Burnout: pas op voor blinde vlekken!

Woensdagavond was ik kapot. Ik zat helemaal vol. Aangezien ik de laatste máánden zoveel gevoeliger ben geworden, kost het onderdrukken van emoties veel energie. Arnold was ook door en door moe. Op woensdagmiddag fietst hij altijd langs de Haagsche markt en neemt dan verse groenten en fruit mee. Ik wist dat hij regelrecht naar huis zou fietsen. Daarom was ik enorm blij dat ik nog de energie bij elkaar had kunnen rapen om wat in huis te halen.

Nadat we Amé naar bed hadden gebracht, vertelde Arnold aan me dat hij naar Char had liggen luisteren. Al die tijd was hij boven, terwijl ik, zwaar vermoeid van al het rouwen, beneden was met Amé. Ik voelde dat een bom in me zou kunnen ontploffen. Het klonk alsof hij heerlijk had liggen ontspannen. Ik was jaloers. Heel stom. Daarom onderdrukte ik het. Arnold zat er doorheen, maar ik ook. Lekker stel zijn we! De bom moffelde ik weg en ging achter de mac zitten om ‘Fried Green Tomatoes’ af te kijken.

Nee, daar kwam niets van in. Arnold zei: ‘Je kan tegen me praten als je wilt. Met een film ga je sowieso de emoties onderdrukken en dan komen ze morgen weer omhoog.’ Wat heb ik toch een lieve en begripvolle vent. Oké, zei ik, ik wil een oplossing. Ik wil een oplossing voor deze lamlendige situatie. Het kan niet. Iemand moet in staat zijn om voor Amé te zorgen. Kunnen we iemand vragen? Ik heb rust nodig. Hetzelfde gold voor hem. Iedereen aan wie we dachten was of zwanger, werken of bezet om een of andere reden. Dan niet. We moeten het met elkaar doen. Zoals we altijd hebben gedaan. Wat gaat er mis?

Allereerst benadrukte Arnold dat we het goed doen. Dat ik het goed doe. ‘Wanneer Amé krijst, omdat ze zelf even niet meer weet wat ze wil, blijf je rustig. Dat doe je hartstikke goed Chung.’ Ik voelde de tranen opkomen en onderdrukte ze door te zeggen dat ik altijd zo tegen Amé doe. Ik blijf inderdaad rustig, ik praat tegen haar, neem haar mee naar buiten of speel even met haar als ze erom vraagt. Ik wil dat zij zo min mogelijk last ondervindt van het feit dat we moe zijn. Maar ondertussen voel ik me belabberd. Ondertussen wil ik liever huilen, schrijven, eten en slapen. That’s it.

De digitale agenda. Dat was een puntje waar we duidelijkere afspraken over konden maken. Afspraak is nu dat we alleen onze afspraken buiten de deur in de agenda zetten. Geen taken, to-do-dingetjes. Dat maakt het onoverzichtelijk. En we moeten met elkaar blijven bespreken wie wanneer wat doet. Hoewel ik mijn werk los had gelaten, stond de agenda vol met allerlei capoeira gerelateerde activiteiten. Het voelde niet goed. Hoe kan hij, met de hoofdpijn, die hij continue ervaart zoveel dingen op zijn hals halen? Alweer die valkuil? Ja, hoor! Zowaar is hij wederom in dezelfde valkuil gevallen.

We delen een blinde vlek. Willen werken op halve kracht. Willen werken wanneer we ergens anders het hardste nodig zijn. Ik in ons gezin en hij om zichzelf op te lappen. Nu ik, na vier keer in deze valkuil te zijn gestapt, definitief voor onbepaalde tijd gas terug had genomen, viel hij erin. Die verdomde valkuil. De geschiedenis herhaalde zich. Toen Amé 6 weken jong was, kreeg ik een borstontsteking. Terwijl Arnold zijn stageverslag aan het optikken was, liep ik rond met koorts en een opgezette borst die ik niet weg kon masseren. Hij zag niet wat er nodig was. Hij noemde een enkele keer ‘als je naar het ziekenhuis wilt, moet je het zeggen hoor’. Weet ik veel. Ik had het nog nooit meegemaakt. Midden in de nacht, na dagen met koorts rond te hebben gelopen, trok ik het niet meer. We gingen naar de eerste hulp van het ziekenhuis. Nu ben ik aan het rouwen. Hij weet dat ik rust nodig heb en tóch plande hij al die activiteiten in.

