HSP: ik neem mijn ruimte in

Wat maakt het begeleiden van hooggevoelige personen zo mooi en waardevol? Dat ik mag aanschouwen hoe ze groeien met elke stap die ze nemen. Vanaf het eerste moment dat iemand bij me komt voor begeleiding tot aan één van de latere sessies passeren heel veel emoties de revue.

Werken aan jezelf vraagt tijd, aandacht, wilskracht en een boel vertrouwen.

Zo was er gisteren een hooggevoelige dame bij me voor haar 10e sessie. (verspreid over 8 maanden) Ze ging van:

  • het loslaten van een groot verantwoordelijkheidsgevoel
  • angst voor conflict
  • aangeven van haar geestelijke, lichamelijke en emotionele grenzen richting collega’s, leidinggevende en familieleden
  • erkennen van de disbalans tussen mannelijke en vrouwelijke energie in haar systeem
  • erkennen van een disbalans in geven en ontvangen in vriendschappen
  • verwerken van verdriet ten aanzien van voorgaande liefdesrelaties
  • rouwen om het overlijden van haar moeder

Naar:

  • ervaren dat het goed is zoals ze het doet (werk)
  • volledig aanwezig zijn in het gesprek, opmerken dat manipulatie werd toegepast en adequaat en rustig reageren vanuit haar eigen energie, behoeften en wensen
  • innemen van haar ruimte op het werk en in de familie
  • haar vrouwelijke energie meer laten gelden door ruimte te creëren voor rust, reflectie en authentieke verbinding met mensen
  • afscheid nemen van bepaalde vriendschappen en focussen op fijne relaties
  • open staan voor het leren kennen van nieuwe mensen, open staan voor de liefde
  • ruimte om onvoorwaardelijke liefde voor haar moeder te ervaren

In één woord: geweldig! Ik ben ontzettend trots op haar. En niet alleen ik, maar ook haar leidinggevende en meerdere collega’s. Ze kreeg van hen terug dat ze in een jaar tijd op een positieve manier is veranderd. Haar leidinggevende benoemde de zelfverzekerdheid die ze uitstraalt. Ze komt voor zichzelf op en neemt haar ruimte in.

Wat ze er zelf over zei: “Ik voel de vrijheid en blijheid in mezelf. Ik neem ruimte in. Het durven doen speelt nog wel, maar is niet meer allesbepalend. Wat bepalender is dat ik blij ben met alles wat ik heb bereikt op het gebied van werk, werkmogelijkheden, vriendschappen en sport. Dat ik met mijn directe collega niet door één deur kan en de communicatie alles behalve verrijkend en inspirerend is, speelt een piepkleine rol in het grotere levendige geheel.”

Na al deze ontwikkelingen is de tijd aangebroken om actief te werken aan het ontmoeten van nieuwe mensen met het oog op het ervaren van meer liefde in haar leven. Yes!

Loop je rond met onverwerkte emoties? Wil je meer blijheid en vrijheid ervaren in je leven? Wil je inzoomen op de balans tussen de vrouwelijke en mannelijke energie in jouw systeem? Boek een introductiesessie om te ervaren wat het jou op kan leveren!

Warme groeten, 

Chungmei Cheng 
HSP Coach & Rebirther 
Orchid of Life: http://www.orchidoflife.nl

Advertenties

Verwerk je angsten en ga stralen

IMG_8409

*Awake my soul*

Dit gebeurde inderdaad bij een zeer gevoelige dame tijdens haar 14e coaching & rebirthing sessie. Hoewel ze de angst had om flauw te vallen ademde ze door, omdat ze van haar angsten en obsessies af wilt. Ze voelde haar wilskracht. Hierdoor bleef ze bewust de verbonden ademhaling doen. Aan haar lichaam was te zien dat er veel rusteloosheid vrij kwam. Vanuit een rechte ligpositie had ze de dekens met haar benen van haar af bewogen. Herhaaldelijk greep ze met haar hand naar haar hoofd met één hand op haar borst.

