Life Coaching: verwerken van een schooltrauma

Ik ben een groot fan van Brené Brown’s werk. In het boek “Daring Greatly” vertelt ze over hoe je authentieke verbindingen aangaat door je kwetsbaar op te stellen. En hoe je een groots leven kunt leiden door je talenten te delen. Stap in die arena en ga op je bek. Je probeert het in ieder geval en je zult groeien. In haar boek deelt ze een interessant stuk over het delen van je persoonlijke verhaal. Ze geeft als tip om je persoonlijke verhaal pas te delen wanneer je de emoties omtrent het verhaal hebt verwerkt. Via deze weg sta je sterker in je schoenen en kun je eventuele negatieve reacties makkelijker ontvangen. Ik ben het met haar eens. Alleen vraag ik mij wel af wanneer ik wat nu daadwerkelijk heb verwerkt.

In mijn beleving gaat de emotionele ontwikkeling vrij lang door. In hoeverre een trauma je heeft beschadigd, heeft te maken met hoe diep het trauma tot het geestelijke, lichamelijke en energetische lichaam is doorgedrongen. En tja, hoe weten we en meten we dat?

Mijn meetlat is een gevoelslat.

Als voorbeeld deel ik mijn schooltrauma met je. Jemig, hoe lang ben ik nu al van de middelbare school? Heel lang, ik word dit jaar 38. En toch zat er blijkbaar nog wat angst in mijn lijf.

Schooltrauma
Afgelopen zondagochtend zat ik na het ontbijt op de bank en was tot niets toe in staat. Wederom voelde ik een druk op mijn borst en stijve bovenrug, schouders en nek. Amé was een tekenfilm aan het kijken en Dían was gevoed. Arnold zei heel eerlijk tegen me dat ik er niet uitzag. Ik voelde mij belabberd en begon te praten. Door zijn aandacht herinnerde ik me opeens dat ik een nachtmerrie had gehad. Het was een derde nachtmerrie op een rij over mensen die ik ken van mijn middelbare schooltijd. Ik zat nog net niet midden in de nacht rechtop bezweet op bed.

De nachtmerrie ging over mijn faalangst omtrent het vak wiskunde. Ik zat op de middelbare school en moest alles op alles zetten om het vak wiskunde te halen. In real life was ik voor mijn VWO examen gezakt. De boosdoener was wiskunde. (nee, de boosdoener was mijn thuissituatie) Mijn hersenen wilden niet, wilden al die cijfers en formules niet begrijpen. Maar het moest. De angst was een uiting van het moeten leren van wiskunde, terwijl ik niet wilde en het gevoel hebben dat ik te weinig tijd had om de stof onder de knie te krijgen. Verschrikkelijk. Terwijl ik hierover vertelde huilde ik de angst en het verdriet eruit. Het kwam van ver. Hierna voelde ik mij lichter op mijn borst. Alle gespannen lichaamsdelen voelden ontspannen aan.

De nachtmerrie kwam twee keer voorbij. Na de eerste keer was ik half bewust en sprak mezelf toe: je bent geen leerlinge meer, je werkt al. Je hoeft nooit meer wiskunde te doen. Het voelde namelijk echt alsof ik weer die jong volwassene was, weer wiskunde moeten doen. Gatverdamme. Ik walg ervan. Ik walg van het moeten van iets wat mij niet van nature afging. Mijn toespraak hielp niet, want de nachtmerrie en hetzelfde gevoel kwam in volle glorie terug. Voor een tweede maal was ik die super nerveuze en gespannen leerlinge. Hoewel dit een terugkerende nachtmerrie is en ik meerdere malen mij erover heb geuit, heb ik dit keer sterk het gevoel dat de angel eruit is. Hèhè.

