HSP & Faalangst: alsof ik het bijna niet verdiende

IMG_2354

Faalangst. Angst om te falen. We kennen de term, maar wat betekent het eigenlijk precies? Kort en bondig betekent het dat mensen met faalangst, bang zijn ergens in te mislukken.

Faalangst is te verdelen in drie groepen: cognitieve, sociale en motorische faalangst. Cognitie is ons kenvermogen ofwel leervermogen. Mensen met cognitieve faalangst vinden het moeilijk te laten zien wat ze aan kennis hebben opgedaan. Dit is de meest bekende vorm van faalangst. Sociale faalangst treedt op in contact met anderen. Iemand met sociale faalangst blokkeert van angst tijdens bijvoorbeeld het toespreken van een groep, bij het ontmoeten van onbekenden, of in een gewoon gesprek. Onder motorische faalangst wordt verstaan: het gebruiken van het lichaam. Dit treedt vooral op wanneer de druk van het lichamelijk moeten presteren groot is, bijvoorbeeld wanneer een voetballer een strafschop moet nemen.

Ik ben er vrijwel zeker van dat ik last heb van faalangst. Om erachter te komen of dat ook daadwerkelijk is, heb ik een online test gedaan. Hieruit bleek dat ik voornamelijk last heb van prestatie en sociale angst.

Voor de zomer heb ik succesvol de HBO opleiding Communicatie & Multimedia Design afgerond met een 7. Een ruime voldoende zou je denken, maar het moment van euforie duurde maar kort, heel kort, misschien wel té kort. Waarom stond ik niet dagen te juichen en te springen van blijdschap? Na 4,5 jaar zwoegen en zweten heb ik eindelijk het welverdiende papiertje in ontvangst mogen nemen, maar waarom voelt het dan bijna alsof ik het niet verdiende?

Prestatie angst, de angst om iets graag goed te willen doen. Een zeven is een gemiddelde voldoende en misschien ook wel een metafoor voor hoe ik me voel. Gemiddeld. Het gevoel dat ik nergens in uitblink en echt ergens goed in ben, terwijl iedereen in mijn omgeving vraagt: ‘En wat nu? Wat ga je nu doen?’. Mijn standaard bijna template-achtig antwoord: ‘Weet ik nog niet joh! Nog even rustig aan en genieten van mijn vakantie en dan zie ik het wel.’ Ik doe er wel luchtig over, maar diep van binnen weet ik ook echt niet wat ik leuk vind om te doen.

Het bekijken van vacatures is ook geen pretje met iemand die faalangst heeft. ‘Goed zijn met Photoshop is een pre’ lees ik bijvoorbeeld regelmatig. Vervolgens klik ik de vacature direct weg, want ik ben niet goed in Photoshop, verre van zelfs. Gedachten gaan door mijn hoofd: ‘Dat zou een afgestudeerde CMD-er toch wel moeten zijn?’ ‘Wat heb ík nou voor kwaliteiten te bieden als ik dat niet eens kan?’ Zo zijn er nog genoeg andere punten waardoor ik mezelf nooit goed genoeg vind.

Terwijl ik dit schrijf moet ik denken aan de toespraak die ik van mijn afstudeerdocent kreeg tijdens mijn diploma uitreiking. Hij kaartte onder andere mijn onzekerheid aan. Hij vertelde over mijn verdediging en dat er op een gegeven moment een vraag van de assessor kwam die ik niet kon beantwoorden. Met dit verhaal probeerde hij duidelijk te maken dat ik het eigenlijk héus wel wist, omdat ik na het horen van het antwoord op de moeilijke vraag, reageerde met ‘Oh ja!’ en dat ik mijn onzekerheid niet in de weg moet laten staan van mijn kunnen.

