HSP: mijn lijf en hoofd stoppen emoties weg

Hieronder een mail van een client die bij me is gekomen voor begeleiding om de verbinding met haarzelf te ervaren. We hebben net 3 sessies achter de rug en zijn er nu al over uit dat het een zeer intuïtief persoonlijk ontwikkelingstraject is. Met haar toestemming deel ik haar schrijven met jou!

Hallo Chungmei,

Hier nog even een berichtje van mij, voordat we elkaar morgen alweer zien voor alweer de volgende sessie. Dit is hoe mijn eerste echte ademhalingssessie bij me is geland:

Zoals al duidelijk was toen ik nog bij jou was, heeft de rebirthing best wel indruk gemaakt. Ik had al aardig wat gelezen op jouw website en social media. En je had tijdens de introductiesessie al wat verteld. Maar dan de rebirthing te doen is toch echt anders! Wauw! Er op terugkijkend was ik eerst toch wel in mijn hoofd bezig met “doe ik het wel goed?”. Maar het heeft me uiteindelijk zoveel tegelijk gegeven: er was spanning en tegelijk ook ontspanning, kou en warmte in mijn lijf, verdriet/pijn en blijdschap. 

De buikklank ging vanzelf, hoewel ik dat niet van mijzelf gedacht had. Ik vond het bevrijdend en schrok eigenlijk een beetje van mezelf. Dat ik dit in me heb/had en ook kon uiten! Ik, altijd erg gecontroleerd, laat me niet zomaar gaan. Maar nu dus wel…Het heeft me geraakt. Ik heb contact met mijn lijf ervaren en daarbij gezien/gevoeld hoeveel er weggestopt zit. 

De rest van de dag voelde ik me lichter en fijner, maar voelde ook de verschillende plekken in mijn lijf nog steeds (gezicht, armen, bovenbenen, rugspieren, het was gewoon een complete workout). De volgende dagen voelde ik een diepere verbinding met mijn ademhaling. Maar ook vermoeidheid (ik was blij dat op donderdagmiddag voor mij het weekend begon en haalde het voor mijn gevoel nèt). 

Gek genoeg voelde ik in de dagen na maandag ook een soort schaamte, als in dat ik me had laten gaan ofzo. Misschien omdat ik al die tijd het (wat ‘het’ dan ook mag zijn, emoties, gebeurtenissen, gevoelens, mijzelf misschien wel…) voor iedereen en met name ook voor mezelf heb weggestopt, het mocht er niet zijn. Mijn lijf en hoofd zitten misschien zo in de automatische piloot om het meteen weg te stoppen, dat er even paniek ontstond omdat ‘het’ er nu ineens mocht zijn en geuit mocht worden. Ofzo…? Maar weer wat later in de week neutraliseerde dat gevoel van schaamte weer. 

De nacht na de sessie heb ik gedroomd over een neushoorn. Het is me bijgebleven, omdat dromen me meestal niet zo levendig en lang bij blijven als deze. Dus ik heb vanuit nieuwsgierigheid eens opgezocht wat dromen over een neushoorn zoal zou kunnen betekenen: De neushoorn staat voor woede en enorme kracht. Waar andere dieren zouden weglopen, valt een neushoorn juist aan. Als je droomt over een neushoorn, dan is het belangrijk dat je je doel voor ogen houdt en je niet van je pad af laat brengen. Neem geen genoegen met “nee” en wees wat assertiever in wat je wilt. Wat een mooie boodschap aan mezelf! 

De volgende nachten heb ik lang en diep geslapen. Zoals je al zei: neem de rust die je lijf aangeeft. 

Ben je benieuwd wat coaching & ademhalingssessies jou op kunnen leveren? 


Advertenties

HSP: sta achter jouw wensen en behoeften

nature

Op zaterdag 22 november was ik voor het eerst in Wolvega, of all places. Geweldig om via deze workshops op plaatsen te komen waar ik normaal niet vaak te vinden ben. Het was werkelijk waar een eye-opener. Mijn gastvrouw had zich samen met een vriendin aangemeld voor de workshop op zondag 23 november in Groningen, maar na het bestellen van de tickets bleek dat ze al een afspraak had staan. Mijn voorstel was om een dag eerder naar het Noorden te komen. Een locatie afhuren voor zo’n klein groepje op korte termijn vond ik niet handig, maar het kon wel bij haar thuis. Super. Zo gezegd, zo gedaan. Zij nodigde nog een vriendin uit en het werd een boeiende workshop waarbij thema’s zoals nee-zeggen, vriendschap, ingrijpende levensveranderingen, schuldgevoelens en het dragen van een groot verantwoordelijkheid bespreekbaar werden gemaakt.

