Over de 3-daagse training Mental Space Psychology

Ben super enthousiast over mijn 3-daagse training Mental Space Psychology (MSP) van Lucas Derks. Hij is psychotherapeut, NLP Trainer, bedenker van het Sociaal Panorama en onderzoekt Mental Space Psychology.

Naast het leren van dit nieuwe paradigma van waaruit je psychologische problematiek kan benaderen kwam er veel NLP en Sociaal Panorama voorbij. Met beide werkvormen heb ik ruim 10 jaar werkervaring, maar het was fijn om mijn geheugen op te laten frissen.

Vandaag heb ik vrij gepland, omdat mijn hele systeem vol zit met nieuwe MSP interventies en andere ontwikkelingen en inspiratie. Tijdens de training merkte ik hoeveel meer rust ik nodig had en pakte tijdens de pauzes. Ik moest en zou even in het schitterende groen van de Holthurnsche Hof in Berg en Dal in Nijmegen wandelen waar andere deelnemers met elkaar bleven praten.

Op de derde dag behandelden we trauma en depressie in MSP en dit werd aan het einde van de tweede trainingsdag nog eens benadrukt. Met pakkende storytelling van Lucas Derks en de instructie om de volgende dag met een trauma te verschijnen ging mijn onderbewuste aan de slag.

Ik sliep door de wekker heen na een intensieve 3-uur durende droom en verscheen 10 minuten later op de training. Wat positief hieraan was: ik had wat in te brengen en heb aan den lijve ervaren wat de MSP depressie techniek oplevert. Overigens heb ik nooit een depressie gehad, maar de techniek is ook geschikt voor andere belemmerende gevoelens.

Heb genoeg om te laten bezinken. Vanaf morgen weer aan de slag. Aan iedereen die de komende weken sessies bij me heeft staan: je gaat iets nieuws ervaren.

Met Com-Passie,

Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther
http://www.orchidoflife.nl

If space is the primary organizing principle in the mind, this means for psychotherapy that the most effective, something completely different (intervention) is 2D, 3D or 4D. Language is 1D, so less talking in sessions and more feeling, locating and relocating to change limiting thoughts and feelings. ~ Lucas Derks, psychotherapeut, NLP trainer en grondlegger van het Sociaal Panorama en Mental Space Psychology

Website van Lucas Derks: SociaalPanorama.nl
Facebook: Society for Mental Space Psychology

Advertenties

Yoga maakt me blij. En hoe!

Vanochtend was ik om 5.00 uur klaar wakker. Eerlijk, de eerste week werken na twee weken vakantie heeft een impact op mij. Ik heb veel meer geslapen. Een aantal keren heb ik zelfs klokje rond geslapen, terwijl ik niet eens ongesteld ben. Het komt door alles wat er zich in mijn persoonlijke leven afspeelt. Dit zorgt overigens ook voor de nodige tranen. Het stroomt lekker door. Wat mij in dit alles op de been houdt is yoga. Om specifiek te zijn: de “30 Days Yoga Challenge with Adriene“.

Wat ik zo leuk vind aan Yoga with Adriene is:

  • dat ze de tijd neemt om alles heel secuur uit te leggen en terwijl ze dat doet ben je eigenlijk al rust aan het nemen en in verbinding aan het komen met het lijf
  • de grapjes die ze tussendoor maakt
  • de lengte van de yoga sessies, meestal iets korter dan een half uur
  • de rust die haar set en zij zelf uitstraalt
  • hoe ze de sessies opbouwt en bepaalde yoga posities terug laat komen

Wat mij opviel is dat dezelfde rust die ik zo in haar werk waardeer mij af en toe ongeduldig maakt. Dan wil ik door naar het in beweging brengen van mijn lijf. Dan skip ik die eerste minuten. (en kan ik nog steeds heel blij met mezelf zijn :))

Door dagelijks aan chakra healing en yoga te doen zit ik veel lekkerder in mij vel. Het kiezen voor het deelnemen aan deze 30 dagen yoga challenge zorgde ervoor dat ik op dagelijkse basis meer voor mezelf koos. Er voor de kinderen zijn gaat namelijk vanzelf. Het huishouden schreeuwt ook altijd om aandacht. Dus het was een verademing dat ik veel makkelijker mijn tijd pakte. Hoe deed ik dat?

