HSP: ervaar de verbinding met jezelf

In deze blog lees je over Irene en haar bedrijf SaHa Hoogsensitief waarmee ze zorg- en hulpverleners die met kinderen en gezinnen werken adviseert over hooggevoeligheid.

1. Wie is Irene? En ben je hooggevoelig? Wanneer ontdekte je dit? 

Ik ben Irene, 45 jaar, wonend in Zoetermeer, getrouwd en hoogsensitief inderdaad.

Dat ontdekte ik tijdens een periode waarin ik burn-out was. Een paar jaar eerder was bij mij een erfelijke, chronische aandoening vastgesteld en die diagnose gaf weliswaar veel duidelijkheid over klachten die ik al mijn hele leven had maar ik deed er verder eigenlijk niets mee. Leefde gewoon door zoals ik altijd deed. Een paar jaar later zei mijn lichaam ‘stop’ als ‘t ware en kwam de klap. Ik “moest” aan de bak: leren luisteren naar signalen van mijn lichaam, beter voor mezelf zorgen.

Het was een verwarrende tijd omdat ik nooit zo bezig was geweest met wat ik allemaal voelde of wat nou precies ‘goed voor mezelf zorgen’ was. Maar gaandeweg kwam er meer lichaamsbewustzijn en leerde ik. Toen realiseerde ik me pas hoe vaak wat ik voelde of deed (onbewust) beïnvloed werd door anderen. Door wat zij voelden bijvoorbeeld; zij vrolijk – ik vrolijk, zij chagrijnig – ik chagrijnig, zij verdrietig – ik verdrietig. Had ik nooit zo bij stil gestaan.

Iemand leende me een boek van Susan Marletta Hart – ‘Leven met Hooggevoeligheid’ en alle puzzelstukjes vielen op hun plek, ik kan niet anders zeggen. Hoewel het herkenning gaf, had ik in het begin moeite met het ‘label’. Ik wilde helemaal niet in een ‘HSP-hokje’ zitten. Net als dat ik jarenlang mijn best had gedaan om niet in een hokje ‘chronisch ziek’ te zitten. Inmiddels denk ik er genuanceerder over. Ik zal mezelf nooit voorstellen als “Hallo, ik ben Irene en ik ben HSP” 🙂 omdat ik het niet zie als allesbepalende eigenschap maar weten dat je hooggevoelig bent, biedt ook houvast. Je kunt je eigen gedrag beter plaatsen.

2. Wanneer ben je begonnen met je eigen praktijk. Wat dreef jou hiertoe?  

Na 10 jaar bij een congresbureau gewerkt te hebben als projectmanager, heb ik in 2014 mijn eigen bedrijf opgericht: SaHa Communicatie. Met SaHa organiseer ik studiedagen specifiek voor medewerkers in de jeugdzorg, jeugdbescherming, hulpverlening en gezondheidszorg. Die dagen gaan soms over pittige thema’s zoals het herkennen van kindermishandeling.

Begin 2016 ben ik begonnen met het geven van lezingen over hooggevoeligheid omdat ik merkte dat er bij professionals weinig concrete kennis over was. Soms werd wel benoemd dat sommige kinderen ‘hypersensitief’ of ‘overgevoelig’ zijn maar daar bleef het bij. De vraag naar informatie groeide en mijn focus verschoof steeds meer van het organiseren van bijeenkomsten naar het zelf trainingen geven over hooggevoeligheid. Op een gegeven moment was de stap om SaHa Hoogsensitief op te richten als apart bedrijfsonderdeel alleen maar logisch.

3. Vanuit welke hoek (qua werk/opleiding) heb je SaHa Hoogsensitief opgericht? 

SaHa Hoogsensitief komt echt voort vanuit mijn eigen leven. De burn-out heeft me op die manier ook wel veel gebracht. Zeggen “had ik dit maar jaren eerder geweten” of “hadden mijn leraren vroeger maar over hooggevoeligheid gehoord” of iets dergelijks heeft niet veel zin, maar door mijn eigen ervaringen zet ik me heel graag in om kennis te verspreiden en misverstanden op te helderen.

Mijn doelgroep voor trainingen bestaat uit zorg- en hulpverleners die werken met kinderen en/of gezinnen: ze bieden opvoedondersteuning, (medische) zorg, of hulp bij moeilijke (thuis)situaties. Juist dan is het, denk ik, belangrijk is dat je weet wat hooggevoeligheid precies is en begrijpt wat het betekent, zodat je er rekening mee kunt houden.

Deze professionals zijn enorm betrokken, dat merk ik bij elke studiedag, en hebben behoefte aan informatie en handvatten. In hun opleidingen was/is geen aandacht voor hoogsensitiviteit terwijl we weten dat ca. 15-20% van de bevolking hooggevoelig is. Dat betekent gemiddeld 1 op de 5 kinderen die zij ontmoeten!

