Workshop: Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

communication

Wat we allemaal willen is een goed en gezond contact met onze kinderen. Het contact waar ik op doel is communicatie waar je vrolijk van wordt. Communicatie dat ervoor zorgt dat alle partijen aan hun trekken komen. Het gevolg hiervan is een huishouden waarbij alle zorgtaken en verplichtingen soepel en met een lach en een traan verlopen. Alle emoties zijn welkom, want ja, zeg nou zelf, relaties worden getekend door de emoties die erin worden gestopt. Vooral wanneer je te maken hebt met hoog sensitieve kinderen is het van belang om te weten en te begrijpen wat ze nodig hebben.

Door hun sensitiviteit krijgen ze veel informatie binnen en ieder kind verwerkt dit op zijn eigen manier. Als ouder en opvoeder is het een uitdaging én grote verantwoordelijkheid om een positief contact met onze kinderen op te bouwen. Wat kinderen nodig hebben is duidelijkheid. Tijdens deze workshop gaan we met zijn allen duidelijkheid creëren door een aantal opvoedthema’s onder de hoog sensitieve loep te leggen.

De volgende onderwerpen zullen aan bod komen:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt, grenzen aangeven,
– blijven spelen met je kind.

Wil je meer lezen over hoog sensitieve kinderen? Zie de blogs hieronder…

Communicatie: eerlijk zijn duurt het langst
HSK: driftbuien, pijn en angst voor de dood
HSK: omgaan met levensveranderingen
HSK: hoe laat ik mijn kind zichzelf zijn?
HSK: omgaan met onbegrip van de omgeving
Ouderschap: altijd blijven spelen 

Lijkt het je wat om deze workshop bij te wonen? Klik hier voor de Orchid of Life agenda en het boeken van je plek. 

Advertenties

Geven is meer liefde beleven

red heels

Bemand met de Happinez, ‘t boek Anti Glamour en nog te schrijven wenskaarten fietste ik naar Scheveningen. Dit met het idee dat ik ergens in een café zou gaan zitten met uitzicht op zee. Onderweg genoot ik van een verlaten stad; lekker door kunnen fietsen en één grootouder met kleinkind in de Paleistuin. Fietsend langs de Scheveningse bosjes zag ik een aantal hardlopers, een enkel gezin aan de wandel. In de buurt van de Keizerstraat kruiste een geklede dame op de fiets mijn pad. Ze droeg stralende hoge rode pumps. Was ze op weg naar haar kerstlunch? Rechts van me stapten een groep mensen de kerk uit. Op Scheveningen werd ik begroet door een stevige wind, kitesurfers en vele toeristen en dagjesmensen.

Terwijl ik met deze blog bezig ben, zie ik buiten een lichtblauwe strakke lucht. Het gevolg van een fijne dag met winterweer dat erom vroeg buiten te zijn. Dit was ook de reden dat ik uiteindelijk niet in een cafeetje belandde. Op een bankje boven de Sprookjesbeelden aan Zee kon ik de wind tenminste voelen. Bovendien was het een genot om de zee telkens van kleur te zien veranderen: lichtgroen, grijs, blauwe, donkerblauw. Na mijn moment met de zee fietste ik op de Gevers Deynootweg en dacht aan een opdrachtgever. Ik keerde om, stopte voor de kinderboerderij en schreef een kerstkaart. Terwijl ik de brievenbusklep na hoorde kletteren, fietste ik weg en zag één van hun zonen voor het raam zitten. De glimlach was niet meer van mijn gezicht te krijgen. En dat gelukzalige gevoel van iemand te kunnen verrassen, was overal te voelen.

De glimlach kreeg een andere dimensie, het dimensie van contact; een grootvader met twee kleinzoons wilden oversteken, het kleinste jongetje zwaaide naar me. Net op tijd zwaaide ik terug naar hen. Het deed me denken aan een oversteek-situatie in het Laakkwartier. Een autobus met een Arabisch uitziende man stopte voor ons. Wij stopten ook, omdat het verkeerslicht net op rood was gesprongen. Tegelijkertijd keken we naar het rode licht en daarna glimlachend naar elkaar. Dit soort flitsmomenten maken mij blij. Contact met wildvreemden door middel van een glimlach en het zonder woorden begrijpen van de situatie.

Op de fiets in het Stationskwartier hoorde ik iemand mijn naam roepen. Ha! Mijn neef liep daar met zijn vriendin. Leuk. Ik zal hen binnenkort zien tijdens een diner. Zo dacht ik alleen te zijn, maar het hebben van contact heeft mijn dag zeker opgefleurd. Thuis heb ik zitten lezen in de Happinez, de woorden raakten me, tranen sprongen in mijn ogen. Ondertussen aaide ik Aurora over haar bolletje, ze vroeg om meer; meer aandacht, meer liefde. Daar lag ze dan, helemaal tevreden, opgerold op haar deken. Mijn gedachten gingen naar hoeveel Aurora is veranderd, sinds ze een jaar geleden voor het laatst bij ons logeerde. Terughoudend, angstig en ze lag onder, in plaats van bovenop de bank. Ik ben dankbaar dat we onze vrienden op het laatste moment te hulp konden schieten.

Ik heb zelfs mijn excuses aangeboden, omdat ik eerder niet met hen mee had kunnen denken. Het enige wat ze wist, was dat we tijdens de kerstvakantie een paar dagen in hun huis wilde verblijven. We konden er wel zijn voor Aurora, maar wanneer, was voor ons nog niet duidelijk. Zij denkt altijd met me mee, houdt haar agenda zelfs vrij en vraagt tijdig naar de data waarop ze me kan helpen! Ze keek me aan; ‘Het is goed zo. Ik wist ook nog niet hoe ik het precies wilde aanpakken.’ Wederom voelde ik begrip, begrip voor onze persoonlijke situatie. Ze zei zoveel meer met slechts vier woorden ‘het is goed zo’. Dank je wel lieve vriendin.

Vrijheid: jouw stem laten gelden

Ik voel lichte steken op mijn linkerborst. De hartstreek. De afgelopen dagen waren weer heel emotioneel, terwijl ik nog niet eens hersteld was van alle uitbarstingen richting Arnold. Alles komt achter elkaar door. Alsof het carnaval is en alle babi pangang, foe yong hai en tjap tjoy gerechten in alle snelheid van onder het luik vandaan komen. Uitserveren! En snel. De volgende lading zal direct volgen.

Alle weggestopte, onbewust onderdrukte emoties komen naar boven. Jippiee. Weinig mensen begrijpen dit. Begrijpen waarom we ervoor hebben gekozen om hier doorheen te gaan. Nee, ik zeg het verkeerd. Het is geen keuze. Het is zo. In onze beleving is het zoals het is. De emoties zijn zo duidelijk aan de oppervlakte dat we ze niet kunnen negeren. Aan de andere kant is er ook wat voor te zeggen om deze negatieve emoties opzettelijk te negeren. Zoals een goede vriend tegen ons zei: ‘Focus op het positieve! Dan komt het allemaal goed.’

In onze beleving is het positieve het negatieve en omgekeerd. Als we ons zouden richten op het positieve zou de negatieve uitwerking ervan zijn dat we negatieve emoties negeren waardoor ze kunnen voortbestaan in ons systeem; ons hoofd, lichaam en energievelden. Ons volledig richten op alle negatieve emoties zou mentaal verwoestend kunnen zijn. Het kan leiden tot lusteloosheid en depressiviteit. Geen van beiden is goed. Wat vind je van een middenweg?

We geven elkaar de ruimte om door onze emotionele processen te gaan. Doen af en toe iets leuks wanneer de energie ernaar is en langzamerhand stroomt het werk naar ons toe. Alsof het universum ons wil verklappen dat het ‘einde’ nabij is. De balans is zich aan het hervinden. Onderwijl blijven we luisteren naar wat we voelen en laten ook ons innerlijk kind aan het woord. Echte vrijheid is immers wanneer we kunnen leven vanuit wie we werkelijk zijn. De vrijheid ervaren om onze stem te laten gelden.

Meer over burnout in ons gezin, klik hier…

Op weg naar vrede en plezier

Autumn

Ik geloof in een wereld waar vrede en plezier de boventoon voeren. Ik weet ook de manier om tot deze wereld te komen. Het is geen geheim, niet ingewikkeld en ook niet duur. Het enige wat je nodig hebt, is moed en lef om pijn onder ogen te zien. Je eigen pijn. De pijn van de ander. Maar vooral je eigen pijn. Je fysieke, geestelijke en spirituele pijn. Zodra je je eigen pijn erkent, kun je de pijn van de ander begrijpen.

