HSP Coaching & Rebirthing: wat mijn werk bijzonder maakt

Jaren geleden ontving ik regelmatig diverse uitingen van weerstand in relatie tot mijn werk. En zo af en toe ontvang ik deze nog steeds. Hieronder een reeks van demotiverende opmerkingen:

  • Jammer dat het niet wordt vergoed door de ziektekostenverzekering
  • Wanneer ik een lezing geef in Den Haag: “Dat is te ver voor mij!”
  • De sessies zijn te duur. Hoe kan je deze tarieven vragen voor het (menslievende) werk dat je doet?
  • Tijdens een workshop: “Hoe kan je mij steeds afbreken en laat je andere deelnemers wel aan het woord?” (Omdat je teveel praat en steeds weer de aandacht opeist.)

Zoals ik al aangaf komt het steeds minder vaak voor. Ik ben ervan overtuigd dat het komt doordat ik van binnen voel dat ik het leven verdien wat ik wil en waar ik plezier uit haal. Ik sta steviger in mijn schoenen en trek alleen maar lieve en prachtige persoonlijkheden aan die ik mag begeleiden.

Wat mijn werk bijzonder maakt…

  • Dat cliënten de sessies zien als een investering in henzelf en dat trajecten worden betaald door henzelf, werkgevers en verzekeraars

  • Cliënten die voor mijn begeleiding kiezen volgen mijn werk al járen via social media kanalen waarop ik actief mijn werk deel; mijn missie om hooggevoelige personen de herkenning en erkenning te geven die ze nodig hebben om te floreren

  • Zelfs wanneer ze mijn werk kennen, kan het zijn dat ze eerst kiezen voor sessies met psychologen, maar er later achter komen dat ze bij mij echt gaan voelen en dat deze gevoelsveranderingen ervoor zorgen dat hun leven verandert

  • Wat cliënten met elkaar gemeen hebben is dat ze al veel tijd hebben gestoken in het lezen van boeken om zichzelf te begrijpen. Vaak kunnen zij als beste analyseren hoe hun psyche werkt en hoef ik dat niet te doen. Ik laat hen voelen

  • Dat cliënten hun introductiesessies combineren met een bezoek aan een museum of de zee in Den Haag

  • Dat cliënten hun sessies, bezoek aan lezingen en workshops combineren met bezoek aan vrienden of een overnachting (of meerdere overnachtingen voor een reeks van sessies) in Den Haag

  • Dat cliënten hun sessies plannen op hun vrije doordeweekse dag, tijdens werktijd, een halve dag gaan werken en werk op een ander moment inhalen of een vrije middag of dag opnemen

  • Dat cliënten woonachtig in Nederland de introductiesessie laten plaatsvinden via videoskype en vervolgens een traject doen via videoskype

  • Dat cliënten die een tijd lang afreisden naar Den Haag voor de sessies besloten de sessies plaats te laten vinden via facetime of videoskype

  • Dat coachen via videoskype een onderdeel kan zijn van een coaching en rebirthing traject in mijn praktijk in Den Haag voor een tussentijdse reflectie wanneer er minder tijd is om af te reizen of juist omdat de focus van het leven meer ligt op het ondernemen en het ervaren van het leven

  • Dat ik steeds meer cliënten die buiten Nederland wonen ontvang via videobellen. Nederlands, Engels of Spaans sprekend

  • Dat ik regelmatig cliënten zie die uitbehandeld zijn in het reguliere zorgcircuit of hier teleurgesteld over waren

  • Een studente die haar sessies zelf betaalde met haar bijbaantje en vervolgens in totaal 5 uur reisde om de sessie te ondergaan

  • Om een bos rozen te ontvangen na het beëindigen van een langdurig traject, hartverwarmend

Met deze opsomming wil ik met je delen wat er allemaal mogelijk is wanneer je begeleiding van mij zou willen. Dus in plaats van te blijven hangen in weerstand en de onmogelijkheden te ervaren zou het zo mooi en verrijkend kunnen zijn als je vanuit die weerstand beweegt.

Weerstand en alle belemmerende gedachten die daaruit voort vloeien worden gevoed door angst. Wellicht met een vleugje realisme, maar in mijn beleving is het vooral angst. Ik ben ervan overtuigd dat het leven van je dromen werkelijkheid wordt als je vanuit liefde beweegt en ondertussen door je angsten heen gaat.

Leven vanuit liefde of vanuit angst is makkelijk praten. Het daadwerkelijk leven is niet makkelijk. Liefde doet en laat je leven, angst houdt je gevangen. Natuurlijk is het belangrijk om weerstand te respecteren. Weerstand wil ook alleen maar aangeven dat je er niet klaar voor bent. Dat is helemaal oké. Bewegen vanuit liefde maakt namelijk heel veel vrij en kan je zo bang maken dat je weer terug wilt naar de veiligheid die je kent. Angsten en onzekerheden die gezien willen worden. Geef jezelf de tijd, maar niet teveel want het leven wil ten volle worden geleefd.

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 


HSP: ik ben niet meer bang voor mezelf

Coaching & rebirthing ervaring van een van mijn cliënten…

Door mijn sessies met Chungmei en de begeleiding die ze me aanbood, ontvouwden zich veel aspecten van mezelf en mijn verleden. Ik wist niet dat ik hiertoe in staat was. Het waren persoonlijke zaken waar ik nog steeds aan vasthield.

Het is moeilijk om het gevoel dat je doormaakt te beschrijven als je de ‘rebirthing’-sessies ondergaat. Mijn ervaring is dat er veel spanning in mijn lichaam naar de oppervlakte kwam. Soms vond ik een release in het laten horen van mijn stem en soms rolde er een traan over mijn gezicht.