4. Wat is de visie en missie van SaHa HSK of Hoogsensitief? 

Lastige of onveilige thuissituaties waardoor soms meerdere instanties betrokken zijn bij een gezin en/of heftige besluiten genomen moeten worden, hebben een enorme impact. Op elk kind natuurlijk. Hooggevoelige kinderen – weten we uit wetenschappelijk onderzoek- lijden echter meer onder negatieve omstandigheden dan andere kinderen. Bovendien zijn ze zo op hun omgeving ingetuned dat ze emoties van ouders, broers/zussen net zo sterk ervaren als eigen emoties. Daarom kan het voor hen moeilijker zijn om zich staande te houden en zijn ze geholpen met hulpverleners die begrijpen hoe hooggevoeligheid van invloed is op gedrag, communicatie, prikkelverwerking, relaties met anderen, e.d.

Met SaHa wil ik ervoor zorgen dat zoveel mogelijk zorg- en hulpverleners weten wat hooggevoeligheid betekent, zodat zij kinderen goed kunnen begeleiden en ouders advies kunnen geven.

Los van de ‘jeugdzorg’ kant is mijn missie algemener: als we hooggevoelige kinderen van jongs af aan helpen met ervaren van wat ik ‘zelfverbinding’ noem, zijn ze daar op latere leeftijd enorm mee geholpen. Zelfverbinding staat (voor mij) voor het proces van ontdekken wie jij bent, wat voor jou goed voelt en wat niet, je intuïtie leren vertrouwen, uitvinden welke waarden in het leven jij belangrijk vindt. Verbondenheid met jezelf dus.

Die ontdekkingsreis beginnen, kan best een stap zijn. Het vereist moed. Soms lijkt het misschien gemakkelijker om maar te doen wat je altijd deed, wat anderen ook doen. Maar hoe eerder je weet wie jij bent, hoe beter.

5. Vertel eens wat meer over de trainingen die je verzorgt aan professionals en ouders? 

Mijn trainingen zijn voor professionals die met kinderen/jongeren en ouders werken. Tijdens die bijeenkomsten gebeurt het ook wel eens dat deelnemers die gedrag of eigenschappen van zichzelf herkennen. Dat kan best emotioneel zijn. Ik houd mijn groepen altijd klein, zodat er ruimte is om te delen, of dat nu beroepsmatige ervaringen zijn of persoonlijke.

Deelnemers die dat willen kunnen me na een training bellen voor persoonlijk advies of gewoon om eens van gedachten te wisselen. Ook via via komen hooggevoelige personen bij me terecht. Ik bied geen vast stappenplan of programma maar kijk samen met iemand waar de behoefte ligt. Dat varieert van beter leren omgaan met prikkels op het werk tot leren leven met een chronische aandoening.

6. Hoe ziet jouw ideale werkweek eruit? 

In mijn ideale werkweek geef ik een training, schrijf ik blogs en artikelen en heb ik een paar Skypesessies of live gesprekken.

7. Heb je een bepaald ritueel, voordat jij aan een werkdag begint? 

Eerlijk gezegd niet, afgezien van een kop koffie 🙂 Ik ben een ochtendmens en het meest productief als ik ’s ochtends vroeg meteen begin met werken. Mediteren doe ik ’s avonds, dan slaap ik beter. Mijn enige vaste dagelijks ritueel is een wandeling. Het tijdstip wisselt, maar ik ga elke dag minimaal 45 minuten naar buiten.

8.  Hoe hou jij jouw energie op peil als hooggevoelig persoon?

Door de natuur op te zoeken. Ik heb het geluk dat ik vlakbij een meer woon waar je echt het gevoel hebt uit de stad te zijn. Strand en duinen van Den Haag zijn niet ver weg en ook daar kan ik heerlijk uitwaaien. Daarnaast sport ik 3 x per week, ik mediteer en tenslotte (heel ouderwets) is rust – reinheid – regelmaat belangrijk voor me. Ik ga elke dag rond dezelfde tijd naar bed, plan mijn agenda niet te vol, etc.

9. Wat heeft SaHa Hoogsensitief jou tot nu toe opgeleverd?

Het heeft me sowieso heel veel mooie contacten en gesprekken gebracht. SaHa Hoogsensitief geeft me heel veel omdat m’n missie uit m’n tenen komt als ’t ware. Het is helemaal ‘mijn ding’. Bij trainingen zie ik het verschil tussen voor & na de bijeenkomst; deelnemers komen soms wat sceptisch binnen, misschien omdat ze verwachten dat ik een heel zweverig verhaal ga houden. Gaandeweg vallen de kwartjes, herkennen ze kinderen met wie ze werken als hoogsensitief en zijn ze blij dat het ‘down to earth’ is. En daar doe ik het voor.

Meer in het algemeen; het is fijn om te merken dat hoogsensitiviteit langzamerhand ‘normaler’ wordt gevonden. Er is meer oprechte interesse. Ik word vaker gevraagd voor lezingen, ben een paar keer geïnterviewd en in mijn trainingen en gesprekken merk ik een verschil ten opzichte van een paar jaar geleden. Mensen zijn minder afwijzend als het over gevoel of intuïtie gaat, bijvoorbeeld. Geweldig om daaraan bij te dragen. Ik voel me dankbaar dat ik iets in beweging kan brengen.