Bovendien hadden we haar ziel wakker gemaakt. Ze hoorde het krachtige geluid van haar stem voor de eerste keer. In haar woorden: ‘Mijn borst deed geen pijn meer toen ik mijn stem uitdrukte.’ Tijdens de vorige sessie (sessie 13) ging ze door een diepgewortelde angst; haar lichaam was onrustig, inademing was moeilijk en ze dacht dat ze flauw zou vallen. In een dergelijke situatie grijp ik in met het maken van geluiden en zij volgde met haar klanken. Ze verbond zich met de pijn. Ik hield haar hand vast en ze kneep me hard. De ontlading was niet meer tegen te houden. Gelukkig! 

In beide sessies verdween de rusteloosheid uit haar lichaam door het maken van klanken en het uiten van verdriet. 

De zes weken voor deze sessies voelde ze zich emotioneel gevoelloos, erg moe en wilde alleen maar onder haar dekens kruipen. Na de 13e sessie had ze een week nodig om te herstellen, inclusief symptomen van verkoudheid, maar toen ze binnenkwam voor haar 14e sessie, zag ik een ander persoon. Ze straalde, ze stond in haar kracht. 

In haar dagelijks leven komt ze voor zichzelf op, ze drukt haar behoeften uit en krijgt opmerkingen terug van dat ze te fel is en dat ze zichzelf moet bedwingen. Ze is het daar niet mee eens. Eindelijk weet ze dat ze in staat is om te herstellen van haar angsten, paniekaanvallen en obsessies. Ze zal doorgaan totdat ze haar eigen wezen volledig kan vertrouwen en omhelzen.

En dan te bedenken dat ze bij mij terecht kwam, nadat ze meerdere vormen van begeleiding had uitgeprobeerd; onder andere sessies van een psycholoog en een burnout coach. Herstellen van een burnout is een lang proces. Je bent zoekende, je weet niet precies welke begeleiding het beste bij je past, dus je bent van alles aan het uitproberen. Ik ben blij voor haar en voor mezelf dat wij een goede match vormen om haar te bevrijden van haar angsten, woede en verdriet. 

Het is een lange weg, met vallen en opstaan, maar vooral met positieve veranderingen, meer energie en je werkelijk sterker voelen van binnenuit. 

Go, go, go, jij kan het ook! 

Chapeau !!

Wil je meer weten over het werk dat ik als HSP Coach & Rebirther doe?

Dit is mijn website: Orchid of Life HSP Coaching & Rebirthing
Voor FB Lives en dagelijkse inspiratie & updates: Facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie

Of ga direct voor een introductiesessie bij mij in de praktijk in Den Haag of via videoskype of FaceTime. Klik hier door voor meer informatie…

HSP: vandaag heb ik een grote stap gemaakt

IMG_6022

Onderstaand verhaal komt van een dame die ik begeleid. Met haar toestemming deel ik haar verhaal met jou.

Hoi Chungmei,

Dank je wel. 

Het is gebeurd, het gaat gebeuren!

Mijn teamleider maakte vanmorgen de opmerking ‘jij hebt 7 werkdagen in 5 dagen’. En dat al in slechts het voorstel-gesprek, nadat ik antwoord gaf op zijn vragen over de locaties waar ik werk. Afgelopen jaar ben ik heel hard bezig geweest om mijzelf te leren dat ik meer ben dan alleen mijn werk. Een moeilijke weg, want mijn werk is (vaak/meestal) leuk en er is zo ontzettend veel om mij mee bezig te houden. Op die weg kwam ik al vrij snel tegen dat er 1 onderdeel is dat onevenredig veel energie kost ten opzichte van wat het voor mij oplevert. 

