Over SOLK: somatisch onvoldoende verklaarde lichamelijke klachten

Dit was te gek! De inspiratie moet er even uit, vandaar dat ik je schrijf. Ik ben net terug van een netwerkbijeenkomst waarbij SOLK het thema was. SOLK staat voor Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijke klachten. 

Te midden van zorgprofessionals uit de reguliere gezondheidszorg werkzaam in de omgeving Wassenaar, Leiden, Voorschoten en Den Haag heb ik mijn waarheid over lichamelijke klachten gedeeld. Ik vertelde over de link tussen deze klachten en onverwerkte emoties zoals woede, angst en verdriet gerelateerd aan trauma. 

Mijn professionele wereld werd hiermee plots een stuk groter. We zaten met huisartsen, praktijkondersteunders van huisartsen, psychosomatische fysiotherapeuten, arts en seksuologe, chiropractor, ergotherapeut, gz psychologen en revalidatie therapeuten bij elkaar om de aanpak te bespreken van mensen die last hebben van en lijden onder SOLK. 

Ik had prachtige gesprekken en hierin benoemde ik hooggevoeligheid, maar niet zo expliciet in relatie tot pijn. Op een ander moment wil ik hier dieper op ingaan: hoe hooggevoelige personen lichamelijke pijn ervaren. Via de 1-op-1 gesprekken heb ik nu diverse ingangen om hier werk van te maken. 

Mijn 1-minute pitch ging aan mijn neus voorbij. Helaas! Mijn geluk was dat een hele aardige dame werkzaam als psychosomatisch fysiotherapeute mijn persoon en werk aanhaalde in haar pitch. Dankbaar!! 

Meer over SOLK; klik hier om een video te bekijken.

Tot zover. 

Met Com-Passie,

Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther
Neem een kijkje op mijn website Orchid of Life HSP Coaching & Rebirthing. 

Lees ook: HSP: over chronische stress, hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid.

Advertenties

HSP: ervaar de verbinding met jezelf

In deze blog lees je over Irene en haar bedrijf SaHa Hoogsensitief waarmee ze zorg- en hulpverleners die met kinderen en gezinnen werken adviseert over hooggevoeligheid.

1. Wie is Irene? En ben je hooggevoelig? Wanneer ontdekte je dit? 

Ik ben Irene, 45 jaar, wonend in Zoetermeer, getrouwd en hoogsensitief inderdaad.

Dat ontdekte ik tijdens een periode waarin ik burn-out was. Een paar jaar eerder was bij mij een erfelijke, chronische aandoening vastgesteld en die diagnose gaf weliswaar veel duidelijkheid over klachten die ik al mijn hele leven had maar ik deed er verder eigenlijk niets mee. Leefde gewoon door zoals ik altijd deed. Een paar jaar later zei mijn lichaam ‘stop’ als ‘t ware en kwam de klap. Ik “moest” aan de bak: leren luisteren naar signalen van mijn lichaam, beter voor mezelf zorgen.

Het was een verwarrende tijd omdat ik nooit zo bezig was geweest met wat ik allemaal voelde of wat nou precies ‘goed voor mezelf zorgen’ was. Maar gaandeweg kwam er meer lichaamsbewustzijn en leerde ik. Toen realiseerde ik me pas hoe vaak wat ik voelde of deed (onbewust) beïnvloed werd door anderen. Door wat zij voelden bijvoorbeeld; zij vrolijk – ik vrolijk, zij chagrijnig – ik chagrijnig, zij verdrietig – ik verdrietig. Had ik nooit zo bij stil gestaan.

Iemand leende me een boek van Susan Marletta Hart – ‘Leven met Hooggevoeligheid’ en alle puzzelstukjes vielen op hun plek, ik kan niet anders zeggen. Hoewel het herkenning gaf, had ik in het begin moeite met het ‘label’. Ik wilde helemaal niet in een ‘HSP-hokje’ zitten. Net als dat ik jarenlang mijn best had gedaan om niet in een hokje ‘chronisch ziek’ te zitten. Inmiddels denk ik er genuanceerder over. Ik zal mezelf nooit voorstellen als “Hallo, ik ben Irene en ik ben HSP” 🙂 omdat ik het niet zie als allesbepalende eigenschap maar weten dat je hooggevoelig bent, biedt ook houvast. Je kunt je eigen gedrag beter plaatsen.

2. Wanneer ben je begonnen met je eigen praktijk. Wat dreef jou hiertoe?  

Na 10 jaar bij een congresbureau gewerkt te hebben als projectmanager, heb ik in 2014 mijn eigen bedrijf opgericht: SaHa Communicatie. Met SaHa organiseer ik studiedagen specifiek voor medewerkers in de jeugdzorg, jeugdbescherming, hulpverlening en gezondheidszorg. Die dagen gaan soms over pittige thema’s zoals het herkennen van kindermishandeling.

Begin 2016 ben ik begonnen met het geven van lezingen over hooggevoeligheid omdat ik merkte dat er bij professionals weinig concrete kennis over was. Soms werd wel benoemd dat sommige kinderen ‘hypersensitief’ of ‘overgevoelig’ zijn maar daar bleef het bij. De vraag naar informatie groeide en mijn focus verschoof steeds meer van het organiseren van bijeenkomsten naar het zelf trainingen geven over hooggevoeligheid. Op een gegeven moment was de stap om SaHa Hoogsensitief op te richten als apart bedrijfsonderdeel alleen maar logisch.

3. Vanuit welke hoek (qua werk/opleiding) heb je SaHa Hoogsensitief opgericht? 

SaHa Hoogsensitief komt echt voort vanuit mijn eigen leven. De burn-out heeft me op die manier ook wel veel gebracht. Zeggen “had ik dit maar jaren eerder geweten” of “hadden mijn leraren vroeger maar over hooggevoeligheid gehoord” of iets dergelijks heeft niet veel zin, maar door mijn eigen ervaringen zet ik me heel graag in om kennis te verspreiden en misverstanden op te helderen.

Mijn doelgroep voor trainingen bestaat uit zorg- en hulpverleners die werken met kinderen en/of gezinnen: ze bieden opvoedondersteuning, (medische) zorg, of hulp bij moeilijke (thuis)situaties. Juist dan is het, denk ik, belangrijk is dat je weet wat hooggevoeligheid precies is en begrijpt wat het betekent, zodat je er rekening mee kunt houden.

Deze professionals zijn enorm betrokken, dat merk ik bij elke studiedag, en hebben behoefte aan informatie en handvatten. In hun opleidingen was/is geen aandacht voor hoogsensitiviteit terwijl we weten dat ca. 15-20% van de bevolking hooggevoelig is. Dat betekent gemiddeld 1 op de 5 kinderen die zij ontmoeten!

4. Wat is de visie en missie van SaHa HSK of Hoogsensitief? 

Lastige of onveilige thuissituaties waardoor soms meerdere instanties betrokken zijn bij een gezin en/of heftige besluiten genomen moeten worden, hebben een enorme impact. Op elk kind natuurlijk. Hooggevoelige kinderen – weten we uit wetenschappelijk onderzoek- lijden echter meer onder negatieve omstandigheden dan andere kinderen. Bovendien zijn ze zo op hun omgeving ingetuned dat ze emoties van ouders, broers/zussen net zo sterk ervaren als eigen emoties. Daarom kan het voor hen moeilijker zijn om zich staande te houden en zijn ze geholpen met hulpverleners die begrijpen hoe hooggevoeligheid van invloed is op gedrag, communicatie, prikkelverwerking, relaties met anderen, e.d.

Met SaHa wil ik ervoor zorgen dat zoveel mogelijk zorg- en hulpverleners weten wat hooggevoeligheid betekent, zodat zij kinderen goed kunnen begeleiden en ouders advies kunnen geven.

Los van de ‘jeugdzorg’ kant is mijn missie algemener: als we hooggevoelige kinderen van jongs af aan helpen met ervaren van wat ik ‘zelfverbinding’ noem, zijn ze daar op latere leeftijd enorm mee geholpen. Zelfverbinding staat (voor mij) voor het proces van ontdekken wie jij bent, wat voor jou goed voelt en wat niet, je intuïtie leren vertrouwen, uitvinden welke waarden in het leven jij belangrijk vindt. Verbondenheid met jezelf dus.

Die ontdekkingsreis beginnen, kan best een stap zijn. Het vereist moed. Soms lijkt het misschien gemakkelijker om maar te doen wat je altijd deed, wat anderen ook doen. Maar hoe eerder je weet wie jij bent, hoe beter.

5. Vertel eens wat meer over de trainingen die je verzorgt aan professionals en ouders? 

Mijn trainingen zijn voor professionals die met kinderen/jongeren en ouders werken. Tijdens die bijeenkomsten gebeurt het ook wel eens dat deelnemers die gedrag of eigenschappen van zichzelf herkennen. Dat kan best emotioneel zijn. Ik houd mijn groepen altijd klein, zodat er ruimte is om te delen, of dat nu beroepsmatige ervaringen zijn of persoonlijke.

Deelnemers die dat willen kunnen me na een training bellen voor persoonlijk advies of gewoon om eens van gedachten te wisselen. Ook via via komen hooggevoelige personen bij me terecht. Ik bied geen vast stappenplan of programma maar kijk samen met iemand waar de behoefte ligt. Dat varieert van beter leren omgaan met prikkels op het werk tot leren leven met een chronische aandoening.

6. Hoe ziet jouw ideale werkweek eruit? 

In mijn ideale werkweek geef ik een training, schrijf ik blogs en artikelen en heb ik een paar Skypesessies of live gesprekken.

7. Heb je een bepaald ritueel, voordat jij aan een werkdag begint? 

Eerlijk gezegd niet, afgezien van een kop koffie 🙂 Ik ben een ochtendmens en het meest productief als ik ’s ochtends vroeg meteen begin met werken. Mediteren doe ik ’s avonds, dan slaap ik beter. Mijn enige vaste dagelijks ritueel is een wandeling. Het tijdstip wisselt, maar ik ga elke dag minimaal 45 minuten naar buiten.

8.  Hoe hou jij jouw energie op peil als hooggevoelig persoon?

Door de natuur op te zoeken. Ik heb het geluk dat ik vlakbij een meer woon waar je echt het gevoel hebt uit de stad te zijn. Strand en duinen van Den Haag zijn niet ver weg en ook daar kan ik heerlijk uitwaaien. Daarnaast sport ik 3 x per week, ik mediteer en tenslotte (heel ouderwets) is rust – reinheid – regelmaat belangrijk voor me. Ik ga elke dag rond dezelfde tijd naar bed, plan mijn agenda niet te vol, etc.

9. Wat heeft SaHa Hoogsensitief jou tot nu toe opgeleverd?

Het heeft me sowieso heel veel mooie contacten en gesprekken gebracht. SaHa Hoogsensitief geeft me heel veel omdat m’n missie uit m’n tenen komt als ’t ware. Het is helemaal ‘mijn ding’. Bij trainingen zie ik het verschil tussen voor & na de bijeenkomst; deelnemers komen soms wat sceptisch binnen, misschien omdat ze verwachten dat ik een heel zweverig verhaal ga houden. Gaandeweg vallen de kwartjes, herkennen ze kinderen met wie ze werken als hoogsensitief en zijn ze blij dat het ‘down to earth’ is. En daar doe ik het voor.

Meer in het algemeen; het is fijn om te merken dat hoogsensitiviteit langzamerhand ‘normaler’ wordt gevonden. Er is meer oprechte interesse. Ik word vaker gevraagd voor lezingen, ben een paar keer geïnterviewd en in mijn trainingen en gesprekken merk ik een verschil ten opzichte van een paar jaar geleden. Mensen zijn minder afwijzend als het over gevoel of intuïtie gaat, bijvoorbeeld. Geweldig om daaraan bij te dragen. Ik voel me dankbaar dat ik iets in beweging kan brengen.

10. Hoe komt jouw hooggevoeligheid tot uiting en hoe gebruik je dit in jouw werkzaamheden als trainer voor SaHa HSK of Hoogsensitief? 

Ik zet mijn hooggevoeligheid niet zozeer bewust in, maar het heeft natuurlijk invloed op mijn keuzes, communicatie en gedrag. Ik ben erg gevoelig voor sfeer en dat beïnvloedt heel praktisch bijvoorbeeld de locaties die ik uitkies. Afspreken met hooggevoelige personen doe ik niet in de restauratie van een station; trainingen geef ik in lichte en rustige ruimtes, niet in een pand naast een druk kruispunt om maar iets te noemen.

Ben ik uitgenodigd voor een lezing op een onbekende locatie dan zorg ik dat ik ruim op tijd ben, zodat ik even kan ‘landen’ en niet meteen vanuit de file voor een groep hoef te gaan staan. 

Communiceren gaat erg intuïtief, zowel persoonlijk als zakelijk. Ik hoor mezelf regelmatig dingen zeggen die ik totaal niet gepland had, maar die een snaar blijken te raken bij de ander. Natuurlijk bereid ik trainingen en gesprekken goed voor, maar ik vaar met name op mijn onderbuikgevoel.

Ik voel goed aan hoe een ander in zijn/haar vel zit en aan de ene kant is dat een voordeel maar het kan ook een valkuil zijn omdat je je onbewust kunt laten mee trekken in het humeur van een ander of voor hem/haar gaat invullen. Dat is wel iets waar ik alert op ben.

Dank je wel voor het delen van je ervaringen Irene! Bezoek ook eens haar website SaHa Hoogsensitief.

Van knuffelworkshops tot mannencirkels

Zo leuk en inspirerend! Pasgeleden ontmoette ik een Hindoestaans-Surinaamse dertiger in Dudok Den Haag. Zo’n vier jaar geleden kwam hij in aanraking met het begrip hooggevoeligheid. Hij liet het langs zich heen gaan. Een jaar geleden stond hij er wat langer bij stil. Zo lang dat hij inmiddels heel wat boeken over hooggevoeligheid heeft verslonden. Gekocht, gedownload en via de bibliotheek. Inmiddels is het hem duidelijk waardoor hij zich vaak vermoeid voelt.

Na het opnemen van alle kennis over hooggevoeligheid merkte hij dat zijn ontwikkeling stokte. Dit bracht hem aan het browsen op YouTube. En YouTube prikkelde hem om in actie te komen.

Hij kwam terecht in diverse facebookgroepen. Na ons gesprek mailde hij me een lijst door met, hoe hij het zo prachtig verwoordde “hoogbewustzijnskanalen”. Voor een introverte hooggevoelige IT-er vond ik het geweldig om te horen hoe het pad van persoonlijke ontwikkeling zich ontvouwde voor zijn ogen. Stress rondom werken, sporten en familie werd hem teveel. Vooral het sporten was in eerste instantie een uitlaatklep, maar zorgde er juist voor dat hij blessures opliep. Hij vroeg teveel van zichzelf.

Door fysieke aanhoudende pijntjes besloot hij opnieuw. Ditmaal koos hij ervoor om in contact komen met zijn gevoel. Via de hoogbewustzijnskanalen op facebook heeft hij kennis gemaakt met knuffelworkshops en mannen- en vrouwencirkels.

Hij zou nooit bewust hebben gekozen voor een knuffelworkshop, maar hij gaf zichzelf een schop onder de kont. Het uitstellen van deelnemen aan een workshop door vermoeidheid werd te gortig, hij wilde een keer gaan en prikte een datum waarop hij vrij was. Keek op de agenda en het bleek een knuffelworkshop te zijn. Why not! In deze workshop werd voor hem tastbaar waar hij op emotioneel niveau (wijzend op zijn borst) tegenaan liep. Geweldig.

Hieronder de lijst, wellicht zit er voor jou ook wat tussen:

Eigentijds Nederland

Paradijsvogels

Hartengroet,
Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther
http://www.orchidoflife.nl




HSP: ik maak zichtbaar wat gezien mag worden

In deze blog lees je over Janina en haar coaching praktijk voor hooggevoelige kinderen in Den Haag.

1. Wie is Janina? En ben je hooggevoelig? Wanneer ontdekte je dit? 

Ik ben Janina, moeder van 2 jongens, vrouw van de liefste, wonend in Den Haag en kindercoach. In 2006 kwam ik er via een coach (Susanne Unck) achter dat HSP bestond en herkende mezelf direct. Toen ik meer ging lezen over hoogsensitiviteit viel er zoveel op zijn plek. Heel veel onzekerheden, belemmerende overtuigingen en vraagtekens verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik was niet raar, het lag niet aan mij en ik was niet alleen, slechts in de minderheid. Ik vond heel veel troost en een houvast om opnieuw op te gaan bouwen, omdat ik mezelf aardig kwijt was geraakt.

2. Wanneer ben je begonnen met je eigen praktijk. Wat dreef jou hiertoe?  
In 2009 ben ik met mijn praktijk begonnen. Mijn doelgroep is vanaf dag 1 hooggevoelige kinderen en hun (gevoelige) ouders. Toen ik ontdekte dat ik HSP was, groeide het verlangen anderen met deze kennis te begeleiden. Ik wist alleen nog niet in welke vorm. Ik vond de opleiding tot kindercoach en alles kwam samen.

3. Vanuit welke hoek (qua werk/opleiding) ben je je eigen praktijk als kindercoach begonnen?

Ik had een makelaarskantoor en daarna werkte ik als leidster op een kinderdagverblijf. Hierna werkte ik als stewardess bij KLM. Vanwege een klaplong kon ik niet meer vliegen en stapte in de functie als managementassistente. Een paar maanden voordat ik mijn praktijk startte, nam ik ontslag bij KLM. Dus ik had alle ruimte om er vol voor te gaan! Tijdens de jaren dat onze kinderen geboren werden, deeltijd en ondertussen weer voltijd. Ik heb een paar jaar een praktijkruimte gehad, maar werk nu thuis. Ik vind het prettig om in mijn eigen omgeving te werken in alle vrijheid en comfort. En zonder concessies op sfeer en materialen. Omdat dit werk hartwerk is, vind ik dat heel belangrijk.

4. Wat is de visie en missie van Kindercoach De Vuurtoren? 
Ik wil anderen leren wat ik zelf graag eerder had geweten. Ik wil dat mijn klanten zich thuis en veilig voelen met zichzelf en in contact met anderen. Bovendien wil ik van de daken schreeuwen dat het de bedoeling is dat we allemaal anders zijn en dat dit precies perfect is. Ieder zijn plek, gegund en erkend door de ander, dat is mijn droom.

5. Vertel eens wat meer over de begeleiding die je verzorgt bij miskraam en rouw? 

Dat is heel verschillend en afhankelijk van de behoefte. Maar in algemene zin, is het vaak nodig dat er (op verschillende) lagen ruimte wordt gemaakt, om te rouwen. Niet genomen rouw is een thema dat ik vaak zie. We nemen ons verdriet of ons verlies niet serieus, we zijn ons door een sluimerend proces minder bewust van verlies of we krijgen van anderen niet de ruimte om te rouwen. Miskramen worden door velen, die de ervaring niet hebben gehad, erg onderschat. Ook de impact op de rest van het gezin is vaak voelbaar maar lastig te pakken.

Ik maak zichtbaar wat gezien mag worden. Ik begeleid veel volwassenen in het proces van met terugwerkende kracht erkennen van een verlies en de grote impact dat dit had. De eenzaamheid die vaak met rouw gepaard gaat. Het onbegrip. De oorverdovende stilte. Het ongemak. Aandacht, ontspanning en bewustwording zijn de sleutelwoorden. 

6. Hoe ziet jouw ideale werkweek eruit? Mijn ideale week…Tien sessies met klanten (kinderen en volwassenen), tijd voor een rustige lunch en wandeling, ruimte om te lezen of te studeren (zoveel interessants en belangrijks!), gelegenheid om te schrijven (verslagen, blogs, social media, dagboek). Ik werk onder schooltijden, plus twee avonden en de vrijdagmiddag. De rest van de tijd ben ik alleen met Playmobil en dino’s bezig. 😉 Voor mij is deze verdeling ideaal.

7. Heb je een bepaald ritueel, voordat jij aan een werkdag begint? 

Rond half 9 ben ik thuis van de kinderen naar school brengen en vaak komt de eerste klant om 9 uur. Mijn intentie is om in het half uur daartussen, bewust de dag aan te vangen. Mijn verlangens, intenties en dankbaarheden te voelen of uit te spreken. Rustig een kop warme thee te drinken. In werkelijkheid gebeurt het echter regelmatig dat ik snel de vaatwasser leeghaal en de ontbijtspullen opruim, een vrolijk muziekje opzet en het opeens 9 uur is. Beide is ok, zolang de tweede variant maar niet de overhand heeft. 

8.  Hoe hou jij jouw energie op peil als hooggevoelig persoon?

Ik blok 2 uur per sessie, terwijl het coachen meestal een uur duurt. De overige tijd heb ik nodig om me voor te bereiden en om bij te komen. Ook de ruimte waar ik in werk, neutraliseer ik tussen sessies door. Soms is de tuindeuren openzetten voldoende, soms gebruik ik hiervoor een spray. Dit doe ik voor de klant, maar ook voor mezelf.

Voor sommige mensen of situaties die ik ondertussen kan inschatten als ‘veel energie-vragend’, bereid ik me extra voor. Dit kan steviger aarden zijn en/of me door middel van een ritueel of oefening beschermen. Ik geloof in de basis niet in je afsluiten voor prikkels, maar soms moet het. 

Goed ademhalen is belangrijk en gaat me niet altijd van nature goed af. Mijn schouders te ontspannen. Verder probeer ik goed te drinken, voldoende te bewegen, naar buiten te gaan (wat een feest dat wij de zee zo dichtbij hebben!) en me te voeden. Met voedsel, maar ook in contact met anderen. De weekenden houden we vaak rustig. Wij zijn allevier dol op pyjamadagjes en hebben deze ook echt nodig. De deur uit en leuke dingen doen is geweldig, maar na een paar uur is het voor ons vieren (allevier HSP, elk op onze eigen manier..) vaak genoeg. 

Het lukt me niet altijd om mijn energie op peil te houden. Het blijft een punt van aandacht. Als ik zorgen heb, of verdriet of me niet lekker voel, is de emmer twee keer zo snel vol en duurt het dubbel zo lang om te ontladen en op te laden. 

9. Wat heeft Kindercoach De Vuurtoren jou tot nu toe opgeleverd? Denk aan specifieke reacties van ouders? Eventueel doorverwijzingen van verschillende kanten? Of ruimte/ promo in media? Of wellicht meer positieve energie en inspiratie doordat je nu voor jezelf werkt ten opzichte van in dienstverband? 

Dat is een mooie en volle vraag. De Vuurtoren heeft mij heel veel opgeleverd. Ik mag mijn tijd besteden aan mensen die willen groeien in hun bewustzijn en hoogsensitiviteit. Ik mag werken met ouders die voelen dat zij hun kinderen iets anders moeten geven dan in de meeste opvoedgidsen vermeld staat. Ik krijg terug dat ouders wezenlijk anders in het leven staan en hiermee zichzelf én hun kinderen dienen.

Ik mag mijn eigen gevoeligheid dagelijks inzetten, ten dienste van de ander, maar natuurlijk voedt mij dit ook. Ik mag als coach en als persoon mijn steentje bijdragen aan meer kennis en begrip op gebied van HSP. Ik werk bij het kindercoachgilde dat mijn vak duidelijker op de kaart zet en staat voor kwaliteit op kindercoachgebied. Ik leer van de ervaringen in mijn eigen privéleven en dat van mijn klanten. Het is een constante uitwisseling. De uitwisseling is altijd positief en met liefdevolle intentie. Dat is eigenlijk niet in woorden uit te drukken.

Ik realiseer me dat ik me in een bubbel begeef, en dat bevalt me uitstekend. Tegelijkertijd voel ik me heel duidelijk onderdeel van het geheel en dat voelt hartverwarmend. 

10. Hoe komt jouw hooggevoeligheid tot uiting en hoe gebruik je dit in jouw werkzaamheden als kindercoach? 

Ik werk bijna alleen maar met gevoelige ouders van gevoelige kinderen. Niet zelden ontdekken de ouders deze eigenschap bij zichzelf gedurende het traject trouwens. De kwartjes vallen dan opeens per kilo, zo bijzonder. De valkuil van invullen moet ik in de gaten houden. Mijn waarheid is niet die van jou. Wat mij helpt, hoeft jou niet te helpen. Ik zoek constant balans tussen inleven en een zuivere afstand bewaren. In het begin vond ik dat best lastig, maar ondertussen gaat dat als vanzelf. Ik merk dat het vooral heel fijn is voor mijn klanten dat ze voelen dat ik ze geloof en begrijp. Ik weet hoe het is om HSP te zijn, de eerste stap van (h)erkenning is daarmee al snel gezet. Van daaruit kan heling en groei ontstaan. 

Dank je wel Janina! Bezoek ook eens haar website Kindercoach De Vuurtoren in Den Haag.

Wanneer een vreemde naast je komt fietsen

Ik fiets ’s avonds niet zo vaak door de stad, maar deze bewuste avond wel. Mijn fietste maakte geluid. Overigens nog steeds. Een man die voor mij fietste vertraagde en kwam naast mij fietsen. Hij had een Egyptisch uiterlijk: een donker kort kapsel, scherpe lijnen in zijn gezicht en een tenger, maar sterk lijf.

Hij begon tegen me te praten. Over het geluid van mijn fiets. Hij dacht even dat het geluid van zijn fiets kwam, maar concludeerde al snel dat het mijn fiets was. In eerste instantie schrok ik: een vreemde praat met mij, wat wil hij? Maar hij klonk vriendelijk, behulpzaam. Vreemd. Ik besloot vriendelijk terug te zijn. Hij bleef naast me fietsen en kletsen.

Hij was fietsenmaker, repareerde ook auto’s en werkte nu in de bouw. “Ja, als je in Nederland woont moet je toch werken.” Hij kwam in het Nederlands ontzettend goed uit zijn woorden en sprak met een accent. In ons contact merkte ik heel sterk dat hij uit een sociale cultuur komt. Een cultuur waarin je elkaar op straat aanspreekt en je bekommert om de medemens. Bijzonder.

Op een gegeven moment wilde ik wel weten waar hij af zou slaan. ’t Zou toch niet waar zijn dat hij het hele eind met me mee naar huis zou fietsen? Haha. Inderdaad, hij sloeg eerder af en zei nog: “Ik woon vlakbij Den Haag centraal, leuke woning met tuin.” Was hij me toch aan het versieren? Nee, joh, waarschijnlijk wilde hij gewoon zijn fietsreparatie vaardigheden aanbieden en greep ik die kans niet.

Volgende keer vraag ik zijn telefoonnummer. Mag hij ook even onze auto doorlichten.

HSP: over chronische stress, hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid

IMG_6791

Kortgeleden is een langdurig coaching & rebirthing traject dat ik verzorg goedgekeurd door een bedrijfsarts die was ingeschakeld door een verzekeraar. Hierdoor kwam ik op het idee om via linkedin contact te leggen met bedrijfsartsen. Het is tot nu toe gebleven bij één wel heel waardevol contact. Normaliter is het contact wat ik via linkedin mail heb vrij kort, maar in dit contact ontstond er een gesprek vanuit wederzijdse interesse. Peter Obels van Omedi, diagnostisch medisch adviescentrum stelde mij de volgende vragen:

Hoe herken je hooggevoeligheid? Chronische stress maakt iedereen gevoelig voor prikkels. Wat is de relatie tussen hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid? 

En dit was mijn reactie:

Door het stellen van een aantal zintuiglijke vragen kom je er al snel achter of iemand (voordat de chronische stress toesloeg) gevoeliger is voor prikkels dan de gemiddelde mens. Je kunt het al merken bij baby’s in relatie tot voeding die ze wel of niet kunnen verteren, de locatie waar ze willen slapen, hoe gevoelig ze zijn voor kou of warmte, hoe ze reageren op interactie met verschillende mensen of wanneer ze zich in een ruimte met veel mensen bevinden. 

Je hebt hooggevoelige personen die op alle zintuiglijke vlakken hoog scoren en je hebt personen bij wie het reuk- of smaakzintuig extra is ontwikkeld in relatie tot andere zintuigen en/ of zeer ontvankelijk zijn voor emoties van anderen en van zichzelf. 

Ik heb hooggevoelige personen begeleid die op jongere leeftijd vaak zijn blootgesteld aan veel stimuli en niet de begeleiding ontvingen om hiermee om te gaan. Als de emoties niet bespreekbaar waren en de prikkel-hoge situaties niet werden vermeden dan kan de stress zich gaan uiten via het lichaam. Mensen gaan op zoek naar de fysieke oorzaak achter deze klachten, terwijl het psychosomatische klachten zijn. 

Ik weet niet wat de relatie is tussen hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid. Je vraag zorgde er wel voor dat ik na ging denken over mijn ervaring met hoogbegaafdheid. Een klein deel van de mensen die ik begeleid zijn hoogbegaafd en ervaren zichzelf als hooggevoelig. Een ander deel ziet zichzelf als hooggevoelig, maar rept met geen enkel woord over hoogbegaafdheid, terwijl ik wel de indruk heb dat ze het zijn. Ze leggen snel links, snel van begrip en wanneer diegene communicatief vaardig is, praten ze heel snel. En het gros is simple & plain hooggevoelig. 

De relaties die ik zie tussen de hoogbegaafde hooggevoelige personen die ik heb begeleid/begeleid: 

  • Hele lieve zachtaardige mensen
  • Veel zelfkritiek aanwezig
  • Laag zelfbeeld
  • Grote mate van bewijsdrang
  • Sterke drang naar zich intellectueel te voeden/ veel kennis kunnen verwerken in korte tijd
  • Heeft een sterke behoefte om iets nieuws te creëren met behulp van de verworven kennis
  • Weinig vertrouwen in het eigen lichaam en intuïtie
  • Sterke drang naar controle

Op basis van onze uitwisseling heb ik recentelijk een ochtend bij hem in de praktijk meegelopen. Ik heb genoten van onze gesprekken én vooral van hoe we tijdens de gesprekken met zijn cliënten samenwerkten. Het was in-spi-rerend, ik ademde letterlijk creatie in; een voor mij nieuwe vorm van werken en het bijbehorende jargon.

Wil je reflecteren op waar je momenteel tegenaan loopt in werk, relaties, zowel professioneel als privé dan ben je welkom voor een introductiesessie in Den Haag of via videobellen. Zie deze link voor meer informatie en het boeken van een sessie. 

Wat een gezelligheid. Dat mis ik.

In de bibliotheek zag ik een dame zitten aan de leestafel. Ze had een hoog en bol kapsel met uitgekamde krullen. In haar jurk met kleurrijke Afrikaanse print en bijpassende beige sandaaltjes viel ze op. Voor haar op tafel lagen diverse tijdschriften door elkaar op tafel, waaronder de Harpers Bazaar. Dat matchte wel met haar outfit.

Ik was met Dían. Hij bewoog onrustig in de buggy. Wil je zien waar je bent? vroeg ik aan hem. In mijn armen werd hij direct rustig en keek zijn ogen uit. De dame draaide zich een beetje om, glimlachte en draaide snel weer terug. Ze hoorde elk woord dat ik met Dían uitwisselde. Ik vroeg of ze even op hem wilde letten, omdat ik naar het toilet wilde. Met alle plezier! Ze zei: ‘Wat is hij vrolijk. Wat een gezelligheid. Dat mis ik.’

Dat viel me op. Iemand die zich in luttele minuten kwetsbaar opstelde.

Ik raakte met haar aan de praat over het Montessori onderwijs en de Vrije school. Wat ik interessant vond om te horen was dat ze jarenlang ervaring had met de Vrije school en daarna een jaar het Montessori lager onderwijs mee had gemaakt. Ze vond het jammer dat er minder aandacht werd besteed aan creatieve projecten. Op de Vrije school leer je bijvoorbeeld breien en houtbewerken. Over het algemeen vindt ze het jammer dat er in het lager onderwijs veel meer hersenwerk moet worden geleverd ten opzichte van ‘lekker met de handen bezig zijn’.

Ze sprak met een kleine aardappel in de keel. Ze kwam van goede huize, maar was niet zo te spreken over de omgeving waarin ze was opgegroeid. Ze vond het fijn en interessant om via het Montessori onderwijs ouders tegen te komen die eens niet werkzaam zijn als advocaat. ‘Gek hè, dat je in een omgeving opgroeit met mensen waar je je niet thuis bij voelt.’ Ze sprak met haar gezicht, kneep haar ogen dicht en zocht naar het woord. Ik keek haar verwachtingsvol aan, er kwam niks. Ik vulde haar vragend aan met “stijfjes”? ‘Ja, stijfjes.’

Ik wilde naar de uitleenbalie. Wilt u nog even op hem letten? ‘Ja hoor! Ben de vaste oppas.’ Wat een leuke vrouw. Haar wil ik wel nog een keer tegenkomen.