10. Hoe komt jouw hooggevoeligheid tot uiting en hoe gebruik je dit in jouw werkzaamheden als trainer voor SaHa HSK of Hoogsensitief? 

Ik zet mijn hooggevoeligheid niet zozeer bewust in, maar het heeft natuurlijk invloed op mijn keuzes, communicatie en gedrag. Ik ben erg gevoelig voor sfeer en dat beïnvloedt heel praktisch bijvoorbeeld de locaties die ik uitkies. Afspreken met hooggevoelige personen doe ik niet in de restauratie van een station; trainingen geef ik in lichte en rustige ruimtes, niet in een pand naast een druk kruispunt om maar iets te noemen.

Ben ik uitgenodigd voor een lezing op een onbekende locatie dan zorg ik dat ik ruim op tijd ben, zodat ik even kan ‘landen’ en niet meteen vanuit de file voor een groep hoef te gaan staan. 

Communiceren gaat erg intuïtief, zowel persoonlijk als zakelijk. Ik hoor mezelf regelmatig dingen zeggen die ik totaal niet gepland had, maar die een snaar blijken te raken bij de ander. Natuurlijk bereid ik trainingen en gesprekken goed voor, maar ik vaar met name op mijn onderbuikgevoel.

Ik voel goed aan hoe een ander in zijn/haar vel zit en aan de ene kant is dat een voordeel maar het kan ook een valkuil zijn omdat je je onbewust kunt laten mee trekken in het humeur van een ander of voor hem/haar gaat invullen. Dat is wel iets waar ik alert op ben.

Dank je wel voor het delen van je ervaringen Irene! Bezoek ook eens haar website SaHa Hoogsensitief.

Advertenties

HSP & Burnout: voorkom stress en communiceer wat je nodig hebt

IMG_8734

Wat ik vooral interessant vind aan het hele burn-out proces is om hoe de stress te voorkomen die naar de burn-out heeft geleid en wat hier sterk mee samenhangt; waar je op kan letten om jezelf op de eerste plaats te zetten in plaats van jezelf weg te cijferen.

Hoe voorkom je de stress die naar de burn-out heeft geleid?

  1. Leer de geestelijke en fysieke uitingen van stress herkennen
  2. Voelen waar je grenzen liggen en communiceren waar je wel of geen behoefte aan hebt
  3. Zet jezelf op de eerste plaats
  4. De oorsprong van jezelf wegcijferen; jeugdtrauma’s
  5. Voelen waar je blij van wordt en hiervoor kiezen

In deze blog lees je meer over punt 1 & 2.

Leer de geestelijke en fysieke uitingen van stress herkennen

Wanneer je op weg bent naar een burn-out ben je vaak met heel veel verschillende zaken bezig. In het begin denk je nog dat je overal blij van wordt, maar als de stress erin sluipt ben je niet meer zo blij. Je bent de ballen in de lucht aan het houden.

Denk aan full-time werken, extracurriculaire activiteiten, een gezin draaiende houden, sporten, je hobby’s en je sociale leven. Dit lijkt op de meest normale invulling van een gemiddeld leven in de maatschappij.

Maar het wordt moeilijker als je er nog een groot project naast hebt of heftige veranderingen in het leven zoals de koop/ verkoop van huizen en verhuizen, de geboorte van een kind, het overlijden van dierbaren, ziekte van jezelf en van dierbaren, relatiebreuken, conflicten in werk en vriendschappen.

Dan sluipt de stress erin.

Wat voel je lichamelijk?

  • Hoofdpijn?
  • Stijve nek en stramme schouders?
  • Buikpijn?
  • Oorpijn?
  • Last van je ogen?
  • Last van duizelingen?
  • Last van plotselinge misselijkheid?

Dan dien je opnieuw keuzes te maken. Je kan altijd opnieuw kiezen. Je kan kiezen voor datgene wat voor de meeste balans in je leven zorgt.

Je dient ruimte te creëren om te ontladen en op te laden.

Voelen waar je grenzen liggen en communiceren waar je wel of geen behoefte aan hebt

Wat kan je aan? Hoeveel rust heb je nodig om er weer vol tegenaan te kunnen gaan?

Ervaar je geestelijke grens

  • Kan je niet meer denken?
  • Leg je belangrijke spullen op plekken waar je het niet meer kan vinden?
  • Vergeet je rekeningen te betalen of mensen terug te bellen?
  • Wordt je wat lakser op het werk?

Ervaar je emotionele grens

  • Raak je sneller geïrriteerd?
  • Voel je je opgejaagd en kom je nergens meer aan toe?
  • Kan je de gevoelens van je partner en kinderen er niet meer bij hebben?
  • Huil je sneller om het minste geringste?

Ervaar je fysieke grens

  • Zijn je zintuigen nog scherper dan voorheen?
  • Is het geluid te hard, het licht te fel?
  • Ben je continue moe en lukt het niet meer om bij te slapen?
  • Sleep je jezelf overal naartoe?

Om je behoeften te kunnen communiceren dien je eerst te leren voelen waar jouw grenzen liggen.

