Ouderschap: op de fiets doen alsof hij autorijdt

Dían is nu 17 maanden. Hij leert zichzelf zoveel, ik hou het niet meer bij. Met deze blog zet ik even alles op een rijtje wat mij vooral de afgelopen week en de weken ervoor is opgevallen.

Over Dian en zijn blauwe beker; ik vroeg aan hem waar zijn blauwe beker was, terwijl we in de woonkamer stonden. Met rappe passen liep hij naar de keuken, schoof een aantal potten in de voorraadkast opzij en jawel, daar stond de blauwe beker. Ik sta er versteld van hoeveel hij begrijpt. Hij begrijpt alles wat we tegen hem zeggen.

Onze nieuwsgierige jongen is een klimmer. Hij klom laatst op de eetkamerstoel en sindsdien klimt hij vanaf de eetkamerstoel op de eettafel. Hij gaat graag naar buiten, schoenen aan en hupsakee. Hij eet het liefste zelf waardoor hij alles onder knoeit. Met dit warme weer is het des te makkelijker om hem dan maar even uit te kleden, zodat hij vrijuit een nectarine kan eten en zelfs zijn haar kan ondersmeren.

Dían heeft overal geluidjes voor, maar de enige woorden die hij tot nu toe heeft gesproken zijn “mama”, “bobo” en “opa”. Opa Willem was natuurlijk heel trots en wij (Amé, ik en oma Hetty) waren er helemaal stil van. Hij pakte het bierglas van opa op en zei heel bewust “opa”.

Hij speelt graag met Amé. En het zijn de spelletjes die Amé verzint. Zij staat op knieën en handen en hij gaat op haar zitten. Of zij staat en hij houdt haar kleren vast en loopt achter haar aan. Als Amé bij mij op schoot zit is hij het er niet mee eens. Dan gaat hij wijzen en schreeuwen. Als hij “melkie melkie” wilt en Amé is bij mij in de buurt krijgt ze een klap.

Hij probeert zijn sokken en broek zelf aan te doen. Hij pakt Amé tassen en brengt het hengsel over zijn hoofd en tilt het weer over zijn hoofd om zich ervan te ontdoen. Amé deed kattenbrok (paardje rijden op schoot) met Arnold en Dían vond dat heel erg leuk. Hij wilde het ook.

Dían pakte voering uit koekiemonster en ging in de hoek bij de router zitten. Hij had de voering in beide handen en ging op mierenjacht. Hij boog zijn hoofd voorover om de mieren te spotten. Ik vertelde dit verhaal aan Arnold en Dían stond erbij. Daarna liep ik naar de woonkamer en zag hoe hij wederom voering uit koekiemonster aan het pakken was. Hij reageerde op het verhaal dat ik aan Arnold vertelde.

In de speeltuin laat hij goed van zich horen. Waar hij een paar maanden geleden over zich heen liet lopen, maakt hij nu duidelijk wat hem niet zint. Het zint hem niet als een andere jongen (+/- 6 jaar) achter het stuur kruipt van een jeep waar hij had gezeten. Ook als een meisje van 2 jaar op een rode race auto gaat zitten, laat hij van zich horen. Zij stapte eraf en hij kroop weer achter het stuur.

Pasgeleden klom hij op een plastic mini-glijbaan toen ik het niet in de gaten had. Ik zag nog net op tijd dat hij eraf gleed met een grote glimlach op zijn gezicht. Ook klom hij een keer op de bank en van de bank op een kinderstoel. En sinds hij klimt, draagt hij een kruk met zich mee van kamer naar kamer om op ontdekkingstocht te gaan.

Hij is gefascineerd door iphones, laptops, steps, fietsen en andere nieuwigheden. In zijn kinderzitje op de fiets met zijn handen op zijn stuurtje deed hij alsof hij auto aan het rijden was.