Het lopen van een coördinerende wachtdienst. De druk van week lang 24/7 beschikbaar zijn en indien nodig juist handelen, het kostte veel energie. Echter, het is onderdeel van de functie en met wilskracht sleepte ik mij erdoorheen, ik wilde het gewoon kunnen. De mogelijkheid om ermee te stoppen, ik wilde er niet over nadenken. Hierin speelde ook mee dat er al problemen waren om het wachtdienstrooster goed te bezetten, dat probleem wilde ik zeker niet vergroten. Nee, het zou wel wennen.

De reis ging verder en ik leerde steeds beter mijn grenzen kennen. Alleen iedere keer vlak voor, tijdens of direct na de wachtdienst-week kreeg ik een terugval waarin de spanning weer hoog was opgelopen en ik veel tijd voor mijzelf nodig had om weer op te laden. Spanning die zich ook fysiek begon te uiten in mijn rug en mijn voet. Mijn osteopaat vertelde dat hij voelde dat er een conflict was waarbij angst en ‘mijn territorium’ een rol speelde. 

Op een zonnige zaterdag was ik gestrand op station Leiden, 20 km van huis, met een vouwfiets. Ik besloot naar huis te fietsen en realiseerde mij wat een prachtige fietsverbinding er was. Langs de route viel mij iets op waardoor ik op het idee kwam te kijken of een specifiek bedrijf openstaande vacatures had. Dit was het geval, alleen net niet op mijn vakinhoudelijke specialisatie. Ik raakte verward van de interesse die ik toch had in deze vacature. Hoe zo wilde ik weg? 

Een paar weken later, ‘s avonds laat. In mijn hoofd speelden wat zinnen van een liedje en ineens was daar de gedachte ‘ik moet mijn functie neerleggen’. Ik vroeg waarom? En er kwamen vlot achter elkaar een aantal punten uit. Ik besprak de punten met mijn vorige leidinggevende (de gedachte niet) en vanuit het ene gesprek volgde weer een volgend gesprek. Die week had ik ook een drukke wachtdienst en de Training HSP & grenzen aangeven. 

Op zondagmiddag zat ik stuk en later op de avond lag er ineens een stuk van de puzzel in elkaar. Ik hoefde niet mijn hele functie op te geven, alleen de wachtdienst verlaten geeft de mogelijkheid om iets meer afstand van mijn werk te houden, beter mijn belasting & belastbaarheid te plannen en het terugvallen in energie te verminderen. Ik heb voorzichtig de vraag gesteld, wat de gevolgen zouden zijn van mijn beslissing. 

Er werd verrassend positief op gereageerd dat het wel mogelijk zou zijn. Anderhalve week later kon ik de vraag formeel stellen en mijn verzoek werd geaccepteerd. Na het gesprek kwam er veel spanning vrij. De niet-helpende gedachten over waarom ik niet uit de wachtdienst zou kunnen, die zijn nog sterk aanwezig. Maar het is mij gelukt, ik heb kunnen kiezen wat op lange termijn goed voor mij is. Het is gebeurd, ik ben opgekomen voor mijn eigen behoefte. En het gaat gebeuren, ik ga meer energie overhouden om dingen te doen waar mijn hart bij ligt. Vandaag heb ik een grote stap gemaakt.

Na mijn vakantie hoor ik hoe mijn leidinggevenden hun probleem (dat ik veroorzaakt heb) hebben opgelost. Met de dringende opdracht om er de komende twee weken niet over na te denken 🙂

Ter aanvulling op haar doorbraak-ervaring: twee maanden daarvoor noemde ik in een sessie dat het goed voor haar zou zijn om uit de wachtdienst te stappen. Haar reactie: ‘Nee, dit was absoluut geen optie, het is een deel van mijn functie. Misschien raak ik dan wel mijn baan kwijt.’ Destijds regeerde de angst. De angst heeft ze in haar lichaam gevoeld en tijdens meerdere sessies geuit met behulp van ademhalingssessies. (rebirthing) Ik ben zo ontzettend blij voor haar! Ze gaat energie overhouden om de dingen te doen waar haar hart ligt.