  1. Ik wil dat het licht wordt gedimd, omdat ik last heb van het felle licht.
  2. Kun je de tv uitzetten, want het beeld is qua geluid en licht op dit moment teveel voor me.
  3. Mijn hoofd staat er niet naar om naar dit feestje te gaan.
  4. Kun je de kinderen opvangen, zodat ik nog een douche kan nemen?
  5. Kunnen de collega’s met vragen bij iemand anders terecht?

Voor meer informatie over punt 3, 4 en 5, bekijk deze FB Live die ik heb gegeven op zondag 25 november 2018: FB Live HSP & Burnout. 

Wil je werken aan het opkrikken van je basisenergie? Maak een afspraak voor een introductiesessie in Den Haag of via videoskype of FaceTime. Klik hier voor meer info…

HSP Coaching: raken en geraakt worden

img_4039

Dat ik een coach ben voor hooggevoelige personen blijkt wel uit de vele liefdevolle verrassingen die mijn coachingpad hebben gekruist. Simpelweg door het delen van mijn verhalen en ideeën kom ik in contact met hele mooie zielen. De verrassingen kwamen al voorbij in de periode waarin ik mezelf nog niet had gepositioneerd als hooggevoeligheidsexpert. 

Ik begon met mijn coachingpraktijk in 2004. Als ik terugdenk aan de mensen die ik voor 2011 heb begeleid, kan ik alleen maar concluderen dat iedereen hooggevoelig was. De coaching thema’s waar mensen voor kwamen waren burn-out, onzekerheid ten aanzien van de liefde, op zoek naar een passende leuke baan en rouw.

De coachingpraktijk groeide mee met mijn emotionele ontwikkeling, de thema’s werden uitgebreid naar: faalangst, perfectionisme (kritische stem), nieuw werk, balans privé en werk, emotionele conflicten in liefdes-, familie- en zakelijke relaties, rouw, seksueel misbruik, scheiding, opvoeden van hoog sensitieve kinderen, identiteit, culturele verschillen, verhuizen/ emigreren, vriendschap, burn-out, stress, concentratieproblemen, zingeving en gezonde levensstijl.

Over het algemeen willen mensen meer liefde in hun leven ervaren. Liefde voor een baan, liefde voor een partner en ja, uiteindelijk begint het allemaal met liefde voor henzelf.

De volgende herinneringen brengen een grote glimlach op mijn gezicht.

  • Jaren geleden was ik bezig met een project genaamd Love Cookie. Het logo bestond uit een fortune cookie. Op een dag ontving ik een grote zak met fortune cookies uit San Francisco. Het kwam van een contact die ik tijdens een netwerkbijeenkomst had leren kennen. Hij was geraakt door mijn verhaal over Love Cookie.
  • Dat er een gitaar wordt meegenomen om een zelfgeschreven lied aan mij voor te dragen. Middels het ten gehore brengen van het lied wilde ze haar gevoelens met mij delen.
  • Een gedicht dat aan mij wordt voorgelezen, omdat de persoon in kwestie het moeilijk vindt om middels een verhaal te vertellen welke emoties hoog zitten.
  • Dat iemand voor een introductiesessie kwam en ik een bosje geplukte bloemen in mijn handen kreeg gedrukt. Ik smolt.
  • Dat mensen na het bijwonen van een workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen een half jaar of jaar na dato een e-mail schrijven over wat de workshop hen had opgeleverd.
  • Dat mensen na het bijwonen van lezingen over hooggevoeligheid mij een hand geven met een blik die zoveel meer vertelt dan woorden kunnen zeggen. Ik voelde hoe intens hun dankbaarheid was.
  • Hoe een bijzonder getalenteerde dame haar ervaring met rebirthing onder woorden bracht: ‘En als voelen betekent dat het op korte termijn zeer doet dan neem ik dat voor lief. Ik wil mezelf vrij maken. Ik geloof namelijk in vrijheid van levensuiting. Dat begint met te doen wat ik als eerste deed toen ik op deze wereld kwam: ademen. De rest volgt vanzelf.’ ~ Naomi. Lees de blog…

Dit waren de herinneringen die mij als eerste te binnen schoten. Ik voel mij gezegend dat ik hooggevoelige personen mag begeleiden. Wat heb ik toch mooi werk!

www.orchidoflife.nl

Rebirthing: een weg naar heling

IMG_4166

Ik dacht altijd dat ik een gezonde jongeman was, tot ik een mega burn-out kreeg en letterlijk van mijn bureaustoel viel. Ik moest even op de bank liggen. Even duurde vier jaar. Na zes intense jaren van coaching door mijn eigen vrouw (!) kwam rebirthing op mijn pad. Dit zijn de twee grootste cadeaus van mijn leven: coaching van Chungmei en Rebirthing.