Sociale angst is de angst om negatief beoordeeld te worden door andere mensen en te ‘falen’ in je sociale contacten. Een aantal punten uit de test waar ik mezelf heel erg in herkende:

  • In een groep houd ik me op de achtergrond,
  • Ik ga liever niet naar sociale bijeenkomsten, zoals feestjes of vergaderingen,
  • Ik heb er een hekel aan om het middelpunt van de belangstelling te staan,
  • Ik ben bang dat mensen me saai of stom vinden,
  • Als iemand me een complimentje maakt, voel ik me ongemakkelijk.

Toevallig kreeg ik gisteren nog een compliment en zoals gewoonlijk bedankte ik haar niet van harte, maar verzon ik iets om het compliment af te wimpelen. De overige punten heb ik vooral gemerkt tijdens stages. Het begrip “borrelen” alleen al. Onnodig en gedwongen socializen. Altijd heb ik het gevoel dat ik niet interessant genoeg ben en niet weet wat ik zou moeten vertellen.

Waarom zouden mensen naar mij willen luisteren? Dat interesseert hen toch niet? Om deze reden trek ik zelf ook vaak te snel conclusies. Dit is ook een aantal keer tegen mij gezegd door mensen in mijn direct omgeving, maar ik merk het zelf ook. In mijn liefdesleven bijvoorbeeld. Ik trek snel de conclusie dat een date mij toch niet leuk vindt, dus dan laat ik het maar voor wat het is. Een vriendin zegt dan altijd: ‘Waarom denk je dat? Je moet toch juist uitzoeken of jij hém überhaupt wel leuk vindt?’. En voor een moment ben ik het eens met haar, maar mijn eigen gedachten maken snel een comeback. Overigens lijkt mijn laatste date écht geïnteresseerd te zijn in mij en ook in deze situatie denk ik ‘Waarom in godsnaam?’.

Faalangst. Waar het vandaan komt weet ik niet precies. Misschien is het in mijn kinderjaren ontstaan en langzamerhand verergerd. Misschien door het feit dat ik altijd het idee heb dat mijn moeder trotser is op mijn broer, omdat hij dokter is geworden en altijd werk zal hebben. Misschien de Chinese cultuur waarbij presteren bijna vanzelfsprekend is. Misschien omdat mijn moeder altijd zegt dat ik moet afvallen. Misschien omdat ik vind dat ik slank hoor te zijn zoals een stereotype Chinese vrouw. Misschien de mensen om mij heen die wel een passie hebben. Misschien een opeenstapeling van alles.

Kortom: een angst wat mij in vele situaties dwars zit en waar ik voorlopig nog wel zoet mee ben.

Geschreven door een dame die ik heb begeleid.

Voor meer over mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen zie de website: Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Advertenties

Dromen over sterke Marokkaanse koffie

Vanochtend werd ik wakker met wel de herinnering aan een hele bijzondere droom. Ik bleef nog even liggen om de details van de droom terug te halen. Ik droomde over een gesluierde Marokkaanse dame die samen met haar drie kinderen naar Nederland vloog om een sessie met mij te hebben. Daar zaten we dan, in een klaslokaal samen met haar drie kinderen. De oudste was tien jaar en de jongste was net vier jaar. Ze had eten en sterke Marokkaanse koffie meegenomen. Ik zette thee. We zaten op de grond.

Ze vertelde over een aantal incidenten waar ze verdrietig over was. Over een kennis die haar familie opbelde om te zeggen dat hij haar nooit meer zou opzoeken vanwege een conflict dat jaren geleden had plaatsgevonden. Ze vond het onterecht en voelde zich machteloos. Ze schoot in tranen. Wat er door mij heen ging en ik richting haar uitstraalde was dat ze heel gevoelig is en diep geraakt was door de onterechte veroordeling. Door het hebben moeten ontvangen van die negatieve energie van die kennis.

Vervolgens kwam er verdriet op over het loslaten van haar kinderen en haar herwonnen vrijheid, omdat de jongste net vier was geworden. Maar het verdriet dat ze liet gaan, ging over toen haar oudste, van nu tien jaar, net vier was geworden. Dit vertelde mij dat ze nu pas de tijd, geestelijke en emotionele ruimte had om dit stuk te erkennen en te doorvoelen.