Overigens is hij supersociaal. Op zaterdag 24 juni zaten we in de trein van Rotterdam naar Den Haag. Hij maakte contact met een jongedame die een trekkoffer tussen haar benen had geklemd. Hij stond naast haar, hield zijn hoofd schuin en maakte oogcontact. Zij lachte terug. Vervolgens liep hij weg en kwam snel terug, hij voelde zich aangemoedigd om het contact uit te bouwen.

Drie grote vlotte mannen stonden in dezelfde ruimte met een blikje bier in hun handen. Zij waren onderweg naar Night At The Park in Den Haag. Dían zette de volgende stap, hij maakte fysiek contact door zijn rechterhand op de koffer te plaatsen. Zij demonstreerde hoe het handvat werkte. Het volgende moment zag ik zijn linkerhand rusten op haar been. De gesprekken tussen de drie mannen verstomden, zij keken toe hoe de grote baas (haha, onze charmante zoon) het contact maakte wat zij vermoedelijk graag met haar hadden willen maken.

Zie hier, van kinderen kunnen we hartstikke veel leren. Vooral in het maken van een fijn en authentiek contact in het moment. Wat een avontuur om deze dappere jongen te begeleiden in zijn leven. Ik ben benieuwd wat hij nog allemaal gaat uitspoken.

Advertenties

HSP: ontdekken en leven van jouw ZIJN

img_7284

Vanochtend, woensdag 20 juli, gaf ik mijn eerste workshop emotiemangement voor hooggevoeligen via skype. Hoewel skype een logische keuze voor mij is om een workshop te begeleiden of een lezing te geven, wilde ik het eerst testen. Ik coach namelijk al één-op-één via skype. Dat ik het spannend vond, was wel duidelijk. Het was mijn eerste workshop na het op de wereld brengen van mijn tweede kind én het was via skype. Ik had er een nachtmerrie over; over dat ik de skype workshop niet kon combineren met een feest dat gaande was, dat de internetverbinding niet goed was en dat ik niet op tijd was voor de skype workshop, omdat ik onwel was geworden en in slaap was gevallen.

Hoe ik de nachtmerrie vertaalde, was dat ik ergens een angst voelde om iets wat ik zo leuk vind om te doen te kunnen combineren met het ouderschap. Ik kwam op het idee om workshops en lezingen via skype te geven, omdat het geven van workshops op locatie momenteel niet te combineren valt met de verzorging van onze jongste. Het zou werkelijk ideaal zijn als het begeleiden middels skype mij goed zou bevallen. Vannacht ben ik één keer wakker geworden om te voeden (borstvoeding) en daarna heb ik goed geslapen. Ik viel onrustig in slaap, maar werd energiek wakker. Waarschijnlijk omdat ik uitkeek naar het nieuwe van het begeleiden van een workshop via skype.

Qua inhoud verliep de workshop zoals de fysieke workshops die ik heb begeleid. De deelnemers voelden zich op hun gemak. Hoewel er een scherm tussen zat, maakten we authentiek contact met elkaar. Waar ik aan moest wennen was dat ik in de camera moest kijken als ik hen de beleving wilde geven dat ik hen recht in de ogen aankeek. Ik wisselde af tussen het lezen van hun non-verbale communicatie op het scherm en tegen een groen lichtje (de camera) aankijken waardoor ik hun gezichtsuitdrukkingen niet zag. Het was even wennen, maar op een gegeven moment ging het automatisch.

Voor deze eerste keer had ik vier deelnemers uitgenodigd. Drie vrouwen en één man hadden zich aangemeld. Ze kwamen uit Gorinchem, Amsterdam, Poperinge in België en iemand wonend in Duitsland in de buurt van de Nederlandse grens. Dat iedereen ver uit elkaar woonde en ver van mij (Den Haag) woonde, tekende direct het karakter en potentieel van skype. Deze eerste keer is mij goed bevallen en ben van plan het vaker te organiseren. Zoals in real live workshops zijn trauma’s in het leven aangestipt, werd er hier en daar een traan gelaten en hebben we samen gelachen. De focus op van de workshop lag op het beantwoorden van de vragen: ‘Waar word je blij van?’ en ‘Waar ben je goed in?’

Elke deelnemer was op weg naar het ontdekken en leven van hun ZIJN, hun werkelijke ik na het loslaten van blokkerende patronen, gedachten, gedragingen en energieën. Nogmaals dank voor jouw aanwezigheid, inzet en bijdrage aan deze eerste keer. Op naar een energiek hooggevoelig leven. Leef, heb lief en deel jouw talenten.

Blijf op de hoogte van de Orchid of Life Agenda, klik hier en abonneer je op onze evenementen. 

Connect & Play Teambuilding door Arnold Baldé


Arnold Baldé en zijn filosofie Connect & Play

Wie is Arnold Baldé?

Een capoeira leraar, een cabaretier, een schrijver én vooral iemand die gek is op spelen en het maken van authentiek contact, waar ik ook kom.

Wat ervaar je als je voor een groep mensen staat?
Ik voel dat ik mensen raak met mijn authentieke en speelse presentatie. Ik heb veel plezier, alles stroomt en ben verbonden met mijn gevoel en intuïtie. Op het podium of voor een groep mensen weet ik op één of andere manier altijd wat ik moet zeggen of doen om beweging in de groep te krijgen. Beweging in de groep als geheel, beweging in lichaam en geest van het individu. Dit ervaar ik als puur genot. Dat ik mijn blije zelf kan zijn en dat de mensen in de groep daar blij van worden.

Wat breng je teweeg in een groep mensen?
Tijdens een teambuilding training gingen 400 mensen zingen, klappen en spelen. Allemaal met een lach op hun gezicht. Na afloop van een andere teambuilding training kreeg ik als feedback van één van de deelnemers; ‘Het was echt heel leuk! We hebben veel plezier gehad met de muziek. Wat een goede sfeer! Dat terwijl we elkaar niet eens kenden!’ Ik dacht dat ze van dezelfde afdeling kwamen en elkaar juist wel kenden.

Wat is de Connect & Play Teambuilding?
Om het beste uit een groep te halen dienen we te beginnen bij de kern; het individu. Connect & Play verbindt mensen eerst met zichzelf daarna met de ander, en vanuit deze basis met de groep. De potentiële synergie van de groep begint pas te werken als elk individu zich vrij, sterk en positief voelt en gedraagt.

In grote lijnen ziet de Connect & Play Teambuilding er zo uit:

  1. Goede sfeer neer zetten en groep verbinden met humor, improvisatie, positiviteit en autenthiek contact.
  2. Interactie met groep door vragen te stellen. Doel is om mensen te laten praten om de groepsdynamiek te ontdekken. Waaronder de positiviteit-negativiteitsbalans en de huidige rolverdeling en andere kenmerken van de groep en/of individuen.
  3. Huidige groepsdynamiek positief veranderen via Connect & Play oefeningen en spelletjes. We werken in groepen, koppels en solo. Aan bod komen; positieve communicatie, benutten van talent en potentie, de speel-mindset, en creativiteitsboost.

Arnold is oprichter van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

HSP: versterk jouw aanwezigheid

10288805_499380166840349_8914422513685937314_n

Afgelopen zondag vond in Utrecht de twaalfde editie plaats van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Tijdens zo’n workshop komen er ontzettend veel verhalen en tips voorbij. Vandaar dat ik tijdens mijn introductie altijd noem dat de deelnemers niks op hoeven schrijven. Na afloop van de workshop stuur ik namelijk een e-mail met een document met momenteel wel 34 tips die ik heb verzameld door het geven van deze workshops. De tips zijn op een korte en krachtige manier omschreven met het doel dat je minder tijd kwijt bent aan het lezen ervan en het vooral gaat om het toepassen. Sta stil bij jouw hooggevoeligheid en versterk hiermee jouw aanwezigheid!