Deze cadeau’s brachten mij mezelf. Via bevrijding van negatieve gedachten, onderdrukte emoties en fysieke klachten in mijn lichaam. Van verwarring en depressieve gedachten naar blijheid en speelsheid. Van gebrek aan zelfliefde naar heel veel Liefde. Ik kreeg er energie en rust voor terug. Diepe, innerlijke rust. Na het ontvangen van 400 coachingsessies, 50 rebirthing sessies, 150 solo-rebirthing sessies, en de 9-daagse rebirthing opleiding is de tijd gekomen dat ik ook anderen ga helpen. Graag vertel ik je iets meer over mijn persoonlijk ontwikkelingsproces.

Burn-out: 2009 – 2013

Deze periode was verschrikkelijk en fantastisch. Vanaf 2009 tot en met 2015 had ik hele heftige fysieke symptomen. Onder andere continue keiharde hoofdpijn, om de dag stress en steken op mijn borst, ademnood, bloed poepen (excuses voor het beeld) en intense moeheid. Onder begeleiding van Chungmei ontdekte ik de oorzaak van mijn levenslange stotteren, niet-goed-genoeg-voelen, niet-mogen-voelen, continue op mijn tenen lopen en hard werken. Ik was altijd een sociale vrolijke jongen, maar van binnen eenzaam en vaak diep ongelukkig. Klinkt zwaar, en dat was het ook. Deze gevoelens kwamen en gingen weer; o wat voelde ik me licht na elke coaching sessie! Herboren!

Eerste rebirthing ervaringen

In 2009 ben ik naar de huisarts gegaan. Hij zei heel wijs: doe maar wat rustiger aan. Goeie tip. Af en toe ging ik naar een andere therapeut, en hoopte dan dat ik daarna helemaal gezond zou zijn. Ik heb onder andere acupunctuur, osteopathie, chakra-healing, reiki, sjamanistiche heling en massages ondergaan. Allemaal hielpen ze mee, maar de symptomen bleven. Via via kwam ik in 2015 terecht bij het AUMM-instituut. Ik gaf mij op voor een drie-daagse rebirthing cursus. Gedurende dit weekend maakte ik kennis met de verbonden ademhaling en heb tijdens de een rebirthing sessie enkele blokkades geuit. 

Ontdekking rebirthing Leonard Orr

Na het rebirthing weekend wilde ik meer. Eigenlijk nog steeds hetzelfde: de hoofdpijn en andere fysieke symptomen helen. Ik had behoefte aan individuele rebirthing sessies in plaats van groepssessies. Onder begeleiding van Chungmei was al meerdere malen geregresseerd naar verschillende stadia van mijn leven. Ik had emoties gevoeld en geuit in de baarmoeder van mijn moeder, als pasgeborene, als kleine jongen van twee jaar, tot aan mijn huidige leeftijd. Toch voelde ik nog steeds blokkades in mijn lichaam; ik wilde helen.

De verhalen van Leonard Orr over zijn auto-didactische proces stimuleerde mij om zelf op ontdekkingsreis te gaan met verschillende rebirthing en spirituele purificatie technieken. Ik deed bijvoorbeeld dagelijkse badsessies met snorkel en had prachtige resultaten. Wederom regressies naar de tijd in de baarmoeder, ik paste Leonard’s tips toe, en heb heel wat tranen en woede geuit in bad. Ook andere purificatie technieken paste ik toe zoals vuurmeditaties, dagelijkse pranayama, één dag per week vasten en andere veranderingen van mijn voedingspatroon. Het ging goed, maar na een half jaar voelde ik me eenzaam.

Alles wat ik mee maakte was zo mooi en zo intens, maar met wie kon ik het delen? Wie kon mij verder helpen?

Ik ging op zoek. Naar gelijkgestemden en naar meer heling. Wat ik wilde was het maximale aan spirituele heling ondergaan zoals Leonard Orr dit omschrijft in zijn boeken. En wie weet, zou ik daarna geheeld zijn. De oorzaak van mijn symptomen zijn energetisch/spiritueel te verklaren. Ik wilde het testen. Hoe weet ik of het werkt als ik het nog niet heb geprobeerd? Ik wist niet meer hoe een leven zonder hoofdpijn was. Hoe het was om 4 dagen achter elkaar energie te voelen. Hoe was het om energiek op te staan en de hele dag vrolijk te zijn. Eind april 2016 was het zo ver; ik ging naar meneer Orr om mezelf te vinden. Ik wilde zijn methode van rebirthen ondergaan en leren toepassen.

Guaramiranga Brazilië

In Guaramiranga heb ik veel geleerd. Hieronder lees je over één van de meest bijzondere ademhalingssessies die ik tot nu toe heb meegemaakt.

Na enkele huilbuien ademde ik 20 minuten achter elkaar in een liggende positie. Daarna gaf ik aan te willen zitten. Wat ik toen meemaakte was magisch. Ik zat in een meditatie positie, ademde een minuut en toen nam de Kundalini het volledig over. Ik zat rechter, ik varieerde in ademritmes en voelde mij heerlijk. Ik was niet meer aanwezig. Ik was in een andere staat. Af en toe kwamen kwamen er gedachten op, en zelfs tranen van geluk. Toch was de Kundalini sterker, het ging door. Ik voelde ook dat het een effect had op Gulio en de andere assistent. Ik voelde beweging en vrede bij hen. Ik voelde heerlijke vibraties. Ik voelde mijn lichaam niet meer. Na deze mega ervaring van 45 minuten, ging ik liggen om de sessie af te ronden. Ik voelde me zo goed dat ik daar voor altijd wilde blijven liggen.