Ik weet het. Hij doet het voor ons. Maar hij handelde uit angst. Hij zag het zelf in. Het was pure herkenning. Die verdomde valkuil. Uit angst, omdat we moeten bikkelen, de zomermaanden komen eraan. Vorig jaar hadden we in juli en augustus niet gewerkt. Dit was een bewuste keuze. Financieel gezien was het mogelijk.

Nu is de situatie anders. Alleen wanneer je uit angst handelt, zie je niet meer dat er heel veel goede dingen op ons afkomen. Zoals Roy Martina zegt: ‘Je kunt verschillende dingen doen: eerst jezelf confronteren met je angsten dat alles erger wordt. Dan oefenen in vertrouwen en als je echt geen uitweg meer vindt, dan is het tijd om naar boven te kijken, want daar schijnt de zon. Haal die energie binnen en dan zul je zien dat het anders gaan lopen. Als je in een vertrouwensveld stapt, zul je datgene aantrekken waardoor je vooruit komt.’ Exact op deze manier is de laatste maand werk op ons afgekomen.

Dus het is weer tijd om het los te laten. Om die verdomde angst los te laten. Loslaten is magisch. Zodra je écht loslaat, staat datgene wat je wilt direct voor de deur!

Meer informatie over burnout, klik hier www.burnin.nl

Advertenties

HSP: ik durf geen ‘nee’ te zeggen

IMG_8833.JPG

Het daadwerkelijke nee zeggen is niet zo moeilijk en zwaar als het lijkt. Hooggevoeligen zien massaal op tegen het nee zeggen. Soms zijn we er niet eens bewust van dat we het eigenlijk niet willen. Tja, hoe kom je er dan op om nee te zeggen?

Deze mogelijkheid van reageren op een voorstel of uitnodiging komt zo half onbewust of bewust omhoog wanneer je loopt in de draaimolen. De draaimolen van gedachten en gedragingen waar je niet uit lijkt te kunnen stappen. Wanneer je bewuster wordt van deze draaimolen, weet wat hier achter zit en dit los kan laten, is het nee zeggen opeens geen probleem meer. Het afwijzen van een voorstel of uitnodiging verandert in een feest. Het lucht op. Het geeft ruimte aan jezelf.

De eerder genoemde draaimolen wordt in dit artikel zo chronologisch mogelijk voor je uitgestippeld en uiteengezet. Vraag jezelf af bij welke fase je eruit kunt stappen. Vraag jezelf ook eens af wat je nodig hebt om eruit te stappen.

Aardig en behulpzaam
Hooggevoeligen zijn van nature aardig en behulpzaam. Dit is een geweldige kwaliteit, maar wel een kwaliteit waarmee je af en toe in je eigen vingers kunt snijden. De voorstellen en uitnodigingen die jouw kant op komen, komen niet voor niets jouw kant op. Deze appelleren namelijk aan jouw diepgewortelde gevoel van nodig zijn, van dienst kunnen zijn en gewaardeerd willen worden om wie je bent en wat je kunt.

Voorstel in overweging nemen
Je wordt bijvoorbeeld gevraagd om mee te werken aan een nieuw programma of om in te vallen voor je afwezige collega. Wat doe je? Zeg je zonder nadenken direct ‘ja, ik doe het’ of geef je jezelf nog even tijd om je agenda te checken en je gedachten erover te laten gaan. In de eerste situatie willen ze waarschijnlijk een rap antwoord, dus waarschijnlijk zeg je ‘ja, ik doe het’ met als gevolg dat jij ‘s avonds uitgeput op de bank ligt. Nergens meer zin in en al helemaal geen luisterend oor voor wie of wat dan ook. In de tweede situatie heb je misschien nog wat tijd om na te denken. En deze benut je natuurlijk! De draaimolen begint te draaien.

Behoefte om te overleggen
Hooggevoeligen (overigens ook niet-hooggevoeligen) bespreken vervolgens de situatie met derden: vrienden, familie of collega’s. Zonder dat je het in de gaten hebt, heb je het alle dagen over wat je moet gaan beslissen. Wat ga je doen? Past het voorgestelde in je agenda, je doelstellingen voor de komende tijd? Alles wordt in detail besproken: je hebt meer informatie, maar ook worden de eerste zaadjes voor twijfels gezaaid. Plus, je bent nog steeds aan het lopen. De draaimolen draait. De situatie vraagt energie. Zuigt energie.

Twijfels, twijfels, twijfels
Alle gesprekken vinden hun weg in de denk- en draaimolen. De nieuwe informatie en verschillende meningen bieden stof tot nadenken. Zelfs nadat je alle voor- en nadelen op een rijtje hebt gezet is het nog niet duidelijk. Wel of niet. Wel of niet. Bij twijfel niet doen. En, ja, je twijfelt behoorlijk, maar om dan te luisteren naar dit verstandige stemmetje? Hmmm…nee, nog niet. (nee-zeggen tegen jezelf is vaak zo makkelijk!) In deze fase loop je het risico jezelf helemaal niet meer te voelen. ‘Doordat ik meega met de meningen van anderen weet ik niet meer wat ik zelf wil’, is een veel gehoorde uitspraak onder hooggevoeligen.

Behoefte aan bevestiging
Alsof je al niet genoeg te verwerken hebt, blijft de behoefte aan meer informatie. Zou je het antwoord kunnen vinden in artikelen of boeken, het bijwonen van die ene beurs of conferentie of wanneer ze akkoord gaan met jouw voorwaarden? Zou je het dan doen? Of toch niet? Bevestiging is waar het in deze fase om draait. Je wilt aan de hand van nog meer informatie weten of je wel of niet de juiste beslissing neemt. Ondertussen ben je nog aan het lopen, misschien wel aan het rennen, de draaimolen draait. Nu begin je te voelen dat de beslissing zwaar op je schouders weegt.

Schuldgevoel vermijden
Wat zou er nog meer op je schouders mee wegen? Zou dat eventueel het welbekende schuldgevoel zijn? Het vervelende en knagende schuldgevoel dat de kop op kan steken als je nee zegt? Als je kiest voor jezelf. Nee, kiezen voor jezelf is egoïstisch, je kwetst de ander, je komt over als een onaardig persoon en de volgende keer vragen ze je zeker weten niet meer. Vraag eens aan jezelf welk rot gevoel jij wilt vermijden door altijd maar voor ieders wil te buigen? Gaat dit rot gevoel wel op voor de situatie waarin je je nu begeeft of is het oud zeer waar je je door laat leiden? Als je nu eens stil staat bij waar je qua denken en doen doorheen bent gegaan, vertraagt de draaimolen zijn tempo.

Heb jij het écht nodig?
In dit tempo kun je even ademhalen. Kun je eens voelen wat jij voelt. Wat wil jij? Heb jij het écht nodig om mee te werken aan dit programma of in te vallen voor een collega? Ze kunnen toch ook een keer iemand anders vragen. Jij hebt het al druk genoeg. En om overzicht te behouden in je eigen leven en vooral om jouw energiepeil te bewaken is het goed voor je om eens nee te zeggen. Het is niet meer een kwestie van durf. Het is een kwestie van kiezen voor jezelf. Als je hier werkelijk achter staat en voelt waar je het voor doet, is nee zeggen opeens een stuk makkelijker. Nee zeggen kan. Nee zeggen mag. En nee zeggen lucht op. De last mag ook van jouw schouders af vallen.

Loop je hier ook tegenaan? Ga voor een introductiesessie van 1.5 uur om jouw thema’s onder de coaching-loep te leggen! Klik hier door voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Reizen door de tijd

Is het werkelijk zo, dat de tijd ouder maakt?
Nee, nee, dat is niet waar , de tijd gaat niet voorbij.
Wijzelf zijn het, die door de tijd gaan.

Omdat we met z’n allen de afspraak hebben dat het een bepaalde datum is, of een bepaald uur, wil dat nog niet zeggen dat de tijd zich daar iets van aan trekt. Alle natuurlijke processen hebben hun eigen tijd. Levens van mensen, dieren en planten hebben hun eigen verloop. We proberen een proces soms in een keurslijf van data en uren te persen. Maar onze gevoelens kijken zelden in onze agenda of er een gaatje vrij is. Op 1 januari moet mijn verdriet maar over zijn, vertellen we onszelf, nu heeft het lang genoeg geduurd.

Geloof jij het? De tijd zal het leren……..

Happinez Kalender 2010

Frisse Relatiestart: Neem je Liefdesleven onder de Loep!

Relatie -evaluatie
Het nieuwe jaar is al een eind op weg. Inmiddels heb je natuurlijk al je huis uitgemest, je financiën op orde gebracht en enorm veel vrienden gemaakt op de sportschool! Wat ontbreekt er aan dit plaatje? Jawel, ons liefdesleven. Het geluk wil dat ik een partner heb die hier om had gevraagd: “Chung, zullen we even gaan zitten om te bespreken wat we het afgelopen jaar hebben meegemaakt en wat we beter kunnen aanpakken?” “Ja, natuurlijk!”, antwoord ik. Zo gezegd, zo gedaan.

Strategische aanpak voor stellen
Een manier om de relatie-evaluatie te laten plaatsvinden is om allereerst met elkaar te bespreken welke punten besproken moeten worden: werk, studie, huishouden, seksleven, agenda, financiën etc. Vervolgens maak je een prioriteitenlijstje, zodat er niet de hele tijd van de hak op de tak wordt gesprongen.

Wij begonnen met het bespreken van werk en gingen ons rijtje af. Het kan zijn dat je nog een relatie-evaluatie moet inlassen, omdat je niet alles besproken krijgt. Na een half uur riep mijn partner enthousiast: “Dit werkt. Het geeft overzicht en creëert nieuwe focuspunten voor mij.” En als je het echt goed wilt doen, noteer je de gemaakte afspraken en maak je een afspraak om over een half jaar de boel weer eens te evalueren!

Lees het volledige artikel op soChicken.

Een ideale setting voor Persoonlijke Groei

Heerlijk rustgevend!

Heerlijk rustgevend!

Op 3 en 4 september had ik wederom een blok Provocatieve Coaching in Nijmegen. De tweede opleidingsdag begon ik na een prachtige rustgevende boswandeling. Met een leeg hoofd begon ik aan een dag vol met persoonlijke ontwikkeling. Uitdagen als provocatieve coach en jezelf laten uitdagen. Ik zal je zeggen dat mijn problemen op een gegeven moment opraken. Al het grote verdriet en woede zijn inmiddels de revue gepasseerd en wat blijft er dan nog over? Jawel, finetuning!

Er is altijd wel wat. In elke fase van je leven gebeurt er wel iets waar je eventueel tegenaan kan lopen. Doordat bij mij de grote problemen even ‘op’ waren, bracht ik een ieni -mini probleempje in. Heb je ook weleens dat je je druk maakt over de gezamenlijke agenda indeling met je partner? Ik ga al in mijn hoofd zitten malen over mogelijke oplossingen, terwijl ik beter kan besluiten om het even met hem aan te kaarten, zodat ik er niet zoveel over hoef na te denken. Dit inzicht kan je zonder coaching natuurlijk ook wel verzinnen. Alleen gecoacht worden, geeft je net dat cruciale beetje extra. Met dit ‘beetje’ verwijs ik naar een verandering in de gevoelsbeleving. Ik kon het ‘nadenken’ werkelijk loslaten wat voor ruimte in mijn hoofd en gedragingen zorgde. Heerlijk!