Een introductieronde was niet nodig, omdat deze vrouwen elkaar al heel goed kenden. Na een korte voorstelronde, zijn we snel aan de slag gegaan met de oefeningen. Aangezien onze hooggevoeligheid bij ons binnenkomt via de zintuigen heb ik dit onderwerp als eerste voorbij laten komen. Ik vind het altijd weer interessant om te horen hoe de zintuigen bij een ieder staan afgesteld. Dit was overigens de zestiende workshop die ik tot nu toe heb georganiseerd. Na diverse verhalen mee te hebben gekregen, ben ik er nu wel van overtuigd dat onze gedachten een grote invloed hebben op hoe wij onze zintuigen ervaren. Als we extreem verdriet ervaren en dit nog niet is verwerkt, kunnen de onverwerkte emoties slaan op bijvoorbeeld het keelgebied. Hierdoor heeft het een directe invloed op hoe je eten ervaart; geen zin hebben om te eten, omdat de pijn rondom het keelgebied dit niet toelaat en wanneer je wel iets kan eten het eten niet zo goed proeft.

Een ander interessant thema dat vaak genoeg is besproken is het thema nee-zeggen. Hoe zeg je “nee” tegen iemand als je gedachten uitgaan naar hoe zeer je iemand kunt kwetsen. Om maar geen “nee” te zeggen verzinnen we eerder tussenoplossingen; aangeven dat we bijvoorbeeld één keer per week minder willen sporten, terwijl we eigenlijk niet met iemand willen sporten die de oren van je hoofd kletst, terwijl je zelf gewoon door wilt gaan, omdat je ook nog andere dingen te doen hebt. Het “nee-zeggen” staat in dit voorbeeld voor hoe je op een prettige manier kunt aangeven wat je wel wilt. Zodra je je meer laat leiden door gedachten die eigenlijk over de ander gaan, wordt het des te lastiger om aan te geven wat jij wilt halen uit een contact. Maar op het moment dat je vanuit jezelf denkt en voelt, kortom achter jouw wensen en behoeften staat, wordt het makkelijker om aan te geven wat je wilt.

Op het moment dat je een contact ervaart als lastig, is het handig om voor jezelf na te gaan wat je wilt. Dat is de eerste stap. Vervolgens kun je de boodschap op een manier terug geven waarbij jouw motivatie duidelijk wordt. Waarom wil je wat je wilt? Bovenal wordt de informatie voor de ander toegankelijker wanneer je ook benadrukt wat je wel waardeert aan het contact. Een “nee” hoeft dus door de ander absoluut niet als een “nee” te worden ervaren. Dit is afhankelijk van de manier waarop je de boodschap brengt.

Na afloop kreeg ik te horen dat ze het een leuke en boeiende workshop vonden. Heftige onderwerpen werden op een lichte en speelse manier bespreekbaar gemaakt. Het leverde een ieder inzichten en tips op waar ze wat mee konden. Wat deze workshop toch weer een andere dimensie gaf, was dat het bij een deelnemer thuis plaatsvond. Tot nu toe had ik deze workshop alleen op locatie gegeven waarvoor ik een ruimte had afgehuurd. Zo onmetelijk nieuwsgierig en ondernemend als ik ben, stelde ik dit voor en zij accepteerde mij met open armen. Fantastisch! Dus mocht jij het ook leuk vinden om mij met deze workshop bij jou thuis uit te nodigen. Laat het mij weten.

Lijkt het je wat om een workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Den Haag, Amsterdam, Venlo, Breda of Groningen bij te wonen? Neem een kijkje op de Orchid of Life Agenda en meld je aan. Tot ziens!

Burnout: laat je niet gek maken

Je partner burnout. Tot niks toe in staat. Niet meer logisch kunnen nadenken. Meegevoerd worden in een alles verwoestende tornado. Laat het gewoon gebeuren. En ‘Laat je niet gek maken’. Dit is vooral een boodschap aan mezelf. Gisteravond balanceerde ik op het randje van ‘gek worden’.