Na 10 minuten besloot ik rationeel om terug te komen aangezien er ook nog leven was na de sessie. Ook tijdens de tweede sessie kwam ik weer in een diepe meditatie staat. Ik leerde dat dit de staat van “samadhi” was, pure vrede, één zijn met alles. Ik was diep diep ontroerd. Ik had hier over gelezen, maar zelf ervaren is hele andere koek. Ik wist nu dat ik deze interne vrede kon bereiken door simpelweg te ademen. Hoe ik mezelf verder kan helen. En vooral ook: hoe ik anderen kan helpen te helen. Na deze tweede sessie voelde ik me klaar om mede-cursisten te begeleiden.

Hoe ik een mede-cursist mocht begeleiden…

In de middag hadden we een deelsessie en Leonard sprak met een dame over haar ontwikkeling. Ze had het zwaar. Ze voelde heel veel angst, verlorenheid en woede. Leonard verzekerde haar dat zij morgen als eerste een rebirther mocht uitzoeken, zodat zij goed geholpen zou worden. De volgende ochtend maakte ze haar eerste keus: Leonard. Hij lachte en zei dat hij geen sessies begeleidde. Hij vroeg: heb je al een andere naam in gedachten? Zij: Ja. Ze keek mij aan en zei: Arnold. Ik was verbaasd, want er waren 30 anderen (rebirthers) waar ze uit kon kiezen. Bovendien was ik de enige aanwezige die van buiten Brazilië kwam en zichzelf geen rebirther noemde. Ik ervoer het als een groot compliment en knikte instemmend. Twee hele mooie sessies volgden. Ik voelde hoe fijn het was om mensen op dit diepste niveau te kunnen helpen.

Lees ook de volgende blogs van zijn hand:

Rebirthing: loslaten van onderdrukte negatieve gedachten

Rebirthing: heel jezelf, laat de Kundalini-energie stromen

IMG_0241.JPG

Foto: Leonard Orr en Arnold Baldé

HSP & Burnout: chaos in mijn hoofd! 3 Tips om met overprikkeling om te gaan

Afgelopen maandag plaatste ik een update van een beeld dat meer zegt dan 1000 woorden. Ik was benieuwd wat het beeld bij jou als hooggevoelig persoon zou oproepen. Het gros heeft gereageerd met: chaos, onrust, stress, overprikkeling, vraagtekens, moeten, prikkels, gedachten, blokkeren, aanvoelen en moeheid.

Wanneer we in dat hoofd blijven zitten wordt het van kwaad tot erger en is het een teken van een burn-out of kan het naar een burn-out leiden. Waar ik van overtuigd ben, is dat het mogelijk is om eruit te stappen. Vaak weten we wel wat we kunnen doen, maar doen we het niet op het moment suprême. Simpelweg omdat we er niet aan denken. Het denken is ergens anders mee bezig, bezig in een neerwaartse spiraal.

Daarnaast heb je het lichaam dat niet voort te branden is, een lichaam dat moe is van het denken. Het vraagt moed, wilskracht en een hoop zelfliefde om een stap richting het positieve te zetten. Van jezelf, maar ook van een ander om jou die kant op te bonjouren.

Tussen alle antwoorden in vielen mij een aantal positieve reacties op. Deze reacties kunnen je net dat zetje geven om anders om te gaan met een overprikkeld denken en lichaam. 

  1. Grappig voor mij voelt het als terug sturen de kosmos in en vragen om de juiste antwoorden! Niet het teveel ontvangen. ~ Marloes

Dit is inderdaad een hele mooie intuïtieve manier om alle gedachten een plek te geven. In het universum is er namelijk ook plek voor jouw gedachten! Om dit te laten werken is het wel van belang dat we leven met de overtuiging dat de kosmos of anders gezegd; het hogere bewustzijn, het universum een deel is van wie wij in essentie zijn. En ook dat onze gedachten bepalen wat we in het leven tegen zullen komen of aan kunnen grijpen.  Alles is energie. Heel kort door de bocht, maar wel duidelijk is dat wanneer je rondloopt met negatieve gedachten je je teen zult stoten. Negatieve gedachten zorgen voor een gesloten houding, je vizier is heel smal en wazig.

Los van het feit of je deze levensovertuiging leeft, kun je in ieder geval beginnen met positiever te gaan denken. De volgende overtuigingen kunnen je daarbij ondersteunen:

  • Wanneer een ervaring mij verdrietig maakt, geeft het mij de kans dit verdriet te doorvoelen om ruimte te maken voor blijheid,
  • Een stressvolle ervaring die zich blijft herhalen, kan ik veranderen,
  • Ook deze gevoelens (verdriet, boosheid, angst) mogen er zijn,
  • Ik verdien het om uitzinnig blij en gelukkig te zijn,
  • Elke ervaring maakt mij een rijker mens,
  • Elke ervaring brengt mij dichter bij mijn kern.