Het geven van deze workshops ervaar ik als een uitwisseling van persoonlijke verhalen waar je wat aan hebt. Telkens weer komen er mensen bij elkaar die gedurende deze drie uren zich op een authentieke wijze met elkaar verbinden. Authentiek contact heeft het grote liefdevolle effect dat mensen ter plekke gaan groeien. Dit keer was er iemand aanwezig met wie ik een bijzondere klik had. Ik merkte op dat wij veel oogcontact hadden. Ik voelde dat zij mijn interventies als coach begreep. Dat gaf mij vleugels. Bij aanvang van de workshop plaatste zij de opmerking dat ze niet zoveel heeft met de term hooggevoeligheid, omdat ze gelooft dat iedereen de rust nodig heeft om zichzelf op te laden. Hier ben ik het volledig mee eens.

Dankzij haar opmerking heb ik voor het eerst tijdens een workshop gedeeld hoe ik hierover denk. Ik ben er namelijk van overtuigd dat iedereen hooggevoelig is. Je wordt hooggevoelig geboren en of jouw gevoeligheid in dit leven volledig tot zijn recht komt, is afhankelijk van vele factoren. Eén hele belangrijke factor is hoe de opvoeders in jouw omgeving omgaan met jouw behoeften en talenten. Met opvoeders verwijs ik naar de ouders, de leerkrachten en ieder persoon die betrokken is bij de opvoeding.

Wil je een keer meepraten tijdens deze workshop? Wees welkom! Klik hier voor de Orchid of Life Agenda. De workshop is geschikt voor een ieder die zich herkent in één van de onderstaande reacties.

‘Ik weet niet of ik hooggevoelig ben, maar de informatie over hooggevoeligheid en je verhalen op Facebook spreken mij erg aan.’

‘Ik weet al ruim 15 jaar dat ik hooggevoelig ben. Heb er nu pas last van. Ik voel me net een spons, want absorbeer veel energie vanuit mijn omgeving. Ik raak er helemaal uitgeput van en weet niet meer welke emoties en gevoelens van mezelf zijn en wat van anderen is. Ik voel mijn eigen kracht niet meer waardoor ik begin te stotteren.’

‘Het zal voor mij de eerste keer zijn dat naar iets toe ga over HSP. Dus best spannend.’

‘Ik weet totaal niet of ik een hsp’er ben en of dat te meten is. De laatste tijd ben ik me wel meer en meer gaan verdiepen in jouw stukken over HSP en het lijkt voor mij alsof er steeds meer puzzelstukjes op de juiste plaats gaan vallen. Ik loop (eigenlijk mijn hele leven al) tegen heel veel dingen aan en als ik jouw blogs lees en nu ook de youtube filmpjes bekijk, gaat er een wereld voor mij open.’

Workshop: alleen maar spel en plezier

Fotografie

Zondag 30 maart vond de eerste editie plaats van de workshop Stap in de Positieve Spiraal. Ik vond het heel erg leuk om te doen. Zaterdagmiddag begon ik met de voorbereidingen. Mijn moeder was hier en terwijl zij met Amé in de binnentuin was, ging ik aan de slag. Maar eerlijk gezegd was ik wel een beetje zenuwachtig. Tot dat moment had ik geen tijd gehad om de workshop voor te bereiden. Hoe ga ik het in hemelsnaam aanpakken? Ik had nog geen idee, maar ik maakte mezelf leeg om inspiratie te ontvangen. In plaats heel gefocust te werken aan de inhoud van de workshop ging ik bezig met de administratie van capoeira en coaching.

Het volgende moment stonden mijn zusje en een goede vriend van haar bij ons in huis. Ze kwamen spontaan langs. De manier waarop hij contact maakte met Amé was fantastisch, tot aan het geniale toe. Er was helemaal geen ijs dat gebroken moest worden. Zijn aanwezigheid, zijn hele zijn in denken en gedrag was gericht op het maken van authentiek contact met Amé. Hij maakte contact op een spelende wijze. Toen ik hem zag, dacht ik bij mezelf ‘als ik net zo in mijn element zit als hij, gaat die workshop me lukken’. Gewoon mezelf zijn, bij mijn eigen kracht blijven en de workshop de volgende morgen voorbereiden in de trein onderweg naar Utrecht.

Zo gedacht, zo gebeurd. De onderdelen die ik in de trein in mijn notebook uitschreef, waren een mengelmoes van wat ik ter plekke verzon en wat de dag ervoor in me op was gekomen. Tot mijn verbazing zat ik in de fotografie ruimte. Deze ruimte paste goed bij het karakter van deze workshop. Er hingen heel veel foto’s aan de wanden. De inspiratie en gevoelens spatten van de muren af. De workshop heb ik uiteindelijk gegeven aan vier deelnemers. Eén deelnemer was niet meer gekomen. Dat vond ik niet leuk, maar goed, kan gebeuren. Ik herstelde me snel en gaf de workshop zoals ik deze altijd geef; helemaal in mijn element.

Wat kan ik zeggen over de inhoud van deze workshop? Tijdens en achteraf had ik een heel sterk ‘YES’ gevoel. Het was waanzinnig leuk om de deelnemers te verrassen, hen vanuit een staat van verwarring op te zien klimmen en te horen lachen. Ook te horen zeggen dat ze het heel moeilijk vinden om te benoemen waar ze goed in zijn en vervolgens vijf tot 10 minuten later wel te horen zeggen waar ze goed in zijn. Het leukste was dat we spelenderwijs elkaar en onszelf een stukje beter hebben leren kennen. Zonder verwachtingen, zonder oordelen, alleen maar spel en plezier. In een dergelijke staat van zijn voel je weer wie je bent, waar je goed in bent en welke kant je op wilt. Het begint met kleine stappen en elke stap is genieten zolang je jezelf toelaat ervan te genieten.

Yep, deze workshop zal zeker nog een keer op de Orchid of Life Agenda verschijnen! Kom je dan ook spelen?

WOW!! Ontvangen van mooie complimenten

tulpen

WOW, wow en nog eens wow. Dit was inderdaad het enige wat een uur geleden door me heen ging. Ik sprak een dame die graag wilde weten of er nog plek was in de workshop van aankomende zondag in Utrecht. Ja, hoor, je bent welkom. Goed, ze zou komen. En hierna brandde ze los. Eergisteren heeft ze haar diploma kindercoaching gehaald, gisteren heeft ze zich ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en er moet nog heel veel gebeuren, maar ze heeft er zin in.

Ze heeft nog zes dienstjaren te gaan en ze wilt deze tijd volledig wijden aan kindercoaching. Ze is hooggevoelig en ze heeft twee zoons en een kleinzoon die hooggevoelig zijn. ‘Ja, ik kom met een rugzak, niet haar spreekwoordelijke ‘bagage’, maar een rugzak vol met hooggevoelige verhalen.’ Haar enthousiasme straalde zo via mijn oor mijn lichaam in en haar woorden doorspekt met vrolijkheid en positiviteit bleven stromen. ‘Ik volg jouw facebookpagina over hooggevoeligheid. Een half jaar geleden ben ik begonnen en ik heb al zoveel van je geleerd. (WOW!!) De komende tijd ga ik mij via workshops over hooggevoeligheid bij jou en bij nog iemand anders mij er meer in verdiepen. Mijn motivatie hiervoor is, is dat ik ook dit soort type workshops wil gaan geven. Ik zal met al mijn ‘zijn’ aanwezig zijn, maar ik kom ook voor een ‘kijkje in de keuken’.

Terwijl ik naar haar luisterde, straalde ik van oor tot oor. Zie voor je: een kind die ietwat verlegen beide armen om het been van haar moeder slaat, oogcontact blijft houden en direct erna weer loslaat en rondjes rent, huppelt en springt! Zo voelde ik me. Wat een schat van een mens. Dit was de eerste keer dat ik haar sprak en ze sprak met me alsof ze me al jaren kende. Ze rondde haar verhaal af met: ‘En, ik wil bloemen voor je meenemen, geen orchideeën, maar tulpen. Welke kleur wil je?’ Oranje, zei ik schaterlachend. ‘Dan moet ik ze nog even verven, maar dat komt goed!’ Leuk, leuk, zondag zal ik haar in Utrecht ontmoeten.

Vandaag heb ik ervaren als de Nationale Complimentendag. De dag begon namelijk al met een zeer complimenteuze e-mail van één van de deelnemers van de workshop ‘Stap in de Positieve Spiraal’ van afgelopen zondag. Tegen de middag ontving ik een telefoontje met wederom een regen aan complimenten. Ik had al zoveel fijne woorden ontvangen. En dat mijn dag dan mag eindigen met bovenstaand gesprek; authentiek contact, daar ben ik enorm dankbaar voor. De eerste persoon aan wie ik dit in geuren en kleuren vertelde, was Arnold. Hij zei: ‘Maar je bent ook fantastisch en ik ben heel blij dat ik naast jou leef.’ (liefde, oh wat fijn)

Zoals je ziet, de oranje tulpen heb ik al ontvangen! Wat een uitbundigheid, dank je wel Elisabeth.

Reis door Jezelf en ontdek de Wereld

Zoals je vast weet, luidt de visie van Orchid of Life als volgt:

De orchidee is voor mij een prachtige metafoor voor wat lifecoaching voor iemand kan betekenen. Lifecoaching is voor mij het aanwakkeren, verzorgen en begeleiden van de innerlijke kracht die zich bevindt in ieder individu. De veerkracht van de orchidee is voor iedereen weggelegd. Lees ook: De Orchidee -De Koningin onder de Planten.

Mijn missie staat niet vermeld op de website Orchid of Life. Deze wil ik wel met je delen.

Met lifecoaching wil ik bereiken dat mensen innerlijke rust en geluk in zichzelf bekrachtigd voelen en dit gevoel op hun beurt doorgeven aan de mens en de wereld op hun eigen unieke manier.

Mensen komen in mijn praktijk om te werken aan hun persoonlijke doelstellingen. Persoonlijke doelstellingen lopen uiteen van het maken van een carrière switch, effectiever willen communiceren op het werk en ontdekken waar je voor wilt gaan. Tijdens het coachingtraject komen we vaak uit op een gevoel van onzekerheid die op een bepaald moment in het leven is ontstaan. Bij het afpellen van de lagen van verdriet, teleurstelling en woede komt langzamerhand de kern en de potentie van de persoon naar boven. Dit proces is waanzinnig mooi en iets om naar te sreven. Visualiseer het leven dat je wilt leiden en met jouw kern en potentie kom je er zeker!

Wat ik voorbij heb zien komen, zijn mensen die:

– assertiever zijn geworden op de werkvloer

– vertrouwen hebben gekregen in hun huidige liefdesrelatie (jaloezie)

– de liefde van hun leven zijn tegen gekomen (hier ben ik meerdere malen getuige van geweest)

– zich professioneel gaan profileren met hun natuurlijke talenten

– een gezonde levensstijl hebben aangenomen

– verstoorde familierelaties een positieve impuls hebben gegeven

– destructieve patronen hebben doorbroken

– onverwerkt verdriet hebben toegelaten, geaccepteerd en vervolgens losgelaten

– op hun intuïtie zijn gaan vertrouwen

– woede en teleurstellingen hebben weten te verwerken

– positiever in het leven zijn gaan staan

– meer voor zichzelf wilde gaan koken en uiteindelijk 1x per twee weken op vrijwillige basis voor een groep van 20 man ging koken

– de switch maakte van een commercieel werkend bestaan naar een baan in de charitatieve sector

– voor zichzelf zijn begonnen in de vorm van een yogastudio, weddingplanner, tekstschrijver, fotografe

….en ga zo maar door!

“With realisation of ones potential and self -confidence in ones ability, one can build a better world” -Dalai Lama.