Er zijn een aantal vaste momenten dat ik kans zie om de spanningen in mijn lijf uit te wringen.

’s Ochtends vroeg, zoals vandaag, maar op doordeweekse ochtenden vanaf 6.00 uur. Het is heerlijk om lichamelijk en geestelijk wakker te worden met yoga. En voor yoga heb ik op bed al gemediteerd en chakra healing aan mezelf gegeven.

Na school hebben we een contact momentje met snacks en wat te drinken. Daarna kijken de kids wat op Youtube of Netflix en kan ik even foetsie.

Na school kan het ook zijn dat we de tv uit laten. Wanneer Arnold gaat koken en de kids spelen kan ik mij ook afzonderen.

Wanneer Arnold de kids naar bed brengt kan ik ook mijn tijd pakken. Ik ben weleens de deur uitgegaan om te rennen en bij terugkomst deed ik nog wat yoga.

En als ik de kids naar bed breng en daarna nog wakker ben, gooi ik er ook wat yoga tegenaan.

Het deelnemen én vooral heel benieuwd zijn naar waarmee Adriene op de proppen komt, geeft rust in mijn hoofd en lijf. Heerlijk.

HSP & Vrouw: omgaan met de menstruatiecyclus. 7 Tips

IMG_6868

Veel hooggevoelige vrouwen die ik heb gesproken hebben gedurende 5 tot wel 14 dagen last van hormonen door de menstruatiecyclus. Ze voelen zich fysiek zwakker, voelen zich emotioneel instabiel; dit uit zich in spontane en niet herleidbare huilbuien en een kort lontje. Op mentaal niveau zijn ze wazig, warrig en hebben last van onzekere gedachten over zichzelf en de interactie met mensen in werk en privé. 

Al deze veranderingen door hormonen zijn waarschijnlijk herkenbaar voor het gros van de vrouwen; los van of je jezelf als hooggevoelig of niet hooggevoelig  beschouwt. Maar de volgende ervaringen komen van vrouwen die zichzelf als hooggevoelig beschouwen: 

  • het voelen van de eisprong
  • zware bloedingen
  • heftige hoofdpijn als één van de uitingen van het premenstrueel syndroom
  • vertraging of uitblijven van de menstruatie door stress
  • zintuigen: geen een fel licht of plotselinge harde geluiden kunnen verdragen
  • niet of minder adequaat kunnen reageren op ad-hoc situaties
  • hele drukke dromen en niet uitgerust wakker worden
  • moeten afmelden van werk door lichamelijke symptomen

Al deze symptomen vinden plaats voordat het vloeien begint of juist bij aanvang van het vloeien. Ik hoor bij de eerste groep. 

En een vriendin van mij ook. Plus minus vijf dagen voor het vloeien verandert ze in een heks. Ze besteedt geen aandacht meer aan haar uiterlijk en loopt er verwaarloosd bij. Niet zo handig als je een eigen onderneming hebt waar mensen in en uit lopen. Dit in combinatie met vitten op haar kinderen leidde ernaar dat haar oudste zoon van 10 vroeg: ‘Mama, gaat het wel met je?’ En dat haar dochter van 7 een sjaal om haar wilde krullenbos bond, zodat ze nog enigszins goed voor de dag kwam.

Deze symptomen zijn geheel herkenbaar voor mij. Qua kleding kies ik voor vaak effen donkere kleuren, terwijl ik normaal geniet van het dragen van meerdere opvallende kleuren en patronen. Thuis heb ik veel minder mentale ruimte en energie om met de kinderen te zijn en hier voel ik me schuldig over. Ik wil me anders voelen, maar het lukt niet. Richting Arnold (partner) en kinderen ben ik veel sneller geïrriteerd. Qua sociale omgang richting vrienden en zakelijk sluit ik me af, ik richt me naar binnen toe. In het kijken van films ervaar ik emotionele steun en afleiding van mijn hormonale staat van zijn.

Of ik hormonaal ben, merk ik als eerste aan hoe ik wil eten. Ik wil meer zout, vet, pittig of zoetigheid. Ook wil ik meer kaas en vis en drink ik een wijntje of biertje wanneer de gevoelens mij teveel worden. Het blijft wel bij één glas, omdat dit alles is wat ik qua alcohol-inname lekker vind en lichamelijk prettig aanvoelt. 

Verder word ik tijdens de hormonale fase nog sensitiever dan ik al ben. Ik schrik een gat in de lucht én met luide kreten door onverwachtse geluiden. Mijn lichaam staat letterlijk op spanning. Ik heb een kort lontje; ik irriteer me heviger aan huishoudelijk werk dat moet worden gedaan. En als mijn grote lieve kleine man een poepluier heeft, sluis ik ‘m door naar Arnold. Wat er ook nog bijkomt is een intense vermoeidheid: ik lig rond acht uur ‘s avonds in bed en kan dit zo een paar avonden achter elkaar doen. 

Conclusie: ik wil dit anders gaan ervaren. 

Menstruatiecyclus in de agenda
De afgelopen acht jaar zet ik mijn menstruatiecyclus in mijn digitale agenda. Op de dag dat ik vermoed dat mijn hormonen beginnen zet ik “hormonen” in de agenda en een week later staat er “menstruatie”. Dat heeft enorm geholpen. Als ik anders at, opeens fel uit de hoek kwam of mij intens moe voelde wist ik soms vanuit mezelf dat het de hormonen waren en als ik het niet wist checkte ik mijn agenda om het bevestigd te krijgen. Arnold vond het ook prettig en greep regelmatig terug naar onze agenda.

Experimenteren met gezonde voeding
In januari 2015 deed ik de vegan challenge. Hierdoor merkte ik dat plantaardig eten een positieve invloed heeft op de ervaring van mijn menstruatiecyclus. Ik was rustiger, niet zo opgejaagd en kon beter meegaan met hoe hormonaal ik mij voelde. Een soort van acceptatie mede mogelijk gemaakt door bewuste voedingskeuzes te maken. Wat een goede leidraad vormt voor een gezond dieet is het volgende:

Zo min mogelijk geraffineerde suiker, fruitsuikers en andere koolhydraten om ervoor te zorgen dat je niet zoveel schommelingen krijgt in de bloedsuiker. En zeker ook niet te vaak eten. Dus maximaal drie keer per dag en zo min mogelijk tot geen tussendoortjes. Zorg ervoor dat je meer dan voldoende gezonde vetten binnenkrijgt. Vooral de omega drie vetten, want daar worden heel veel hormonen van gemaakt. Hormonen hebben als een van de belangrijkste bouwstoffen vet nodig.

Met het noteren van de menstruatiecyclus in de agenda en het maken van bewuste voedingskeuzes ben ik heel ver gekomen. De ene maand (of maanden) was het zwaarder en door sommige maanden floot ik vrolijk heen. Zonder er bewust mee bezig te zijn, maakte ik vanaf 2018 een bewustzijnsgroei door in relatie tot de beleving van de menstruatiecyclus.

Om de gehele maand de vrouw te zijn die ik ben én die jij bent, wil ik mijn ontdekkingen met je delen. Ik neem je mee in de mentale, emotionele en fysieke stappen die ik maakte…

Continue creatieve expressie
Waar ik pasgeleden achter kwam was dat ik mijn hormonale toestand prima kon opvangen door mij te focussen op iets te creëren. Vanaf januari 2018 begon ik met het geven van wekelijkse Fb lives. Vanaf maart werd het één keer per maand. Creatie is voor mij ook het schrijven van een blog over wat ik meemaak in mijn werk en acties nemen vanuit een nieuw idee. In januari en februari heb ik nauwelijks last gehad van mijn hormonen. Ik was zo gefocust op de voorbereidingen van de fb lives dat de positieve impact van mijn focus op creatie niet tot mij doordrong. Ik had namelijk geen last van mijn hormonen.

Menstruatiecyclus = creatie
In april en mei drong de volledige positieve impact van “continue creatieve expressie” door in mijn hele systeem. En wel via de weg van het uiten van verdriet over de mogelijkheid van een baby. Het dubbele hiervan is dat ik helemaal geen derde kind wil. Desondanks voelde ik het verdriet. Ik voelde hoe mijn hele lijf zich een week lang voorbereidde op het loslaten, het laten vloeien van het onbevruchte eitje.

Terwijl ik huilde drong het besef tot mij door dat de menstruatiecyclus gelijk staat aan creatie. Ik hoef niet meer verdrietig te zijn over het onbevruchte eitje als ik mij in de hormonale fase focus op creatie. Ik dacht aan de oerkracht van de vrouw wanneer ze aan het baren is. Dus in plaats van naar beneden gehaald te worden door al het ellendige door de hormonen, kunnen we als vrouw een beroep doen op de oerkracht om deel uit te maken van creatie.

Creatie op wat voor manier dan ook. Creatie in relatie tot werk, een grote schoonmaakklus, spelen met de kinderen en vriendschap, contact en verbinding. Iets waar je je vanuit daadkracht en focus op kan richten, zodat het jou en mensen om jouw heen inspiratie en voldoening verschaft.

Kies voor balans en rust
Elke maand worden we neergeslagen door fysieke pijn en sombere stemmingen. In de twee tot drie weken dat we energie voelen is het van belang dat we voorzichtig omgaan met de aanwezige energie. Als je voorbij je grenzen gaat en dingen blijft doen die niet stroken met jouw normen en waarden zal het onbewust knagen. De hormonale periode kan hierdoor veel meer als een bom inslaan. Ik heb meer last van mijn hormonen en fysieke pijn wanneer ik het druk heb gehad en niet genoeg rust voor mezelf heb genomen.

Sombere stemmingen zijn niet alleen te wijten aan de hormonen
Vind je het ook zo irritant wanneer je partner of dierbare aan je vraagt:
“Wat raakt het in jou?”, terwijl jij gewoon de behoefte hebt om die zak chips leeg te eten en te spuien op alles om je heen? 

Vrouwen hebben één keer per maand de kans om beetje bij beetje hun trauma’s te helen. Je somberheid en laag incasseringsvermogen is niet alleen maar 1-op-1 gelinkt aan de hormonen. Door de hormonen voel je je fysiek en mentaal zwakker. Je verliest eigenlijk de controle over je lichaam en geest. Hierdoor kunnen verdekt opgestelde gevoelens of gevoelens die je normaliter wegdrukt naar de oppervlakte komen. Natuurlijk kun je het zo goed en kwaad als het kan deze nare gevoelens verdringen met je ratio, verslavende middelen, emotie eten of pilletjes. De andere kant is dat je deze hormonale dagen kunt zien als een kans om te doorvoelen wat er speelt en werkelijk te doen waar je behoefte aan hebt. 

Ga maar eens na of je in situaties terecht kwam die iets in jou hebben geraakt. Situaties die langs de pijn in jou hebben geschuurd, omdat iemand niet uitkeek en jou op de weg afsneed, mensen niet naar je luisterden. Mensen met wie je in aanraking kwam die onbehoorlijk gedrag vertoonden, geen respect toonden en jou uitmaakten voor egoïstisch en controle freak. Wil je huilen? Ben je boos? Uit je gevoelens in een voor jouw veilige omgeving met of zonder de aanwezigheid van een dierbare. Ontvang deze zachte kant, geef toe aan de behoefte aan rust en slaap en ga creëren met de vrijgekomen energie. 

Eindelijk! Yes! Ik ben vanochtend ongesteld geworden. Ik huilde van blijdschap. Ditmaal voelde het wederom als een bevalling. Anderhalve week lang was ik bewust! hormonaal én heb ik bewust mezelf ergens op gefocust én gecreëerd. 

En tot slot: deze bewustzijnsgroei, het leren omgaan met de uiting van mijn hormonen, bracht mij terug naar mijn jeugd. Ik vond het altijd opvallend en vreemd hoe mijn moeder zich uitte over de menstruatiecyclus.

Belemmerende overtuigingen
Als dochter van een Chinese moeder werd mij het volgende verteld:

Ga niet zwemmen, ga niet sporten.
Eet geen koud voedsel.
Blijf doorwerken, niet zitten jammeren over het vrouw-zijn.
Vrouwen hebben het zwaarder dan mannen.

Over het algemeen kreeg ik de indruk dat ik mij moest verbergen; zowel het fysieke als het emotionele. Dat ik voorzichtig moet zijn en dat de vrouw zwak is. Op mijn manier ging ik hier tegenin. Ik deed het op mijn manier. Ik ging wél zwemmen, ik at wél een ijsje en merkte juist dat ik mij door het sporten beter voelde.

Door alle inzichten van de afgelopen tijd ben ik ervan overtuigd dat wij in staat zijn om ons bewustzijn ten aanzien van hoe zwaar en ellendig de menstruatiecyclus is positief te veranderen. Deze bewustzijnsgroei zal je zachte vrouwelijke energieën in balans brengen met doelbewuste mannelijke energie. Zie voor je dat ze de “handen ineen te slaan” om tot voldoening gevende creaties te komen. Je kan het!

Leef. Bewust. Groei.
Wees de Vrouw die je bent.
Altijd. En overal.
Schitter. Oogverblindend.

Hoe maak jij de menstruatiecyclus mee? Wat pas jij op mentaal, emotioneel en fysiek vlak toe om je beter te voelen? Laat je reactie achter onder deze blog.

Warme groet,
Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther
Website: Orchid of Life 

Ik heb behoefte aan contact

Hieronder lees je een reflectieverslag van een dame die ik in vijf maanden tijd enorme stappen heb zien maken. Ik ben zo ongelofelijk trots op haar. 

Daar is ie dan eindelijk, mijn reflectieverslag. De laatste sessie bij Chungmei hebben we de voorgaande periode geëvalueerd, daar had ik om gevraagd. Het is goed om alles nog eens op een rijtje te zetten. Dat geeft mij overzicht en helderheid.

Ik ben ontzettend blij dat ik met dit traject begonnen ben en hoewel er veel gebeurd is, heb ik het idee dat dit nog maar het begin is. Ik heb veel zin om door te gaan met deze persoonlijke en emotionele ontwikkelingen. Ik denk trouwens dat je daar nooit mee klaar bent. Tenminste, iedere keer krijg ik weer nieuwe inzichten en ik vind het ook erg leuk om mezelf zo te ontdekken. Het feit dat ik me heb durven openstellen op bepaalde vlakken is al een heel wat. Al merk ik dat ik daar soms nog best moeite mee heb, het is nog geen automatisme.

Afgelopen vrijdag was nog een goed voorbeeld. Ik had met twee vriendinnen samen gegeten en toen we naar huis gingen vroeg eentje wat we zoal met de feestdagen gingen doen, Kerst en oud & nieuw. En of ik oud & nieuw naar mijn ouders of zus zo gaan of dat ik alleen thuis was. Dus toen zei ik dat ik alleen thuis zou blijven. Toen zei ze spontaan, nou dan kom je toch bij ons, wij zijn ook lekker thuis (ze is begin dit jaar bevallen van haar eerste kindje).

Mijn gevoel zei gelijk, yeah, dat zou ik heel erg fijn vinden, maar wat antwoord ik dan: ja, weet je dat wel zeker, en zachtjes zei ik, ja dat zou ik wel leuk vinden.

Dus ik durf mezelf nog niet spontaan te laten gaan. Dit valt ook in de categorie ‘wie zit er nu op mij te wachten’. Ik denk dan al gauw dat ik iemand tot last ben of dat ik niet iets echt bij te dragen heb. Maar de volgende dag appte ze nog, dat ze het erg gezellig zouden vinden als ik kom. Dat was erg fijn om te horen.

Eén van de punten waar we uiteindelijk op uitkwamen door de gesprekken en de rebirthing sessies is dat ik behoefte heb aan contact, geen oppervlakkige contact, maar meer diepgaander. En dat ik me toch wel eenzaam of alleen voel. Dit gevoel is niet altijd aanwezig, maar komt regelmatig terug.

Ik ben er ook achter gekomen dat ik het weer heerlijk vind om te studeren, dat geeft zo’n voldaan gevoel en het geeft ook richting. Ik was al langer bezig met voeding en bij één van de sugarchallenge-sessies die ik gedaan had werd ook gevraagd naar mijn ‘why’. Ik wist mijn ‘why’ niet. Maar een tijdje geleden, ik was heerlijk aan het wandelen buiten en ineens bedacht ik me dat ik wel mijn ‘why’ wist.

Uit ervaring weet ik dat deze suikervrije levensstijl voor mij gewoon werkt.

Het heeft me ook gebracht bij de sessies van Chungmei. Daarvoor was mijn geest nooit helder genoeg om dit allemaal te kunnen beseffen. Er is zoveel ten goede voor mij veranderd sinds ik dus die suikervrije levensstijl heb. Ik zou het ontzettend leuk vinden om dit op anderen over te brengen. Een soort missie ook. Net als jij Chungmei zo graag wil dat mensen zich vrij voelen, gun ik het zoveel mensen dat ze zich beter voelen alleen al door anders te gaan eten. Ik zie dat helemaal voor me en daar krijg ik energie van.

Dit is mijn ‘why’ dacht ik ineens. Dit is wel een heel mooi iets om het jaar mee te kunnen eindigen; weten wat ik wil en waar ik blij van word.

Al met al veel gebeurd dit jaar en ik ben overal even blij mee, met alle gebeurtenissen en stappen die ik heb gemaakt. Ik wil heel graag verder met het ontdekken wat mij nu belemmert om een liefdesrelatie aan te gaan en waarom ik daar zo angstig voor ben. Terwijl ik dat diep in mijn hart heel graag wil.

Ik kijk uit naar het komende jaar! Chungmei heel erg bedankt voor je begeleiding en steun, dat heeft me heel goed gedaan!

Wil je verandering in je leven? Ben je benieuwd welke schatten er in jou verborgen liggen? Ben je klaar voor het maken van gezonde keuzes?

Ga voor een introductiesessie!
Klik hier voor meer informatie & het maken van een afspraak. 

HSP Voeding: ik laat mijn lichaam beslissen, keer op keer

Deze blog is een vervolg op de blog HSP Voeding: wat ik voel is veel sterker dan ik.

De volgende dag had ik een videoskype sessie met een jongedame die ik al een jaar begeleid. Zij vertelde me dat ze was gestopt met het eten van vlees. Haar lichaam verteert het niet goed. Ze koos ervoor om alleen maar voeding tot zich te nemen die haar lichaam kan verteren. Haar uitspraak resoneerde met waar ik de afgelopen maanden qua voeding mee bezig was. Wederom synchroniciteit!

De afgelopen tijd waren er momenten dat ik er bewust voor koos om een pizza met witte tarwe-bodem te eten. Ik genoot ervan. Of inderdaad die zelfgemaakte baopao van wit tarwemeel en biologisch gestoofd vlees. Mijn moeder had extra gestoofd vlees meegegeven wat ik de volgende dag (met smaak) had opgesmikkeld. Het viel prima, maar wat het bij mij is, is dat ik voel dat het langer in mijn darmen blijft en dat de ontlasting niet soepeltjes verloopt. Ik merk het steeds beter en het heeft een duidelijke impact op mijn energieniveau. Al een paar keer dacht ik: dat wil ik niet meer, ik wil mij altijd energiek voelen.

Dus de aaneenschakeling van synchronische gebeurtenissen was zeer welkom én voelde, hoe verwarrend het ook was, als een liefdevolle steun in mijn rug van het universum. Dit is blijkbaar mijn pad. Mijn hoofd, mijn ego, mijn ik, mijn culturele identiteit moest er heel erg aan wennen. Werd aan wankelen gebracht.

Terwijl Arnold naar mijn relaas luisterde kwam ik dichterbij de emotionele pijn in de kern van emotionele verwarring. Opeens was ik onderdeel van een dierbaar beeld van vroeger. In tranen zag ik mezelf als schoolgaand kind. Ik ging naar de basisschool op loopafstand van het Chinees-Indisch restaurant van mijn opa en oma. Mijn oma haalde ons vaak op van school. We kwamen aan in het restaurant en mijn opa liep blij de trap af met de vraag: ‘Wat willen jullie eten?’ Het antwoord en de smaak- en visuele beleving die mij het meest was bijgebleven, was die van een goed gebakken biefstuk met champignons.

Soms antwoordde ik niet, maar blijkbaar las mijn opa in mijn blik dat ik dit wilde eten. Hij stelde het zelf voor en ik juichte van blijdschap. Het bijzondere van dit tafereel vind ik ook wel dat het een typisch Hollands gerecht is dat mijn opa subliem bereidde. Het vlees was heerlijk mals en de saus was verrukkelijk. Mijn voedingsontwikkeling maakte een lichte angst vrij; het voelde voor mij alsof ik afscheid moest nemen van mijn opa, van mijn culturele achtergrond. Maar ik nam geen afscheid van hem, in plaats daarvan, voelde ik juist zijn liefde voor mij. Een uitspraak van de schrijver Abdelkader Benali sluit hier mooi op aan: “Het belangrijkste ingrediënt van een gerecht is de herinnering”.

Ik voel mij gezegend dat ik door deze emotionele ontwikkeling heen mag gaan. Ik voel mij vrijer en vol vertrouwen in het leven. Het doorvoelen van dit verdriet opende mijn ogen en ik voelde de liefde weer stromen. En ik blijf erbij: ik wil nog steeds niet beslissen dat ik voor de rest van mijn leven geen (rood) vlees meer eet of andere voedingsmiddelen die niet goed worden verteerd. In plaats daarvan laat ik mijn lichaam beslissen, keer op keer.

HSP Voeding: wat ik voel is veel sterker dan ik

Ik wilde het niet zeggen, maar ik heb het toch gezegd, want ik werd duizelig en licht misselijk. Er was kortsluiting in mijn lijf. Ik vroeg mij af waar die kortsluiting door was ontstaan. Het waren emoties, daar was ik zeker van. Snel scande ik diverse situaties in mijn hoofd en belandde bij datgene wat het meest verwarrend voor mij was.

In gesprek met Arnold: ‘Ik vind het heel moeilijk om dit tegen je te zeggen. Ik wil het eigenlijk niet.’ Vervolgens zette ik mijn gedachten uit en zei het heel snel ‘Ik eet geen (rood) vlees meer’. Ons aan te vangen gesprek werd onderbroken door een korte pauze: onze jongste liet van zich horen, (borst)voedingstijd.

Eenmaal terug in het gesprek liet ik een waterval aan woorden stromen en het begon met: ik wil niet beslissen dat ik geen vlees meer eet, maar wat ik voel is veel sterker dan ik. Een aaneenschakeling van gebeurtenissen hadden mij namelijk verteld dat ik geen behoefte meer heb aan vlees. Iets in mij wilde het niet met Arnold delen, omdat hij veganistisch (gluten-, suiker- en zuivelvrij) eet. Hier is hij al een tijd mee bezig en ik trok mijn eigen voedingsplan.

Waarom wilde ik het niet vertellen? Omdat het dan “echt” werd, het zou tastbaarder worden. Ik zou me dan aan mijn woorden moeten houden. En hoe zou ik ermee omgaan als mijn moeder weer zo’n verrukkelijk zelfgemaakt broodje baopao bereidt met gestoofd vlees? Ik wilde mezelf niet vastleggen met een besluit, maar ik kon mijn gevoel en de synchronische gebeurtenissen niet negeren. Dat kan niet, want ik leef naar mijn gevoel. Kortom: ik was in de war.

Het begon op een doodgewone maandag (10 juli 2017), ik werd wakker met de gedachte dat ik geen behoefte meer heb aan rood vlees. Ik schrok van deze gedachte, maar het klopte, de weken ervoor had ik geen vlees meer gekocht en klaargemaakt. De woensdag erop stond ik in de Ekoplaza. Ik had een bakje rundvleesgehakt in mijn handen, het was in de aanbieding. Ik voelde er niks bij. Er kwam geen beeld op van een lekker gerecht. Ik was lichtelijk verbaasd en legde het terug in de koeling.

Het weekend erop waren we in Rotterdam, in het appartement van een vriendin. Arnold, Amé en ik hebben de film Okja gezien. Arnold was in tranen. Amé huilde met hem mee. Ik was geraakt. Arnold voelde dat hij qua voeding op het juiste pad zat. Amé werd flexitariër en ik was verbouwereerd. Al wandelend in Rotterdam centrum langs de restaurants aan het Schouwburgplein merkte ik op hoe het tegen mijn borst stuitte dat de mensen op het terras grote hompen vlees aan het eten waren. De week erop in Amsterdam had ik hetzelfde: terwijl ik drie dames achter hun net geserveerde hamburgers zag zitten, liep het water bij mij niet! in de mond. Wat?! Dat kende ik niet van mezelf.

Drie weken later.

Ik sprak tijdens een lunch een goede vriendin. We raakten aan de praat over voeding en de industrieën die erachter zitten. Zij wist veel te vertellen. Opeens sloeg ze haar handen tegen haar wangen en riep uit: ‘De film Okja moet je niet met Amé kijken!’ Ik: Dat hebben we al gedaan. Zij: ‘Oh, oh, door deze film ben ik gestopt met het eten van vlees.’ Zij was, net als Arnold, helemaal in tranen door de boodschap (en beelden) van deze film. Zij was er ook al langer mee bezig; bijvoorbeeld op een barbecue, zich realiserende waarom er zoveel vlees werd gegeten, het was niet eens van een hoogwaardige kwaliteit. Diezelfde avond zou ze naar een familiebarbecue gaan en haar eigen vegetarische hamburgers meenemen. Dit was hét vriendinnetje waarmee ik mijn passie voor Asian food deelde; geen Koreaanse barbecue meer, geen dimsummetjes.

Wordt vervolgd…

Foto: Één van Arnold’s heerlijke vegan creaties: krokant gebakken rijstpannekoek met kruiden en specerijen.

HSP: kiezen voor een gezond en rustig leven

Vandaag was het de perfecte dag. Niet alleen vanwege het heerlijke weer, maar vooral door de combinatie met een killer nachtrust, omdat ik zo snugger was om zaterdagavond om 21.00 uur naar bed te gaan. Ik hoorde het mezelf tegen Arnold zeggen: ‘het beste wat ik nu voor mezelf kan doen is gaan slapen. Ondertussen vond er een verjaardagsfeest plaats van een goede vriendin die ik met gezond ouderlijk verstand een maand ervoor had afgeslagen. Overdag heb ik meer tijd om te werken of een dag alleen op pad te gaan, maar vanaf eind van de middag ben ik gewoon weer de borstvoedende mama.

Vanochtend zijn we naar de kinderboerderij geweest. Ik heb met de kids in het zonnetje geluncht, terwijl Arnold voor de achtste zondag op een rij bezig was met een sapvastdag. Misschien om onbewust te rebelleren heb ik dan extra zin in een broodje met volvette kaas; 50+ kaas van Maaslander met rucola en fenegriek. Nog nooit gegeten dus ik wilde dat uitproberen. Ik vond het lekker voor een keer. Het volvette van de kaas is toch niet helemaal mijn ding. Amé vond het niet lekker en hield het bij cherry tomaatjes als beleg.

Het lijkt me zeker leuk en zinnig voor mijn lichamelijke gesteldheid om een keer (en wellicht met regelmaat) mee te vasten, maar nu ik nog borstvoeding geef, beter nog van niet. Terwijl we op de kinderboerderij waren, was er een ander feest aan de gang; het verjaardagsfeestje van een vriendin van Amé. Ze was uitgenodigd en tot aan zaterdagmiddag was het helemaal de bedoeling dat ze zou gaan. Op het moment dat we voor een cadeau de deur uit wilde, bleek dat ze dat hele kinderfeest geestelijk en lichamelijk niet zou trekken. Ook afgezegd.

Sinds eind vorig jaar gaat ze naar De Vrije Ruimte, omdat deze school haar de ruimte biedt om zich op een natuurlijke manier te ontwikkelen. Met regelmaat blijkt dat ze nog steeds uitgeteld van school komt, dus we zijn er scherp op, dat ze op een voor haar juiste manier, zich kan opladen voor een nieuwe schoolweek.

Na de kinderboerderij hebben we een boel babyspullen bij mijn neef en zijn jonge gezin gedropt. Daar wat gedronken en bijtijds weer op huis aan gegaan. Ik heb nog een paar boodschapjes gedaan, terwijl Arnold op ons balkon deed alsof hij op Hawaii was ruikende naar kokosvet. Terug van de Appie ging ik met Amé aan de slag om een heerlijk make-your-own-sushi-roll maaltijd voor te bereiden. Dat was leuk én lekker. Van de sushi-flow landde ik in een bananenbrood-flow. Om de week goed te beginnen, staat er nu een zeer lekker geurend bananenbrood op het aanrecht.

Ik kijk uit naar een week met, voor de verandering, meer videoskype coachingsessies dan live-coachingsessies. Ben benieuwd wat de week gaat brengen!