2. Omdenken! Als je het omdraait heb je een hele aardige baljurk. ~ Inge

Het beeld van het meisje waarbij tig vraagtekens uit haar hoofd springen vormen het beeld van een luchtballon zonder mand. Als je deze omdraait kun je er inderdaad een baljurk in zien. Het “omdenken” werd toegepast op de vorm, maar je kunt het ook toepassen op de gedachten die zorgen voor een boel onrust, stress en zorgen. Omdenken is denken in termen van kansen en niet van problemen. Accepteer de situatie zoals deze is en vraag jezelf af hoe je het anders kunt zien en wat je wel kunt doen. Zoals bij de volgende opmerking:

“Zo herkenbaar, allemaal gedachten, vol hoofd, in cirkeltjes denken, gedachten die maar doorgaan, overprikkeld, verwerken van informatie, veel moeten, veel willen, veel moeten onthouden, wat vaak niet lukt, chaos in mijn hoofd, niet weten waar ik moet beginnen…tja en het houdt maar niet op.”

Uit deze opmerking maak ik op dat het een feit is dat het hoofd overvol is met informatie. Accepteer dat dit zo is, zodat het geen strijd wordt. Nu is het een strijd: “Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar ik wil het wel weten.” Als je het volledig accepteert, wordt het: “Ik weet niet waar ik moet beginnen en dat is prima zo.” En hoe kun je bijvoorbeeld die “cirkeltjes” anders benaderen? In “cirkeltjes” denken wordt in deze opmerking op een negatieve manier benaderd. Wat nu als je blij bent met het feit dat je in “cirkeltjes” kunt denken? Wellicht doe jij het denken in “cirkeltjes” op een uitmuntende manier en kunnen mensen van je leren. Waarom in actie komen als je gewoon door kunt blijven filosoferen over het probleem? Daar ligt ook een kracht voor het oprapen! Als laatste, wat kun je wel doen? Je kunt het hoofd zien als een prullebak en deze leeg gooien in het toilet of iets praktischer, het van je afschrijven, schreeuwen of zingen. Waar het om draait, is dat je iets doet met de zware energie, zodat het steeds lichter wordt.

3. Verwarring, onduidelijk. Zoals mijn dochter zegt: mijn koppie is vol! ~ Kathrien

Prachtig hoe kinderen duidelijk maken hoe zij zich voelen. Daar kunnen wij, volwassenen, absoluut van leren. Dus een volgende keer dat de problemen zich opstapelen en je geen uitweg meer ziet, denk dan “mijn koppie is vol”. Of voel je je totaal opgebrand, wanhopig, machteloos en gefrustreerd, denk dan ook “mijn koppie is vol”. Het volgende moment kun je benuttigen om iets met je handen te doen of alles te laten voor wat het is door op de bank neer te knallen. Heerlijk toch! Het doet mij denken aan het maken van to-do lijstjes. Wat zeer handig is, maar wat nu als je het (digitale) papiertje kwijtraakt? Ik zou zeggen, niks aan de hand. Blijkbaar heb je nu een aantal to-do punten minder.

Wellicht is de conclusie dat we met zijn allen een immense valkuil hebben, de valkuil om teveel te willen, moeten en presteren. Wanneer ik erin dreig te vallen, wordt ik door mijn dochter ervoor behoedt: ‘Mama, we hebben op die dag al twee dingen staan, dat is druk genoeg. Laten we het een andere keer doen.’ Zij doelde op de woensdagochtend school en ’s middags zwemles. Ja, daar leer ik van.

 

 

Ouderschap: luisteren naar mijn dochter

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (10 of 48).JPG

In deze blog komt mijn partner Arnold Baldé aan het woord over ouderschap en opvoeding. Het is een vervolg op de blogs:

Wat heeft ouderschap in jou naar boven gehaald?
Een enorme spiegel. Het heeft het meest positieve en negatieve in mij aan de oppervlakte gebracht. Daar ben ik heel dankbaar voor; ik heb mijn grootste pijn en trauma’s geleerd te herkennen via mijn dochter. Ik was me al bewust van het positieve; vertrouwen hebben in mijn dochter en dit in acties ondersteunen en ook duidelijke liefdevolle grenzen stellen.

Trappenhek
Toen mijn dochter kon lopen rond 1 jaar oud, ontmoette ik vele ouders die zeiden: ‘O, heb je al een hek voor de trap geplaatst? Aaah dan zou ik maar snel een trappenhek aanschaffen Arnold! Hey, Arnold ik zag dat jullie nog geen trappenhek hebben, wel gevaarlijk hoor.’ Ik begreep het, zeer goed zelfs, als ik op mijn 10e van de trap kan vallen kan een dreumes dat ook. Tevens voelde ik de overdreven angst achter al deze trappenhek-tips. Ik vroeg me af hoe mijn dochter met een open trap om zou gaan. Ergens geloofde ik dat ze ook wel aan zou voelen dat naar beneden vallen niet per se een leuk spel zou zijn. Ik ging het testen.

