HSP: vandaag heb ik een grote stap gemaakt

IMG_6022

Onderstaand verhaal komt van een dame die ik begeleid. Met haar toestemming deel ik haar verhaal met jou.

Hoi Chungmei,

Dank je wel. 

Het is gebeurd, het gaat gebeuren!

Mijn teamleider maakte vanmorgen de opmerking ‘jij hebt 7 werkdagen in 5 dagen’. En dat al in slechts het voorstel-gesprek, nadat ik antwoord gaf op zijn vragen over de locaties waar ik werk. Afgelopen jaar ben ik heel hard bezig geweest om mijzelf te leren dat ik meer ben dan alleen mijn werk. Een moeilijke weg, want mijn werk is (vaak/meestal) leuk en er is zo ontzettend veel om mij mee bezig te houden. Op die weg kwam ik al vrij snel tegen dat er 1 onderdeel is dat onevenredig veel energie kost ten opzichte van wat het voor mij oplevert. 

Het lopen van een coördinerende wachtdienst. De druk van week lang 24/7 beschikbaar zijn en indien nodig juist handelen, het kostte veel energie. Echter, het is onderdeel van de functie en met wilskracht sleepte ik mij erdoorheen, ik wilde het gewoon kunnen. De mogelijkheid om ermee te stoppen, ik wilde er niet over nadenken. Hierin speelde ook mee dat er al problemen waren om het wachtdienstrooster goed te bezetten, dat probleem wilde ik zeker niet vergroten. Nee, het zou wel wennen.

De reis ging verder en ik leerde steeds beter mijn grenzen kennen. Alleen iedere keer vlak voor, tijdens of direct na de wachtdienst-week kreeg ik een terugval waarin de spanning weer hoog was opgelopen en ik veel tijd voor mijzelf nodig had om weer op te laden. Spanning die zich ook fysiek begon te uiten in mijn rug en mijn voet. Mijn osteopaat vertelde dat hij voelde dat er een conflict was waarbij angst en ‘mijn territorium’ een rol speelde. 

Op een zonnige zaterdag was ik gestrand op station Leiden, 20 km van huis, met een vouwfiets. Ik besloot naar huis te fietsen en realiseerde mij wat een prachtige fietsverbinding er was. Langs de route viel mij iets op waardoor ik op het idee kwam te kijken of een specifiek bedrijf openstaande vacatures had. Dit was het geval, alleen net niet op mijn vakinhoudelijke specialisatie. Ik raakte verward van de interesse die ik toch had in deze vacature. Hoe zo wilde ik weg? 

Een paar weken later, ‘s avonds laat. In mijn hoofd speelden wat zinnen van een liedje en ineens was daar de gedachte ‘ik moet mijn functie neerleggen’. Ik vroeg waarom? En er kwamen vlot achter elkaar een aantal punten uit. Ik besprak de punten met mijn vorige leidinggevende (de gedachte niet) en vanuit het ene gesprek volgde weer een volgend gesprek. Die week had ik ook een drukke wachtdienst en de Training HSP & grenzen aangeven. 

Op zondagmiddag zat ik stuk en later op de avond lag er ineens een stuk van de puzzel in elkaar. Ik hoefde niet mijn hele functie op te geven, alleen de wachtdienst verlaten geeft de mogelijkheid om iets meer afstand van mijn werk te houden, beter mijn belasting & belastbaarheid te plannen en het terugvallen in energie te verminderen. Ik heb voorzichtig de vraag gesteld, wat de gevolgen zouden zijn van mijn beslissing. 

Er werd verrassend positief op gereageerd dat het wel mogelijk zou zijn. Anderhalve week later kon ik de vraag formeel stellen en mijn verzoek werd geaccepteerd. Na het gesprek kwam er veel spanning vrij. De niet-helpende gedachten over waarom ik niet uit de wachtdienst zou kunnen, die zijn nog sterk aanwezig. Maar het is mij gelukt, ik heb kunnen kiezen wat op lange termijn goed voor mij is. Het is gebeurd, ik ben opgekomen voor mijn eigen behoefte. En het gaat gebeuren, ik ga meer energie overhouden om dingen te doen waar mijn hart bij ligt. Vandaag heb ik een grote stap gemaakt.

Na mijn vakantie hoor ik hoe mijn leidinggevenden hun probleem (dat ik veroorzaakt heb) hebben opgelost. Met de dringende opdracht om er de komende twee weken niet over na te denken 🙂

Ter aanvulling op haar doorbraak-ervaring: twee maanden daarvoor noemde ik in een sessie dat het goed voor haar zou zijn om uit de wachtdienst te stappen. Haar reactie: ‘Nee, dit was absoluut geen optie, het is een deel van mijn functie. Misschien raak ik dan wel mijn baan kwijt.’ Destijds regeerde de angst. De angst heeft ze in haar lichaam gevoeld en tijdens meerdere sessies geuit met behulp van ademhalingssessies. (rebirthing) Ik ben zo ontzettend blij voor haar! Ze gaat energie overhouden om de dingen te doen waar haar hart ligt.

Chungmei
HSP Coach & Rebirther
http://www.orchidoflife.nl

Advertenties

Opkikkers: oproepen van positieve emoties

Periodes van zwaar weer vragen om opkikkers. Opkikkers die adrenaline vrijmaken, inspirerend zijn en waar je een positieve kick van krijgt. Gezien het tranendal waar wij doorheen gaan, lijkt het mij ook zeer gepast om de zonnige zijde met je te delen. De reden dat we hoe dan ook ervan overtuigd zijn dat we ons op het goede pad begeven, zijn de momenten dat we ons laten leiden door onze innerlijke kracht en veerkracht. Dit laatste soms heel letterlijk, op de trampoline!

2 Turven hoog
Pasgeleden zijn Amé en ik naar de theatervoorstelling van 2 Turven hoog geweest. De kleine zaal in het Laaktheater zat goed vol. Terwijl Amé genoot van haar aardbeien volgde ze nauwlettend de bewegingen en woorden van ‘Malou, het huilmeisje’. De boodschap van de voorstelling was dat huilen oké is. Volgens mij hadden de peuters in de zaal dit niet door, maar ze waren des te gefascineerd door de oranje vis op haar schouder. Het stuk eindige in luchtbellen en tekenen met krijt op de vloer. Na afloop kon Amé ‘roeien’ toevoegen aan haar woordenschat.

Delicious
Al een tijdje loop ik rond met het idee om een e-cursus te gaan schrijven over gezonde voeding. Het idee wordt steeds concreter. Deze maand wilde ik per se de nieuwe uitgave van het tijdschrift Delicious Puur halen en guess what? De reguliere uitgave stond in het teken van China en Delicious Puur haalde een aantal thema’s aan die ik wilde verwerken in mijn e-cursus. Voel me helemaal geïnspireerd om aan de slag te gaan met deze e-cursus. Deze wordt gratis bijgesloten in de Orchid of Life nieuwsbrief. Dus als je het interessant vindt, wordt dan hier lid! 

Mission Impossible
Mijn ogen waren de laatste jaren gesloten voor actiefilms. Recentelijk weer een enorme kick gekregen van Tom Cruise in Mission Impossible Ghost Protocol. Heerlijke ouderwetse actie momenten waar ik scherp en alert van wordt. Te gek! Kort na het zien van deze film stond ik in de tram, we moesten uitstappen, maar de deuren gingen al dicht. Zonder te zien wat ik deed, stretchte ik mijn been, hield de deurren open, terwijl ik mijn pasje uitcheckte. Dit deed me denken aan een moment dat ik hoorde dat een kopje uit het keukenkastje viel. Wederom, zonder eerst te kijken, ving ik het kopje op. (komt hoogstwaarschijnlijk door een sportachtergrond, niet omdat ik verborgen superkrachten heb!) Dit soort momenten geven me vleugels en het gevoel dat ik alles aan kan. Oók dat ik naast Tom Cruise in Mission Impossible kan spelen!

Tumbling baan & Trampoline
Met het zonnetje in onze rug en een frisse wind stonden we met een aantal vrienden op een tumbling baan (15 meter lange springkussen en 3 meter breed) en een trampoline. Een goede vriend van ons doet af en toe uitzonderlijke aankopen en laat ons allen mee genieten. Hij had de tumbling baan voor een schreintje kunnen aanschaffen. Als kind heb ik niet veel op een trampoline gesprongen, dus het kind in mij gaf het volwassen lichaam d’r even van langs. De koprollen in de lucht bezorgden genoeg spierpijn.

Goede vrienden
Enkele goede vrienden steunen ons door er simpelweg te zijn wanneer we hen nodig hebben. ‘Waar we ons ook bevinden, we hebben die vrienden nodig die uit hun eigen buurt naar ons toe komen sjokken.’ ~ Stephen Peters. Dankbaarheid alom!

Natuurlijke zelfverzekerdheid
Het is altijd fijn om nog zelfverzekerder te worden dan je al was. Sinds mijn blogs een persoonlijk tintje hebben gekregen en ik woorden in mijn mond neem als ‘transformatie’, ‘zielsmaatje’ en ‘hoogste bron’ heb ik terug gekregen dat mensen dit zweverig kunnen vinden. Juist vanwege onze groeiprocessen (daar heb je d’r weer één: ‘groeiprocessen) schrijf en deel ik nu waar mijn hart naar uitgaat. Waar ik tot in het diepste van mijn ziel in geloof en wil uitdragen. Ik vind het prima als je dit zweverig vindt.

Schrijven
De blogs vliegen je waarschijnlijk om de oren. De schrijfinspiriatie is losgebroken. Ik schrijf over alles wat los en vast zit en er staan nog heel wat titels en blogs in de planning. Arnold en ik schrijven allebei en beide ervaren we de connectie met de hoogste bron wanneer we dit doen. Woorden en verhaallijnen ontstaan tijdens het schrijven. Zonder nadenken. Dat geeft een kick!

Stilte
De stilte was niet altijd vanzelfsprekend. Er was altijd muziek. Nu hebben we ook een kakelend kippetje in huis rond lopen, dus minuten en uren van stilte worden zeer gewaardeerd. Stilte tijdens het eten. Stilte tijdens het lezen. Stilte tijdens het schrijven. Stilte tijdens het niet-praten. Stilte is een mega opkikker!

Vertel me over jouw opkikkers! Wat werkt voor jou?

E-Cocooning in juli en augustus



De afgelopen maanden
heb ik qua werk alleen gecoacht. Ik had, naast de zorg voor Amé (Arnold en ik hebben ervoor gekozen om Amé minimaal 1 jaar zelf op te voeden) en andere zaken, geen energie om überhaupt na te denken over het geven van een presentatie of het ontwikkelen van een training.

Door het aflopen van coachingtrajecten, een aantal coachees die na de zomer door willen gaan en mijn keuze om niet meer te acquireren gedurende de maanden juli en augustus, kreeg ik opeens TIJD. Tijd om op te laden. Tijd om Arnold te steunen bij het herstel van de burn-out en tijd om na te gaan denken over wat ik in het najaar op het gebied van presentaties en trainingen neer wil gaan zetten.

Dit klinkt verre van wat het concept ‘e-cocooning’ (e-cocooning: terugtrekken in je knusse hol en alleen af en toe te vinden achter internet)  inhoudt, maar voor mij voelt het wel zo. Doen waar je zin in hebt. Doen waar je energie voor hebt. Alles doen op een tempo waar je ‘u’ tegen zegt. “Dank u wel voor dat de klok langzamer lijkt te tikken, dank u wel voor de tijd die u me geeft om te slapen, te lezen en creatief te mogen zijn.”

Begin juli heb ik wederom meegewerkt aan een artikel voor het tijdschrift Vriendin. Op de valreep, voordat mijn e-cocooning periode inging, en raad eens waar het artikel over gaat? Een keer raden, twee keer raden…jawel ‘Cocooning’. Een van de vragen die mij toen werd gesteld, luidde als volgt: “Kan het ook nadelen hebben?”

“Cocoonen kan zeker nadelen hebben wanneer de mensen aan wie je toevertrouwt dat je deze periode voor jezelf nodig hebt, het niet begrijpen. Deze muur van onbegrip en angsten van vaak de personen die je het meest dierbaar zijn, is vaak een ijskoude douche waar je absoluut niet op zit te wachten. Je wilt je juist terug trekken om mentale en fysieke krachten op te doen en dan heb je geen energie om negatieve emoties op te vangen.”


Mijn antwoord was rechtstreeks gegrepen 
uit wat wij, mijn vriend en ik, hadden meegemaakt. Zoals mijn vriend op een rake manier had verwoord: “Alleen een aantal goede vrienden van ons begrijpen onze situatie door en door. Het kan heel goed zijn dat hun begrip inherent is aan hun beroep als mentale & fysieke hulpverleners ‘psychologen en osteopaten’ waardoor ze weten wat burn-out met de persoon zelf en zijn naasten kan doen. Dat mijn vriend de afgelopen maanden en nog steeds door een ware ‘hoofdpijn & vermoeidheids-hel’ gaat, heeft zeker invloed gehad op onze relatie en mijn ontwikkeling. Een van de meest positieve zaken die het hem heeft opgeleverd is ‘quality-time’ met Amé en een rugzak vol met inzichten over zichzelf. Wat het mij heeft opgeleverd, is weer een blog, verhaal of zelfs een eBoek waard. Soms denk ik in het Engels:“I’m counting my blessings. Let’s keep it to this and..Sometimes it takes a lifetime to get to know one’s emotions, sometimes during this rollercoaster of emotions, a few seconds of heartfelt consciousness and pure love, can take away long hidden insecurity”.

Om er een eind aan te breien; ik ga lekker verder met e-cocoonen. Onder e-cocoonen versta ik ook dat ik vaker ga bloggen. Bloggen over alles wat er in me opkomt en met je wil delen. Als je een vraag hebt over mijn werk of een afspraak wilt maken; je krijgt niet direct, maar wel zeker een antwoord per e-mail: orchidoflife@gmail.com. Vanaf september begin ik weer met individuele coachingsessies, presentaties en ben ik telefonisch bereikbaar.
Fijne zomer!!
Ciao, Chungmei

Universum: Positieve intentie en haar kracht

Onderstaand verhaal is een vervolg op:
1. Blog: Werk jij met kinderen? Het LEF!
2. Blog: Kinderopvang: ’t kan ook anders!

Op deze warme dag zochten wij wat verkoeling in de schaduw onder de bomen. Na wat zon, leeswerk, getwitter en maken van kiekjes liep een Surinaamse dame langs. De dame in kwestie en Arnold kennen elkaar van de sportschool waar hij heeft gewerkt. Na wat koetjes en kalfjes geklets kwam ik nog even terug op wat ze kort in haar verhaal noemde, dat ze eerder van het negatieve uitgaat dan het positieve. Hierop haakte ik aan door te vertellen dat ik werk als coach: ‘Ja, begeleid mensen een-op-een bij het bereiken van hun persoonlijke doelstellingen. Het denken vanuit het positieve zou een persoonlijke doelstelling voor je kunnen zijn.

Zoals ik inmiddels meerdere malen heb ervaren, opent de term coach en mijn werk direct deuren naar het hart, mits er een positieve klik is. En deze was er, want haar deuren stonden in no-time wagenwijd open.

Tot mijn verbazing wilde ze een kinderopvang beginnen, maar was nog niks van terecht gekomen en vond zichzelf lui. De kinderopvang tekende de start van mijn dag en later ontmoette ik een gastouder wat mijn perspectieven aangaande kinderopvang verbreedde. Goh, zou ik hierna nog 10 gesprekken over kinderopvang hebben?

“Hoezo lui”, merkte ik op, “dan wil je het blijkbaar niet graag genoeg.” Ze dacht even na en merkte op: “Dat klopt, dat wil ik ook helemaal niet, want dit en dat en een schuld en zo…”, een waterval aan woorden stroomden over ons heen. Toegegeven, ze wilde alleen de zaak opzetten en managen; haar motivatie was puur geld verdienen.

Wat ook mooi samen kwam met dit fascinerende gesprek was in relatie tot mijn tweet van de dag “Mijn man heeft acupunctuur, osteopathie, massage, mesologie, IMT & bloedonderzoek ondergaan. Nog steeds hoofdpijn & moe. Wie tipt? plz RT” Ik kreeg hier geweldig veel reacties op en een ervan luidde “Probeer eens auro of chakrahealing of SRT wat staat voor ‘Spiritual Response Therapy’.

Deze dame deelde namelijk mega machtige verhalen over het ondergaan van een zielsreiniging in de binnenlanden van Suriname. In mijn beleving hadden haar verhaal en de SRT tip vele gelijkenissen met elkaar. Arnold en ik staan overal voor open, dus wie zoekt zal vinden; we nemen een duik in de wereld van healing op energie- en zielsniveau en zullen vast mooie, interessante en integere mensen tegenkomen!!

Bovenstaande ervaring is voor mij wederom een bekrachtiging van wat je met positieve intentie kunt bereiken. Lees ook: Meer Synchroniciteit in je Leven: 7 stappen.

Leef vanuit positieve intenties

Tijdens het voorbereiden van de training ‘Leuker Leven’ besloot ik om een onderdeel te wijden aan een van de vooronderstellingen van NLP (Neuro Linguistisch Programmeren): ‘Elk gedrag heeft een positieve intentie’. Na dit besluit had ik mijn antennes wijd open staan. Hierdoor bleven bepaalde situaties die in mijn leven voorbij kwamen op mijn netvlies hangen. Alles wat ik ervoer of hoorde kon ik natuurlijk eventueel gebruiken voor de training. Voor het onderdeel ‘Elk gedrag heeft een positieve intentie’ gebruikte ik het voorbeeld dat ik met Amé (mijn dochter) in de tram kwam te staan. Amé (in de kinderwagen) en ik kwamen terecht in een vrij drukke tram. Ik maakte ruimte voor een moeder die haar dochter op de arm had en de kinderwagen weg wilde zetten. Een man stond precies in de hoek van de ruimte waar zij de kinderwagen wilde neerzetten. Ik irriteerde me ontzettend aan deze vent. Bovendien kon ik me niet voorstellen dat iemand niet opzij zou gaan voor een kinderwagen. Zij probeerde met 1 hand de kinderwagen netjes neer te zeggen, de man verroerde zich niet en ik, ik zei er niets van.

Naderhand analyseerde ik de situatie. Ik was moe en geïrriteerd. Moe zijn vind ik geen excuus. Maar blijkbaar zorgde de combinatie van moe en geïrriteerd zijn ervoor dat ik er niets van zei. Om terug te komen op de positieve intentie. Want wat was nu de positieve intentie achter mijn irritatie en daaropvolgend gedrag (er niets van zeggen)? Dat ik graag wilde dat moeder en kind alle ruimte krijgen om de kinderwagen weg te zetten. Het hieruit volgende gedrag zou kunnen zijn dat ik de man aanspreek met ‘Meneer, kunt u zo vriendelijk zijn om opzij te stappen, zodat mevrouw erbij kan met haar kinderwagen?’ En, voilà, een gedrag waarbij ik mij achteraf veel beter zou voelen, mevrouw blij en meneer opzij!!

Irriteer jij je ook weleens aan iets of iemand? Leg je irritatie eens onder de loep, vind de positieve intentie en gedraag je vervolgens vanuit deze positieve intentie.

Door Chungmei Cheng
LifeCoach voor Orchid of Life -lifecoaching