Arnold en Amé zijn nu in de woonkamer. Ze zijn al wakker vanaf half 7 ‘s ochtends. Ik heb vanaf dat moment nog half liggen slapen tot 8 uur. Wat voel ik me wazig. Het is verschrikkelijk! Gisterenavond heb ik alles in geuren en kleuren aan een goede vriendin verteld. Volledig in tranen en een hoofdpijn die als een raket via mijn schouder langs mijn nek naar mijn hoofd werd gelanceerd. Ik heb haar zelfs verteld over de gedachte dat het beter is om uit elkaar te gaan. Ik trok het niet meer. Dat was gisteren.

Vandaag voel ik me beter. Die gruwelijke emoties van gisteren zijn eruit. Gisteren was het een hel op aarde. Die blinde vlek van Arnold is verwoestend. Ten eerste voor zichzelf en zodra hij het met mij deelt, wordt het ook mijn probleem. Hij heeft namelijk mij nodig om daadwerkelijk in zijn valkuil te stappen. En daarvoor laat ik me niet gebruiken. Als het een paar weken later was voorgevallen, had ik niet zo emotioneel gereageerd. Dan kon ik meer zen reageren, maar zo kort na ons vorige gesprek over valkuilen. Nee!

Can you believe it? Het is ongelooflijk, maar zo waar. Het heeft écht plaatsgevonden!! Van ‘s ochtends tot ‘s avonds laat 23.00 uur was het hel. Arnold was om half 10 thuis van de capoeira les en toen was ik nog niet uitgepraat. Die blinde vlek. Die blinde vlek maakt hem blind voor alles. Voor werkelijk alles dat belangrijk is. Het verwoestende zit ‘m in het feit dat hij totaal voorbij ging aan onze gezondheid, aan dat ik al een aantal weken niet mee heb kunnen doen aan de capoeira lessen, aan zijn beste vriend die een Spring-event organiseert waarvan hij doodleuk zei dat ‘we zaterdag niks hebben staan’; het Spring-event is aanstaande zaterdag! Maar vooral aan zijn eigen gezondheid.

De week ervoor was hij niet eens in staat om de vrijdag lessen te geven!! En dan durft hij mij aan te bieden dat ik de hele zaterdag voor mezelf heb. Wanneer was de laatste keer dat ik een hele dag voor mezelf had? Ik kan het me niet herinneren. Als mama, part-time coach (deze rol heb ik voorlopig op hold gezet) en vrouw van een burnout partner blijft er weinig tijd over. Onze emotionele ontwikkeling draait op volle toeren. We zijn meer dan full-time bezig. ‘s Nachts gaat de emotionele ontwikkeling gewoon door, in onze dromen. In vooràl onze lucide en paranormale voorspellende dromen.

Opkikkers: oproepen van positieve emoties

Periodes van zwaar weer vragen om opkikkers. Opkikkers die adrenaline vrijmaken, inspirerend zijn en waar je een positieve kick van krijgt. Gezien het tranendal waar wij doorheen gaan, lijkt het mij ook zeer gepast om de zonnige zijde met je te delen. De reden dat we hoe dan ook ervan overtuigd zijn dat we ons op het goede pad begeven, zijn de momenten dat we ons laten leiden door onze innerlijke kracht en veerkracht. Dit laatste soms heel letterlijk, op de trampoline!

2 Turven hoog
Pasgeleden zijn Amé en ik naar de theatervoorstelling van 2 Turven hoog geweest. De kleine zaal in het Laaktheater zat goed vol. Terwijl Amé genoot van haar aardbeien volgde ze nauwlettend de bewegingen en woorden van ‘Malou, het huilmeisje’. De boodschap van de voorstelling was dat huilen oké is. Volgens mij hadden de peuters in de zaal dit niet door, maar ze waren des te gefascineerd door de oranje vis op haar schouder. Het stuk eindige in luchtbellen en tekenen met krijt op de vloer. Na afloop kon Amé ‘roeien’ toevoegen aan haar woordenschat.

Delicious
Al een tijdje loop ik rond met het idee om een e-cursus te gaan schrijven over gezonde voeding. Het idee wordt steeds concreter. Deze maand wilde ik per se de nieuwe uitgave van het tijdschrift Delicious Puur halen en guess what? De reguliere uitgave stond in het teken van China en Delicious Puur haalde een aantal thema’s aan die ik wilde verwerken in mijn e-cursus. Voel me helemaal geïnspireerd om aan de slag te gaan met deze e-cursus. Deze wordt gratis bijgesloten in de Orchid of Life nieuwsbrief. Dus als je het interessant vindt, wordt dan hier lid! 

Mission Impossible
Mijn ogen waren de laatste jaren gesloten voor actiefilms. Recentelijk weer een enorme kick gekregen van Tom Cruise in Mission Impossible Ghost Protocol. Heerlijke ouderwetse actie momenten waar ik scherp en alert van wordt. Te gek! Kort na het zien van deze film stond ik in de tram, we moesten uitstappen, maar de deuren gingen al dicht. Zonder te zien wat ik deed, stretchte ik mijn been, hield de deurren open, terwijl ik mijn pasje uitcheckte. Dit deed me denken aan een moment dat ik hoorde dat een kopje uit het keukenkastje viel. Wederom, zonder eerst te kijken, ving ik het kopje op. (komt hoogstwaarschijnlijk door een sportachtergrond, niet omdat ik verborgen superkrachten heb!) Dit soort momenten geven me vleugels en het gevoel dat ik alles aan kan. Oók dat ik naast Tom Cruise in Mission Impossible kan spelen!

Tumbling baan & Trampoline
Met het zonnetje in onze rug en een frisse wind stonden we met een aantal vrienden op een tumbling baan (15 meter lange springkussen en 3 meter breed) en een trampoline. Een goede vriend van ons doet af en toe uitzonderlijke aankopen en laat ons allen mee genieten. Hij had de tumbling baan voor een schreintje kunnen aanschaffen. Als kind heb ik niet veel op een trampoline gesprongen, dus het kind in mij gaf het volwassen lichaam d’r even van langs. De koprollen in de lucht bezorgden genoeg spierpijn.

Goede vrienden
Enkele goede vrienden steunen ons door er simpelweg te zijn wanneer we hen nodig hebben. ‘Waar we ons ook bevinden, we hebben die vrienden nodig die uit hun eigen buurt naar ons toe komen sjokken.’ ~ Stephen Peters. Dankbaarheid alom!

Natuurlijke zelfverzekerdheid
Het is altijd fijn om nog zelfverzekerder te worden dan je al was. Sinds mijn blogs een persoonlijk tintje hebben gekregen en ik woorden in mijn mond neem als ‘transformatie’, ‘zielsmaatje’ en ‘hoogste bron’ heb ik terug gekregen dat mensen dit zweverig kunnen vinden. Juist vanwege onze groeiprocessen (daar heb je d’r weer één: ‘groeiprocessen) schrijf en deel ik nu waar mijn hart naar uitgaat. Waar ik tot in het diepste van mijn ziel in geloof en wil uitdragen. Ik vind het prima als je dit zweverig vindt.

Schrijven
De blogs vliegen je waarschijnlijk om de oren. De schrijfinspiriatie is losgebroken. Ik schrijf over alles wat los en vast zit en er staan nog heel wat titels en blogs in de planning. Arnold en ik schrijven allebei en beide ervaren we de connectie met de hoogste bron wanneer we dit doen. Woorden en verhaallijnen ontstaan tijdens het schrijven. Zonder nadenken. Dat geeft een kick!

Stilte
De stilte was niet altijd vanzelfsprekend. Er was altijd muziek. Nu hebben we ook een kakelend kippetje in huis rond lopen, dus minuten en uren van stilte worden zeer gewaardeerd. Stilte tijdens het eten. Stilte tijdens het lezen. Stilte tijdens het schrijven. Stilte tijdens het niet-praten. Stilte is een mega opkikker!

Vertel me over jouw opkikkers! Wat werkt voor jou?

Huilen is gezond: positieve tranen

Het gebeurt zelden dat we mensen in het openbaar zien huilen in Nederland. We houden massaal onze échte emoties voor ons! ‘t Gros bijt liever de binnenkant van zijn lip kapot (nog meer pijn en mogelijk nog meer tranen, maar dat nemen we voor lief) dan dat ze hun innerlijk delen met de medemens. Natuurlijk hebben we dit zo geleerd. We leven in een bepaalde cultuur en zijn opgegroeid met tradities en gewoonten.En dan heb ik het niet eens over de tranen gerelateerd aan verdriet en teleurstellingen. Ik heb het over positieve tranen. Tranen van blijdschap, ontroering en geluk. Ook deze tranen zien we heel weinig in het openbaar. Dus bij deze een ode aan de ‘positieve traan’.

Tranen van het lachen
Wanneer heb je voor het laatst schuddebuikend op de vloer gerold van het lachen? Dat je het aanspannen van de buikspieren voelde en je kaken na afloop een lichte massage moest geven? Of dat je plotseling begon te hikken van het lachen? Het fenomeen dat je zo hard moest lachen waardoor een waterige substantie over je wangen begint te lopen: ja, zelfs het lachen kan je laten huilen. Lachen en huilen tegelijkertijd geef een waanzinnig gevoel van vrijheid. Wat een heerlijk gevoel. ‘t Gevoel dat je lichaam zich in korte tijd hevig in- en ontspant en je achterlaat met een dosis positiviteit. Lees ook: Lach jezelf Energiek en Gezond 

Tranen van blijdschap
In Nederland leiden we meer een binnen-leven dan een buiten-leven zoals in mediterrane landen; simpelweg vanwege het temperatuurverschil. Dit kan zeker een reden zijn dat we in het openbaar minder emoties zien. Toch heb ik een groot vermoeden dat het ‘niet uiten van emoties’ meer in relatie ligt met een bepaalde instelling ten opzichte van emoties. Deze instelling wordt bepaald door de aanwezige sociaal en politiek aangestuurde ruimte voor het uiten van emoties. Dit heeft op zijn beurt een directe invloed op hoe het individu zijn emoties ervaart en van diens ouders krijgt geleerd. Hierdoor kan het soms zelfs erg moeilijk zijn om positieve emoties te duiden.

Tranen van ontroering
Op een bruiloft zie je weleens dat mensen een traantje wegpinken. Een mooie gebeurtenis waarbij men de liefde in het zonnetje zet. Maar het blijft bij een traantje. Ik heb het gezien bij Spaanse en Nederlandse bruiloften, niet bij Chinese bruiloften. Tranen van ontroering zijn mooi, zo liefdevol! Ik kan me herinneren dat ik zo’n moment had. Een goede vriend ging tijdens een capoeira les het lied ‘A mare, a mare’ zingen. Solo. Kippenvel. Een brok in mijn keel. Ik kon keihard gaan huilen, maar deed dit niet. Ik hield het voor me. Het voelde niet goed om te huilen, niet veilig. Nog dezelfde avond kon ik deze tranen laten gaan.

Tranen van intens geluk
Tranen van intens geluk kunnen zich bijvoorbeeld bij een diploma-uitreiking aandienen, omdat je beseft dat het intensieve studeren zijn vruchten heeft afgeworpen. Eindelijk rust. Eindelijk vakantie en kunnen werken aan andere doelen. Ze kunnen ook voorbij komen, nadat je flinke promotie hebt gemaakt. In plaats van het blije nieuws met een lach en een traan het van de werkvloer af te schreeuwen, kruip je eerst nog even in een veilig hoekje; het toilet. Hier mochten de tranen rijkelijk vloeien alvorens met een brede glimlach weer op de werkplek te gaan zitten. Enkele collega’s worden nog geïnformeerd: gedeeld geluk is ten slotte vermenigvuldigd geluk.

Tranen van intens geluk: deze tranen had ik op mijn dertigste. Al mijn dierbaren zaten bijeen in een Mexicaans restaurant om mijn verjaardag te vieren. Ja, hoor, bij deze gelegenheid liet ik ze de vrije loop gaan. Tranen van intens geluk zien we zelden in het openbaar. Op mijn dertigste stond ik er nog niet op deze manier bij stil. De tranen kwamen, ik liet ze gaan en het was oké.

Nu, bijna vier jaar later, besef ik me des te meer hoe speciaal het is om al je tranen te delen. (mits het goed voelt) Het is persoonlijk. Het is vaak je zachte kant. De kant die je niet vaak laat zien. De kant die de meeste mensen niet van je kennen. Door de tranen heen kan je namelijk zien dat de ander ook zijn tranen heeft. Tranen zijn universeel. Of ze nu privé worden gehouden of worden gedeeld. Dus deel ze. Zoveel mogelijk. Dat is mijn boodschap.

Intuïtie: wanneer de alarmbellen rinkelen

Sinds afgelopen donderdag had ik pijn boven mijn kroon. Ik kon niet meer goed kauwen aan de rechterzijde. Een golf van angst ging door me heen: ik moet naar de tandarts en wat zou de tandarts constateren? (Vroeger was ik nooit bang voor de tandarts, maar na een reeks van medici te hebben gezien omtrent en na mijn bevalling, weet ik wel beter.) Ik heb geen zin in meerdere tandartsbezoeken, uitgaande van het ergste. Nou, het ergste werd vanochtend gedemonstreerd door een akelige heks. Haar hele houding stond me niet aan en vervolgens liep haar mond over van de stront: leugens, leugens en nogmaals hele dikke leugens. Met het halve maanvormige metalen pennetje porde ze hardhandig in mijn tandvlees; auch, het deed pijn.Na haar analyse gehoord te hebben, weet ik zeker dat ze met opzet zo hard in mijn tandvlees porde, om mij de stuipen op het lijf te jagen. Ze propte een watje onder mijn kroon en vroeg me te bijten. Het deed pijn. Haar conclusie was dat er een mogelijke fractuur zat in de wortel. Tijdens het bekijken van de foto’s luidde haar analyse dat de wortel al eens is behandeld door een kaakchirurg en endodontoloog; alles is al geprobeerd, ze hebben hun best gedaan, maar het is weer gaan ontsteken. ‘Hou er rekening  mee dat als je er niks aan doet om de twee jaar last hebt van deze wortel. Dit is niet leuk, maar je gaat nu een traject in wat 3000 euro kost. Je kroon moet worden verwijderd, zodat de ontsteking kan helen. Het duurt drie maanden om te helen. Daarna krijg je een implantaat in mijn kliniek in Nootdorp. (Wat?!! Jouw kliniek? Hoezo? Door mijn lijf sidderde het gevoel van wantrouwen.) Hierna gaan er weer vier maanden overheen en als laatste wordt er een kroon opgezet. Zo’n implantaat gaat zeker twintig jaar mee.

Zoals ik al aangaf, stond haar hele houding me niet aan. Ik hield me van het domme en stelde alle vragen die ik wilde stellen.  Ze kreeg door dat er wat meer van haar overtuigingskracht nodig was om mij te doen besluiten dat dit de juiste route was. Uit het niets kreeg ik de vraag ‘Hoe oud ben je nu?’ Bij het horen van mijn leeftijd, 33 jaar, vertoonde ze een zorgelijke gezichtsuitdrukking; het leek wel te willen zeggen ‘ja, het is de leeftijd, je kan beter nu voor de meest veilige weg kiezen’ Om haar verhaal kracht bij te zetten, gaf ze me een ‘vriendelijk’ tapje op de rechterschouder. Haar non-verbale boodschap ‘het komt allemaal goed, vertrouw mij maar’ vervloog als parfum. Helaas pindakaas. Mevrouw de akelige heks, ik heb je façade doorgeprikt. Je hebt absoluut niet het beste met me voor. Je kiest duidelijk voor je portemonnee.

Haar dominante uitstraling was ook goed te merken, doordat ze luid en duidelijk aankondigde dat ze de vloer schoon wil hebben, na een bezoek van een patiënt. Bovendien vond ik het zeer opmerkelijk dat haar tandartsassistenten overkwamen als grijze muizen die alleen weten van ‘ja en amen’. Op elk potje past een dekseltje, maar ik wou dat deze potjes niet bestonden. Het zijn akelige specialisten die hun machtsvertoon uitoefenen door zakelijk en kort door de bocht een analyse eruit te werpen die in hun voordeel werkt in plaats van hoe het zou moeten zijn: in het voordeel van de patiënt.

Mijn intuïtie was keihard aan het rinkelen: dit is fout, dit voelt niet goed, wat te doen? Het antwoord kwam al snel. Een kennis van ons is tandarts. Ik belde hem, maakte een afspraak met zijn secretariaat en vijf uur later kon ik terecht. Gelukkig! Op de foto was te zien dat de wortels er goed uit zagen en dat de kroon aan alle kanten nog keurig op de kies zat. De ontsteking is ontstaan door voedselresten die net iets te lang zijn blijven liggen. Doordat de ruimte tussen de kroon en de naastliggende kies wat dieper is, is de kans groter dat dit gebeurd. Zijn advies was om een afspraak te maken met een mondhygiënist en het vanaf nu goed schoon te houden.

Een pak van mijn hart. Waar een second opinion al niet goed voor is. En natuurlijk het meest kostbare wat niets kost en dat is je intuïtie!

Klik hier voor meer info over de training ‘Zet je intuïtie aan het werk’…