Dus ik gooide haar… nee dat deed ik niet. Ik liet haar gewoon rennen en lopen bij de trap. Veiligheid eerst, dus ik bleef bovenaan de trap staan, op een meter afstand ongeveer. Zodat ik eventueel in zou kunnen grijpen. Ze rende langs de trap opening, deed wat spelletjes hier en daar en toen kwam het moment waarop ik hoopte; ze keek naar beneden. Ik vroeg me af wat ze zou gaan doen. Ze liep rustig op de trapravijn af. Ik was scherp en zeer benieuwd naar de komende seconden. Eerst liep ze rustig, daarna langzaam, en toen stopte ze op een halve meter afstand. Ze keek voorzichtig naar beneden, en besloot terug te gaan! Ik dacht; zie je nou wel! Ze weet het, ze kan het!

Ik vertelde het aan mijn vrouw, en we besloten geen trappenhek te nemen. O.k. ze is één keer van de trap gevallen, omdat mijn vrouw haar vasthield en uitgleed op haar sokken. Au. Alleen is ze nooit gevallen. We hebben haar gewoon op de trap laten lopen, zelf het klimmen en traplopen laten ontdekken, en het werkte.

Luisteren naar mijn dochter
Wat ik wel echt moest leren was echt luisteren naar haar gevoel. Simpelweg omdat ik moeite had met mijn eigen gevoel voelen en hiernaar te leven. Als papa leerde ik bijvoorbeeld mijn eigen zware negatieve papa-shit-energie voelen, waardoor ik haar reactie op mijn soms norse en boze opmerkingen beter kon plaatsen. Eerst vond ik het maar raar als ze ‘zo maar’ ging huilen, omdat ik iets zij of afpakte bijvoorbeeld, voor haar eigen bestwil, uiteraard. Maar ik deed het dan op een geïrriteerde manier, waardoor zij moest huilen. Haar reactie in de vorm van gehuil vond ik irritant.

Toen zij rond anderhalf jaar oud was, kreeg ik dit spelletje door. Hoe meer ik mijn eigen onzin onder de loep nam; onder andere dat ik wilde dat zij stil was en stil zou zitten aan tafel. Terwijl het leven juist beweging, geluid, muziek en lol is! Ik kon erg slecht tegen geluidsoverlast van mijn eigen dochter; ik had enorme hoofdpijn, en was extreem moe. Sommige mensen noemen het een burn-out. Ik ook trouwens. Een mega burn-out. Helemaal kapot gewerkt en gedacht. Ik voelde me enorm kut. Toch ben ik deze burn-out erg dankbaar, omdat ik juist in deze periode heb leren voelen. Mezelf en mijn dochter.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Connect & Play Teambuilding door Arnold Baldé


Arnold Baldé en zijn filosofie Connect & Play

Wie is Arnold Baldé?

Een capoeira leraar, een cabaretier, een schrijver én vooral iemand die gek is op spelen en het maken van authentiek contact, waar ik ook kom.

Wat ervaar je als je voor een groep mensen staat?
Ik voel dat ik mensen raak met mijn authentieke en speelse presentatie. Ik heb veel plezier, alles stroomt en ben verbonden met mijn gevoel en intuïtie. Op het podium of voor een groep mensen weet ik op één of andere manier altijd wat ik moet zeggen of doen om beweging in de groep te krijgen. Beweging in de groep als geheel, beweging in lichaam en geest van het individu. Dit ervaar ik als puur genot. Dat ik mijn blije zelf kan zijn en dat de mensen in de groep daar blij van worden.

Wat breng je teweeg in een groep mensen?
Tijdens een teambuilding training gingen 400 mensen zingen, klappen en spelen. Allemaal met een lach op hun gezicht. Na afloop van een andere teambuilding training kreeg ik als feedback van één van de deelnemers; ‘Het was echt heel leuk! We hebben veel plezier gehad met de muziek. Wat een goede sfeer! Dat terwijl we elkaar niet eens kenden!’ Ik dacht dat ze van dezelfde afdeling kwamen en elkaar juist wel kenden.

Wat is de Connect & Play Teambuilding?
Om het beste uit een groep te halen dienen we te beginnen bij de kern; het individu. Connect & Play verbindt mensen eerst met zichzelf daarna met de ander, en vanuit deze basis met de groep. De potentiële synergie van de groep begint pas te werken als elk individu zich vrij, sterk en positief voelt en gedraagt.

In grote lijnen ziet de Connect & Play Teambuilding er zo uit:

  1. Goede sfeer neer zetten en groep verbinden met humor, improvisatie, positiviteit en autenthiek contact.
  2. Interactie met groep door vragen te stellen. Doel is om mensen te laten praten om de groepsdynamiek te ontdekken. Waaronder de positiviteit-negativiteitsbalans en de huidige rolverdeling en andere kenmerken van de groep en/of individuen.
  3. Huidige groepsdynamiek positief veranderen via Connect & Play oefeningen en spelletjes. We werken in groepen, koppels en solo. Aan bod komen; positieve communicatie, benutten van talent en potentie, de speel-mindset, en creativiteitsboost.

Arnold is oprichter van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter.