Lezing: opvoeden van hooggevoelige kinderen

1470186_670278323083865_1701037626736896268_n

In deze lezing staat de relatie tussen het hooggevoelige kind en de ouders centraal. Hoe kunnen wij als ouders én als opvoeders ervoor zorgen dat onze hooggevoelige kinderen opgroeien in een omgeving waarin zij kunnen floreren?

De volgende onderwerpen komen aan bod:

  • wat hooggevoelige kinderen nodig hebben,
  • vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
  • positieve communicatie; stimuleren van het delen van behoeften, grenzen aangeven en communiceren met derden, partijen die een invloed hebben op de ontwikkeling van jouw hooggevoelige kind(eren).

Datum: woensdag 5 september
Adres: Het Kleine Loo 364 in Den Haag
Tijd: 19.00 tot 20.30 uur
Toegangsprijs: 10 euro

Aanmelden kan tot en met dinsdag 4 september. Let op: geen ticket verkoop aan de deur.

Aanmelden doe je in 2 stappen:

1. Boek je ticket door hier door te klikken. Je kunt meerdere tickets in één keer boeken.
2. Mail je naam/ namen door naar chungmei@orchidoflife.nl o.v.v. Lezing: Opvoeden van hooggevoelige kinderen

Advertenties

Dromen over sterke Marokkaanse koffie

Vanochtend werd ik wakker met wel de herinnering aan een hele bijzondere droom. Ik bleef nog even liggen om de details van de droom terug te halen. Ik droomde over een gesluierde Marokkaanse dame die samen met haar drie kinderen naar Nederland vloog om een sessie met mij te hebben. Daar zaten we dan, in een klaslokaal samen met haar drie kinderen. De oudste was tien jaar en de jongste was net vier jaar. Ze had eten en sterke Marokkaanse koffie meegenomen. Ik zette thee. We zaten op de grond.

Ze vertelde over een aantal incidenten waar ze verdrietig over was. Over een kennis die haar familie opbelde om te zeggen dat hij haar nooit meer zou opzoeken vanwege een conflict dat jaren geleden had plaatsgevonden. Ze vond het onterecht en voelde zich machteloos. Ze schoot in tranen. Wat er door mij heen ging en ik richting haar uitstraalde was dat ze heel gevoelig is en diep geraakt was door de onterechte veroordeling. Door het hebben moeten ontvangen van die negatieve energie van die kennis.

Vervolgens kwam er verdriet op over het loslaten van haar kinderen en haar herwonnen vrijheid, omdat de jongste net vier was geworden. Maar het verdriet dat ze liet gaan, ging over toen haar oudste, van nu tien jaar, net vier was geworden. Dit vertelde mij dat ze nu pas de tijd, geestelijke en emotionele ruimte had om dit stuk te erkennen en te doorvoelen.

Het derde incident was dat ze zich erg druk maakte over een bepaalde net uitgebrachte, super aantrekkelijk uitziende hummusdip die schadelijke stoffen bevatte voor kinderen. Ik vond het mooi om de gezondheidsactivist in haar naar boven te horen komen. Mijn wereldbeeld werd een stukje ruimer; iemand die opgroeiend in een Islamitische cultuur en zich veelal in en om het huis beweegt vanwege de zorg voor het gezin, zich opwierp om hier verandering in te willen brengen.

Ik kan mij niet meer herinneren hoe de overgang verliep van bovenstaande scène naar hoe het klaslokaal vol stroomde met kinderen en een leraar. De leraar hielp mij met het oprapen van theezakjes en ander afval en daarna was de droom afgelopen.

Ouderschap: op de fiets doen alsof hij autorijdt

Dían is nu 17 maanden. Hij leert zichzelf zoveel, ik hou het niet meer bij. Met deze blog zet ik even alles op een rijtje wat mij vooral de afgelopen week en de weken ervoor is opgevallen.

Over Dian en zijn blauwe beker; ik vroeg aan hem waar zijn blauwe beker was, terwijl we in de woonkamer stonden. Met rappe passen liep hij naar de keuken, schoof een aantal potten in de voorraadkast opzij en jawel, daar stond de blauwe beker. Ik sta er versteld van hoeveel hij begrijpt. Hij begrijpt alles wat we tegen hem zeggen.

Onze nieuwsgierige jongen is een klimmer. Hij klom laatst op de eetkamerstoel en sindsdien klimt hij vanaf de eetkamerstoel op de eettafel. Hij gaat graag naar buiten, schoenen aan en hupsakee. Hij eet het liefste zelf waardoor hij alles onder knoeit. Met dit warme weer is het des te makkelijker om hem dan maar even uit te kleden, zodat hij vrijuit een nectarine kan eten en zelfs zijn haar kan ondersmeren.

Dían heeft overal geluidjes voor, maar de enige woorden die hij tot nu toe heeft gesproken zijn “mama”, “bobo” en “opa”. Opa Willem was natuurlijk heel trots en wij (Amé, ik en oma Hetty) waren er helemaal stil van. Hij pakte het bierglas van opa op en zei heel bewust “opa”.

Hij speelt graag met Amé. En het zijn de spelletjes die Amé verzint. Zij staat op knieën en handen en hij gaat op haar zitten. Of zij staat en hij houdt haar kleren vast en loopt achter haar aan. Als Amé bij mij op schoot zit is hij het er niet mee eens. Dan gaat hij wijzen en schreeuwen. Als hij “melkie melkie” wilt en Amé is bij mij in de buurt krijgt ze een klap.

Hij probeert zijn sokken en broek zelf aan te doen. Hij pakt Amé tassen en brengt het hengsel over zijn hoofd en tilt het weer over zijn hoofd om zich ervan te ontdoen. Amé deed kattenbrok (paardje rijden op schoot) met Arnold en Dían vond dat heel erg leuk. Hij wilde het ook.

Dían pakte voering uit koekiemonster en ging in de hoek bij de router zitten. Hij had de voering in beide handen en ging op mierenjacht. Hij boog zijn hoofd voorover om de mieren te spotten. Ik vertelde dit verhaal aan Arnold en Dían stond erbij. Daarna liep ik naar de woonkamer en zag hoe hij wederom voering uit koekiemonster aan het pakken was. Hij reageerde op het verhaal dat ik aan Arnold vertelde.

In de speeltuin laat hij goed van zich horen. Waar hij een paar maanden geleden over zich heen liet lopen, maakt hij nu duidelijk wat hem niet zint. Het zint hem niet als een andere jongen (+/- 6 jaar) achter het stuur kruipt van een jeep waar hij had gezeten. Ook als een meisje van 2 jaar op een rode race auto gaat zitten, laat hij van zich horen. Zij stapte eraf en hij kroop weer achter het stuur.

Pasgeleden klom hij op een plastic mini-glijbaan toen ik het niet in de gaten had. Ik zag nog net op tijd dat hij eraf gleed met een grote glimlach op zijn gezicht. Ook klom hij een keer op de bank en van de bank op een kinderstoel. En sinds hij klimt, draagt hij een kruk met zich mee van kamer naar kamer om op ontdekkingstocht te gaan.

Hij is gefascineerd door iphones, laptops, steps, fietsen en andere nieuwigheden. In zijn kinderzitje op de fiets met zijn handen op zijn stuurtje deed hij alsof hij auto aan het rijden was.

Overigens is hij supersociaal. Op zaterdag 24 juni zaten we in de trein van Rotterdam naar Den Haag. Hij maakte contact met een jongedame die een trekkoffer tussen haar benen had geklemd. Hij stond naast haar, hield zijn hoofd schuin en maakte oogcontact. Zij lachte terug. Vervolgens liep hij weg en kwam snel terug, hij voelde zich aangemoedigd om het contact uit te bouwen.

Drie grote vlotte mannen stonden in dezelfde ruimte met een blikje bier in hun handen. Zij waren onderweg naar Night At The Park in Den Haag. Dían zette de volgende stap, hij maakte fysiek contact door zijn rechterhand op de koffer te plaatsen. Zij demonstreerde hoe het handvat werkte. Het volgende moment zag ik zijn linkerhand rusten op haar been. De gesprekken tussen de drie mannen verstomden, zij keken toe hoe de grote baas (haha, onze charmante zoon) het contact maakte wat zij vermoedelijk graag met haar hadden willen maken.

Zie hier, van kinderen kunnen we hartstikke veel leren. Vooral in het maken van een fijn en authentiek contact in het moment. Wat een avontuur om deze dappere jongen te begeleiden in zijn leven. Ik ben benieuwd wat hij nog allemaal gaat uitspoken.

Ouderschap: wat mijn hooggevoelige zoon ziet en doet

Dían is een lieverd.

  • Toen hij slechts twee maanden jong was had hij al zijn eigen humor. Amé maakte met haar hoofd een vrij normale beweging naar rechts en hij schoot in de lach.
  • Ook rond deze fase legde hij al zijn bewegingen stil wanneer hij hoorde dat Amé thuis kwam van school. Hij hoorde haar stem.
  • Wanneer hij Amé intens zag en hoorde huilen, huilde hij mee.
  • Als hij zag dat één van ons boos was, begon hij te lachen. Deze man is een emotionele koning. Hij gaat met woede om met een lach.
  • Hij knijpt zijn ogen helemaal fijn als hij iets niet wilt eten of genoeg heeft gehad. (Vanaf +/- 5 maanden)
  • Hij pakt iets kleins van de vloer, doet het in zijn mond en houdt hem in zijn mond om mee te spelen. (Vanaf +/- 7 maanden)
  • Hij pakt iets kleins van de grond of aan tafel met zijn duim en wijsvinger alsof deze twee vingers samen een pincet vormen.
  • Hij kan heel goed alleen spelen. Hij doet de keukenkastjes open en gooit alles eruit. Hij doet andere kasten en lades open en speelt met alles wat hij tegenkomt. In de keuken onderzoekt hij hoe de snelkookpan, een handmixer en potjes met deksels werken. Hij klimt op een kruk en houdt zich vast aan het aanrecht. Bovendien maakt hij van alles een iphone. (Vanaf +/- 8 maanden, klimmen vanaf 11 maanden)
  • Hij houdt ook van samen spelen. Hij is balgevoelig, hij gooit goed en hard.
  • Hij voelt geen binding met een knuffel.
  • Hij houdt ervan om in gras te kruipen en zand tussen zijn vingers door te laten glijden.
  • Hij is een winterkindje, dus is meer bekend met zijn lichaam, terwijl hij kleren aan heeft. Als hij in zijn blote huid rondloopt,  voelt hij aan zijn eigen armen en benen. We zien aan hem hoe fijn hij dat vindt.
  • Hij is supersociaal. Overal waar hij komt, groet hij kinderen en mensen met een grote glimlach. Fijne, lieve en goedgehumeurde mensen gaan het contact aan. Tegelijktertijd valt hij af en toe ten prooi aan kinderen die vervelend doen; iets van hem afpakken of iets om willen gooien.
  • Als er in een keer heel veel op hem afkomt, wordt hij stil en staat hij op de observatie-modus. Bijvoorbeeld wanneer er veel familieleden in één keer de woonkamer binnen komen lopen. Pas na een tijdje laat hij weer van zichzelf horen.
  • Hij is ritme- en muziekgevoelig. Hij gaat dansen of maakt ritme met alles wat hij tegenkomt. Bijvoorbeeld staand op een kruk slaat hij met zijn handen op de prullebak alsof hij een atabaque bespeelt.
  • Ook als hij iets lekker krijgt te eten of drinken beweegt hij heen en weer met zijn schouders en rug. (Sinds dat hij 1 jaar is)
  • Als hij pompoencake gezoet met honing krijgt of kokoswater geeft hij met zijn hele lijf aan hoe graag hij de volgende hap of slok wilt. Uit enthousiasme spant hij zijn hele lijf van top tot teen aan. (Vanaf 14 maanden)

Wat een voorrecht om Dían te mogen begeleiden in zijn leven.

Ouderschap: meer slaap en quality time met mijn dochter

In de blog ‘2017: wat laat ik achter me én waar ga ik voor?’ schreef ik het volgende:

En waar ga ik voor in 2017? Zo’n kersvers jaar, leuk om te fantaseren over hoe ik en wij als gezin dit jaar gaan invullen. 

  • Meer slapen. Yes, ik kijk ernaar uit om meer te slapen. Uitgerust wakker worden en naast werken nog tijd hebben om te lezen en andere leuke dingen te doen.
  • Quality time met mijn dochter. Ze is ontzettend geduldig geweest, omdat het meeste van mijn aandacht ging naar de zorg voor haar broertje.
  • Daten met mijn man. Naar het theater of uit eten gaan. Oh, my gosh, hoe fijn zal dat zijn??!!
  • Verder gaan met het actief begeleiden van onze dochter, zodat ze haar energie terugkrijgt en het vormgeven van onze rollen als betrokken ouders bij haar school. Die input wordt van ons verwacht en wij vinden het leuk om met onze kennis en kunde bij te dragen.
  • Professioneel ga ik lekker door met waar ik mee bezig ben: mensen coachen/ rebirthen naar een energiek, fijn, krachtig en liefdevol leven.

We leven net in februari. Het lijkt me leuk om eens stil te staan bij wat ik al heb bereikt.

  • Het jaar begon voor mij bijzonder pittig, omdat Arnold vaak op pad was in de avonduren. Hij was lekker bezig met zijn ontwikkeling tot cabaretier. Op één van deze avonden besloot ik rigoreus het ritme van mijn zoon te veranderen. Dat hij pas rond 10, 11  en soms 1 uur pas de nacht inging kon echt niet meer. Ik had meer slaap nodig. Wij! hadden meer slaap nodig. Het lukte. Afgelopen week heb ik zoveel geslapen dat ik geen film, boek of tijdschrift op heb kunnen pakken in de avonduren. Tussen 8 en 9 uur trok ik mij met Dían terug in de slaapkamer. Terwijl het voorjaar in de lucht hing, hield ik een winterslaap.
  • Ik heb quality time met mijn dochter gehad. Yes! Op de foto zie je dat ze geniet van sushi. Het was werkelijk waar pas de eerste keer dat ik met haar achterop de fiets naar de stad fietste voor mama-dochter tijd. Het was leuk én we gaan dit vaker doen. Thuis heb ik ook meer aandacht voor haar. Dat heeft echt te maken met de hoeveelheid slaap die ik de afgelopen tijd aan mezelf heb gegeven.
  • Daten met mijn man. Boeoeoeoeoeh! Dat is er nog niet van gekomen. Wel merk ik dat we het huishouden samen veel beter in de smiezen hebben. Dat voelt fijn. Lekker georganiseerd en opgeruimd. Wat ik wel uit heb gezet is een leuk uitje voor ons als gezin. Ik krijg nog te horen of we in de voorjaarsvakantie een nachtje kunnen overnachten op een schip op het IJ in Amsterdam.
  • Afgelopen week is onze dochter flink verkouden geweest, maar de weken daarvoor merkte ik dat ze steeds meer landde op haar huidige school. Ze kwam thuis met verhalen over dansles, privé gitaarles, blokfluitles en Spaanse les. Verder bakken ze heel wat af: pizza’s en haverkoeken. Ook, wat héél belangrijk is, gaat het goed met haar sociale contacten.
  • Professioneel: een hele tijd heb ik niet geschreven. O, ja, ik was aan het slapen. Maar deze dagen vliegen de woorden uit mijn vingers. Ik MOET schrijven. Ik word gek als ik niet schrijf en deel wat mij aan het hart gaat wat betreft emotionele ontwikkeling. Dus bij deze: lees me, huiver, ga ademen, voel en geniet van het leven van binnenuit.

Dank je wel voor het lezen. Laat vooral een comment achter op mijn blog en deel jouw ervaringen met ouderschap.

HSK: ik wist niet dat het bestond

fullsizerender

Dían zit in zijn slaapzak op de vloer te spelen. Ik wil even tikken. Ik wil mijn hoofd legen, mijn hart legen. De afgelopen dagen voelen aan als een rollercoaster. Een rollercoaster van emoties, pieken en dalen komen voorbij, terwijl het is veroorzaakt door één enorme piek. Ik voel pure blijheid door mij heen stromen. Ons besluit om Amé naar een andere school te laten gaan doet ons allen goed. Wij hebben gehuild van blijdschap en opluchting, er is een grote stressfactor van Amé’s schouders gevallen. De stressfactor is haar huidige school. (Montessori onderwijs) In de blog ‘HSK: omgaan met de energie in de klas’ lees je wat we eerder hebben ondernomen om haar worstelingen op te vangen.

Sinds afgelopen zondagochtend ervaren we onze dochter weer als de persoon die ze is. Ze is blij, ze neemt initiatief en hoe ironisch ook, ze gaat blij naar school, wetende dat ze naar een andere school gaat. En niet zomaar een andere school, we keken met zijn allen naar de promo video van De Vrije Ruimte in Den Haag. Ik zag diepe blijdschap van haar gezicht afstralen. Ik schoot in tranen, terwijl ik de avond ervoor nog dacht dat wij als ouders nog meer ons best kunnen doen om ervoor te zorgen, zodat Amé het naar haar zin heeft op haar huidige school.

Haar blijdschap was mijn antwoord. De Vrije Ruimte is het antwoord op onderwijs dat naadloos aansluit op haar speel- en leerbehoefte. Vooral de behoefte om te spelen. Continue te spelen. Dezelfde zondag was een goede vriend bij ons op bezoek. Hij is meester op een basisschool in de Bijlmer in Amsterdam. Hij merkte op dat de cirkel rond is. Eén van de laatste keren dat we hem zagen was vijf jaar geleden. We zaten precies zo, op de vloer in de woonkamer, maar dan in een ander huis over het onderwijs te praten. We spraken onder andere over De Vrije Ruimte waar hij stage liep. Wij waren toendertijd met onze 1-jarige Amé naar een open dag van deze school geweest. We vonden het een fijne school, maar blijkbaar was deze school aan onze aandacht ontsnapt op het moment dat we haar aanmeldde op de huidige school.

Op de huidige school kan ze haar ei niet kwijt. Sinds september komt ze dagelijks leeggezogen thuis. Ze is door en door moe en neemt negatieve energie mee naar huis. Een goede vriendin herinnerde mij eraan dat Amé op 1 jarige leeftijd al sprak met twee of drie woorden. Ja, ze leert snel, ze kan zoveel meer dan wat er op haar huidige school wordt aangeboden. Ze leest als een trein. Als ze een stuk een aantal keren achter elkaar leest, kan ze het daarna reciteren. Ze leert mee wanneer de juf een lesje schrijven geeft aan groep 4. Trots komt ze thuis met dat ze het woord “dag” aan elkaar kan schrijven. Ze vindt het vervelend als kinderen de rust verstoren. Ze vindt het erg als kinderen elkaar pesten en leugens vertellen.

De filosofie van De Vrije Ruimte sluit ook naadloos aan op hoe wij Amé aan het opvoeden zijn. In de woorden van De Vrije Ruimte: “Al spelend leer je. Al luisterend en kijkend leer je, al doende leer je, de hele dag door, onbewust en bewust. Leerlingen zijn verantwoordelijk voor hun eigen leerweg: zij bepalen zelf wat ze willen leren, hoe, wanneer en met wie. Ze stellen hun eigen vragen en zorgen zelf dat ze antwoord krijgen. Wie ergens les in wil of hulp nodig heeft, kan altijd op een docent of ander kind afstappen. Leren gebeurt de hele dag vanuit eigen motivatie en nieuwsgierigheid.” Vanaf kleins af aan doet ze mee in het huishouden. Ze kneedde deeg voor koekjes, pizza en brood. Groenten sneed ze met een scherp mes. Wij gaven haar het vertrouwen dat ze heel veel zelf kan. En haar mening telde; was het te druk op een feestje en wilde ze zich in een andere kamer terugtrekken, kwamen we haar tegemoet in haar behoeften. We leerden haar te spreken over wat ze voelde. Op deze school telt haar stem. Wat zal dat een verademing voor haar en ons zijn.

Onze zondag werd afgesloten met een inspirerende ontmoeting. Een man die Arnold en ik afzonderlijk van elkaar vaker in de wijk waren tegengekomen. Dit keer was hij met zijn zwager en hun kinderen. Hij zag Arnold met losse handen een wiebelende brug oversteken. Dat probeerde hij ook met zijn nette herenschoenen. Dat was lachen. Het was toch niet zijn ding. Ik kwam hem een keer tegen toen hij samen met zijn zoon aan het uitvogelen was hoe de dj tafel in onze wijk werkte. We raakten in gesprek. We bleken vlak bij elkaar te wonen. De Vrije School kwam aan bod. Ze maken deel uit van een familie van docenten op de Vrije School. Authentiek contact in de wijk.

Zo fijn dat alles moeiteloos bij elkaar kwam; ons besluit, spreken van een goede vriend na jaren, ontmoeten van mooie mensen en een hele blije dochter. Uitzinnig van vreugde riep ze uit: “Ik wist niet dat het bestond. Een school waar ik mag doen wat ik wil en er zijn trampolines.”

Een week na ons besluit kon Amé al terecht voor een kijkdag. Na deze kijkdag schreef Arnold een verhaal over de positieve effecten van deze school op onze dochter. En dit al na één dag! Lees dit verhaaltje over Vrijheid…

HSK: omgaan met de energie in de klas

Het is herfstvakantie, een week vrij die we als gezin nodig hebben. Na acht weken school kunnen we onze dochter van zes jaar weer bij elkaar rapen. Sterker nog, dit konden we al doen na twee weken school. Op basis van haar verhalen zijn we een gesprek aangegaan met één van haar juffen. Hooggevoeligheid kwam ter sprake, niet zozeer vanuit ons, maar de juf noemde het nadat ze ons had aangehoord.

Wij deelden met haar dat Amé elke dag moe uit school kwam. In Amé’s beleving kwam dit door de warmte in de klas en de rumoerigheid van de kinderen. Wat wil je met dertig kinderen in een zeer slecht geventileerd klaslokaal. Ze werkt het liefste in een rustige omgeving, die rust vond ze niet in de klas. En aangezien ze het van zichzelf altijd warm heeft, was de warmte in de klas teveel voor haar.

De juf’s repliek was dat de kinderen tot de herfstvakantie de tijd nodig hebben om te wennen aan de nieuwe klas, groep drie en vier bij elkaar. Ze verbaasde zich erover dat de rust nog niet was ingedaald. Onze dochter zit in groep drie. Wat ik erg goed vond, was dat ze Amé haar verhaal liet vertellen. De juf wilde weten met wie ze het liefste werkt en of ze zich op haar plek voelde in het groepje waar ze nu zat.

Ze sloeg hiermee één van de spijkers op zijn kop. Het bleek dat Amé tegenover een meisje zat die tijdens het zelfstandig werken hardop las. Ze kon niet in zichzelf lezen. Aan de slag gaan op zelfstandige werkplekken in de klas werd door de juf geopperd, maar voor Amé was dit niet de oplossing. Ze zou het nog steeds erg warm hebben en last hebben van de rumoerigheid. De eerste oplossing die in werking werd gesteld was het zelfstandig werken in de juffenkamer. ’s Ochtends en soms ’s middags is ze om en nabij een uur bezig aan haar werkjes in de juffenkamer. Zo kan ze in alle rust werken en contact behouden met de juf wanneer ze dat nodig heeft. Verder zou ze een nieuwe plek in het lokaal krijgen.

Na het gesprek thuis zei Amé uit zichzelf: ‘Ik vind het fijn om weer naar school te gaan en op mijn eigen plek te werken.’ Na het voorlezen op de bank zei ze tegen me, terwijl ze mij liefdevol en rustig aankeek: ‘Ik hou van jou’. Daarna vroeg ze: ‘Huil je?’ Ik: Nee, maar het raakte me wel heel diep dat je dat tegen me zei. Ik weet waarom ze dit tegen me zei. Ze is blij dat we voor haar zijn opgekomen. 

Een paar weken later trok Amé weer aan de bel. Ze had nog geen nieuwe plek gekregen. Na twee keer wisselen, heeft ze een plek gekregen waar ze kan aarden. Ik tegen Amé: Ik ben zo blij dat je deze week elke dag vrolijk naar school ging. Amé: ‘En dat ik vrolijk terugkwam.’