HSP: meisje, wat ben jij gevoelig

10426796_632621836849514_1737437360648695895_n

Aanstaande zaterdag 11 april geef ik de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Den Haag. Geïnteresseerden konden een motivatiebrief inzenden om een kans te maken op deelname aan deze workshop. Uit de inzendingen heb ik acht deelnemers uitgenodigd. Na de sluitingsdatum van het inzenden van de motivatiebrief ontving ik een aantal e-mails van dames! (waar zijn toch de hooggevoelige heren?) met de vraag of ze aan deze workshop konden deelnemen. Wat een welkome verrassing! Natuurlijk, de ruimte die ik had afgehuurd was groot genoeg.

Hieronder de motivatiebrieven van twee deelnemers:

“Op mijn 16e kwam er een vrouw naar me toe en die zei “meisje, wat ben jij gevoelig ” waarop ik haar ietwat vreemd aankeek. Ze raadde mij het boek aan van Elaine N. Aaron en dat heb ik toen gekocht. Er werden heel wat dingen duidelijk en heb dat boek ook met heel wat tranen gelezen. Ik was niet anders zoals mensen vaak zeiden ik was niet raar wat ik mezelf vond; ik was een hooggevoelig persoon. In de loop der jaren heb ik mijn leven steeds iets meer daarop aangepast en begin ik mezelf steeds beter te begrijpen. Ik ben inmiddels 33 en heb een lieve man en twee mooie zoontjes waarvan in de leeftijd van 2,5 en 6 maanden. Ik leef nog veel in gedachten en zou het graag iets makkelijker naar buiten brengen zonder dat ik bang ben wat iedereen van me vindt. Ik ga ook helemaal op in het verzorgen van mijn man en kinderen en kan moeilijk voor mezelf kiezen in de trant van “als zij gelukkig zijn, ben ik dat ook”, maar ik weet dat als ik gelukkig ben, zij dat ook van mij worden. Daar worstel ik nog weleens mee.”

“Gevoelig? Ja, dat ben ik. Hooggevoelig is kennelijk anders; iets waar je behoorlijk last van kunt hebben. Een vrijwilliger met wie ik samenwerk in het theater weet het zeker: jij bent hooggevoelig!

De burn-out die er dan ook wel bij zal horen, heeft mijn kwetsbaarheid pijnlijk bloot gelegd. Dag in, dag uit verkeerden mijn hoofd en daarmee mijn lijf in een staat van paniek. Toch nam ik belangrijke beslissingen. Beslissingen die mijn leven overhoop hebben gegooid. Inmiddels ben ik een compleet nieuwe weg ingeslagen. Ik ben 50+ , volg een opleiding in de zorg, en worstel dagelijks met mijn kwetsbaarheid. Ik doe wat ik doe vol overgave, maar waar zijn mijn grenzen? Waar ben ik gebleven? Waarom durf ik mijn emoties en gedachten geen woorden te geven? Wat belet me om overtuigend ‘aanwezig’ te zijn? Dat, wat ik het liefste wil….

Van binnen verschuilt zich een intense behoefte om liefde te geven, de behoefte aan volwaardige relaties. Hoe stop ik de eindeloze gedachtestroom, of liever hoe kan ik gewoon (durven) zeggen wat ik voel en belangrijk vind en daar dan ook eens van genieten? Waarom houd ik eerst rekening met de gevoelens van de ander, waardoor ik verstrikt raak? Hoe vind ik rust om gewoon even lekker bij mezelf te zijn? Komen al deze vragen voort uit hooggevoeligheid? En is er werkelijk een manier om het licht te maken, het als een ‘talent’ te ervaren? Als een ontpoppende vlinder – kleurrijk, kwetsbaar en in vrijheid fladderend? Ik weet niet, maar de ‘opbrengsten’ van de workshop, zijn hoopvol. Zou het werkelijk mogelijk zijn?”

Nogmaals bedankt voor het inzenden van jullie motivatiebrieven. Ik kijk uit naar onze ontmoeting!

Lijkt het je wat om deel te nemen aan een workshop of training over hooggevoeligheid? Zo, ja, kijk eens op de Orchid of Life Agenda om te zien of er iets voor jou tussenstaat. 

HSK: beweeg mee met het gedrag van je kind

child tree

Op woensdagavond 8 oktober organiseerde ik mijn eerste workshop over het opvoeden van hoog sensitieve kinderen. Daar zaten we dan met vijf moeders, inclusief ikzelf. Er waren moeders aanwezig met tieners en moeders met jonge kinderen. De persoonlijke verhalen vlogen ons allemaal om de oren. Voor iedereen die aan het woord kwam, was er onverdeelde aandacht. De dag na de workshop hoorde ik van één van de moeders dat ze voor die dag al een gezonde beslissing had genomen. Normaal werkt ze op locatie, maar als zzp’er heeft ze natuurlijk de vrijheid om een keer thuis te werken. Deze beslissing deed haarzelf en haar zoon heel veel goeds. Zo kon ze hem van school ophalen om thuis te lunchen. Thuis werken bleek ook de ideale oplossing in relatie tot haar avondplannen. Ze voelde zich een stuk rustiger, doordat ze haar zorgen tijdens de workshop had kunnen delen. Het meekrijgen van hoe andere moeders worstelen met vergelijkbare opvoed-vraagstukken bleek ook een eye-opener te zijn.

De punten die zijn genoemd in de workshop omschrijving zijn zeker voorbij gekomen:

  • wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
  • vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
  • positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt en aangeven van grenzen,
  • blijven spelen met je kind.

Het rijtje thema’s werd aangevuld met de thema’s verban angst- en tijddenken in de communicatie met je kind, omgaan met dominante mannelijke energie (ego) en sociale situaties (hand geven, gedag zeggen). Hieronder wil ik in het kort wat verhalen delen die tijdens deze workshop zijn besproken.

Verban angst- en tijddenken
Een moeder sprak over haar vijfjarige zoon die een rijke fantasie heeft. Hij leeft vaak in zijn eigen wereld. Simpele dingen zoals het aantrekken van schoenen kan heel lang duren, omdat hij vergeet dat het hem is gevraagd. Soms vraagt ze het wel drie keer. Mijn suggestie was om met hem mee te lopen en hem hierbij te begeleiden. Hierdoor kwam naar boven dat ze het inderdaad lastig vindt om haar kinderen individuele aandacht te geven. Als zij met haar zoon mee zou lopen, zou haar dochter van drieënhalf namelijk meegaan. Hoe je kinderen individuele aandacht kunt geven, heeft te maken met het aangeven van grenzen en duidelijke communicatie.

Omgaan met dominante mannelijke energie
Wanneer onze dochter op de basisschool de gang inloopt die leidt naar de kapstokken van haar klas, moet ze soms langs een aantal papa’s. Ze vertraagt haar pas en verschuilt zich dan achter mij. Tegelijkertijd vraagt ze om een stevige handgreep. Ze wilt absoluut niet in haar eentje langs deze papa’s lopen. Hier hou ik rekening mee door in te gaan op haar behoeften. Daarnaast herken ik haar gedrag van hoe ze geen contact maakt met een neef van mij. Al deze mannen hebben in ieder geval één ding met elkaar gemeen; ze stralen een dominante mannelijke energie uit waar ze niks mee te maken wilt hebben. Een moeder had iets vergelijkbaars meegemaakt waarbij haar meiden een oom van haar geen gedag wilden zeggen. In sommige culturen is dit not-done. Je dient ouderen te respecteren en wat daarbij hoort is dat je hen dient te begroeten. Zij kwam voor haar kinderen op, terwijl zij alle oordelen aan het incasseren was.

Het opvoeden van kinderen is een behoorlijke taak. Een mannelijke coachee vertelde mij laatst in een sessie dat hij de trotse vader is van zijn zoon van vijf maanden jong. ‘Zo, wat is het ouderschap zwaar. Ik doe het mijn vrouw niet na. Hoe ze ’s nachts wakker wordt om onze zoon te voeden. Ik ga liever tot 18.00 uur werken en de uurtjes na het werk met mijn zoon besteden. Als hij wat ouder is, ga ik wel met hem golven.’ Alhoewel, zijn wens is in strijd met wat hem te wachten staat. Vanaf januari zal hij namelijk de helft van de week full-time papa zijn. En hij weet nog niet hoe hij dit gaat doen.

Durven: Ik ga hier verandering in brengen

dreams

Recent heb ik een wel erg bijzondere 1-op-1 sessie meegemaakt. Een tool binnen coaching is het vertellen van metaforen. Zo heb je de bekende metafoor, de Grote Keien-filosofie, die Stephen Covey omschrijft in zijn boek ‘Prioriteiten’. Als coach kun je deze bestaande metafoor gebruiken om de coachee op een beeldende manier na te laten denken over zijn eigen situatie. Het is leuk, speels en de metafoor heeft vaak een positief effect op de situatie waarin de coachee zich vastdenkt.

Tijdens deze sessie draaide het om het maken van de keuze om wel of niet op stappen bij de huidige werkgever (part-time baan) om volledig voor zichzelf te beginnen. Er waren een aantal signalen voorbij gekomen om ontslag te nemen, maar het lef ontbrak en de angst had de overhand. Na 50 minuten coachen kwam ik op het idee om haar te tippen over de publieksseminar ‘Dromen, durven, doen’ van Ben Tiggelaar op 8 januari. Vervolgens verliep mijn interne ‘nadenk-doen’ proces razendsnel…

Ik weerhield mezelf ervan om haar te tippen, want het zou niet veel uithalen, als ze rond 8 januari nog steeds (na 2 jaar werken) met die baan in haar maag zat. En, wat er toen  gebeurde, in luttele seconden, schoot me een beeld te binnen: een metafoor voor de situatie waar ze nu in zit!! Dat ze met een heel gemeen meisje aan het spelen is op dit moment en dat een moeder het kleine meisje aan de hand neemt om nieuwe vriendinnetjes te leren kennen. Haar eerste reactie was het noemen van de gemene manager die haar niet waardeert om haar kwaliteiten. Haar tweede reactie was heel resoluut: er is niemand die mij aan de hand neemt, het komt op mezelf neer, ik ga hier verandering in brengen!!

Uiteindelijk heb ik haar de tip over het publieksseminar wel gegeven. Ze was er blij mee en nam het in overweging. ’s Avonds ontving ik een mail van haar met haar ontslagbrief. De dag erop nam ze ontslag!! De angst was nog steeds heel voelbaar. Bijvoorbeeld de angst voor het niet financieel kunnen redden tot het moment van een nieuwe uitdaging. Maar de opluchting en uitkijken naar meer tijd voor haar werkelijke passie had dit keer de overhand.