Wat in mijn ervaring Chungmei anders maakte dan andere therapeuten, is dat ik het gevoel had dat ze zo comfortabel is met het tonen van haar emoties. Ze is ook een zeer gevoelig persoon. Hierdoor voelde ik me meer begrepen op een onuitgesproken manier. Het hele proces voelde natuurlijker in plaats van een ‘volgens-het-boekje-werken‘-type benadering. Volgens mij is dat ook dè manier om het aan te pakken, omdat elke persoon anders is, elke ervaring, elk trauma en coping-mechanisme.

Ik dacht altijd dat er iets mis was met me, mijn manier van omgaan met het leven en gevoelens. Omdat andere mensen niet dachten dat iets een behoorlijk probleem. Ik vond van wel. Ik was emotioneel veel eerder geraakt door zaken die bij anderen emotioneel niet binnen kwamen. Ik dacht dat ik harder moest worden, maar was bang dat dit zou betekenen dat ik niet bij mezelf kon blijven. Ik was bang dat ik mijn manier van behandelen van mensen moest veranderen.

Maar ik kan nu zeggen dat ik nog steeds trouw ben aan wie ik altijd wilde zijn. Ik leef meer vanuit mijn eigen energie en heb controle over mijn emoties. Op een manier dat ik mijn emoties accepteer: ik mag alles voelen in plaats van te analyseren hoe ik mij zou moeten voelen of denken.

Ik was bang dat ik de rest van mijn leven aan mijn moeder zou denken en haar zou herinneren met het immense gevoel van niet kunnen ademen en pijn. Chungmei vroeg me ‘wat als je haar kon herinneren vanuit pure liefde’. Ik dacht niet dat dat mogelijk was. Maar nu ben ik in staat om dit te doen. Nog niet altijd, want ik ben er nog niet helemaal, maar nu heb ik ervaren wat ze daarmee bedoelde.

Chungmei’s bijdrage aan mijn genezingsproces en zelfacceptatie was geweldig. Haar begeleiding liet mij innerlijke wijsheid en onvoorwaardelijke liefde ervaren over hoe mijn emoties in balans te houden. Ik ben niet langer bang voor mezelf, en ik geloof ook niet dat ik te zwak ben, omdat ik gevoeliger ben voor stimuli om mij heen. Ik zie het nu als een kwaliteit en gebruik het in mijn voordeel.

Ik zou dit aan iedereen aanbevelen om het op zijn minst een keer te proberen. Misschien is het soort therapie waarvan je niet wist dat je het nodig had. Ik hoop verder te gaan op deze weg van zelfontdekking, met af en toe een klop op je deur, Chungmei. 😉

Heel erg bedankt voor alles wat je tot nu toe voor mij hebt gedaan.

Dank dat je met mij wilde samenwerken mooi mens. Het was een geweldig, inspirerend en ontroerend traject! Ik ervaar het als enorm waardevol en verrijkend om met zielen te werken die hun talenten in de wereld willen zetten. ~ Chungmei Cheng

Wil je coaching & rebirthing ervaren in mijn praktijk in Den Haag of via videobellen?

Bezoek mijn website: Orchid of Life HSP Coaching & Rebirthing
Of maak een afspraak voor een introductie sessie, klik hier voor meer informatie.

HSP Coaching & Rebirthing: ik ben bang

Ik begeleid hooggevoelige personen die rondlopen met één of meerdere angsten uit de onderstaande opsomming:

  • Bang om zich open te stellen voor een potentiële liefdespartner,
  • Bang om uit een meer dan 10-jaar durende liefdesrelatie te stappen,
  • Bang om trouw te zijn aan zichzelf,
  • Bang om boos te zijn op een ouder,
  • Bang om mensen in vertrouwen te nemen,
  • Bang om te gaan solliciteren,
  • Bang om het weer niet goed te doen,
  • Bang voor kritiek,
  • Bang om nieuwe vriendschappen aan te gaan,
  • Bang om betutteld te worden,
  • Bang voor afwijzing,
  • Bang om fysiek te ontspannen,
  • Bang om fysiek pijn te voelen,
  • Bang dat ze te oud zijn om te veranderen, een ander leven te kunnen leiden,
  • Bang om te falen,
  • Bang om niet geschikt te zijn als ouder,
  • Bang om op jonge leeftijd dood te gaan,
  • Bang om volluit te leven, om plezier te hebben.

De begeleiding bestaat uit het hebben van gesprekken en het ondergaan van ademtherapie. In de gesprekken wordt duidelijk waar je exact bang voor bent en waar het vandaan komt. Je kunt bijvoorbeeld heel bang zijn om anderen te kwetsen waardoor je niet zegt wat je werkelijk denkt. Hierdoor kun je veels te lang op een project werken waar je het niet naar je zin hebt. Je kan in een liefdesrelatie blijven hangen, terwijl je weet dat het niet goed zit tussen jullie. Je verschijnt op feesten waar je niet wilt zijn. De angst brengt je daarheen waar je niet wilt zijn.

Dat je bang bent om anderen te kwetsen kan komen doordat je als kind bent blootgesteld aan veel ruzie waar woorden heel kwetsend waren. In deze situatie heb je ervaren dat je het verdriet van de ander niet aankan, niet kan verteren. Het kan ook komen doordat je als kind aangeleerd hebt gekregen dat je niet voor jezelf kiest, maar juist voor de ander vanuit sociaal-maatschappelijke overwegingen en culture normen en waarden.

Tijdens de ademhalingssessies merk je hoe de geest in opstand kan komen, hoe de geest de doorstroming van positieve energie in het lichaam kan tegenhouden, maar ook hoe de geest in kan worden gezet om het helingsproces aan te gaan. Mensen leren hun lichaam kennen; de ene keer slaat de paniek om het hart en gedurende de volgende sessies stijgt de moed om door te ademen, om door die angst heen te ademen. Mensen verwerken hun angsten, verdriet en woede.

Angst zorgt ervoor dat je wereld vaak heel klein blijft en je het in je hoofd des te drukker hebt.

De mensen die kiezen voor mijn begeleiding zijn het zat dat hun wereld zo klein is. Ze willen durven hun wereld te vergroten; ander werk of andere vriendschappen aan te gaan. Ook worden ze moe van alle scenario’s die ze bedenken en de de mate waarin zij hun leven willen controleren.

Ik ben ontzettend dankbaar en intens blij dat ik dit werk doe. Het is geweldig om te zien hoe mensen tijdens een sessie binnenkomen met een donderwolk die om hen heen hangt, een gesloten houding, hangende ogen en ontzettend vermoeid en de praktijk verlaten met een glimlach op hun gezicht én het gevoel dat ze willen leven, dansen, springen, rennen en vliegen.

Ook zie ik mensen tijdens een ademhalingssessie ontspannen en wat die ontspanning teweeg brengt,  of anders gezegd; vrij maakt in het mentale, fysieke en energetische systeem. Je ontdoet je van zelf beperkende gedachten zoals ‘ik kan het niet’, ‘het lukt mij niet’ en ‘dit is niet voor mij weggelegd’. Je voelt weer positieve energie door je lijf stromen. Op fysiek niveau kun je letterlijk de angsten uit je lijf beven en trillen. Ook kan je voelen hoe koude energie jouw systeem verlaat. Op energetisch niveau ontdoet je je van negatieve energie, oftewel emoties die jou niet meer dienen zoals angst, verdriet en woede.

Tijdens dit emotionele helingsproces zul je beetje bij beetje jouw innerlijke kracht en een natuurlijk zelfvertrouwen gaan ervaren. Het is pittig én enorm bevrijdend.

Herken jij je in bovenstaande angsten én wil je er wat aan doen? Maak een afspraak voor een introductiesessie. Klik hier voor meer informatie.

Life Coaching: mijn grootste angst was voelen

IMG_6889.JPG

Na mijn eerste verhalen over rebirthing kreeg ik hele mooie, fijne reacties van mensen. Zelfs mensen die mij bedankten voor mijn openheid. Wauw. Zo snel? Zo snel een positieve reactie? Wat gebeurt er dan als ik veel meer ga delen? Wat gebeurt er als ik mij helemaal bloot geef? Ik heb keihard gehuild na deze vragen. Ik voel dat ik durf te voelen. Ik voel ook dat ik nog steeds een beetje bang ben. Nu juist voor positieve reacties. Kan ik al die liefde aan? Kan ik het ontvangen? O, mooi, ook net had ik een diepe huilbui. Schrijf je dat op Arnold? Ja, waarom niet? O.k.

Ik weet nog dat ik in 2014 langs het Haagse Bos fietste. Ik rook verschillende geuren van bloemen! Een heel mooi moment; ik heb dat nooit op die afstand geroken. Ik heb altijd gezegd dat mijn reukvermogen slecht was, mijn gehoor was erg goed. Nu ruik ik soms iets eerder dan mijn vrouw, terwijl zij ‘zo fantastisch goed kan ruiken.’ Verder kan ik me niet herinneren dat ik als tiener of jonge twintiger wel eens huilde om een mooi lied. Nu laat ik me erg graag recht in mijn hart raken.

Ik ben mij bewuster van mijn energie lichaam of aura en hoe dit beïnvloed wordt door mijn omgeving en mijn eigen gedachten.

Dit is nu een groot avontuur voor mij. Ik wordt steeds beter in het managen van mijn energie. Erg praktisch. Doordat ik nu beter energieën voel, kan ik gedurende de dag heel bewust keuzes maken om me op te laden, of energie van me af te schudden. Bijvoorbeeld even naar buiten gaan tijdens een feestje, 20 keer verbonden ademhalen, en weer gaan met die banaan! Of een keer extra naar de wc gaan, en daar even ademhalingsoefeningen doen. In plaats van 2-3 uur kletsen met mensen, een uurtje babbelen en dan gaan spelen: dansen, of buiten spelen.

Sinds de vele coaching en rebirthing sessies, ben ik mezelf meer gaan voelen. Ik kan bijvoorbeeld nu goed mijn grenzen aangeven: ik weet wat ik wel en niet wil. Ik weet wat voor werk ik wil doen. Hierdoor kan ik werk afzeggen zonder dat hier direct vervangend werk tegenover staat. Ik heb de laatste jaren gewerkt als capoeira leraar. Erg leuk, maar nu wil ik liever rebirthing sessies geven. Na mijn terugkomst uit Brazilië heb ik ⅔ van mijn inkomsten afgezegd, zonder dat ik direct vervangend werk had. Toch wist ik zeker dat dit helemaal goed zou komen. In de week daarna kreeg ik verschillende nieuwe opdrachten binnen.

In juni ben ik begonnen met het begeleiden van rebirthing sessies. Meteen waren er twee mensen die zich hadden aangemeld. Het voelt heel goed om dit te doen. Het was niet eens een bewuste keuze om rebirthing te gaan doen. Het is mij overkomen. Van meerdere kanten kreeg ik terug dat ‘rebirthing geven deel van mijn pad was’. Het Universum heeft een handje geholpen. Het voelt goed. Het is het hoogste en mooiste cadeau wat ik mensen nu kan geven. Zelfs mijn mooie plannen om als cabaretier en comedian op te treden moesten even in de koelkast worden gezet. Rebirthing geven en mensen helpen hun diepste geluk te voelen is fantastisch.

Ik voel me nu voor 95% vrij om mezelf volledig te uiten zoals ik altijd al heb gewild. En alleen dit al is een groot feest waard. Ik ontdekte in 2010 dat ik erg van schrijven, poezie en verhalen hield. Opvallend, want ik had altijd een hekel aan lezen, boeken en bibliotheken. Ik begon veel te schrijven: verhalen, gedichten, en ad hoc one liners. Het meeste van mijn teksten heb ik nooit durven delen. Nu, na al het rebirthen en coachen, voel ik me eindelijk goed genoeg om mijn verhalen te delen.

Ik weet dat we allemaal verlost kunnen worden van onze diepste trauma’s en angsten. Mijn grootste angst was voelen.

Ik voel nu, en leer nog steeds voelen. Nu voel ik een Arnold die durft te spreken. Die durft zijn verhaal op te schrijven. Ik voel een diep verlangen om te delen. Mijn verhalen, mijn kleine jongens glimlach, de wens om te spelen, de wens om mezelf en anderen te helen.

We willen ons allemaal gelukkig voelen, maar hoe bereiken we dat als we niet durven te voelen? Laten we leren voelen. Alleen als je je diepe pijn durft te voelen, kan je ervaren hoe het is om gelukkig te zijn. Alle emoties, alle negatieve gedachten, belemmerende patronen etcetera in je lichaam willen gehoord worden. Door jou. We kunnen allemaal hulp gebruiken. Het is geen populaire mening, maar wel waar. Wie om je heen is echt zielsgelukkig? Wie kan je in de ogen aankijken en de liefde straalt uit de ogen? Kijk jezelf maar eens aan in de spiegel. Letterlijk. Kijk jezelf aan in de spiegel. Wat zie je? Kijk je partner aan in de ogen. Een paar minuten.

Hoe voel je je nou echt? Achter de ‘ja joh, alles goed, ja druk druk druk…’ Deze ‘druk druk druk’ ontstaat in ons hoofd. Ons lichaam is de mega verzamelaar van alle stress. Alles wordt netjes bewaard en opgehoofd. Totdat druk-druk-druk zich uit in fysieke pijntjes, een burn-outje of erger nog: een ziekte. Het is niet nodig. Neem actie. Vind iemand die je kan helpen. Vind iemand die vanuit zijn of haar hart jou wil helpen. Ja, Chungmei en ik, kunnen dit zijn. We kunnen mensen die geholpen willen worden helpen. Er zijn naast ons honderden andere mensen die je kunnen helpen. Ga op zoek en vind. Gun jezelf rust. Voel je lichaam. Beweeg. Speel. Adem in.

Zo, ik heb mijn sessie weer gehad. 😉

Lees ook: Rebirthing: een weg naar heling

Ouderschap: Papaaaaa, we moeten NU echt gaan

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (48 of 48)

In deze blog leer je mijn partner Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een introductie tot alles wat hij met jou wilt delen over papa zijn. 

Wie ben jij als papa?
Ik ben vader van 1,5 kind. Mijn dochter is vijf jaar en mijn tweede kind wordt waarschijnlijk volgende week geboren. In het begin van het vaderschap liep ik vaak tegen de lamp. Ik vond dat mijn dochter stil moest zijn omdat zij keihard huilde. Ik heb erg gevoelige oren. Logisch, dacht ik. Maar goed, zij moest eten, een schone luier of een boertje laten. Ook logisch.

Ik heb veel geleerd van mijn dochter, dat spelen de bron van het leven is en wat voor irritante zeik vader ik was. Hoewel veel mensen denken dat volwassen worden een doel in het leven van een kind is. Heb ik geleerd dat kind blijven het eigenlijke doel is. Blijven spelen, willen ontdekken, creëeren, lachen, gevoelens uiten. De kind-mindset behouden is nu een doel in mijn leven als vader. Laatst was ik met mijn dochter in de speeltuin, het was al 18.00. Toen riep mijn dochter voor de tweede keer; papaaaaa, we moeten NU echt gaan, mama heeft het eten al klaar. Het gaat de goede kant op.

Hoe denk je over de ouder – kind relatie?
Een relatie is altijd een wisselwerking; geven en nemen op allerlei gebieden. Ik zie mijn dochter als gelijke; ik leer van haar, zij leert van mij. Het feit dat ik ouder ben en meer heb meegemaakt dan zij, betekent niet dat ik per se meer weet. Misschien weet zij wel meer, voelt zij wel meer dan ik, juist omdat ik meer heb meegemaakt. Heel simpel gezegd: zij is nog puur, ik een stuk minder.

Het grootste probleem van volwassenen is dat we volwassen doen. Wij volwassenen, goede, verstandige burgers, gedragen ons voornamelijk naar de sociaal maatschappelijke maatstaven. Wij geven voornamelijk door wat onze ouders door hebben gegeven aan ons. Hier zitten positieve en negatieve kanten aan. Die negatieve kanten houden ons klein. We voelen niet meer waar we echt gelukkig van worden, durven niet meer ons talent te gebruiken, hebben werk wat misschien ok verdient, maar waar we totaal geen passie voor voelen.

We zijn opgegroeid in een angstmaatschappij. Wij hebben geleerd bang te zijn. Voor onze gezondheid en de dood. Voor een slecht cijfer. Voor electriciteit. Voor vuur, de vijver, verkeer etc. Terwijl we ook met het vertrouwen en speelse motivatie van een kind de wereld kunnen ontdekken. Sterker nog, volwassenen met de kind-mindset, zijn veel creatiever en voelen zich gelukkiger.

Wat maakt jou woest als vader?
Mijn eigen opvoed fouten. Zoals vinden dat mijn dochter stil moet zijn als zij wil praten, vinden dat zij stil en recht moet zitten op een stoel, uit ‘veiligheid’ tegen mijn dochter schreeuwen ‘kijk uit!’ of ‘blijf af!’ ‘voorzichtig’! Dit is aangeleerd sociaal gedrag wat niks te maken heeft met ‘normaal’ of natuurlijk gedrag van een kind. Het is sociaal culturele bullshit, veelal gebaseerd op mijn eigen angsten. Waar ik nu gelukkig van af ben! Oef! Dat scheelt

Ik herken dit ook bij andere ouders, van de honderden kinderen die ik les geef. Bij vrienden, familie, in de supermarkt in de speeltuin, en dan denk ik ‘waaauuw, wat kut.’

Een volgende keer meer…

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Ouderschap: omgaan met angst voor zwemles

IMG_3923

Vrijdagavond riep ze mij nog voor een tweede keer terug. Dit keer om te vertellen dat ze niet naar zwemles wilde gaan. Mijn reactie was: Amé, het enige waar je nu zin in hebt, is slapen. Je bent hartstikke moe. ‘Maar mama, ik wil niet naar zwemles.’ Nu heb je natuurlijk nergens zin in. Als ik aan je vraag of je nu met mij een wandeling wilt maken, wil je dan mee? Ze schudde haar hoofd. Het was natuurlijk makkelijk om deze vraag met een “nee” te beantwoorden. Volgende voorbeeld; er staat nog een chocoladetaart in de koelkast, zullen we deze nu samen opeten? Ze schudde haar hoofd met een lichte krul om haar lippen. Nee, natuurlijk niet, ze wilde gaan slapen. Amé, ik wil graag dat je met fijne gedachten gaat slapen. Denk aan hoe fijn het is om weer thuis te zijn en in jouw eigen bed te slapen. Papa en mama zijn in de woonkamer. Ze ging al liggen. ‘Mag ik dan morgenochtend aan je vertellen of ik wel of niet naar zwemles wil?’ Ja, prima, we hebben het er morgenochtend over. Nu ga je lekker slapen, ik herhaalde het riedeltje van lekker thuis zijn en ze boog zich in een foetus houding, klaar om te gaan slapen.

Volgende ochtend: ‘Ik wil niet gaan’
Arnold vroeg waarom ze niet wilde gaan. Ze (5 jaar) wilde het niet zeggen. Arnold klonk een beetje nors en voelde haar niet. Ik stond de afwas te doen en vertelde haar wat ik dacht dat er door haar heen ging. Ik denk dat je bang bent om in het water te springen. Ik zag de vorige keer namelijk hoe bang je was. Klopt dat? Ze knikte. Oké, ik wil je een verhaal vertellen over hoe bang ik was om de theatersport workshop te geven. Het is namelijk heel normaal om tijdens het leren van iets nieuws bang te zijn. Maar als je doorgaat, verdwijnt de angst en zul je voelen dat je het kan. Een paar jaar geleden, toen jij nog een dreumes was, begon ik met het geven van de theatersport workshop aan een groep kinderen. Ik was doodsbang, zo bang dat ik het niet goed zou doen dat ik van tevoren op de bank moest liggen. Bang zijn maakte mij moe. Nadat ik drie keer zo bang was geweest voor het geven van de workshop kon ik ervan genieten. Vanaf dat moment ging het helemaal goed. Nu vind ik het heel makkelijk en geef ik een workshop waar jij zelfs aan kan meedoen. Ze knikte, begreep het.

Toch wilde ik nog een ander voorbeeld geven. Ik heb het ook meegemaakt bij capoeira. Ik vond het heel eng om met iemand in de roda te spelen. Nog steeds vind ik het niet makkelijk. Ik heb ook een keer de leidende zang gedaan en daar was ik heel erg zenuwachtig voor. Ik had thuis veel geoefend, maar vond het nog steeds eng. Doordat ik toch in de roda ging spelen en ging zingen, ben ik er minder bang voor. Amé begreep het helemaal. Door haar open gezichtsuitdrukking boog ik tijdens het afwassen door mijn knieën en deed na hoe bang ze de vorige keer was. Ik overdreef de angst op mijn gezicht, hield oogcontact met haar en zowaar boog zij door haar knieën en deed mij na met een brede glimlach. Vervolgens sprongen we tegelijkertijd het water in. (In de keuken!) Wil je nu wel gaan? Ze zei “ja”.

Rond lunchtijd begon ze er weer over. ‘Mama, ik wil geen les van een meester. Ik wil geen les van meester Ed.’ Heb je weleens les van hem gehad? ‘Nee, maar ik heb hem wel les zien geven aan de andere groep.’ Weet jij zeker dat hij les gaat geven? ‘Nee, de juf heeft niet gezegd wie les gaat geven.’

Aha, papa heeft ook zoiets meegemaakt bij de ESH. Hij vertelde dat François les zou geven en dat er een aantal kinderen waren die alleen maar les van meester Vitamina wilden, anders zouden ze stoppen. Meester Vitamina/ papa vertelde aan hen dat ze de nieuwe meester een kans moeten geven. Iedere juf en meester geeft op een andere manier les. Natuurlijk mag je je voorkeur hebben, maar het is in deze situatie nog geen reden om niet naar de zwemles te gaan. Ze begreep het en had ook geen behoefte om ertegenin te gaan. Thema was afgesloten. Tijdens de zwemles heeft ze enorm veel lol gehad met meester Raymond. Een volgende keer wilt ze weer les van hem! Bovendien was ze blij dat ze naar de les was gegaan. Geweldig. Ik kreeg nog een compliment van Arnold over hoe ik het had aangepakt. Vond het ook fijn om zelf nog een paar keer stil te staan bij mijn aanpak. Het had gewoon gewerkt. Haar angst erkennen en uitleggen van hoe je met angst om kunt gaan, heeft geholpen!!

HSP: meisje, wat ben jij gevoelig

10426796_632621836849514_1737437360648695895_n

Aanstaande zaterdag 11 april geef ik de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Den Haag. Geïnteresseerden konden een motivatiebrief inzenden om een kans te maken op deelname aan deze workshop. Uit de inzendingen heb ik acht deelnemers uitgenodigd. Na de sluitingsdatum van het inzenden van de motivatiebrief ontving ik een aantal e-mails van dames! (waar zijn toch de hooggevoelige heren?) met de vraag of ze aan deze workshop konden deelnemen. Wat een welkome verrassing! Natuurlijk, de ruimte die ik had afgehuurd was groot genoeg.

Hieronder de motivatiebrieven van twee deelnemers:

“Op mijn 16e kwam er een vrouw naar me toe en die zei “meisje, wat ben jij gevoelig ” waarop ik haar ietwat vreemd aankeek. Ze raadde mij het boek aan van Elaine N. Aaron en dat heb ik toen gekocht. Er werden heel wat dingen duidelijk en heb dat boek ook met heel wat tranen gelezen. Ik was niet anders zoals mensen vaak zeiden ik was niet raar wat ik mezelf vond; ik was een hooggevoelig persoon. In de loop der jaren heb ik mijn leven steeds iets meer daarop aangepast en begin ik mezelf steeds beter te begrijpen. Ik ben inmiddels 33 en heb een lieve man en twee mooie zoontjes waarvan in de leeftijd van 2,5 en 6 maanden. Ik leef nog veel in gedachten en zou het graag iets makkelijker naar buiten brengen zonder dat ik bang ben wat iedereen van me vindt. Ik ga ook helemaal op in het verzorgen van mijn man en kinderen en kan moeilijk voor mezelf kiezen in de trant van “als zij gelukkig zijn, ben ik dat ook”, maar ik weet dat als ik gelukkig ben, zij dat ook van mij worden. Daar worstel ik nog weleens mee.”

“Gevoelig? Ja, dat ben ik. Hooggevoelig is kennelijk anders; iets waar je behoorlijk last van kunt hebben. Een vrijwilliger met wie ik samenwerk in het theater weet het zeker: jij bent hooggevoelig!

De burn-out die er dan ook wel bij zal horen, heeft mijn kwetsbaarheid pijnlijk bloot gelegd. Dag in, dag uit verkeerden mijn hoofd en daarmee mijn lijf in een staat van paniek. Toch nam ik belangrijke beslissingen. Beslissingen die mijn leven overhoop hebben gegooid. Inmiddels ben ik een compleet nieuwe weg ingeslagen. Ik ben 50+ , volg een opleiding in de zorg, en worstel dagelijks met mijn kwetsbaarheid. Ik doe wat ik doe vol overgave, maar waar zijn mijn grenzen? Waar ben ik gebleven? Waarom durf ik mijn emoties en gedachten geen woorden te geven? Wat belet me om overtuigend ‘aanwezig’ te zijn? Dat, wat ik het liefste wil….

Van binnen verschuilt zich een intense behoefte om liefde te geven, de behoefte aan volwaardige relaties. Hoe stop ik de eindeloze gedachtestroom, of liever hoe kan ik gewoon (durven) zeggen wat ik voel en belangrijk vind en daar dan ook eens van genieten? Waarom houd ik eerst rekening met de gevoelens van de ander, waardoor ik verstrikt raak? Hoe vind ik rust om gewoon even lekker bij mezelf te zijn? Komen al deze vragen voort uit hooggevoeligheid? En is er werkelijk een manier om het licht te maken, het als een ‘talent’ te ervaren? Als een ontpoppende vlinder – kleurrijk, kwetsbaar en in vrijheid fladderend? Ik weet niet, maar de ‘opbrengsten’ van de workshop, zijn hoopvol. Zou het werkelijk mogelijk zijn?”

Nogmaals bedankt voor het inzenden van jullie motivatiebrieven. Ik kijk uit naar onze ontmoeting!

Lijkt het je wat om deel te nemen aan een workshop of training over hooggevoeligheid? Zo, ja, kijk eens op de Orchid of Life Agenda om te zien of er iets voor jou tussenstaat. 

Lifecoaching: ik wil mezelf de hand schudden

roadtrip

Ken je dat gevoel? Dat je een keer jezelf de hand wilt schudden? Om jezelf beter te leren kennen? Ik spreek mensen die zichzelf al heel lang kwijt zijn. Mensen die zich verschuilen achter hun goede en mooie leven, terwijl ze niet echt gelukkig zijn. Maar wat is echt geluk? Weet jij het? Heb jij er al kennis mee gemaakt? Echt geluk is voor mij dat ik niet meer bang ben voor mezelf. Dat ik mezelf in alle vrijheid ben. Vorig jaar was ik het jaar begonnen met het sleutelwoord ‘humor’. Dat moest voor mij de insteek zijn van 2013. Dat is gelukt. Het is gelukt omdat het mijn intentie was. Mijn intentie vertaalde zich naar het nemen van actie.

Thuis lachen we sowieso heel wat af, om de kleinste dingen. Maar in 2013 heb ik ook mogen lachen met Najib Amhali, Lennette van Dongen en Ronald Goedemondt. Wat is het gruwelijk fijn dat er mensen zijn die simpelweg de waarheid vertellen. Hun waarheid. Het bijzondere vind ik dat het delen van hun waarheid zoveel harten raakt. Iedereen wil toch lachen. Iedereen wil dag in dag uit bezig zijn met iets waar je van nature in bent geïnteresseerd. Wanneer zijn we dit kwijtgeraakt?

Vermoedelijk door teveel stress in huis, door onverwerkte emoties van ouders en opvoeders. Wanneer maak je je moeder uit voor dommerik, nadat ze jou op het nummer heeft gezet, omdat je tè druk aan het doen was? Juist! Omdat ze niet naar jou luisterde. Niet naar je vermoeidheid, je moest je aanpassen aan de sociale situatie. Waarom doen we onze kinderen dit aan? Zij leven hun leven en wij leven het onze. Wij dienen hen te begeleiden, een platform te bieden waarop zij kunnen opbloeien.

Over opbloeien gesproken; om te kunnen groeien zou het heel handig zijn als we onszelf eerst ontdoen van een aantal naargeestige belemmerende gedachten zoals: ‘Het is niet voor iedereen mogelijk om iets te doen waar je hart ligt.’ ‘Het is ook niet voor iedereen mogelijk om iets zelfstandigs op te bouwen door omstandigheden.’ ‘Tegenwoordig kost alles geld en dat houdt mij tegen om een cursus te volgen.’ Ten eerste vraag ik me af hoe je iets hebt aangepakt. Wat hield je tegen? Waar liep je tegen aan? De antwoorden kunnen je heel wat inzichten verschaffen. Ten tweede staat er tegenwoordig zoveel op het internet dat je met zelfstudie ontzettend ver kan komen. Maar vaak komt het neer op de vraag ‘Wat wil je echt?’ Als je jezelf niet kent, hoe weet je dan wat je wilt? De valkuil in deze is dat we vaak denken dat we iets willen of iets niet willen. Wat voel je eigenlijk? Waar gaat je hart sneller van kloppen?

Om het leven van mezelf en die van anderen leuker en lichter te maken, kies ik dit jaar voor het sleutelwoord ‘Zijn’. Ik ben geen lifecoach, geen capoeira kids docente, schrijver, moeder, vrouw of vriendin. Ik doe en daardoor ben ik en kan jij zijn.

Loop je al een tijdje ergens tegenaan? Maak de balans op en boek een introductiesessie lifecoaching. 

HSK: driftbuien, pijn en angst voor de dood

child

Om de twee maanden komt op de hooggevoeligheid en intuïtie facebook pagina een thema voorbij dat een extra licht werpt op hooggevoelig zijn. Juli staat in het teken van het opvoeden van hoog sensitieve kinderen. Elaine Aron schrijft dat hoog sensitieve kinderen bedachtzamer en gevoeliger zijn. Ze raken makkelijker overmand door heftige emoties dan het gemiddelde kind. Hoewel een hoog sensitief kind (hsk) vaak creatief en slim is, krijgt het vaak het label angstig, geremd of zenuwachtig te zijn. Om te voorkomen dat hsk’s nog langer als ‘probleemkind’ wordt bestempeld heeft zij een boel informatie en tips verzameld om ouders bij de opvoeding van hsk’s te ondersteunen. Naar aanleiding van dit thema plaatste ik een oproep met de vraag waar ouders met hoog sensitieve kinderen tegenaan lopen. In deze blog zal ik een reactie geven op een aantal vragen die ik heb ontvangen.

Vorig jaar november viel het kwartje bij een moeder met een dochter van vijf jaar; mijn dochter is hoog sensitief! Vanaf dat moment ging ze op internet op zoek naar informatie en heeft hiernaast de boeken van Elaine Aron aangeschaft. Zij wilt haar dochter zo goed mogelijk ondersteunen en een prettige balans vinden in de opvoeding. Het thema wat bij hen thuis vooral aanbod komt heeft te maken met kleding. Haar dochter wilt geen broeken met knopen aan, omdat de knoop niet recht gaat of blijft zitten. Sokken doet ze zelf aan, want als zij het doet, zitten ze niet goed. Ze wilt geen speld of elastiek in de haren, maar tegelijkertijd irriteert zij zich aan de losse haren die in het gezicht vallen. Een driftbui ligt op de loer als moeder de speld in het haar door wilt zetten. Dit geldt ook voor de ervaring van het hebben van vieze handen. Hiernaast kan ze niet goed tegen pijn, ze wordt hysterisch als ze valt, alles doet ontzettend veel pijn, vooral als het bloed. ‘Ga ik nu niet dood?’

Terwijl ik het verhaal van deze moeder las, las ik ook dat ze zelf al deels de oplossing voor de diverse situaties had toegepast. Op de eerste plaats is het handig om in bepaalde situaties het kind het ‘probleem’ zelf te laten oplossen. Dit had ze al toegepast bij het aantrekken van de sokken. Een kleuter is in staat om duidelijk aan te geven wat hij niet wilt, maar hij is zeer zeker ook in staat om te begrijpen dat hij dan zelf een oplossing kan bedenken. Deze tip kan je ook toepassen op het niet willen dragen van spelden en elastiekjes: ‘Ik begrijp dat je geen speld in je haar wilt hebben, maar je hebt wel last van de haren die in je gezicht vallen. Hoe wil je hiermee omgaan?’ Als er geen antwoord komt, kun je een suggestie geven: ‘Wil je het dan met je hand uit je gezicht vegen?’ Als hier geen reactie op komt of nukkig op wordt gereageerd, kun je vragen of jullie samen een oplossing kunnen bedenken. Laat hierbij de spelden en elastiekjes achterwege, want hier wilde ze niks van weten. Met je handen in het haar heel overdreven hardop benoemen tot welke oplossing jullie samen dan kunnen komen en de gekste oplossingen bedenken, zou ik toepassen. Zullen we een egel op je hoofd zetten en je haren aan de egel vastmaken? Wellicht gaat ze grinniken, komt ze zelf tot een andere oplossing en wil ze uiteindelijk misschien wel een speld in. Je weet het niet, kinderen zijn van nature speels en nieuwsgierig en als ze een flow voelen, als ze openheid voelen, kunnen zij zomaar met jou gaan meebewegen.

Driftbuien geven aan dat HSK’s de hoeveelheid impulsen die tegelijkertijd binnenkomen niet meer aankunnen. Dit kan een combinatie zijn van vermoeidheid, honger hebben en de hierboven omschreven vieze handen die bovendien niet lekker ruiken. Bedenk als ouder op de eerste plaats hoe je het jouw kind makkelijker kunt maken. Aangezien een driftbui aangeeft dat de HSK is overprikkeld, is het beste wat je kunt doen, je kind uit laten razen en ondertussen een open en steunende uitstraling naar je kind toe te hebben. Vooral als je als ouder moe bent, is dit heel lastig, omdat de driftbui keihard bij je binnenkomt en je die driftbui er niet bij kunt hebben. Neem dan een pas op de plaats en geef aan dat je het er niet bij kunt hebben. Benoem ook wat jij nodig hebt: ‘Ik ga wel even naar de keuken en als je weer met mama wilt praten, kom ik naar je toe.’ Op de tweede plaats is het belangrijk om gedragingen van jezelf als ouder die een driftbui kunnen veroorzaken niet meer te vertonen. Iets doorduwen waarvan je weet dat je HSK het niet leuk vindt, is niet de oplossing. Bedenk hoe je het anders aan zou kunnen pakken zoals omschreven in het voorbeeld over de speld in het haar.

Voor HSK’s is de ervaring van lichamelijke pijn intens, omdat het lichaam in zekere zin is ontworpen om nauwkeuriger te kunnen waarnemen en te evalueren. Wat bekend is over HSK’s is dat ze meer zien. Dit betekent niet dat hun ogen, oren, reuk of tastzin noodzakelijkerwijs beter zijn. Hoewel sommigen aangeven dat op zijn minst een van hun zintuigen uitzonderlijk goed is. Het gaat voornamelijk om de hersenen die de informatie grondiger verwerken. Deze informatieverwerking speelt zich echter niet alleen in de hersenen af, aangezien hoog sensitieve personen, zowel volwassenen als kinderen, snellere reflexen hebben (meestal een reactie vanuit het ruggenmerg), meer invloed ondervinden van pijn, medicijnen en opwekkende middelen, en vaker last hebben van een overactief immuunsysteem en allergieën. Hiernaast zijn HSK’s zich heel bewust van hun omgeving en zijn ze geïnteresseerd in de grote levensvragen. De hysterie die je HSK kan ervaren nadat hij is gevallen, begint te bloeden en ontzettend veel pijn heeft, kun je opvangen door rustig te blijven, te troosten en met kalmerende bewoordingen uit te leggen dat het goed komt. Op een ander rustig moment kun je vanuit jouw levensvisie vertellen wat dood gaan inhoudt en welke rituelen om de hoek komen kijken als de dood plaatsvindt. Ze zijn absoluut niet te jong om het aan te horen. Het is een onderdeel van het leven en je hoeft er niet bang voor te zijn.

Tip: Op de Orchid of Life Agenda staan workshops en lezingen gepland in relatie tot het opvoeden van hoog sensitieve kinderen. Klik hier om een kijkje te nemen. 

HSP: Wat is het doel van dit leven?

Mind

 

Ik heb iets met het cijfer 11. Of 1. In ieder geval zie ik heel vaak 11.11 als ik op mijn iphone of laptop kijk voor de tijd. Ik schrijf er niet veel over, maar heb er wel een keer over geschreven in de blog ‘Oneness’. Het karakter van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen van afgelopen zondag 6 april was opvallend anders dan de voorgaande workshops. Zou het liggen aan dat het de 11e editie was van deze workshop? Ik weet het niet, maar het was zeker anders dan anders.

Als coach positioneer ik mezelf als iemand die gespecialiseerd is in positieve en effectieve communicatie, zelfverzekerdheid, hooggevoeligheid en intuïtie. Dat wil nog niet zeggen dat ik alles over het voorgenoemde weet. Ik weet in ieder geval voldoende om erover te willen praten en je iets mee te geven waar je wat aan hebt. Het meest waardevolle van het geven van deze workshops is dat ik telkens meer leer over hooggevoeligheid, intuïtie en hoe mensen hiermee omgaan. Zo ook ditmaal, maar voor mijn gevoel ging het nog een stukje verder.

Na afloop van de workshop sprak ik met een deelneemster over hoe zij te werk gaat met het schrijven van haar boek. Door de gekozen verhaallijn doet ze onderzoek naar hoe het is om in Las Vegas te leven en een opleiding tot piloot van straaljagers te volgen. Zoals haar interesse om dit boek te schrijven, haar meeneemt naar diverse nieuwe werelden, toont het organiseren en begeleiden van deze workshops mij inzicht in diverse culturen, identiteiten, religies en de bijbehorende denkbeelden, hoe verschillende generaties het begrip ‘hooggevoeligheid’ ervaren en hoe bepalend taalgebruik is voor hoe iemand het leven ervaart. Allemaal heel boeiend, maar wat was nou het meest in het oog springende van deze workshop?

Hier komt het…De wereld die tijdens deze workshop voor mij openging, is de wereld van de heldervoelenden; een wereld waarin er geen aardse grenzen zijn, maar een gevoel van universele energetische eenheid. Een verbondenheid die ervoor zorgt dat je niet meer bang hoeft te zijn voor de dood. Naarmate er steeds meer werd gedeeld en heen en weer herkenning plaats vond, werd de centrale vraag die de deelnemers met elkaar verbond mij duidelijk. Een vraag die zij op verschillende manieren en op verschillende momenten in hun leven zichzelf waarschijnlijk hebben afgevraagd: ‘Wat is het doel van dit leven?’, ‘Wat is er na de dood?’, ‘Is dit aardse alles wat er is?’. Zingevingsvragen.

Naast deze centrale vraag was er nog iets anders wat de meesten van hen bezig hield: ‘Hoe kan ik het beste omgaan met negatieve emoties?’ Wanneer negatieve emoties in de buurt zijn of  zijn geweest, wordt er vaak een welbekend mechanisme aangezet: piekeren. Het hoofd draait op volle toeren. Je kunt na jaren wel zeggen dat je er heel erg goed in bent geworden. Misschien kun je er wel in gaan doceren? Over doceren gesproken. Er was een deelnemer aanwezig die graag les wilt gaan geven. Ze gaat binnenkort voor het papiertje, maar eigenlijk doet ze het al zolang ze dit zich kan herinneren. De enige die haar tegenhield, was…zij zelf. Ze geloofde het niet. Inmiddels meer en meer, dus dat gaat de goede kant op.

Na tien jaar coachen ben ik enorm gevoelig geworden voor taalgebruik. Welke woorden gebruikt iemand om zichzelf uit te drukken? De manier waarop iemand zich uitdrukt, verraadt veel over de innerlijke strategieën van het onderbewuste. Er zijn namelijk woorden, formuleringen en uitdrukkingen die iemand letterlijk heel veel stress bezorgen. En waar ik altijd erg nieuwsgierig naar ben, is waardoor het komt dat iemand op een bepaalde manier is gaan communiceren. Daar ligt de sleutel. Wil jij de deur openmaken?