk aanwezig. Maar het is mij gelukt, ik heb kunnen kiezen wat op lange termijn goed voor mij is. Het is gebeurd, ik ben opgekomen voor mijn eigen behoefte. En het gaat gebeuren, ik ga meer energie overhouden om dingen te doen waar mijn hart bij ligt. Vandaag heb ik een grote stap gemaakt.

Na mijn vakantie hoor ik hoe mijn leidinggevenden hun probleem (dat ik veroorzaakt heb) hebben opgelost. Met de dringende opdracht om er de komende twee weken niet over na te denken 🙂

Ter aanvulling op haar doorbraak-ervaring: twee maanden daarvoor noemde ik in een sessie dat het goed voor haar zou zijn om uit de wachtdienst te stappen. Haar reactie: ‘Nee, dit was absoluut geen optie, het is een deel van mijn functie. Misschien raak ik dan wel mijn baan kwijt.’ Destijds regeerde de angst. De angst heeft ze in haar lichaam gevoeld en tijdens meerdere sessies geuit met behulp van ademhalingssessies. (rebirthing) Ik ben zo ontzettend blij voor haar! Ze gaat energie overhouden om de dingen te doen waar haar hart ligt.

Chungmei
HSP Coach & Rebirther
http://www.orchidoflife.nl

Advertenties

HSP & Faalangst: alsof ik het bijna niet verdiende

IMG_2354

Faalangst. Angst om te falen. We kennen de term, maar wat betekent het eigenlijk precies? Kort en bondig betekent het dat mensen met faalangst, bang zijn ergens in te mislukken.

Faalangst is te verdelen in drie groepen: cognitieve, sociale en motorische faalangst. Cognitie is ons kenvermogen ofwel leervermogen. Mensen met cognitieve faalangst vinden het moeilijk te laten zien wat ze aan kennis hebben opgedaan. Dit is de meest bekende vorm van faalangst. Sociale faalangst treedt op in contact met anderen. Iemand met sociale faalangst blokkeert van angst tijdens bijvoorbeeld het toespreken van een groep, bij het ontmoeten van onbekenden, of in een gewoon gesprek. Onder motorische faalangst wordt verstaan: het gebruiken van het lichaam. Dit treedt vooral op wanneer de druk van het lichamelijk moeten presteren groot is, bijvoorbeeld wanneer een voetballer een strafschop moet nemen.

Ik ben er vrijwel zeker van dat ik last heb van faalangst. Om erachter te komen of dat ook daadwerkelijk is, heb ik een online test gedaan. Hieruit bleek dat ik voornamelijk last heb van prestatie en sociale angst.

Voor de zomer heb ik succesvol de HBO opleiding Communicatie & Multimedia Design afgerond met een 7. Een ruime voldoende zou je denken, maar het moment van euforie duurde maar kort, heel kort, misschien wel té kort. Waarom stond ik niet dagen te juichen en te springen van blijdschap? Na 4,5 jaar zwoegen en zweten heb ik eindelijk het welverdiende papiertje in ontvangst mogen nemen, maar waarom voelt het dan bijna alsof ik het niet verdiende?

Prestatie angst, de angst om iets graag goed te willen doen. Een zeven is een gemiddelde voldoende en misschien ook wel een metafoor voor hoe ik me voel. Gemiddeld. Het gevoel dat ik nergens in uitblink en echt ergens goed in ben, terwijl iedereen in mijn omgeving vraagt: ‘En wat nu? Wat ga je nu doen?’. Mijn standaard bijna template-achtig antwoord: ‘Weet ik nog niet joh! Nog even rustig aan en genieten van mijn vakantie en dan zie ik het wel.’ Ik doe er wel luchtig over, maar diep van binnen weet ik ook echt niet wat ik leuk vind om te doen.

Het bekijken van vacatures is ook geen pretje met iemand die faalangst heeft. ‘Goed zijn met Photoshop is een pre’ lees ik bijvoorbeeld regelmatig. Vervolgens klik ik de vacature direct weg, want ik ben niet goed in Photoshop, verre van zelfs. Gedachten gaan door mijn hoofd: ‘Dat zou een afgestudeerde CMD-er toch wel moeten zijn?’ ‘Wat heb ík nou voor kwaliteiten te bieden als ik dat niet eens kan?’ Zo zijn er nog genoeg andere punten waardoor ik mezelf nooit goed genoeg vind.

Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan de toespraak die ik van mijn afstudeerdocent kreeg tijdens mijn diploma uitreiking. Hij kaartte onder andere mijn onzekerheid aan. Hij vertelde over mijn verdediging en dat er op een gegeven moment een vraag van de assessor kwam die ik niet kon beantwoorden. Met dit verhaal probeerde hij duidelijk te maken dat ik het eigenlijk héus wel wist, omdat ik na het horen van het antwoord op de moeilijke vraag, reageerde met ‘Oh ja!’ en dat ik mijn onzekerheid niet in de weg moet laten staan van mijn kunnen.

Sociale angst is de angst om negatief beoordeeld te worden door andere mensen en te ‘falen’ in je sociale contacten. Een aantal punten uit de test waar ik mezelf heel erg in herkende:

  • In een groep houd ik me op de achtergrond,
  • Ik ga liever niet naar sociale bijeenkomsten, zoals feestjes of vergaderingen,
  • Ik heb er een hekel aan om het middelpunt van de belangstelling te staan,
  • Ik ben bang dat mensen me saai of stom vinden,
  • Als iemand me een complimentje maakt, voel ik me ongemakkelijk.

Toevallig kreeg ik gisteren nog een compliment en zoals gewoonlijk bedankte ik haar niet van harte, maar verzon ik iets om het compliment af te wimpelen. De overige punten heb ik vooral gemerkt tijdens stages. Het begrip “borrelen” alleen al. Onnodig en gedwongen socializen. Altijd heb ik het gevoel dat ik niet interessant genoeg ben en niet weet wat ik zou moeten vertellen.

Waarom zouden mensen naar mij willen luisteren? Dat interesseert hen toch niet? Om deze reden trek ik zelf ook vaak te snel conclusies. Dit is ook een aantal keer tegen mij gezegd door mensen in mijn direct omgeving, maar ik merk het zelf ook. In mijn liefdesleven bijvoorbeeld. Ik trek snel de conclusie dat een date mij toch niet leuk vindt, dus dan laat ik het maar voor wat het is. Een vriendin zegt dan altijd: ‘Waarom denk je dat? Je moet toch juist uitzoeken of jij hém überhaupt wel leuk vindt?’. En voor een moment ben ik het eens met haar, maar mijn eigen gedachten maken snel een comeback. Overigens lijkt mijn laatste date écht geïnteresseerd te zijn in mij en ook in deze situatie denk ik ‘Waarom in godsnaam?’.

Faalangst. Waar het vandaan komt weet ik niet precies. Misschien is het in mijn kinderjaren ontstaan en langzamerhand verergerd. Misschien door het feit dat ik altijd het idee heb dat mijn moeder trotser is op mijn broer, omdat hij dokter is geworden en altijd werk zal hebben. Misschien de Chinese cultuur waarbij presteren bijna vanzelfsprekend is. Misschien omdat mijn moeder altijd zegt dat ik moet afvallen. Misschien omdat ik vind dat ik slank hoor te zijn zoals een stereotype Chinese vrouw. Misschien de mensen om mij heen die wel een passie hebben. Misschien een opeenstapeling van alles.

Kortom: een angst wat mij in vele situaties dwars zit en waar ik voorlopig nog wel zoet mee ben.

Geschreven door een dame die ik heb begeleid.

Voor meer over mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen zie de website: Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Life Coaching: herken jouw innerlijke saboteur

Delen is helen. Ja, toch? Ik hoop dat deze blog iets voor jou kan betekenen. Vandaag sprak ik een dame die ik al langer begeleid. Ik ben onder de indruk van haar kunnen, omdat ze altijd de beste banen naar zich toe weet te trekken. Haar cv liegt er niet om. Inmiddels is ze senior manager in de biochemische industrie. Pasgeleden zou ze aan een nieuwe baan beginnen. Naar haar zeggen, haar droombaan. Op vijf minuten lopen (!!) afstand van haar huis en een functie waarin ze naast zittend werk ook veel beweging krijgt.

Maar wat gebeurt er een maand voordat ze aan deze baan zou beginnen. In haar woning glijdt ze uit en breekt haar pols. Een week later valt ze van de trap frontaal op haar gezicht. Gelukkig niks aan de hand met de neus, maar loopt nu rond met twee blauwe ogen en had een paar dagen last van stevige hoofdpijn. Ondertussen ergert ze zich dood aan haar man die geen vinger uitsteekt in het huishouden en haar emotioneel niet steunt.

Het is om te huilen. En ja, dat heeft ze zeker veel gedaan. Ik vroeg: was er een aanleiding voor de eerste valpartij? Nee, er was geen aanleiding. (Rationeel beredeneerd) Naarmate het gesprek vorderde werd het mij steeds duidelijker. Haar innerlijke saboteur was aan het werk geweest. Ze zou beginnen aan de baan van haar dromen én genoeg tijd overhouden voor zichzelf. Is het echt mogelijk? Geen files meer? En totaal uitgeput zijn in de weekenden? Deze hardwerkende dame stortte innerlijk volledig in, omdat een deel van haar niet kon geloven dat het werkelijk stond te gebeuren. Terwijl ze er zo hard naartoe had gewerkt.

Bovendien was ze helemaal ondersteboven van het sollicitatiegesprek met haar nieuwe werkgever. Het gesprek werd geleid door iemand die haar wilde leren kennen in plaats van standaard sollicitatievragen stelde. Hij spiegelde haar op een prettige manier en was niet die stijve zakelijke hark die ze kende van oud-werkgevers. Ze had een waanzinnig goed gevoel bij het bedrijf én haar eerste kennismaking met de bedrijfsvoering.

Alles in relatie tot haar nieuwe baan was geweldig, maar nu waande ze zich in een poel van verdriet en ergernis. Ik vroeg of ze uit al deze narigheden iets positiefs kon destilleren. ‘Ja, ik moest even op de rem, het rustiger aandoen. Alles gebeurt met een reden. En wat je net terug gaf, ja daar heb ik ook aan gedacht: ik heb nog veel te verwerken in relatie tot mijn eerdere werkervaringen.’ En met een lach: ‘Na deze periode kan ik ook met links schrijven. Bijzonder om te merken hoe snel ik veel met slechts één hand kon doen. In mijn geval zelfs met mijn linkerhand, terwijl ik rechtshandig ben.’

Gebaseerd op dit verhaal wil ik een aantal persoonlijke ontwikkelingsinzichten met je delen:

1. Alles gebeurt met een reden. Vooral ogenschijnlijk onschuldige ongelukjes van dit type overkomt je, omdat je geest en lijf gestrest is. Hierdoor ben je minder in contact met jezelf én je omgeving waardoor er een grotere kans is op ongelukjes.

2. Positieve ontwikkelingen in het leven bouwen aan het psychische fundament dat je nodig hebt om oud zeer te kunnen verwerken. In dit verhaal is de dame zo blij met haar nieuwe droombaan dat een ander deel in haar naar boven kwam met pijn en verdriet in relatie tot negatieve werkervaringen. En dat deel was wazig, uitgeput en gestrest waardoor ze uitgleed en haar pols brak.

3. Jij bent niet jouw emoties. Én jouw emoties hoeven geen gelijk te hebben.

Emoties die moeilijk hanteerbaar zijn hebben de neiging om ergens ‘aan vast te plakken’ waar ze niet horen te zijn. Ze raakte geërgerd door haar man’s gedrag, terwijl haar gevoelens een uiting waren van waar zij mee kampte. Het had niks met hem te maken. Hiernaast begon ze te twijfelen aan haar huwelijk, maar haar emoties hoeven geen gelijk te hebben. Wat haar nu te doen staat is om haar emoties te verbinden met haar werkelijke pijn, dit te uiten en hiermee ervan verlost te worden.

Heb je behoefte aan reflectie? Maak kennis met Orchid of Life ~ Life Coaching, ga voor een introductiesessie! 

HSP & Burnout: hoe raakte ik erin verzeild?

Overworked business man.

Hooggevoelige personen hebben een grote kans om in een burnout verzeild te raken. Waardoor komt dit? Wij zijn van nature mensen die veel opmerken en hierdoor weten wat mensen en situaties nodig hebben. Aansluitend zijn hooggevoelige personen van nature gevers en willen graag helpen, ze voelen de motivatie om de handen uit de mouwen te steken. Dit gaat net zo lang door, totdat lichaam en geest aangeven dat het genoeg is geweest. De emmer loopt over. Je kan alleen blijven geven als je op verschillende manieren er ook wat voor terug krijgt: liefde, aandacht, erkenning en waardering.

Waar ik achter ben gekomen, is dat mensen keihard werken om gezien te worden. Dit klinkt heel simpel, maar de emotionele lading erachter is een stuk zwaarder. In het verleden, in onze jeugd waren we niet gezien voor wie we zijn. In het geval van hooggevoelige personen kan het zelfs zijn dat er nare opmerkingen jouw kant opkwamen, simpelweg, omdat ze niet om konden gaan met jouw gevoeligheid en aandacht voor alles.

Het is heel normaal om als kind nieuwsgierig te zijn en om aandacht te vragen. Als je vervolgens te horen krijgt dat je onbehoorlijke vragen stelt (richting bijvoorbeeld seks en geslachtsdelen), raar bent omdat je de warmte (het weer) niet prettig vindt of afgekapt wordt omdat je continue loopt te zingen of muziek maakt met alles wat je tegenkomt dan komt dit hard aan in het gevoelige hart. Door die clash van jezelf willen zijn, maar hierin niet begrepen noch gehoord te worden, ontstaan er diverse belemmerende overtuigingen van waaruit je gaat leven. Hoe deze overtuigingen klinken is afhankelijk van het karakter van de persoon, de gezinssamenstelling, de cultuur en het land waar de desbetreffende persoon in leeft. Maar waar het vaak op neerkomt, is dat jij het hebt gedaan. Jij draagt schuld: ‘Ik ben lui’, ‘Ik ben niet goed genoeg’, ‘Ik ben dom’ en ‘Ik ben zwak’.

Voortkomend uit deze belemmerende gedachten ga je overcompensatie gedrag vertonen om de liefde, aandacht, erkenning en waardering te ontvangen waar je onbewust zo sterk naar verlangt. Het keiharde werken in combinatie met het volgen van een opleiding, de zorg en verantwoordelijkheid voor een gezin of ouders, hobby’s, sociale activiteiten en noem maar op kunnen alleen maar stand houden wanneer jij jezelf compleet wegcijfert. Een burnout ligt op de loer in de vorm van verkoudheden en andere fysieke klachten die met regelmaat terugkomen. Je komt niet zomaar in een burnout, het is een vorm van oververmoeidheid en overspannenheid die een lange aanloop heeft. Een aanloop waarbij snel terugkerende verkoudheden en fysieke klachten stelselmatig worden genegeerd. Vaak gebeurt er iets wat de druppel vormt die de emmer over laat lopen: een echtscheiding, een liefdesbreuk, een auto ongeluk, een kind in het ziekenhuis of een ouder die op sterven ligt. 

Het kan ook zijn dat je als kind niet eens een fase hebt doorgemaakt waarbij je jezelf was. Hooggevoeligen personen zijn namelijk als een spons wat betreft het voelen en aanvoelen van emoties en energieën van anderen. Als kind heb je misschien wel de fase van het kind-zijn volledig overgeslagen en ben je gaan zorgen voor je ouders of zussen en broers. Je kunt ‘zorgen’ lezen als de letterlijke vertaling ervan, het fysiek zorgen voor de ander of vertalen naar jezelf wegcijferen, zodat zij geen aandacht aan jou hoefden te besteden, zij hadden al genoeg zorgen aan hun hoofd.

De hooggevoelige personen die ik in mijn praktijk, workshops en lezingen heb gesproken en een burnout hebben doorgemaakt of er middenin zitten, zijn wel van mening dat ze er sterker uit zijn gekomen. Na deze fase waarin je niet eens meer kunt vertrouwen op je eigen geest en lichaam in de vorm van vergeetachtigheid, totale concentratieverlies en geen energie hebben om jezelf te verzorgen en te koken, breekt er absoluut een fase aan waarin je beseft dat het zo had moeten zijn. Deze fase had je mee moeten maken om terug te keren naar wie jij in wezen bent, wat je werkelijke talenten zijn en hoe jij door het leven wilt gaan. Een burnout geeft je de gelegenheid om jouw eigen behoeften te leren kennen en te leren kiezen voor wat jou gelukkig maakt.

Meer lezen over HSP & Burnout? Klik hier door…

HSP carrière: van het hoofd naar het hart

world

Werken is creatie

Hooggevoelige personen hebben een scala aan positieve karaktereigenschappen. Wij hebben een sterk verantwoordelijkheidsgevoel, een helikopterview, werken zelfstandig en zijn behulpzaam. De keerzijde is dat we hierdoor makkelijker uitgebuit kunnen worden. In het leven krijgen we niet alle instructies mee en leren we door vallen en opstaan. Vooral in de werksferen kan het er hard aan toe gaan. Hierdoor wordt de hooggevoelige persoon of over het hoofd gezien of het werk stapelt zich op waardoor een burn-out op de loer ligt.

Op de eerste plaats is het handig om te herkennen in welke vervelende situaties je eventueel zou kunnen belanden. Het kan zijn dat je in een organisatie terecht bent gekomen waarbij de collega’s nogal nors en rechtlijnig door het leven gaan. Als hooggevoelig persoon is het niet te doen om elke ochtend met buikkramp richting het werk te gaan. Na een paar maanden werken was de conclusie dan ook: ‘Geen saai werk en collega’s meer voor mij!’ Waar je ook tegenaan kunt lopen is een jaloerse collega. Een collega die de opdracht krijgt om jouw naam op de website van het project te plaatsen, maar dit zo lang mogelijk uitstelt, slechts om jou te tarten. Hmmm…daar zet ik mijn vraagtekens bij! Ben je dan wel op de goede plek beland? Verder kan de behulpzame hooggevoelige het nakijken krijgen wanneer je de verkeerde collega helpt met het wegwerken van een deadline.

Dat klinkt allemaal niet zo rooskleurig voor de hardwerkende en trouwe hooggevoelige persoon. Maar het kan ook anders. Hieronder lees je zes inspirerende verhalen waarin hooggevoelige personen volledig tot hun recht komen.

  1. De organisaties en functies waarin je terecht komt en waarin je een aantal jaren hebt gewerkt weerspiegelen jouw leerweg als professional. In de ene organisatie kan het zijn dat je niet de erkenning en waardering kreeg voor je werk, maar na een sollicitatiegesprek bij een andere organisatie wordt er notabene een positie voor je gecreëerd. De functie waarop deze bewuste dame op had gesolliciteerd werd door iemand anders vervuld, maar gebaseerd op haar cv en voorkomen wilden ze haar koste wat kost in dienst nemen. Zo zie je maar, ieder kent zijn eigen leerweg, maar hardwerkende personen worden op den duur beloond.
  1. Het zou mooi zijn als managers en leiders in een organisatie door hun team op handen worden gedragen. Dit overkwam een getalenteerde twintiger die in het horeca wezen op het punt stond om eruit geketst te worden of juist gepromoot te worden. Promotie zou betekenen dat ze haar baan zou behouden en het team mocht aansturen. Wekenlang zorgde het team ervoor dat haar naam zo nu en dan vol lof werd genoemd. De manager besloot haar aan te houden waardoor ze nu ervaring opdoet als leidinggevende.
  1. Hooggevoelige personen zijn creatief en initiatiefrijk. In bepaalde werkkringen wordt het niet gewaardeerd als je meer initiatief toont dan van je wordt gevraagd. Zorg ervoor dat je in een organisatie komt te werken waarbij je jouw professionele en persoonlijke ei kwijt kunt. Je persoonlijke ei kun je natuurlijk ook buiten de werktijden uiten in andere bezigheden. Maar op het moment dat je jouw creatieve zelf deelt met collega’s wordt de werksfeer er alleen maar beter op, mits hier in de organisatie ruimte en aandacht voor is. (Of jij creëert deze ruimte!) Denk aan het versieren van de bureaustoel en bureau van een jarige collega of het organiseren van een etentje bij jou thuis.
  1. Zodra hooggevoelige personen door persoonlijke dalen en pieken zijn gegaan, staan ze een stuk sterker in hun schoenen. Geef eens tijdens een sollicitatiegesprek aan hoe jij de functie zou uitvoeren ten opzichte van wat tot nu toe als normaal wordt beschouwd. Een dame solliciteerde voor de functie facility manager in een bakkerij waar ze al jaren werkte. Ze maakte duidelijk dat ze een people manager is. Zij is niet van het directieve en als een collega hulp nodig heeft, zou ze zeker een handje meehelpen. Bovendien heeft ze naast het werk ook een kook-toko als zzp’er. Haar vraag was: ‘Willen jullie mij voor deze functie aannemen op basis van wie ik ben en wat ik doe? Ze werd aangenomen. Bovendien kwam ze met haar aanpak in het personeelstijdschrift én als zij een keer vroeg weg moet vanwege de kinderen schieten collega’s haar te hulp.
  1. Vaak hebben wij een aantal signalen, verspreid over misschien wel meerdere jaren, nodig om eindelijk te gaan voor wat we echt willen doen. Mijn coachingpraktijk kreeg een boost op het moment dat ik een tip van mijn Chinese grootvader ging toepassen. Hij was in de jaren ’70 restauranteigenaar in Amsterdam. Binnen een mum van tijd had hij een vaste klantenkring. Hoe? Er gingen behoorlijk wat onbetaalde biertjes over de toonbank! ‘Geef’, was zijn motto. Heel lang heb ik gedacht dat dit niet voor coaching zou werken, totdat ik het ging toepassen. Het leverde inderdaad meer werk op. Het ‘geven’ kun je doortrekken naar verschillende niveaus. Geef op de eerste plaats aan jezelf. Gun jezelf wat je nodig hebt, datgene waarvan je gaat opbloeien. Alleen dan zul je dag in dag uit plezier uit het leven halen. Geven aan jezelf is niet egoïstisch. Door aan jezelf te geven, kun je meer aan anderen geven. Het is een wisselwerking, een liefdevolle energetische wisselwerking.
  1. Zeer gevoelige personen gedijen het beste in functies waarin ze hun aangeboren talenten kwijt kunnen. Laat de volgende quote van Keri Smith maar eens op je inwerken: ‘We zijn allemaal dieren, dat moeten we niet vergeten; we houden ervan al onze zintuigen te gebruiken’. Het is nooit te laat om een switch te maken; van het hoofd naar het hart. Ik spreek mensen die deze stap durven te wagen. Doe het in je eigen tempo. Je hoeft je baan er niet voor op te zeggen, maar wellicht wel minder te gaan werken om meer tijd te kunnen besteden aan jouw werkelijke interesses. Een aantal gelukkigen onder ons hebben de luxe om te bedenken wat ze willen doen, maar denken zich vervolgens totaal vast. Stop met het jezelf te vergelijken met andere creatieven en speel een beetje in het rond. Wat plezier en voldoening geeft is bezig te zijn met de activiteit. Je te focussen op een mogelijk einddoel (in het geval het te hoog gegrepen is) is alleen maar demotiverend.

Van verzekeringsdeskundige naar masseur, van communicatieadviseur naar weddingplanner, van jurist naar voedingsdeskundige, van docent geschiedenis naar handwerk en van kwaliteitsmanager naar food recensent. Het is mogelijk. Begin voldoening uit je werk te halen door jouw aangeboren talenten meer aandacht te geven. Je hooggevoelige zelf zal er heel blij mee zijn.

Werk: doe iets vanuit je hart

passion

Deze week heb ik telefonisch gesproken met een dame die zich heeft aangemeld voor de 3x Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit in Groningen. Wat een enthousiaste dame. Geweldig!

Ze heeft een coachingopleiding gedaan. Hierna heeft ze een aantal pogingen gedaan om van coaching haar werk te maken, maar het lukte telkens niet. Ze kwam bij de term hooggevoeligheid terecht en pakte een boek op. Het boek van Susan Marletta-Hart. Linda ervoer het als een opgave, terwijl ze zich tijdens het lezen besefte dat het juist een kwaliteit is. Ze las het boek in tranen. Hierna ging ze googlen en kwam mijn blogs tegen. Na een bezoek aan mijn website die haar aansprak en een blik op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie was ze om. Ze boekte haar ticket zonder eerst contact met mij op te nemen. (255 euro) Te gek!!! Het opvallende van haar verhaal was dat ze geen facebook heeft en via de facebookpagina van haar vader mijn pagina heeft bekeken.

Tijdens het gesprek sprak ze vol overtuiging uit dat ze niet meer iets kan doen waar haar hart niet naar uitgaat. Deze uitspraak postte ik als HSP comment op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie. Hieronder lees je een aantal reacties op haar uitspraak. Blijkbaar zitten meer mensen met dit fenomeen: iets willen doen vanuit je hart.

‘Ja! Heb ik altijd al gehad en ben nu ook al járen thuis! Maaaaarrrrr… Ik heb besloten dat ik boeken ga schrijven (over voeding, over gezondheid, zelfvoorzienend leven, zelf verzorgings- en schoonmaakmiddelen maken, milieuvriendelijk leven, permacultuur) want sinds ik thuis zit ben ik daar intens mee bezig! En daar ligt mijn hart!’

‘Mijn opleiding en een kantoorbaan passen niet (?) maar wat nu? Ik kom er maar niet uit.En nu werkloos thuis zitten, inmiddels ruim 2 jaar maakt me rusteloos.’

‘Ik zit daar momenteel middenin! Veel meegemaakt en veel geleerd… Hierdoor wil ik des te meer m’n hart volgen. Namelijk verder met mijn kindercoachpraktijk en (ook hooggevoelige) kinderen helpen. Mijn baan in het onderwijs maakt me absoluut niet meer gelukkig. Ik zou willen dat financiën geen rol speelde….. !’

Heb je ook interesse om deze training bij te wonen? Klik hier voor meer informatie & hoe je aan te melden. Je kunt ervoor kiezen om deze training in Utrecht, Groningen of Den Haag bij te wonen.

Utrecht: Zondag 8 maart, zondag 12 april en zondag 31 mei
Groningen: Zaterdag 7 maart, zaterdag 18 april en zaterdag 6 juni
Den Haag: Zondag 3 mei, zondag 14 juni en zondag 12 juli

Werk & privé: aangeven van grenzen

moe
Om uit een vermoeidheidsfase te komen, is het belangrijk om continue grenzen aan te geven. Bewust worden van je eigen grenzen is een enorm proces. Vaak kun je achteraf pas uit ervaring aangeven waar het weer mis ging en hoe je het de volgende keer beter kunt aanpakken.

Vragen die je jezelf kunt stellen:

– Hoe voel ik me nu?
– Hoe wil ik me voelen?
– Wat heb ik vandaag weer teveel gedaan?
– Waardoor komt het dat ik over mijn grenzen heen ben gegaan?
– Hoe kan ik het de volgende keer beter aanpakken?

Moeite met aangeven van grenzen bij werkgever
Soms kan het zijn dat je totaal dicht klapt wanneer je leidinggevende aan je vraagt of zij als werkgever iets kunnen verbeteren waardoor jij op een prettige manier je werk kan doen. Belemmerende gedachten zoals ‘ik wil de ander niet beledigen’, ‘de fout ligt toch bij mij’ en ‘het lost niets op’ weerhouden je van het zeggen waar het eigenlijk op staat. Zij kunnen inderdaad wat doen aan de werkdruk en de organisatie rondom de lopende projecten, maar je krijgt de woorden niet over je lippen. Ook een angst kan de kop opsteken. Namelijk de angst voor conflicten. De angst dat je werkgever iets bij je uitlokt en alles wat je zegt tegen je zal gebruiken. Ja, dan ben je inderdaad nog verder van huis.

Makkelijker gezegd dan gedaan
Het advies om de volgende keer te zeggen wat je denkt, is makkelijker gezegd dan gedaan. Een belemmerende gedachte die al tig jaren bij je leeft en ergens lang geleden is ontstaan, heeft de nodige aandacht en begeleiding nodig, zodat je deze eindelijk los kan laten voor wat het is. Vervolgens ontstaat er ruimte om nieuwe gevoelens en gedachten toe te laten. Hiermee ontstaat de voedingsbodem om te zeggen wat je denkt en voelt wanneer jij dit wilt.

Boek een introductiesessie om te ervaren wat coaching jou kan opleveren.