Het derde incident was dat ze zich erg druk maakte over een bepaalde net uitgebrachte, super aantrekkelijk uitziende hummusdip die schadelijke stoffen bevatte voor kinderen. Ik vond het mooi om de gezondheidsactivist in haar naar boven te horen komen. Mijn wereldbeeld werd een stukje ruimer; iemand die opgroeiend in een Islamitische cultuur en zich veelal in en om het huis beweegt vanwege de zorg voor het gezin, zich opwierp om hier verandering in te willen brengen.

Ik kan mij niet meer herinneren hoe de overgang verliep van bovenstaande scène naar hoe het klaslokaal vol stroomde met kinderen en een leraar. De leraar hielp mij met het oprapen van theezakjes en ander afval en daarna was de droom afgelopen.

HSP Voeding: ik laat mijn lichaam beslissen, keer op keer

Deze blog is een vervolg op de blog HSP Voeding: wat ik voel is veel sterker dan ik.

De volgende dag had ik een videoskype sessie met een jongedame die ik al een jaar begeleid. Zij vertelde me dat ze was gestopt met het eten van vlees. Haar lichaam verteert het niet goed. Ze koos ervoor om alleen maar voeding tot zich te nemen die haar lichaam kan verteren. Haar uitspraak resoneerde met waar ik de afgelopen maanden qua voeding mee bezig was. Wederom synchroniciteit!

De afgelopen tijd waren er momenten dat ik er bewust voor koos om een pizza met witte tarwe-bodem te eten. Ik genoot ervan. Of inderdaad die zelfgemaakte baopao van wit tarwemeel en biologisch gestoofd vlees. Mijn moeder had extra gestoofd vlees meegegeven wat ik de volgende dag (met smaak) had opgesmikkeld. Het viel prima, maar wat het bij mij is, is dat ik voel dat het langer in mijn darmen blijft en dat de ontlasting niet soepeltjes verloopt. Ik merk het steeds beter en het heeft een duidelijke impact op mijn energieniveau. Al een paar keer dacht ik: dat wil ik niet meer, ik wil mij altijd energiek voelen.

Dus de aaneenschakeling van synchronische gebeurtenissen was zeer welkom én voelde, hoe verwarrend het ook was, als een liefdevolle steun in mijn rug van het universum. Dit is blijkbaar mijn pad. Mijn hoofd, mijn ego, mijn ik, mijn culturele identiteit moest er heel erg aan wennen. Werd aan wankelen gebracht.

Terwijl Arnold naar mijn relaas luisterde kwam ik dichterbij de emotionele pijn in de kern van emotionele verwarring. Opeens was ik onderdeel van een dierbaar beeld van vroeger. In tranen zag ik mezelf als schoolgaand kind. Ik ging naar de basisschool op loopafstand van het Chinees-Indisch restaurant van mijn opa en oma. Mijn oma haalde ons vaak op van school. We kwamen aan in het restaurant en mijn opa liep blij de trap af met de vraag: ‘Wat willen jullie eten?’ Het antwoord en de smaak- en visuele beleving die mij het meest was bijgebleven, was die van een goed gebakken biefstuk met champignons.

Soms antwoordde ik niet, maar blijkbaar las mijn opa in mijn blik dat ik dit wilde eten. Hij stelde het zelf voor en ik juichte van blijdschap. Het bijzondere van dit tafereel vind ik ook wel dat het een typisch Hollands gerecht is dat mijn opa subliem bereidde. Het vlees was heerlijk mals en de saus was verrukkelijk. Mijn voedingsontwikkeling maakte een lichte angst vrij; het voelde voor mij alsof ik afscheid moest nemen van mijn opa, van mijn culturele achtergrond. Maar ik nam geen afscheid van hem, in plaats daarvan, voelde ik juist zijn liefde voor mij. Een uitspraak van de schrijver Abdelkader Benali sluit hier mooi op aan: “Het belangrijkste ingrediënt van een gerecht is de herinnering”.

Ik voel mij gezegend dat ik door deze emotionele ontwikkeling heen mag gaan. Ik voel mij vrijer en vol vertrouwen in het leven. Het doorvoelen van dit verdriet opende mijn ogen en ik voelde de liefde weer stromen. En ik blijf erbij: ik wil nog steeds niet beslissen dat ik voor de rest van mijn leven geen (rood) vlees meer eet of andere voedingsmiddelen die niet goed worden verteerd. In plaats daarvan laat ik mijn lichaam beslissen, keer op keer.

HSP Voeding: wat ik voel is veel sterker dan ik

Ik wilde het niet zeggen, maar ik heb het toch gezegd, want ik werd duizelig en licht misselijk. Er was kortsluiting in mijn lijf. Ik vroeg mij af waar die kortsluiting door was ontstaan. Het waren emoties, daar was ik zeker van. Snel scande ik diverse situaties in mijn hoofd en belandde bij datgene wat het meest verwarrend voor mij was.

In gesprek met Arnold: ‘Ik vind het heel moeilijk om dit tegen je te zeggen. Ik wil het eigenlijk niet.’ Vervolgens zette ik mijn gedachten uit en zei het heel snel ‘Ik eet geen (rood) vlees meer’. Ons aan te vangen gesprek werd onderbroken door een korte pauze: onze jongste liet van zich horen, (borst)voedingstijd.

Eenmaal terug in het gesprek liet ik een waterval aan woorden stromen en het begon met: ik wil niet beslissen dat ik geen vlees meer eet, maar wat ik voel is veel sterker dan ik. Een aaneenschakeling van gebeurtenissen hadden mij namelijk verteld dat ik geen behoefte meer heb aan vlees. Iets in mij wilde het niet met Arnold delen, omdat hij veganistisch (gluten-, suiker- en zuivelvrij) eet. Hier is hij al een tijd mee bezig en ik trok mijn eigen voedingsplan.

Waarom wilde ik het niet vertellen? Omdat het dan “echt” werd, het zou tastbaarder worden. Ik zou me dan aan mijn woorden moeten houden. En hoe zou ik ermee omgaan als mijn moeder weer zo’n verrukkelijk zelfgemaakt broodje baopao bereidt met gestoofd vlees? Ik wilde mezelf niet vastleggen met een besluit, maar ik kon mijn gevoel en de synchronische gebeurtenissen niet negeren. Dat kan niet, want ik leef naar mijn gevoel. Kortom: ik was in de war.

Het begon op een doodgewone maandag (10 juli 2017), ik werd wakker met de gedachte dat ik geen behoefte meer heb aan rood vlees. Ik schrok van deze gedachte, maar het klopte, de weken ervoor had ik geen vlees meer gekocht en klaargemaakt. De woensdag erop stond ik in de Ekoplaza. Ik had een bakje rundvleesgehakt in mijn handen, het was in de aanbieding. Ik voelde er niks bij. Er kwam geen beeld op van een lekker gerecht. Ik was lichtelijk verbaasd en legde het terug in de koeling.

Het weekend erop waren we in Rotterdam, in het appartement van een vriendin. Arnold, Amé en ik hebben de film Okja gezien. Arnold was in tranen. Amé huilde met hem mee. Ik was geraakt. Arnold voelde dat hij qua voeding op het juiste pad zat. Amé werd flexitariër en ik was verbouwereerd. Al wandelend in Rotterdam centrum langs de restaurants aan het Schouwburgplein merkte ik op hoe het tegen mijn borst stuitte dat de mensen op het terras grote hompen vlees aan het eten waren. De week erop in Amsterdam had ik hetzelfde: terwijl ik drie dames achter hun net geserveerde hamburgers zag zitten, liep het water bij mij niet! in de mond. Wat?! Dat kende ik niet van mezelf.

Drie weken later.

Ik sprak tijdens een lunch een goede vriendin. We raakten aan de praat over voeding en de industrieën die erachter zitten. Zij wist veel te vertellen. Opeens sloeg ze haar handen tegen haar wangen en riep uit: ‘De film Okja moet je niet met Amé kijken!’ Ik: Dat hebben we al gedaan. Zij: ‘Oh, oh, door deze film ben ik gestopt met het eten van vlees.’ Zij was, net als Arnold, helemaal in tranen door de boodschap (en beelden) van deze film. Zij was er ook al langer mee bezig; bijvoorbeeld op een barbecue, zich realiserende waarom er zoveel vlees werd gegeten, het was niet eens van een hoogwaardige kwaliteit. Diezelfde avond zou ze naar een familiebarbecue gaan en haar eigen vegetarische hamburgers meenemen. Dit was hét vriendinnetje waarmee ik mijn passie voor Asian food deelde; geen Koreaanse barbecue meer, geen dimsummetjes.

Wordt vervolgd…

Foto: Één van Arnold’s heerlijke vegan creaties: krokant gebakken rijstpannekoek met kruiden en specerijen.

HSP & Voeding: afscheid nemen van mijn Chinees-zijn?

663431D4-0D31-4022-BB4E-940ECFFE8147.JPG

Foto: dumplings bereid door mijn moeder met biologisch rundergehakt.

De ontwikkelingen op het gebied van voeding en welzijn vinden in onze huishouding plaats in een stroomversnelling. We staan ervoor open. Alhoewel er wel een groot verschil is tussen hoe Arnold en ik de ontwikkelingen “verteren”. Arnold past alles direct toe. Ik ben terughoudender. Ik wil nog mijn geliefde moot MSC gecertificeerde zalm kunnen blijven eten. Recent kwam hij terug uit Brazilië met nieuwe voedingskennis. Hierdoor zijn we wederom plantaardiger gaan eten: onze focus ligt momenteel op vegan en raw food; spirituele voeding.

Dit keer drong het dieper door tot mijn bewustzijn. Al een maand lang at ik geitenkaas in plaats van koemelk kaas, omdat het lichter viel en ik het lekkerder vond. Na het maken van mijn eerste vegan cheese gebaseerd op cashewnoten en edelgistvlokken besloot ik voorlopig geen kaas meer te eten. De vegan cheese was zeer goed gelukt. Hiermee kon ik mijn behoefte aan hartig eten dekken. Arnold vond ‘m zelfs te kazig en Amé vond ‘m ronduit stinken. Voor mij ging er een wereld open en begon al te fantaseren over de diverse vegan kazen die ik zou gaan maken.

Afscheid nemen van mijn Chinees-zijn?
Door deze nieuwe invloeden werd ik, zoals ik al aangaf, diep geraakt. Zou ik afscheid moeten nemen van Chinees eten zoals ik het ken? Alle Chinese bijeenkomsten, visites, vieringen en bruiloften draaien om het uitbundige delen en genieten van eten. Eten in de breedste zin van het woord. Of het wel of niet gezond is voor het lijf en de geest vanuit spiritueel oogpunt wordt niet besproken.

Het ging niet alleen om het eten, het ging om de betekenis dat de Chinese gemeenschap hecht aan het eten. Eten is een communicatiemiddel. Het samen boodschappen doen, koken en het opeten van de feestelijke creaties verbindt ons met elkaar. Met het geven van eten wanneer je op bezoek gaat bij familie of vrienden geef je aan dat je om de ander geeft, het is het willen delen van “rijkdom” in de vorm van goed en gezond eten. Ik huilde om het eventueel nooit meer eten van die dumpling. Ik zag direct voor me dat de dumpling natuurlijk ook kan worden gevuld met groente en Chinese specerijen dat het zo Chinees laat smaken. Toch huilde ik. Dag oude vertrouwde dumpling.

Van vlees naar gefermenteerde groente
In november 2014 deelde ik met mijn moeder dat ik in januari 2015 30 dagen veganistisch wilde gaan eten. Ik was nieuwsgierig naar het effect op mijn lichaam en geest, of ik het zou volhouden en wat ik zou gaan missen. Mijn moeder was in die periode allesbehalve nieuwsgierig naar wat het met mij zou doen. Haar kerstcadeau was een demonstratief gebaar met als boodschap: vlees is goed voor je, eet vlees, veel vlees. Ik kreeg zes kilo vlees cadeau. Een grote homp vlees. Ik hield wijselijk mijn mond en bedankte haar. Het enige wat ik er nog weifelend uit kreeg was: mama, mijn diepvries is te klein.

Flashback: een aantal maanden daarvoor, vertelde mijn moeder tussen neus en lippen door dat ze een week lang plantaardig had gegeten. Terwijl ze dit vertelde zat ze voor een schaal Peking eend. Dit hadden wij voor haar besteld, omdat ze het zo lekker vindt. Ik stelde vragen, maar ze wilde er verder niet over uit wijden. Blijkbaar was het haar niet bevallen. Mij wilde ze er in ieder geval van behoeden: plantaardig eten, mooi niet.

Een grote sprong vooruit: ruim anderhalf jaar na het ontvangen van mijn kerstcadeau spreek ik met mijn moeder en ze is 180 graden bijgedraaid. Mijn zusje en haar zusje bleven tips over gezond eten met haar delen. Het is te danken aan mijn tante dat ze die ene week plantaardig eten was aangegaan. Momenteel kookt ze met biologische speltmeel, boekweitmeel, zilvervliesrijst, kokosnootolie en nog veel meer. Dit alles dankzij mijn zusje. Na de bevalling at ik meer vlees en kip. Eerlijk gezegd had ik hier zin in. Maar na een rijtje Franse kippen (tante), biologisch vlees van de bio markt in Den Bosch (mama) wilde ik mijn eigen voedingspatroon oppakken. Ik had voldoende op onder het mom van ‘het stimuleert gezonde borstvoeding’.

Mijn boodschap was duidelijk. Het kwam binnen. Bij mijn moeder én mijn tante. Hierna ontving ik van mijn moeder twee potjes gefermenteerde groente: rettich en rode en oranje paprika. En van mijn tante twee potten met groene kruiden. Waar ik zo bang voor was, gebeurde niet; het communiceren via eten bleef. Ze houden van mij. Ik voel het. Op mijn manier ben ik nog steeds Chinees. Zelfs zonder het overvloedige rijke eten waarmee ik ben opgegroeid. Ik hoef geen afscheid te nemen. We blijven met elkaar eten, verbinden en communiceren met behulp van eten. En mijn moeder is hiervan het bewijs. Via de app nodigde ze ons uit voor een familie diner bij haar thuis. We zijn van harte welkom en tussen haakjes “vooral vegetarisch”. Dat raakte mij, mijn ziel ontdaan van het culturele jasje.

Wat is jouw relatie met voeding? Hoe eet jij? Sta je open voor nieuwe eetgewoontes? Ik ben benieuwd! Ik lees je reactie graag onder deze blog.

Klik hier voor foto’s van wat wij eten!
Klik hier voor nog meer foto’s van eten op Instagram. 

Bewust leven is de sleutel tot een rijk en gelukkig leven

my family

Vanochtend was ik bezig  met het voorbereiden van de nieuwe reeks van video’s over mijn ervaringen als life coach. Om mijn geheugen op te frissen sloeg ik mijn dagboek erop na. Ik was onder de indruk van mijn eigen woorden, van mijn verhaal. Bovendien raakte het mij dat ik met deze onbevangenheid schreef. Haha…ik ben mijn eigen coach, laat ik deze onbevangenheid maar eens met je delen. Het lezen ervan herinnerde mij eraan om mijn tante Lie te bellen. Zij is namelijk afgelopen maandag opnieuw oma geworden van een prachtige kleindochter. Op de foto zie je mijn tante Lie met haar toenmalige partner. En de ukkepuk op de foto ben ik.

Na het feliciteren van mijn tante belde ik de oom op de foto. Zoals je hem lachend op de foto ziet, hoorde ik hem door de telefoon lachen. ‘Goh, wat leuk, is mijn kleindochter al geboren, twee dagen na Ilon, haar papa (zijn zoon)’. Dat is ook grappig, hij hoorde het van mij. Zo zie je maar weer, het wemelt van de communicatiemiddelen, maar het is belangrijk om te weten via welke medium je het beste met wie kunt communiceren. Door alle drukte was mijn neef hem waarschijnlijk vergeten te bellen en vond hij een e-mail afdoende. Gelukkig doet ons Chinese netwerk de rest. Hieronder het stuk uit mijn dagboek dat ik schreef op 12 januari 2005.

‘Ik ben moe en ik vind dit verschrikkelijk. Ik heb hartstikke goed geslapen en ik mag zeggen vrij diep, omdat ik vanochtend het ochtendgeruis van de mensen niet hoorde. Helaas ben ik moe. Moe van alles. Moe van het proces van volwassen worden. Het absurde is dat ik daarvoor de tijd heb om dit te beseffen. Anders gezegd. Ik neem de tijd om dit te beseffen.

Neem tante Lie als voorbeeld. Zij maakte superlange dagen en is daarnaast stand by voor iedereen in nood –situaties. Bovendien bestaat bij haar de angst dat haar wereldje in elkaar valt als er iets met haar gebeurd. Dit is de reden dat ze zo min mogelijk op vakantie gaat. Om te vermijden dat de dood haar in de ogen aankijkt. Vervolgens is het proces van volwassen worden overgeslagen, omdat met de paplepel is ingegoten, dat ze keihard moet werken om te overleven. Volg het stramien van een conventionele Chinese familie in het Westen en je eindigt met een huwelijk, een eigen bedrijf en minimaal drie kinderen. Ben ik overgevoelig? Nu ik de tijd heb, ben ik ontvankelijker om zaken om mij heen op te snuiven, benoemen en de geur weer los te laten. Ik leer uit observatie en het leggen van de puzzel die mijn herkomst omvat.

Gisteren ben ik naar een foto tentoonstelling geweest over de “Rise & Fall” van de culturele revolutie geleid door Mao Zedong. Het was zeer indrukwekkend. Onze gids was een Chinese vrouw die deze revolutie ook heeft meegemaakt. Haar Nederlands was zeer goed, hoewel ze af en toe kleine foutjes maakte in haar zinsopbouw. Ze doceert Chinese Taal – en Letterkunde aan de Erasmus Universiteit. De manier waarop ze haar verhaal doet is naast boeiend door de historische feiten, zowel aantrekkelijk door de toevoeging van persoonlijke details. De enige met wie Mao Zedong in het Westen te vergelijken valt is Hitler. Hij heeft eenzelfde tirannie geleid, maar in plaats van over de intellectuelen en dragers van bezittingen onder het motto van een land voor de boeren, over de Joden.

In haar optiek is de culturele revolutie een tikje erger, doordat het volk geen bevrijding verwachtte. In het Westen wisten mensen dat landen buiten de geterroriseerde landen bezig waren met de bevrijding. De bevrijding zou arriveren. Daarentegen was het volk van China gedoemd onder het regime van een gestoorde vent zonder enige hoop van bevrijding. Het gemene van de culturele revolutie is daarnaast dat jaar in jaar uit het volk werd bekritiseerd. Op een gegeven moment ga je geloven dat je wat verkeerd hebt gedaan, terwijl dat in geen wegen of velden enige waarheid bevatte.

Ze voegde hieraan toe dat Chinezen in het Westen gezien worden als koude kikkers, maar dat wij dat in werkelijkheid niet zijn. Door een zeer gesloten netwerk, kun je alleen de openhartigheid en gastvrijheid van de Chinezen bemerken en ervaren als je binnen dit netwerk weet binnen te dringen. De druppel op de al gloeiende plaat is dat de culturele revolutie een immense angst heeft gecreëerd en achtergelaten bij de Chinees voor het onbekende. Wantrouwen tegenover het onbekende wordt gehandhaafd, totdat je door middel van zeer veel geduld het vertrouwen weet te winnen.

Afgelopen week heb ik afgerond met een diepe zucht. De drijfveer om alles op orde te krijgen, werk te vinden en vervolgens een huis staat nu op een lager pitje. De reden hiervan is simpel. Ik overwerk mezelf. Ik krijg geen lucht, doordat ik als een gek zonder oog voor mijn eigen lichaam doorga, totdat ik er letterlijk bij neerval. Het gaat allemaal om het balanceren van de activiteiten. Wij hebben tijd in overvloed. Een mooie gedachte, maar een gedachte die niet doorgaans gehanteerd wordt in het Westen. Het Westen stuwt voort door een maatschappij die gedreven is door materialisme, meer geld en macht. Het hollen van het één naar het ander, het op velerlei manieren voeden van kennis en jezelf profileren als een veelzijdig persoon.

Deels ga ik hier ook in mee. Het gaat vanzelf. Je moet heel sterk staan om een stap minder te nemen. Een stap minder staat niet gelijk aan geen vooruitgang. Als je voor je gevoel stil staat, onderga je juist een gigantische vooruitgang op mentaal vlak. Een gebalanceerde mentale staat van zijn plukt haar vruchten op het moment en in de toekomst. Bewust leven is de sleutel combinatie tot een rijk en gelukkig leven. Daarnaast leef je bewust met anderen, want hoe je het wendt of keert, uiteindelijk blijven wij sociale dieren. Wij leven in groepen. Ik ben, omdat wij zijn. Naastenliefde. Aandacht voor de medemens is de rode draad die het leven op aarde met elkaar verbindt.’

18 jaar geleden werd ik 18

20140801-102412 AM.jpg

20140801-102425 AM.jpg

20140801-102458 AM.jpg

20140801-102506 AM.jpg

Deze verhuizing heeft een boel emoties losgemaakt: afscheid nemen van hele leuke en lieve buren, het enthousiasme over een nieuw tijdperk; onze dochter begint in september met de basisschool en het hele proces van het wegdoen van spullen, het letterlijk creëren van fysieke en mentale ruimte.

Gisteren vond ik tussen de onuitgepakte dozen een plastic tas met papierwerk. Al het papierwerk was vochtig en beschimmeld. Een groot deel ervan bestond uit projecten die ik tijdens mijn opleiding communicatie had gemaakt. Zonder enig verdriet gooide ik dit weg. Wat mij wel verdrietig maakte, was een totaal beschimmeld en verwoest samengesteld boek boordevol mooie herinneringen.

Het boek had ik gekregen van een vriendinnengroepje voor mijn achttiende verjaardag. Op de foto’s zie je wat ik nog digitaal vast kon leggen. Vanochtend, op de ochtend van mijn 36ste verjaardag, rolden tranen van dankbaarheid over mijn wangen. Ik besefte mij opeens hoe waardevol deze vriendengroep voor mij is geweest. Hoewel zij op vele vlakken anders in het leven stonden dan ik zagen zij mij precies zoals ik ben.

Ik kwam uit het multiculturele Amsterdam en maakte kennis met het dorpsleven tussen ’s Hertogenbosch en Eindhoven in. Zij waren altijd aan het kletsen en ik had niks te zeggen. Door hen kreeg ik een nieuw sociaal leven, aan Carnaval, Kerstmis, Sinterklaas en Oud&Nieuw werd veel aandacht gegeven. Na de middelbare school gingen we onze eigen weg en als vriendengroep hebben onze wegen elkaar nooit meer gekruist. Wat een bijzondere tijd hebben we samen gehad.

Lieve meiden, het boek heb ik in zijn geheel weg moeten gooien, maar de herinneringen blijven. Dank jullie wel Ilse, Anneke, Katrien, Jeanette, Karin, Arja, Dewi, Anneke en Eefje (tweeling) voor een geweldige achttiende verjaardag!!