Chungmei
HSP Coach & Rebirther
http://www.orchidoflife.nl

HSP Coaching & Rebirthing: het is eindelijk gelukt

31957845_1445468918898131_5487200395748966400_n

Een hooggevoelige man toonde gisteren een flinke dosis moed. Door naar mij toe te komen met het openbaar vervoer vanuit Noord-Brabant én door te voelen hoe zijn lichaam en hoofd reageerde op de verbonden ademhaling.

Na meer dan 8 jaar rond te hebben gelopen met de diagnose autisme en ADHD kwam hij terecht bij iemand van het Regionaal Autisme Centrum die hem nogmaals testte. Aangezien zij zelf hoogbegaafd is zag ze in hem dat hij hoogbegaafd en hooggevoelig is. Wat een opluchting.

Na mij gezien te hebben op YouTube kwam hij bij mij terecht. Tijdens de sessie waarbij de focus lag op het ondergaan van een ademhalingssessie bleek dat hij heel veel fysieke spanningen en onverwerkte emoties heeft te verwerken.

Na afloop zei hij: “Het stond al heel lang op mijn lijstje dat ik een begeleider zou vinden die naar mijn gevoel kan zonder mijn hoofd erbij te betrekken. Dat is eindelijk gelukt.”

Hartengroet,
Chungmei

HSP Coach & Rebirther
http://www.orchidoflife.nl

HSP Man: dingen die je van een fietstocht kan leren

Een tijdje terug fietste ik door Nieuw Zeeland van Alexandra naar Kaikoura. Een tocht van zo’n 800 KM door schitterende landschappen en met pieken en dalen op alle fronten. Het was mooi, het was afzien, het was vrijheid, het was eenzaam en uiteindelijk erg helend. Tijdens de tocht hield ik een (mentaal) logboek bij dat ik graag  wil delen.

Waarom fietsen?
Ik wilde graag op avontuur. Op dat moment was ik al 8 maanden in Nieuw-Zeeland maar  had ik nog niet echt het vrije avontuur ervaren zoals ik me dat had voorgesteld. Tijdens een fietstocht op een geleende fiets in Alexandra, kwam ik na een flink stuk klimmen bij een afdaling terecht. Ik liet mijn remmen los. Het gevoel was intens: Gaan met die banaan en lang leve het onbekende. Ik schaterde het uit. Geen twijfels, gedachtes en angsten meer. Gewoon ik, een fiets en de weide wereld. Vanaf dat moment ben ik me voor gaan bereiden en direct na de winter op pad gegaan.

Alexandra –> Oamaru (277 km)
De grootste uitdaging was het dealen met mijn verwachtingen en prestatiedrang. Mijn oorspronkelijk geplande tocht was een stuk langer dan ik uiteindelijk gefietst heb maar ik kwam er al snel achter dat 75 km per dag, door heuvelachtig landschap met zware bepakking, niet voor mij was weggelegd. Toch bleef ik hoge doelen stellen en na 3 dagen stonden mijn kuiten op springen. Ik was eigenlijk helemaal niet aan het genieten.

“Het was mooi de tocht. Het weer was goed en fietsen is ook echt tof. Maar ik heb ook afgezien man. Sommige heuvels waren killing. En bovenaan staat er niemand die je een high five geeft.”

Ik deed het wel voor die high five. Voor de ge’like’te foto op facebook en voor de mensen die langsrijden en even hun duim uit het raam steken. Ik heb het altijd voor die high 5 gedaan. Hard werken voor een mooi rapport zodat papa trots is, hard zijn op de voetbal zodat de trainer me een bikkel vindt en beunen in de horeca om geliefd te zijn bij managers. Alles voor dat gevoel van bevestiging. Alles voor dat gevoel liefde. Voorwaardelijke liefde. Ik heb er een hoop voor afgezien en ik wil niet meer afzien. Ik kan niet meer afzien. Het vat van de externe motivatie is leeg. Op zoek naar een andere brandstof.

Oamaru –> Mt Hutt (231 km)
Mijn voornaamste brandstof was rijst. Rijstwafels en bananen. Maar ook al had ik genoeg te eten, sommige dagen voelde mijn benen als pap. Aangezien de afstanden tussen faciliteiten, dorpjes en campings behoorlijk waren was het op dergelijke dagen afzien of afstappen.

“Ik voel me net een slak. Huisje achterop. Kan niet sneller dan mijn eigen benen me kunnen peddelen. Als er iets kapot is of ik voel me niet goed moet ik eerst repareren voor ik verder ga.”

Maar hoe doe je dat repareren? Ik moest het voor mezelf gaan doen, op zoek naar interne motivatie. Ik ben begonnen met het verminderen van het afzien. Kijken of ik de tocht leuker kon maken voor mezelf. Kortere afstanden, vlakkere routes en wat meer genieten onderweg. Een groot ding bleek het uitgeven van geld aan mezelf. Wat vind ik mezelf waard? Een dikkere slaapzak kopen omdat snachts mijn tenen er afvriezen… Mijn stuur hoger laten zetten omdat ik als een quasimodo op de fiets zit… Een dagje skieen met een warm bubbelbadje achteraf… Ben je mal, weet je niet wat dat allemaal kost?! Toch heb ik het allemaal gedaan. Oorspronkelijk onwennig maar er ontstonden steeds vaker momenten waarin ik de liefde kon voelen die ik aan mezelf gaf. In deze momenten ving ik een glimp op van een leven waarin ik gewoon kan staan voor wat IK leuk en belangrijk vind, voor een leven waar IK me tot aangetrokken voel. Het was een glimp van intense vrijheid en blijheid. Aan de andere kant enorm buitenaards, spannend en onbekend.

“Het gat waarin ik afstap is nog groot, leeg en angstig. Ook nu, terwijl ik huil, voel ik nog de angst die zegt dat ik op moet schieten. Dat ik niet mag lanterfanten.”

Deze haast en strengheid komt nog regelmatig de kop opsteken maar de glimp is getransformeerd naar langere periodes van helderheid waarin ik precies voel wat ik wil en wat me raakt. Periodes zonder verwachtingen en eisen. Als een kind kan ik hier spelen en creëren. Hier houd ik van mezelf en ben ik tevreden.

MT. Hutt –> Kaikoura (310 km)
Zolang als ik me kan herinneren heb ik altijd in een soort paradox geleefd. Alleen zijn was rustig en veilig omdat ik me niet aan anderen aan hoefde te passen. Aan de andere kant was alleen ook erg alleen en koos ik er toch vaak voor contact op te zoeken. Ik ben nog nooit zo alleen geweest als tijdens mijn fietstocht. Maar naarmate de tocht vorderde maakten de oneindige weides en pasgeboren lammetjes plaats voor wat meer huisjes en mensen. Ik vond het leuk, ik had contact gemist. Aan de andere riep dit ook weer moeilijkheden op.

“Onderweg voel ik het alleen als anderen me zien. In gesprekken merk ik dat ik openingen zoek om gezien te worden. Maar mijn blijheid vergaat met het contact. Ik pas me aan, verlies mezelf. Ben ik toch weer alleen.”

Opeens voelde ik hoe alleen ik het voor mezelf had gemaakt. Door mezelf niet met andere mensen te delen. Hoe ik andere mensen verantwoordelijk achtte voor het feit dat ik mijn waarheid niet bij ze kon delen. Hoe ik boos en geirriteerd werd terwijl ik eigenlijk boos op mezelf was. Boos en vooral verdrietig dat het me maar niet lukte om contact fijn te laten verlopen. Dit besef was een grote stap in het vergeven van mezelf en in het aangaan van echt, oprecht en mooi menselijk contact.

Bus terug naar Christchurch
De belangrijkste les die de fietstocht me heeft geleerd is dat hoe vreemd de mens en de wereld ook in elkaar lijken te zitten, IK ben zelf uiteindelijk honderd procent verantwoordelijk voor mijn gedachtes en gevoelens. Dat klinkt misschien vreselijk maar is eigenlijk heel geruststellend. Ik creeer steeds meer positieve gevoelens en voel steeds meer dat ik leef in plaats van geleefd word. Dit brengt me enorm veel enthousiasme, compassie en energie en ik zal een fietstocht dan ook aan iedereen aanraden. Haha, ikzelf doe het alleen nooit meer.

Geschreven door Ramon

Ik heb behoefte aan contact

Hieronder lees je een reflectieverslag van een dame die ik in vijf maanden tijd enorme stappen heb zien maken. Ik ben zo ongelofelijk trots op haar. 

Daar is ie dan eindelijk, mijn reflectieverslag. De laatste sessie bij Chungmei hebben we de voorgaande periode geëvalueerd, daar had ik om gevraagd. Het is goed om alles nog eens op een rijtje te zetten. Dat geeft mij overzicht en helderheid.

Ik ben ontzettend blij dat ik met dit traject begonnen ben en hoewel er veel gebeurd is, heb ik het idee dat dit nog maar het begin is. Ik heb veel zin om door te gaan met deze persoonlijke en emotionele ontwikkelingen. Ik denk trouwens dat je daar nooit mee klaar bent. Tenminste, iedere keer krijg ik weer nieuwe inzichten en ik vind het ook erg leuk om mezelf zo te ontdekken. Het feit dat ik me heb durven openstellen op bepaalde vlakken is al een heel wat. Al merk ik dat ik daar soms nog best moeite mee heb, het is nog geen automatisme.

Afgelopen vrijdag was nog een goed voorbeeld. Ik had met twee vriendinnen samen gegeten en toen we naar huis gingen vroeg eentje wat we zoal met de feestdagen gingen doen, Kerst en oud & nieuw. En of ik oud & nieuw naar mijn ouders of zus zo gaan of dat ik alleen thuis was. Dus toen zei ik dat ik alleen thuis zou blijven. Toen zei ze spontaan, nou dan kom je toch bij ons, wij zijn ook lekker thuis (ze is begin dit jaar bevallen van haar eerste kindje).

Mijn gevoel zei gelijk, yeah, dat zou ik heel erg fijn vinden, maar wat antwoord ik dan: ja, weet je dat wel zeker, en zachtjes zei ik, ja dat zou ik wel leuk vinden.

Dus ik durf mezelf nog niet spontaan te laten gaan. Dit valt ook in de categorie ‘wie zit er nu op mij te wachten’. Ik denk dan al gauw dat ik iemand tot last ben of dat ik niet iets echt bij te dragen heb. Maar de volgende dag appte ze nog, dat ze het erg gezellig zouden vinden als ik kom. Dat was erg fijn om te horen.

Eén van de punten waar we uiteindelijk op uitkwamen door de gesprekken en de rebirthing sessies is dat ik behoefte heb aan contact, geen oppervlakkige contact, maar meer diepgaander. En dat ik me toch wel eenzaam of alleen voel. Dit gevoel is niet altijd aanwezig, maar komt regelmatig terug.

Ik ben er ook achter gekomen dat ik het weer heerlijk vind om te studeren, dat geeft zo’n voldaan gevoel en het geeft ook richting. Ik was al langer bezig met voeding en bij één van de sugarchallenge-sessies die ik gedaan had werd ook gevraagd naar mijn ‘why’. Ik wist mijn ‘why’ niet. Maar een tijdje geleden, ik was heerlijk aan het wandelen buiten en ineens bedacht ik me dat ik wel mijn ‘why’ wist.

Uit ervaring weet ik dat deze suikervrije levensstijl voor mij gewoon werkt.

Het heeft me ook gebracht bij de sessies van Chungmei. Daarvoor was mijn geest nooit helder genoeg om dit allemaal te kunnen beseffen. Er is zoveel ten goede voor mij veranderd sinds ik dus die suikervrije levensstijl heb. Ik zou het ontzettend leuk vinden om dit op anderen over te brengen. Een soort missie ook. Net als jij Chungmei zo graag wil dat mensen zich vrij voelen, gun ik het zoveel mensen dat ze zich beter voelen alleen al door anders te gaan eten. Ik zie dat helemaal voor me en daar krijg ik energie van.

Dit is mijn ‘why’ dacht ik ineens. Dit is wel een heel mooi iets om het jaar mee te kunnen eindigen; weten wat ik wil en waar ik blij van word.

Al met al veel gebeurd dit jaar en ik ben overal even blij mee, met alle gebeurtenissen en stappen die ik heb gemaakt. Ik wil heel graag verder met het ontdekken wat mij nu belemmert om een liefdesrelatie aan te gaan en waarom ik daar zo angstig voor ben. Terwijl ik dat diep in mijn hart heel graag wil.

Ik kijk uit naar het komende jaar! Chungmei heel erg bedankt voor je begeleiding en steun, dat heeft me heel goed gedaan!

Wil je verandering in je leven? Ben je benieuwd welke schatten er in jou verborgen liggen? Ben je klaar voor het maken van gezonde keuzes?

Ga voor een introductiesessie!
Klik hier voor meer informatie & het maken van een afspraak. 

HSP & Faalangst: alsof ik het bijna niet verdiende

IMG_2354

Faalangst. Angst om te falen. We kennen de term, maar wat betekent het eigenlijk precies? Kort en bondig betekent het dat mensen met faalangst, bang zijn ergens in te mislukken.

Faalangst is te verdelen in drie groepen: cognitieve, sociale en motorische faalangst. Cognitie is ons kenvermogen ofwel leervermogen. Mensen met cognitieve faalangst vinden het moeilijk te laten zien wat ze aan kennis hebben opgedaan. Dit is de meest bekende vorm van faalangst. Sociale faalangst treedt op in contact met anderen. Iemand met sociale faalangst blokkeert van angst tijdens bijvoorbeeld het toespreken van een groep, bij het ontmoeten van onbekenden, of in een gewoon gesprek. Onder motorische faalangst wordt verstaan: het gebruiken van het lichaam. Dit treedt vooral op wanneer de druk van het lichamelijk moeten presteren groot is, bijvoorbeeld wanneer een voetballer een strafschop moet nemen.

Ik ben er vrijwel zeker van dat ik last heb van faalangst. Om erachter te komen of dat ook daadwerkelijk is, heb ik een online test gedaan. Hieruit bleek dat ik voornamelijk last heb van prestatie en sociale angst.

Voor de zomer heb ik succesvol de HBO opleiding Communicatie & Multimedia Design afgerond met een 7. Een ruime voldoende zou je denken, maar het moment van euforie duurde maar kort, heel kort, misschien wel té kort. Waarom stond ik niet dagen te juichen en te springen van blijdschap? Na 4,5 jaar zwoegen en zweten heb ik eindelijk het welverdiende papiertje in ontvangst mogen nemen, maar waarom voelt het dan bijna alsof ik het niet verdiende?

Prestatie angst, de angst om iets graag goed te willen doen. Een zeven is een gemiddelde voldoende en misschien ook wel een metafoor voor hoe ik me voel. Gemiddeld. Het gevoel dat ik nergens in uitblink en echt ergens goed in ben, terwijl iedereen in mijn omgeving vraagt: ‘En wat nu? Wat ga je nu doen?’. Mijn standaard bijna template-achtig antwoord: ‘Weet ik nog niet joh! Nog even rustig aan en genieten van mijn vakantie en dan zie ik het wel.’ Ik doe er wel luchtig over, maar diep van binnen weet ik ook echt niet wat ik leuk vind om te doen.

Het bekijken van vacatures is ook geen pretje met iemand die faalangst heeft. ‘Goed zijn met Photoshop is een pre’ lees ik bijvoorbeeld regelmatig. Vervolgens klik ik de vacature direct weg, want ik ben niet goed in Photoshop, verre van zelfs. Gedachten gaan door mijn hoofd: ‘Dat zou een afgestudeerde CMD-er toch wel moeten zijn?’ ‘Wat heb ík nou voor kwaliteiten te bieden als ik dat niet eens kan?’ Zo zijn er nog genoeg andere punten waardoor ik mezelf nooit goed genoeg vind.

Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan de toespraak die ik van mijn afstudeerdocent kreeg tijdens mijn diploma uitreiking. Hij kaartte onder andere mijn onzekerheid aan. Hij vertelde over mijn verdediging en dat er op een gegeven moment een vraag van de assessor kwam die ik niet kon beantwoorden. Met dit verhaal probeerde hij duidelijk te maken dat ik het eigenlijk héus wel wist, omdat ik na het horen van het antwoord op de moeilijke vraag, reageerde met ‘Oh ja!’ en dat ik mijn onzekerheid niet in de weg moet laten staan van mijn kunnen.

Sociale angst is de angst om negatief beoordeeld te worden door andere mensen en te ‘falen’ in je sociale contacten. Een aantal punten uit de test waar ik mezelf heel erg in herkende:

  • In een groep houd ik me op de achtergrond,
  • Ik ga liever niet naar sociale bijeenkomsten, zoals feestjes of vergaderingen,
  • Ik heb er een hekel aan om het middelpunt van de belangstelling te staan,
  • Ik ben bang dat mensen me saai of stom vinden,
  • Als iemand me een complimentje maakt, voel ik me ongemakkelijk.

Toevallig kreeg ik gisteren nog een compliment en zoals gewoonlijk bedankte ik haar niet van harte, maar verzon ik iets om het compliment af te wimpelen. De overige punten heb ik vooral gemerkt tijdens stages. Het begrip “borrelen” alleen al. Onnodig en gedwongen socializen. Altijd heb ik het gevoel dat ik niet interessant genoeg ben en niet weet wat ik zou moeten vertellen.

Waarom zouden mensen naar mij willen luisteren? Dat interesseert hen toch niet? Om deze reden trek ik zelf ook vaak te snel conclusies. Dit is ook een aantal keer tegen mij gezegd door mensen in mijn direct omgeving, maar ik merk het zelf ook. In mijn liefdesleven bijvoorbeeld. Ik trek snel de conclusie dat een date mij toch niet leuk vindt, dus dan laat ik het maar voor wat het is. Een vriendin zegt dan altijd: ‘Waarom denk je dat? Je moet toch juist uitzoeken of jij hém überhaupt wel leuk vindt?’. En voor een moment ben ik het eens met haar, maar mijn eigen gedachten maken snel een comeback. Overigens lijkt mijn laatste date écht geïnteresseerd te zijn in mij en ook in deze situatie denk ik ‘Waarom in godsnaam?’.

Faalangst. Waar het vandaan komt weet ik niet precies. Misschien is het in mijn kinderjaren ontstaan en langzamerhand verergerd. Misschien door het feit dat ik altijd het idee heb dat mijn moeder trotser is op mijn broer, omdat hij dokter is geworden en altijd werk zal hebben. Misschien de Chinese cultuur waarbij presteren bijna vanzelfsprekend is. Misschien omdat mijn moeder altijd zegt dat ik moet afvallen. Misschien omdat ik vind dat ik slank hoor te zijn zoals een stereotype Chinese vrouw. Misschien de mensen om mij heen die wel een passie hebben. Misschien een opeenstapeling van alles.

Kortom: een angst wat mij in vele situaties dwars zit en waar ik voorlopig nog wel zoet mee ben.

Geschreven door een dame die ik heb begeleid.

Voor meer over mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen zie de website: Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing