Hoe uit mijn woede zich?

Ik spreek een mega intelligente dertiger die sinds vier weken bezig is met zelfonderzoek naar hoe de emotie woede zich op verschillende manieren laat zien in haar systeem. Het zelfonderzoek startte na de vorige sessie waarin woede zich namelijk voor het eerst zien. (sessie 12) Na deze sessie besloot ze bewust open te staan voor het ervaren van irritaties, frustraties en woede.

Ze kwam op de werkvloer in een situatie terecht waarin ze uiteindelijk van binnen explodeerde. Van tevoren koos ze er bewust voor aanwezig te zijn bij deze brainstormsessie, terwijl ze wist dat het hoogstwaarschijnlijk heel vermoeiend zou worden. Ze was uitgenodigd door dit groepje mensen die zich bezig hielden met communicatie en graag hun input wilden leveren aan haar opdracht.

Omwille van het behouden van goede verhoudingen en open staan voor de input die ze wilden leveren was ze gegaan. Al snel bleek dat er proces interventies nodig waren, omdat het niet constructief bleek te zijn. Zij zat klaar om notities te maken, maar het was een kakofonie van geklaag over wat eerder niet goed was gegaan. De proces interventies hadden niet het gewenste resultaat.

Hierna begon de frustratie op te borrelen en sloeg ze dicht. Ze trok zich terug, omdat ze zich niet veilig genoeg voelde om nogmaals aan te geven dat het op deze manier geen vruchtbare bijeenkomst voor haar was. Het was vast aan haar non-verbale communicatie te zien, maar omdat ze met een groep IT’ers zat, kreeg ze hier geen reactie op. Dus haar conclusie was: noch mijn positieve bijdrage als mijn negatieve bijdrage aan deze bijeenkomst is opgemerkt dus het heeft geen zin, ik trek mij terug.

De frustratie was zodanig aanwezig dat ze zich mentaal niet meer kon focussen op het doen van iets nuttigs. Aangezien ze in een fase zit waarin de focus ligt op het herstellen van haar gezondheid koos ze bij terugkomst op haar werkplek ervoor mijn boek over woede te lezen: Ben je boos? Dan mag dat! Ze las het in één ruk uit en het bood haar exact wat ze nodig had: hoe de woede zich kan manifesteren en hoe je ermee om kan gaan.

Op eigen initiatief was ze thuis gaan dansen om de energie van woede in haar systeem in beweging te krijgen. Geweldig!

Ik ben er heilig van overtuigd dat voor alles in het leven een juist moment is. Dit boek had ik tijdens een van de eerste sessies al aangeboden, maar toen had ze geen ruimte om het te lezen. Dit keer was er een noodzaak en kwam het boek als geroepen. Door de herkenning van de verhalen voelde ze zich gesteund in het proces van het ontdekken en uiten van woede.

Haar zelfonderzoek heeft het volgende opgeleverd:

  • Ze reageert eerst vanuit het hoofd en voelt niet dat ze is gefrustreerd;
  • Als er niet positief wordt gereageerd op haar positieve bijdrage keert ze naar binnen toe;
  • Vanuit hier beginnen de frustraties op haar borst omhoog te borrelen en ze begint vermoeid uit haar ogen te kijken;
  • De groep mensen voelt te onveilig om nog iets over het proces te zeggen;
  • Ze maakt notities, maar voelt geen verbinding meer met de groep mensen;
  • Conclusie: ze wil meer weten over hoe het met deze frustraties werkt en hoe ze er in het vervolg mee om kan gaan.

Het nut van het uiten van woede is het ervaren en uitspreken van haar grenzen. Weliswaar in eerste instantie in een veilige omgeving; de omgeving van mijn praktijk, waarna ze in staat zal zijn te kiezen voor en te communiceren wat haar behoeften en wensen zijn in elke emotioneel uitdagende situatie: vooraf, tijdens of erna.

Met Com-Passie,
Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther

Ben je benieuwd naar het boek Ben je boos? Dan mag dat! Klik hier om het boek te bestellen.

Advertenties

Laat alle concepten over jezelf los

Pasgeleden heb ik een hele bijzondere en duidelijke sessie gehad met een hooggevoelige jongeman. Hij is opgegroeid in een gezin waarin hij verschillende rollen had geadapteerd. Hij zit momenteel in een transformatiefase waarin hij zich los aan het koppelen is en afscheid aan het nemen is van deze rollen. Dit is niet makkelijk. Het is ronduit emotioneel zwaar. De rollen waar hij zich van los aan het maken is, zijn: 

  • Partner voor zijn moeder; 
  • Surrogaat-vader voor zijn zusje. 

Wanneer door zijn moeder en zusje wordt gecommuniceerd en gehandeld vanuit pijn, komt er bij hem destructieve energie vrij. Deze energie vertaalt zich naar een innerlijke criticus die alles wat hij leuk vindt en waar hij tijd in stopt op een negatieve manier labelt. Hij mag er niet van genieten. Hij mag het niet doen, want onbewust speelt er een enorm schuldgevoel dat hij eigenlijk moet zorgen voor zijn moeder en zusje vanuit de geadapteerde rollen. De innerlijke criticus neemt alle ruimte in beslag en het schuldgevoel wordt bewust ervaren.

Deze destructieve energie kwam voor een deel vrij in een aan het gesprek gekoppelde ademhalingssessie. Verder gaat hij zelf aan de slag door via “therapeutisch schrijven” de naar binnen gerichte energie naar buiten te schrijven. Van zelfvernietiging naar opkomen voor zichzelf om zijn ouders tot verantwoording te roepen. Schreeuwen. Huilen. Wat nodig is. We zijn weer een stap verder…

Verder wil ik met je delen dat Arnold, mijn levenspartner, zijn eerste FB Live heeft gegeven over Bewust Ouderschap & Opvoeding: van negatieve communicatie naar positieve communicatie. 

Klik hier door op de Orchid of Life Agenda voor nog meer activiteiten.

Over het creatieve proces van de begeleide meditaties via FB Live

Ontwaken. Dit gebeurt als je alle concepten over jezelf loslaat en je je beseft dat je een onbegrensd wezen bent met onbeperkt potentieel, groter en weidser dan het leven zelf. Oneindig verbonden met het bestaan van het universum en de bron. Dat was je altijd en dat zul je altijd zijn.

Ik ben ervan overtuigd dat bovenstaande onbewust en bewust mijn motivatie is om mezelf continue uit te dagen op creatief vlak. Mijn huidige creatieve project en uitdaging is bijna ten einde. Aankomende dinsdag 16 juli geef ik de laatste begeleide meditatie via FB Live. In totaal heb ik het dan 11 keer gegeven. Ik ben waanzinnig trots op het feit dat ik dit aan het doen bent, want het maakte behoorlijk wat in mij vrij.

Mijn bewuste motivatie was om middels deze begeleide meditatie mensen laagdrempelig aan het ademen te krijgen. Tijdens de rebirthing/ ademhalingssessies die ik inzet om mensen te begeleiden bij het verwerken van trauma’s zag ik dat mensen die veel verdriet en angst vasthouden haast onzichtbaar ademden. Anders gezegd: oppervlakkig, kortademig, hoog op de borst of ze hielden hun adem lang in waarna ze naar adem hapte. Je ademhaling is het belangrijkste instrument om in contact te blijven met je lichaam. Wanneer je door angst teveel in je hoofd “woont” en vanuit je hoofd leeft dan verlies je de verbinding met je lichaam en kunnen er allerlei fysieke kwaaltjes ontstaan.

Met deze begeleide meditaties wilde ik delen hoe belangrijk het is om continue te blijven ademen.

Ik ontving superleuke reacties via verschillende communicatiekanalen. Cliënten die meededen met hun kat op schoot, alle sessies in hun agenda hadden gezet of hun werkrooster zodanig in deelden dat ze erbij konden zijn. Enthousiastelingen uit België, vakantieganger in Frankrijk. Mijn eeuwige jarenlange supporter op Hawaii. Ben enorm dankbaar voor alle relaties die in mijn leven zijn gekomen vanaf dat ik Orchid of Life in het leven heb geroepen. (2004) En, o, ja, gisteren vertelde mijn nieuwe beneden buurvrouw dat ze afgelopen dinsdag had meegedaan. Ze kwam via hsp op facebook terecht bij een lezing van me. Klikte door, zag het adres en tot haar verbazing concludeerde ze dat ik het was.

Tijdens dit proces heb ik enorm veel gevoeld en geleerd. De eerste zeven keren vonden in mijn beleving plaats met vallen en opstaan. En dan heb ik het over details die mij opvielen en waarvan ik het een volgende keer anders wilde aanpakken. Bijvoorbeeld dat ik blijkbaar niet dertig minuten lang in een halve lotushouding kan zitten. Door de (positieve) spanningen was ik vergeten mijn benen in kleermakerszit te plaatsen. Later merkte ik dat de kleermakerszit op de vloer het ook niet helemaal voor mij was en werd het zitten op een stoel. Dit gaf mij meer vrijheid van beweging.

Een ander dingetje was het omgaan met de vrijgekomen adrenaline. Vanaf de 8ste keer kon ik eindelijk al mijn uren slapen en beleefde ik de woensdag erna als normaal. De eerste zeven keer werd ik veels te vroeg wakker door adrenaline. De adrenaline van “yes, ik heb het weer gedaan, ondanks dit of dat”. Dat was heel vermoeiend. De woensdagen waren pittig. Vroeg naar bed gaan om de volgende dag wel normaal te functioneren was de oplossing.

Wat ik erg leuk vond om te doen was het praatje dat ik hield voorafgaand aan de begeleide meditatie. Ik hield het simpel, bereidde niks voor, want er is altijd genoeg te vertellen. De ene keer ging het over wandelen en het weer en andere keren werkgerelateerd over hooggevoelig en burnout zijn of hoe ik met de innerlijke criticus van een cliënt een oefening deed. Het geven van deze begeleide meditaties versterkte mijn manier van spreken voor de camera. Ik was veel meer in-tune met mezelf en voelde me mega verbonden met, inderdaad de Bron. Ik werd verrast door de stroom van woorden die als vanzelf in mij opkwamen.

De eerste zeven keren was ik niet altijd verbonden en hobbelde ik van het een naar het ander. Althans zo voelde het voor mij. Maar vanaf de 8ste sessie voelde ik mij volledig op mijn gemak voor de camera en het instrueren van de rekoefeningen en begeleiden van de meditatie. Na sommige sessies was ik na afloop onder de indruk van de woorden die voorbij waren gekomen. Ik kon het niet meer navertellen, maar het gevoel bleef hangen.

Verder vond ik het bijzonder om op FB Live te verschijnen en de opname na de sessie te verwijderen. Tot nu toe liet ik de opgenomen FB Live altijd staan, zodat mensen het terug konden zien. Ik stelde me voor dat ik plaats nam in een ruimte waarin ik mijn praatje begon, terwijl de deelnemers één voor één binnen liepen en plaatsnamen. Dat de sessie dan niet meer terug te zien is, is net als in het echt. Je deelt

Als laatste wil ik een SHOUT-OUT geven aan iedereen die mee heeft gedaan. Hartstikke leuk dat je er was. Dankzij jouw aanwezigheid was dit creatieve proces interessant, inspirerend en enorm leerzaam voor mij. Dus, dank je wel 🙂

Het heeft mij in ieder geval geïnspireerd om meer van dit type projecten/ trajecten te doen via FB Live. Ik weet nog niet wat het wordt. Ik zal me laten verrassen door mijn ingevingen. Hou de Orchid of Life Agenda in de gaten…

Deze zomer staat de Orchid of Life Agenda boordevol FB Lives van Arnold Baldé, mijn levenspartner. De ingeplande FB Lives gaan over Bewust Ouderschap & Opvoeding. We gaan er nog meer inplannen. Hij heeft ook een boel te delen. Kletskousen dat we zijn! Kletskousen met een Missie ❤

Met Com-Passie, 
Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther

Neem een kijkje op mijn website Orchid of Life HSP Coaching & Rebirthing

Rebirthing: tranen die nooit eerder zijn geuit

Mensen komen bij mij om een potje te huilen.

Oh, nee, emmers vol.

En van emmers naar containers vol met helende tranen; tranen die nooit eerder zijn geuit.

Tranen die het hele systeem door elkaar schudden, zodat alles weer op zijn plek valt.

De tranen trekken het hoofd leeg en het hart vol. Zo vol dat je wil gaan geven, alles waar je bij kan komen, wat je aan wil raken.

Raak me aan. Schreeuwt het hart. We willen allemaal geraakt en aangeraakt worden. We willen leven en levensenergie laten stromen.

Adem. In en uit. Continue. Het hoofd, hart en ziel zullen weer één zijn.

Met Com-Passie,
Chungmei

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 

Rebirthing: adem door twijfels, irritatie en frustratie heen

Cliënt huilde van blijdschap na het horen van de klank van haar ziel. Moeiteloos luid en krachtig, nadat ze zich mega had geïrriteerd aan het doen van de verbonden ademhaling. Want het was vermoeiend en ze wist niet of ze het goed deed. 

Jawel, dat was de innerlijke criticus aan het werk. En wat die criticus nodig heeft is veiligheid, vertrouwen en liefde om zichzelf bloot te geven. Om willens en wetens door de blokkade op de keel te ademen en uiteindelijk vanuit de buik jezelf te laten horen.

Bijzondere was dat ik een cliënt tegenover me had die sessies lang benoemde dat de grootste belemmerende overtuiging is: “Ik ben niet goed genoeg.” Deze overtuiging creëerde nog meer vervelende gedachten. 

“Niks van wat ik doe is goed genoeg. Ik doe te weinig. Ik kan niet meer elke dag tot 22.00 uur ‘s avonds werken. Ik kan meer verdienen en hoef minder te werken als ik meer tijd steek in deze nieuwe business, maar ik voel niet de motivatie en heb de energie er niet voor.” 

We hadden een mooi gesprek over zelfstandig ondernemerschap (want cliënt is zzp’er). We zitten allebei in een fase waarin we onze werkzaamheden naar een hoger plan willen tillen. Hierin merken we dat het huidige werk zoveel tijd opslokt dat er weinig energie en tijd overblijft om die verandering te realiseren. 

Ik liet me tijdens het bespreken van dit onderwerp ontvallen dat ik het zat ben om de hele tijd te zeggen hoe goed ik in mijn werk ben. Hierdoor besloot ik wel, in mijn eigen tempo, tijd en energie te investeren om ervoor te zorgen dat andere zorgverleners cliënten naar mij gaan doorverwijzen. 

Cliënt sloot hierop aan met dat het tegenstrijdige van de belemmerende overtuiging “niet goed genoeg zijn” is dat praten over werk prima gaat. De woorden tonen de professionaliteit hoewel het haaks staat op het nare gevoel van binnen. Het gevoel dat je tekort schiet.

Na de sessie realiseerde ik me dat de cliënt zich bizar genoeg veilig voelde en 200% wilde geven, juist omdat ik had gezegd dat ik goed ben in mijn werk. Aan de andere kant is het niet bizar, maar logisch, want het was precies het tegenovergestelde van hoe de cliënt zich voelde. Al jarenlang. 

Herkenbaar? Deel je reactie/ verhaal in een comment onder deze blog.

Met Com-Passie,
Chungmei

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 

Van Slachtoffer tranen naar Helende Tranen

In mijn coaching & rebirthing praktijk ontvang ik hooggevoelige personen die hun trauma’s komen verwerken. Dit gaat gepaard met de nodige tranen. Deze blog zoomt in op het verschil tussen slachtoffer tranen en helende tranen. Oftewel huilen vanuit je hoofd en huilen vanuit je hart en ziel. Het eerste laat je verzuipen in de ellende, keer op keer. Het tweede lost de pijn op in je hart, ziel en lijf.

Huilen vanuit het hoofd

Heb je te maken met een collega die altijd zeurt over teveel of te weinig werk of niet doet wat je aan hem of haar vraagt? Een baas die blijft aansturen op een bepaalde strategie waar jij het niet mee eens bent? Of een partner die geen vinger in het huishouden uitsteekt en nooit het initiatief neemt om op een date te gaan? Kan je niet tegen je verlies? (in sport en werk) Deze situaties maken een hoop frustratie en frustratie los.

Deze situaties vormen voer om alles tot in de puntjes te overdenken. Na de nodige reflectie concludeerde je wellicht dat je handelde en communiceerde vanuit het gekwetste kind. Dit verergerde de situatie en leverde vermoeiende discussies op.

Vervolgens gaat de innerlijke criticus aan het werk. Je bent bang om uitgemaakt te worden voor dom, stom of niet sportief. De mogelijkheid tot reputatie- en gezichtsverlies zijn ook stevige angst triggers. Mannen kunnen specifiek bang zijn voor verlies van mannelijkheid en als te vrouwelijk te worden gezien. Vrouwen kunnen bang zijn om dominant en controlegedrag los te laten om hun vrouwelijkheid juist te omarmen.

Wanneer er tranen worden gelaten komen deze voort uit slachtoffer denken en gedrag. Er zijn tranen omdat iemand gekwetst is, tranen van angst, van boosheid, van onmacht en hulpeloosheid over de voorgevallen situatie. “Had ik maar”, “het zou makkelijker zijn geweest als…” of het uiten van allerlei verwensingen richting je collega, baas, partner, schoonouders, zwager of vriend(in).

Het huilen vindt plaats vanuit het hoofd. Het kan zeker opluchting bieden, maar het hoofd maakt het altijd erger. Het haalt herinneringen op waarin je hetzelfde meemaakte. Je herbeleeft alles, je beweegt in cirkels. Er is geen uitweg. Al deze tranen kunnen niet genezen. Integendeel: ze houden ons vast in de verkeerde houding, ze versterken onze woede, gekrenktheid en ons zelfmedelijden. Bovendien is de kans groot dat je in de nabije toekomst in een vergelijkbare situatie terecht komt.

Volgens Dorothee Sölle wassen tranen alle beelden weg die anderen in mijn opvoeding over me heen hebben gelegd, ze leiden me uit het leugenhuis dat ik heb ingericht. Ze bevrijden me van de rollen die ik tot nu toe heb gespeeld. Ze lossen de pantsers op die ik rond mijn hart heb gelegd om niemand dichtbij te laten komen. Op die manier openen ze me voor de mensen en voor God. Tranen zetten me aan tot een nieuwe taal, tot een eerlijke taal tot een taal die de pijn niet ontwijkt, maar hem uitdrukt.

Helende tranen

Dat klinkt goed. Laten we ons verlossen van de verschillende rollen die we onszelf hebben toegeëigend. Laten we de slag maken van slachtoffer tranen naar helende tranen. Hierbij doel ik op het uiten van verdriet dat door trauma is vastgezet in het lichaam. De geest kan er niet bij. Vandaar dat we ook in het piekeren blijven hangen wat leidt naar het uiten van tranen die niet helen.

De perikelen, oftewel uitdagende situaties in persoonlijke en professionele relaties komen ergens vandaan. Ben je vroeger gepest? Moest je altijd opboksen tegen een dominantere en/of slimmere broer of zus? Of werden je ware gevoelens niet gezien? Werd er in het gezin waarin je opgroeide niet over emoties gesproken? Werd je niet getroost, maar alleen toegeschreeuwd?

Je kunt blijven hangen in geloven dat je het niet kan, dat het niet lukt en dat je het niet waard bent. Maar je kan ook bewegen naar de kern. Waardoor ben je bang om jezelf te laten zien? Om liefde te ontvangen? Of om je kwetsbaarheden te tonen? Het verdriet dat gepaard gaat met de antwoorden op deze vragen bevrijden je van de pijn in het lichaam en de ziel. Het gevolg is dat het hoofd tot rust komt.

Veel mensen zijn bang om dit verdriet aan te gaan. Bang om erin te verdrinken of erin te blijven hangen. Het is een gerechtvaardigde angst. We hebben allemaal iemand nodig die ons vasthoudt. Ons laat voelen dat het oké is, totdat we zelfstandig ervaren dat we dit grote verdriet aankunnen en er sterker uitkomen.

Een cliënt vertelde me over haar hond. Wanneer ze huilt uit zelfmedelijden blijft haar hond bij haar weg. Wanneer het huilen haar geest overneemt en alleen het lichaam spreekt, komt haar hond bij haar zitten. Hoe geweldig is dat! Het begeleiden van ademhalingssessies heeft me veel geleerd over hoe mensen tot het uiten van verdriet kunnen komen. Een interventie die helpt om de spanningen in het lijf in contact te brengen met het verdriet waar de spanning een uiting van is, is het laten klinken van de buikklank.

Een cliënt schreef me het volgende: “Door middel van de buikklank kon ik ontladen. Mijn lichaam leerde mij wat ik nodig heb om spanning te ontladen. Ik voelde op een diepere laag helende warme energie door mijn lijf stromen. Ik moest er van lachen, voelde opluchting en verlichting. En mijn hoofd is nog steeds druk, maar dan met positieve gedachten.”

Helende tranen kunnen heel anders klinken dan dat je van jezelf gewend bent te horen wanneer je huilt. Hartverscheurend, hoog, diep, hortend en stotend, trillerig, doorspekt met het schrille geluid van angst en pijn. Het huilen kan van zover komen dat het je de adem beneemt.

Wanneer je het helingsproces aangaat sta je ervoor open om te ontdekken wat je werkelijk voelde, in elke fase van je leven. Het is een pittig proces, maar absoluut de moeite waard.

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 


Over hoe je anders naar depressie kan kijken

Dit interview van Marie Forleo met Kelly Brogan, een psychiater en MIT neurowetenschapper voelde voor mij als 100% thuiskomen. Ik ben het volledig eens met waar Kelly Brogan voor staat: 

  • Depressie is geen ziekte. Depressie is het resultaat van een samenstelling van factoren die leiden naar de gevoelens die onder een depressie vallen én waar je heel veel aan kan doen. Eén ervan is dat onverwerkte emoties heel veel tijd en aandacht vragen om te verwerken, 
  • Een depressie is een groot signaal van het lichaam om alle levensgebieden onder de loep te nemen. Waar ben je uit balans? Hoe kan je de balans weer ervaren? 
  • Voedende voeding is cruciaal om je goed te voelen. Ik ben het met haar eens dat het belangrijk is om voldoende vetten binnen te krijgen, maar liever niet een dieet waarbij het gros van de vetten van dieren komt. Ik eet nog wel af en toe kip en vis. 
  • Regelmatig kort en intensief sporten is wat je kan implementeren om je lichamelijk energiek te voelen. Wat ik hieraan toe wil voegen zijn lange wandelingen en yoga. Deze werken voor mij! 
  • Kelly Brogan is via de wetenschappelijke weg geschoold tot psychiater en stond hiermee in contact met de farmaceutische industrie. Zij nam ook medicijnen, maar nu zweert zij het gebruik van medicijnen af. Bij het leiden van haar praktijk is haar doel dat haar patiënten geen dokters meer nodig hebben, inclusief dat ze haar hulp op een gegeven moment niet meer nodig hebben. 

Met Com-Passie,
Chungmei Cheng