We kennen allemaal wel de meest voorkomende pijnen in de vorm van irritatie, frustratie, boosheid, verdriet, teleurstelling om wat een ander onbewust of bewust heeft gedaan. Doordat je ervan doordringt bent dat de ander de oorzaak is van jouw pijn ontstaan er verwijten en beschuldigingen. Deze verwijten en beschuldigen worden vervolgens afgevuurd op de ander. Met als gevolg een ruzie of een verhitte discussie.

Degene die aan het verwijten en beschuldigen is, laat hiermee zien dat in zijn beleving de ander verantwoordelijk is voor zijn pijn. Jij laat onze vriendschap verwateren! Jij houdt geen rekening met de druk en stress die ik ervaar! Jij doet ons verdriet met jouw ziekte! Jij had veel sterker moeten zijn toen onze grootvader op sterven lag! Jij doet niet genoeg je best om werk te vinden. Hoe kan je een ander verantwoordelijk houden voor jouw pijn? Hoe kun je de verantwoordelijkheid over jouw welzijn uit handen geven? Het antwoord is simpel: het is makkelijker met de vinger naar een ander te wijzen dan deze te richten op jezelf.

In werkelijkheid zijn dit allemaal projecties van pijn dat dieper ligt verscholen in de mens. De pijn die zich bevindt in de kern van irritatie, frustratie, boosheid, verdriet en teleurstelling. De pijn waar mensen het liefst voor weglopen: eenzaamheid, angst en onzekerheid.

Het gedrag van de ander maakt de onderliggende pijn los. De verwijten en beschuldigingen maken plaats voor dankbaarheid. Wees dankbaar dat je de mogelijkheid krijgt om aan je diepste zielenroerselen te kunnen werken. Om deze pijn te erkennen, accepteren en te doorleven, zodat er geen fundament meer is voor verwijten en beschuldigingen. Dit is de weg naar een wereld waar vrede en plezier de boventoon voeren.

Misschien vertoonde ik vluchtgedrag

tea

Ben niet zo heel goed in het maken van huiswerk, nooit geweest. Maar deze opdracht bleek bijzonder moeilijk. Ik zou de oefening die ik samen met haar had gedaan tijdens de vierde sessie thuis nog een aantal keer overdoen. Er zat geruime tijd voor de laatste sessie. Toch lukte het me niet.

Misschien was ik bang, misschien vertoonde ik vluchtgedrag en misschien was het iets anders. Maar ik was nu bij mijn laatste sessie beland en ik wilde de oefening nog eens doen. Ik was vorige keer verbaasd hoeveel emotie er in mij verborgen zat. Voordat we verder gaan zijn er een aantal vragen die de coach mij wil stellen. Al snel worden de vragen moeilijker en opeens besef ik me dat we al begonnen zijn. Ik haal weer gevoelens omhoog die ik heb voor mijn overleden zus. Ik voel me boos en verdrietig om het verlies van mijn zus.

Het praten gaat iets makkelijker dan de vorige keer. Ik dacht jaren lang dat ik het verlies verwerkt had, maar er blijkt nog steeds pijn te zitten. Door te praten komt de pijn omhoog. De coach laat mij werken. Ik ga op zoek naar wat er in mij gebeurd. Dit vind ik moeilijk omdat ik niet altijd weet waar ik naar op zoek ben. Door meer te praten werd de pijn uiteindelijk wel minder.

Tegen het einde van de oefening herinner ik me hoe ik hier terecht was gekomen. We waren de eerste sessie begonnen met het zoeken naar werk, maar ik heb uiteindelijk veel meer uit het traject gehaald. Ik merk dat ik na jaren weer reflecteer op mijn gedrag. Hierdoor signaleer ik sneller ongewenst gedrag bij me zelf en kan ik er wat aandoen. Ook begrijp ik dat het hoofdstuk van mijn overleden zus niet is afgesloten en dat ik hier meer aandacht aan wil geven.

Ben je benieuwd naar wat een coaching sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie! 

Geschenk van de liefde

Ik geloof
Dat ik geen groter geschenk kan ontvangen
Dan door de ander
Te worden gezien,
Te worden gehoord,
Te worden begrepen en aangeraakt

Het grootste geschenk
Dat ik kan geven is
De ander te zien,
Te horen, te begrijpen, aan te raken.
Wanneer dat gebeurt
Voel ik
Dat er contact is gelegd.

(Ingezonden door een Orchid of Life nieuwsbrief lid op woensdag 15 december 2010)

Recensie: Het dertigersdilemma van Nienke Wijnants

Foto/Filmtip over het dertigersdilemma: The Future 

Dertigersdilemma’s (DD)
De dertigers van tegenwoordig kunnen het ‘goede’ leven niet meer aan. De huidige luxe maatschappij draagt bij aan keuzestress op het gebied van carrière mogelijkheden, aangaan van liefdesrelaties en wel of geen kinderen nemen. Dilemma’s alom!  Mocht je het voorgaande wel  op een rijtje hebben, dan wordt je wel getergd door het zingevingsvraagstuk: waar doe ik het eigenlijk allemaal voor? Deze dertigers worden ook wel de ‘dolende dertigers’ genoemd.

Dolende Dertigers
De dolende dertigers proberen volgens Nienke Wijnants, psycholoog en loopbaanadviseur,  het hoofd boven water te houden, terwijl ze worden geconfronteerd met vele DD’s’s. In het vlot leesbare boek ‘Het dertigersdilemma’ wil zij naar eigen zeggen inzicht verschaffen aan dertigers én hun ouders én hun bazen in de theorie en de maatschappelijke context die aan de dilemma’s van dertigers ten grondslag ligt.

Keuzestress, streven naar perfectie, is dit alles?
Volgens Nienke Wijnants hebben de dertigers het voor het uikiezen. Dit is allemaal mooi en prachtig, maar tegelijkertijd vormt dit de oorzaak van alle DD’s. Naast het keuze aanbod leven we in een tijdperk waarbij de overtuiging heerst dat het leven maakbaar is. Hierdoor streven de dertigers naar perfectie en gaan shoppend door het leven. Alsof dit niet genoeg is, begrijpen onze ouders en bazen ons niet. Zij vinden ons verwend. Zij legt ons door middel van de welbekende piramide van Maslov uit dat dertigers veel eerder het topje van de piramide bereiken.

Op het moment dat er voldaan is aan eten, een dak boven je hoofd, veiligheid, zekerheid en een sociaal leven, willen wij steeds meer of komt het verlangen naar zingeving op. Het ‘meer willen’ en het zingevingsvraagstuk zijn thema’s die  de generatie boven ons nauwelijks kent. Zij namen genoegen met wat je kon krijgen en voor zingeving was geen ruimte. Het verschil in beleving van de tijdsgeest kan voor miscommunicatie zorgen tussen dertigers en hun ouders en bazen. Nienke Wijnants geeft na elk hoofdstuk uitgebreide adviezen en tips richting alle doelgroepen.   Als dertiger en nog meer als coach heb ik zeker wat gehad aan deze adviezen en tips. Bijvoorbeeld doordat ik meer inzicht heb gekregen in hoe managers van de vorige generatie om kunnen gaan met de carrièrewensen van dertigers.

Het leven van een dertiger
Het moge duidelijk zijn dat het leven van een dertiger overloopt met keuzes. Het grote aan bod aan keuzes is tot stand gekomen door belangrijke ontwikkelingen op sociaal –maatschappelijk en technologisch gebied. De ‘loopbaanwereld’  kenmerkt zich door totale integratie van computers, flexibele werktijden, thuiswerken, zorgverlof en het ‘tweeverdienersmodel’. Als single zijnde heb je toegang tot tig datingsites, relatiebureaus, love coaches en nog wil het niet lukken. Dertigers zijn perfectionistisch en wat is de remedie?

Nienke Wijnants is van mening dat niet weten wie je bent ten grondslag ligt aan keuzestress. Niet weten wie je bent, leidt tot niet weten wat je wilt. De remedie is het leven vanuit authenticeit. Hierbij krijgt zij de steun van de existentialisten die authenticiteit beschrijven als de mate waarin een individu trouw is aan zijn eigen persoonlijkheid.  Het begin van een authentiek leven is ontdekken wie je bent. Zodra je dit weet, kan je makkelijker keuzes maken. Ik ben ervan overtuigd dat je hiermee alle besproken DD’s ontloopt! Weten wat  je wilt, creëert focus en de rust om de keuzes te maken die naadloos aansluiten op jouw persoonlijkheid.