Ik vond het interessant om te ervaren dat deze angst wederom naar boven kwam. Wat ik over emotionele ontwikkeling heb geleerd, is dat alle emotionele troep omhoog komt tijdens belangrijke gebeurtenissen in het leven. Main life events zoals geboorte, overlijden, verhuizen/emigreren, aan- en uitgaan van liefdesrelaties en vriendschappen, trouwen/scheiden en veranderingen omtrent studie en werk. Waardoor het ook omhoog komt, is wanneer je in het dagelijks leven acties uitzet vanuit kracht, liefde en dankbaarheid. Acties juist in de tegenovergestelde richting van de angst die mij vroeger klem had gezet.

Ik leef nu vanuit mijn overtuigingen in plaats van aangeleerde overtuigingen.

Na meer dan elf jaar coachen deel ik meer en meer van wat ik heb geleerd. En dat voelt gigantisch goed. Doordat het goed voelde, stroomde er heel veel liefde door mijn geest, lijf en energetisch lichaam. Het gevolg was dat ik weer een stukje van het verdriet kon verwerken. En alhoewel ik sterk het gevoel heb dat dit het laatste restje was, sta ik open voor meer verwerking. In ieder geval voel ik me zeker genoeg om het schooltrauma met je te delen. Ook al ontvang ik af en toe negatieve reacties. Mensen die direct overgaan tot veroordelen, terwijl ze mij niet kennen. Ik laat deze van me afglijden en blijf bij mezelf; in gedachten, in gevoel én in gedrag. Zoals Brené Brown zegt: ‘Als je zelf niet de arena instapt en stappen zet zoals ik deze heb gezet, dan heeft jouw kritiek geen invloed op mij’.

Wat Brené als tip meegaf voor de mensen die zeer gevoelig zijn voor kritiek is het maken van een lijstje met daarop de namen van jouw dierbaren van wie je de kritiek (mening, opbouwende feedback) wilt ontvangen. Elke keer wanneer ze kritiek van iemand ontvangt van iemand die niet op het lijstje staat en het komt hard binnen dan pakt ze dit lijstje erbij. Het lijstje van mensen die van haar houden en het beste met haar voor hebben. Ja, hun mening telt wel. 

Advertenties

Over de Facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie

11038996_670257396419291_8158937896254775521_n

In augustus 2011 richtte ik de facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie op om vanuit mijn werk en mens-zijn informatie te verspreiden over deze onderwerpen. Naast deze onderwerpen komen er geregeld updates langs over positief denken, creativiteit, een gezonde levensstijl en het opvoeden van hoog sensitieve kinderen. Hieronder lees je welke items je regelmatig voorbij ziet komen op deze pagina boordevol hooggevoeligheid, intuïtie en alles wat daar tussenin zit met een vette knipoog naar persoonlijke ontwikkeling.

1. De dag begint altijd met een “Goedemorgen” quote om het leven leuker te maken of stil te staan bij bepaalde zaken om emotionele groei te stimuleren. En als je ‘m een keer niet voorbij ziet komen, dan is er iets aan de hand, maar ik zal het zo snel mogelijk weer oppikken, want ik word er zelf ook vrolijk van.

2. HSP of HSK comment. Een uitspraak van een hooggevoelige volwassene of hooggevoelig kind die ooit met mij is gedeeld. Op de volgende blog lees je hier meer over:

https://lifecoachingdenhaag.wordpress.com/…/over-de-hsp-co…/

3. Aankondigingen van workshops, lezingen en trainingen die eraan zitten te komen: Facebookpagina evenementen. 

4. Een update of repost van de blogs waar ik op schrijf: https://lifecoachingdenhaag.wordpress.com/

5. Een update of repost van de Tumblr blog over intuïtie, synchronisch leven & boordevol tips om een hooggevoelig leven leuker en fijner te maken: http://www.hspcoaching.tumblr.com

6. Last, but certainly not least, ik en mijn hooggevoelig gezin zijn volop in ontwikkeling. Af en toe zie je ook iets over ons voorbij komen.

Dit was het. Heel veel herkenning, plezier en liefde en kracht toegewenst om telkens weer vanuit jouw authentieke zelf het leven tegemoet te treden.

HSP: versterk jouw aanwezigheid

10288805_499380166840349_8914422513685937314_n

Afgelopen zondag vond in Utrecht de twaalfde editie plaats van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Tijdens zo’n workshop komen er ontzettend veel verhalen en tips voorbij. Vandaar dat ik tijdens mijn introductie altijd noem dat de deelnemers niks op hoeven schrijven. Na afloop van de workshop stuur ik namelijk een e-mail met een document met momenteel wel 34 tips die ik heb verzameld door het geven van deze workshops. De tips zijn op een korte en krachtige manier omschreven met het doel dat je minder tijd kwijt bent aan het lezen ervan en het vooral gaat om het toepassen. Sta stil bij jouw hooggevoeligheid en versterk hiermee jouw aanwezigheid!

Het geven van deze workshops ervaar ik als een uitwisseling van persoonlijke verhalen waar je wat aan hebt. Telkens weer komen er mensen bij elkaar die gedurende deze drie uren zich op een authentieke wijze met elkaar verbinden. Authentiek contact heeft het grote liefdevolle effect dat mensen ter plekke gaan groeien. Dit keer was er iemand aanwezig met wie ik een bijzondere klik had. Ik merkte op dat wij veel oogcontact hadden. Ik voelde dat zij mijn interventies als coach begreep. Dat gaf mij vleugels. Bij aanvang van de workshop plaatste zij de opmerking dat ze niet zoveel heeft met de term hooggevoeligheid, omdat ze gelooft dat iedereen de rust nodig heeft om zichzelf op te laden. Hier ben ik het volledig mee eens.

Dankzij haar opmerking heb ik voor het eerst tijdens een workshop gedeeld hoe ik hierover denk. Ik ben er namelijk van overtuigd dat iedereen hooggevoelig is. Je wordt hooggevoelig geboren en of jouw gevoeligheid in dit leven volledig tot zijn recht komt, is afhankelijk van vele factoren. Eén hele belangrijke factor is hoe de opvoeders in jouw omgeving omgaan met jouw behoeften en talenten. Met opvoeders verwijs ik naar de ouders, de leerkrachten en ieder persoon die betrokken is bij de opvoeding.

Wil je een keer meepraten tijdens deze workshop? Wees welkom! Klik hier voor de Orchid of Life Agenda. De workshop is geschikt voor een ieder die zich herkent in één van de onderstaande reacties.

‘Ik weet niet of ik hooggevoelig ben, maar de informatie over hooggevoeligheid en je verhalen op Facebook spreken mij erg aan.’

‘Ik weet al ruim 15 jaar dat ik hooggevoelig ben. Heb er nu pas last van. Ik voel me net een spons, want absorbeer veel energie vanuit mijn omgeving. Ik raak er helemaal uitgeput van en weet niet meer welke emoties en gevoelens van mezelf zijn en wat van anderen is. Ik voel mijn eigen kracht niet meer waardoor ik begin te stotteren.’

‘Het zal voor mij de eerste keer zijn dat naar iets toe ga over HSP. Dus best spannend.’

‘Ik weet totaal niet of ik een hsp’er ben en of dat te meten is. De laatste tijd ben ik me wel meer en meer gaan verdiepen in jouw stukken over HSP en het lijkt voor mij alsof er steeds meer puzzelstukjes op de juiste plaats gaan vallen. Ik loop (eigenlijk mijn hele leven al) tegen heel veel dingen aan en als ik jouw blogs lees en nu ook de youtube filmpjes bekijk, gaat er een wereld voor mij open.’

Wanneer huilen verandert in lachen

Dit verhaal sluit aan op het onderstaande deel uit de blog ‘Authentieke interesse raakt en verbindt’

“Door Achmed, mijn buurman, begon ik al mijn gedachten en emoties te delen. Hij kwam een pakket ophalen dat overdag voor hen was afgeleverd. Hij keek me aan met een vriendelijk en open gezicht. ‘Hoe gaat het met jullie?’, vroeg hij. Aardig, ok, Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. ‘Waarom?’, vroeg Achmed. Ik gebaarde met mijn hand richting mijn hoofd dat het allemaal zware emotionele zaken zijn. Hij bleef me onafgebroken met zijn vriendelijke gezicht aankijken en zei zo goed als hij kon: ‘Psychologie.’ Dit bevestigde ik. ‘Hij wandelen. Hij veel uitrusten. Kan niet hè, vrouw, kind, straks alleen. Zielig voor jullie. Oei, die paar woorden, in combinatie met zijn krachtige inlevingsvermogen, omvatte mijn diepgevoelde angst; dat de hoofdpijn een symptoom is, dat Arnold weg komt te vallen.”

Het vervolg…Achmed’s authentieke interesse en inlevingsvermogen ging over in een opmerking over het haar van Arnold. ‘Ja, ik heb hem zien lopen. Hij veel haar nu. Haar beter afknippen. Niet goed voor hoofd.’ Ik hield mijn gezicht in een grimas en knikte vriendelijk. Is goed, ik zal het tegen hem zeggen. Dit korte gesprek had veel weg van het effect van een provocatieve coachingsessie. Ten eerste bracht hij met zijn woorden mijn angst naar boven en vervolgens maakte hij me aan het lachen! Hilarisch. Helemaal in deze context. Ik weet wel dat sommige mensen hoofdpijn kunnen krijgen van een bos (zwaar) haar; in bijvoorbeeld een paardenstaart of wanneer het héél véél haar betreft ook loshangend op hun schouders, maar dit ging absoluut niet op voor Arnold. Ik hield mijn lachen in. Mijn gezicht hield ik netjes in de plooi. Achmed bedoelde het goed en was bloedserieus, dus ik wilde absoluut niet dat hij het gevoel zou krijgen dat ik hem aan het uitlachen was. Nadat ik de deur had gesloten, vertelde ik het in geuren en kleuren aan Esther. Door de tranen heen was ik opeens schuddenbuikend aan het lachen.

Iets soortgelijks overkwam me toen ik aan een goede vriendin vertelde dat we niet naar hun bruiloft zouden gaan. Hun bruiloft zal deze zomer plaatsvinden in haar geboorteland Spanje. Begin van dit jaar reageerden we, nee correctie, ík heel enthousiast. Ik was optimistisch en dacht dat we tegen die tijd wel in staat zouden zijn om te gaan. Maar helaas, vanwege onze gezondheids- en financiële situatie kunnen we niet gaan.

Zij reageerde heel begripvol en zei heel serieus en ingetogen dat zij vorig jaar precies hetzelfde had meegemaakt! ‘Vorig jaar kon ik ook niet naar álle bruiloften in Spanje.’ Ik ging stuk. Van binnen borrelde een lach op, maar pas bij het navertellen lag ik pas echt in een scheur. Ook zij bedoelde het héél serieus en stelde zich empathisch op richting mij. Vandaar dat ik mijn lach inhield. Bovendien bevond ik me in een lichte schock-toestand*: zij ze dat nou echt? Ja, ze had dit echt gezegd. Zij was zeker voor een stuk of zes bruiloften in Spanje uitgenodigd en kon zich veroorloven om naar enkele te gaan. Geweldig!! Wat een geweldige reframe.

Maar goed, hun bruiloft missen we, maar ik ben nog steeds optimistisch. Ik zou zeggen ‘op naar Equador in maart 2013’ wanneer een ander stel vrienden van ons gaat trouwen in Quito.

*Note: een effect van provocatief coachen is dat de coachee zich licht geschockeerd of verward kan voelen door absurde provocatieve opmerkingen en gedragingen van de coach. Kort hierna kan de coachee in lachen uitbarsten, zich opgelucht voelen of meldt dat hij/zij een ‘aha-erlebnis’ had. De coachee is na een dergelijk moment vaak in staat om meer informatie uit de doeken te doen. Zaken waar men zich eerder voor schaamde worden gedeeld.

Authentieke interesse raakt en verbindt

Gisteravond heb ik ontzettend veel gehuild. Tranen met tuiten. Esther was er. Ik had om 16.00 uur besloten niet naar capoeira te gaan. Later op de middag had ik nog getwijfeld, maar het werd ‘m toch niet.

Mijn hoofd was wazig. ‘s Middags, terwijl Amé haar middagdutje deed, was ik even op bed gaan liggen, maar kon niet slapen. In plaats daarvan heb ik diep in- en uitgeademd. Tijdens het ademhalen voelde ik de pijn op mijn rug. Ik heb een aantal keren door de pijn heen geademd en ben daarna naar beneden gegaan om te schrijven.

Amé werd kort hierna wakker. Ik heb het zo leuk mogelijk gemaakt voor Amé; een huisje onder de keukentafel inclusief matras, kussens, een bad vol met knuffels en haar boeken. Terwijl zij aan het spelen was, ging ik afwassen en koken. Rond 18.00 uur was Esther hier. Zij kan goed masseren. Ik vond het een beetje moeilijk om te vragen, omdat ze al zoveel voor ons doet. Maar ik zette me erover heen en vroeg het toch: ‘Wil je me straks masseren?’ Dat vond ze prima.

Van het masseren is het nooit gekomen. Het was ook niet meer nodig. De pijn was namelijk losgekomen, doordat onze gesprekken alle tranen in mij naar boven bracht. Het was niet mijn bedoeling om erover te praten. Ik dacht juist dat het masseren de tranen zouden kunnen begeleiden, zodat het voor haar en mezelf niet zo vermoeiend zou zijn.

Door Achmed, mijn buurman, begon ik al mijn gedachten en emoties te delen. Hij kwam een pakket ophalen dat overdag voor hen was afgeleverd. Hij keek me aan met een vriendelijk en open gezicht. ‘Hoe gaat het met jullie?’, vroeg hij. Aardig, ok, Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. ‘Waarom?’, vroeg Achmed. Ik gebaarde met mijn hand richting mijn hoofd dat het allemaal zware emotionele zaken zijn. Hij bleef me onafgebroken met zijn vriendelijke gezicht aankijken en zei zo goed als hij kon: ‘Psychologie.’ Dit bevestigde ik. ‘Hij wandelen. Hij veel uitrusten. Kan niet hè, vrouw, kind, straks alleen. Zielig voor jullie. Oei, die paar woorden, in combinatie met zijn krachtige inlevingsvermogen, omvatte mijn diepgevoelde angst; dat de hoofdpijn een symptoom is, dat Arnold weg komt te vallen. Deze angst speelde de laatste dagen door mijn systeem, omdat ik aan het rouwen was. In deze fysieke en geestelijke verzwakte staat, kon ik niet anders dan de angst op Arnold projecteren. Hij stond op het punt om les te gaan geven en het enige wat ik kon uitbrengen was: ik wil dat je blijft. Je komt wel terug hè!

Zo deelde ik nog veel meer. Achteraf ben ik enorm blij dat Achmed’s authentieke interesse en inlevingsvermogen mij net dat extra zetje gaf om te praten. Uiteindelijk ben ik ‘gemasseerd’ met woorden en een luisterend oor. Het verdriet heeft doorgang kunnen vinden en dat maakt de boel een stuk lichter en behapbaarder.

Alle emoties mogen er zijn. Zodra, vooral, pijnlijke emoties de ruimte krijgen, zijn ze ook zo weer weg. Een diepere emotionele laag wordt aangeboord en/of andere emoties kunnen worden benoemd en geuit. Het is een levensverrijkende weg die ik bewandel, maar wèl een weg die behoorlijk pittig is. Gelukkig weet ik waarvoor ik het doe! Vrijheid. Pure geestelijke, lichamelijke én spirituele vrijheid.