Life Coaching: bang om te huilen

Ik ben alweer een maand aan het werk. Zoals je vast voorbij hebt zien komen, is Arnold aan de slag gegaan als rebirther. Wow! Wat een immense verandering: we zijn nu officieel een rebirthing stel. Deze verandering bracht meerdere veranderingen met zich mee, maar het werk blijft hetzelfde: inzichtgevend, intens en altijd voor beide partijen enorm leerzaam.

Het geeft me veel voldoening om van dichtbij te mogen aanschouwen hoe opgelucht mensen zich voelen na een huil- en krijsbui. Pasgeleden kreeg ik van een dame terug dat ze na de rebirthing sessie elke dag heeft gehuild. Ik feliciteerde haar. Het was haar gelukt. Ik was blij (van binnen laaiend en schreeuwend van de daken enthousiast) te horen dat ze kon huilen. Thuis kunnen huilen was namelijk één van haar persoonlijke doelstellingen. Ze vertelde het zo mooi: ‘Tot het moment dat ik in mijn eentje kon huilen legde ik telkens weer een stukje van mijn verdriet bij een ander. Hetzij bij mijn huisarts, een voetreflexoloog, een haptonoom, een fysiotherapeut of bij jou.

De afgelopen week voelde het anders, ik kon mijn verdriet onder ogen komen, ik kon het aan’.

Kun je je voorstellen dat je rondloopt met een verdriet zo groot, diepgaand en ondraaglijk dat je er bang van wordt? Dat het verdriet een monster is geworden met afschuwelijk onmeetbare afmetingen? Het is een verdriet dat laag voor laag is opgebouwd uit woede dat jarenlang onderdrukt is geweest. Onderdrukt door medicatie, door hard werken (hard zijn voor jezelf) en doordat je vond dat je door moest gaan met leven. Praktisch gezien zorgt de angst ervoor dat je thuis niet durft te huilen, omdat je niet weet of je de intensiteit van het verdriet in je eentje aankan. Ook ben je bang dat de buren je zullen horen. Hoe bevrijdend is het wanneer je voelt dat je wel thuis kan huilen? Dat de buren je zouden kunnen horen is dan slechts een minimale belemmering. In haar woorden: ‘Ik hoef al die stukjes niet meer bij een ander te leggen, ik ben blij dat ik het zelf kan’.

Over medicatie gesproken; het is haar gelukt om na 15 jaar slikken van anti-depressiva en kalmeringsmiddelen te stoppen. Dit heeft ze gedaan in overleg met haar huisarts, aan mij meldde ze het slechts. Ze liep al langer rond met deze plannen. Door de eerste sessie, ergens in het najaar van 2015, begreep ze dat het mogelijk was om angsten te doorvoelen. In haar situatie ging het om angst voor het ondergaan van paniekaanvallen en hyperventilatie. Ik liet haar door middel van een oefening voelen dat er verdriet in de kern van angst was. Ze schokschouderde, ze huilde. Zodra ze haar tranen kan laten gaan, zal de angst wegebben. Doordat ze een stukje van haar angst had doorvoeld, geloofde ze me. Met dit inzicht stapte ze het dagelijks leven weer in en was ze in staat om tijdens elke rebirthing sessie heel veel los te laten.

Hieronder lees je haar testimonial.

Vanaf het 1e moment dat ik Chungmei ontmoette voelde het goed. Na de 1e sessie stapte ik de auto in en was ik euforisch. Eindelijk na 45 jaar iemand die mij begrijpt en die mijn gevoel en denkwijze als hooggevoelige herkend. De sessie die ik bij Chungmei heb gehad hebben mij erg geholpen met het verwerken van weggestopt verdriet en onverwerkte gebeurtenissen.

De rebirthing sessies waren intensief en tegelijkertijd heel verlichtend. Je doorvoelt het oud zeer en raakt ervan verlost.

Dit luchtte mij erg op en voelde mij telkens een beetje herboren. Hoe Chungmei deze sessies begeleid is heel bijzonder en mooi. Bij mij heeft het veel in gang gezet. Ik kan beter naar mijn gevoel luisteren, voelen en er ook bij blijven. Mijzelf accepteren en mijzelf zijn. De sessies bij Chungmei zijn een groot cadeau voor mijzelf.

Wil je ook op weg naar een leven met meer energie, levenslust en liefde? Ga voor een introductiesessie! 

Advertenties

HSP: ik durf nog niet te dromen

living

Op zondag 27 september gaf ik de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Utrecht. Dit was alweer de 29ste editie. De workshop begon op een verrassende wijze. Ik was namelijk net op tijd, kortademig en helemaal bezweet. Normaal ben ik altijd minimaal een half uur van te voren aanwezig, maar dit keer liep het totaal anders door de Singelloop in Utrecht. Gelukkig was de buschauffeur zo aardig om voor een stoplicht te stoppen. Google maps bood vanaf dat moment uitkomst. Een stel die net de auto instapte ging jammer genoeg niet de kant op van het Parnassos Cultuurcentrum, maar naar Nijmegen.

Bij het laatste obstakel, het afgezette gebied voor de singellopers, was er een man zo aardig om het hek voor me op te tillen én mee te lopen naar de overkant voor het hek, zodat ik aan de goede kant stond. Na een paar seconden wandelen aan de overkant zag ik politieagenten op motoren met een hele rits singellopers achter hen, oelalalala, wat had ik een geluk! Gearriveerd op de locatie werd ik begroet door zeven vrolijke en enthousiaste dames.

Keer op keer wordt het waarheid. De mensen die op deze workshops afkomen, komen bij elkaar om een reden. Elke keer is het weer een ander thema, doordat er steeds andere mensen zijn die zich geroepen voelen om op een bepaalde datum te verschijnen. Dit keer was het thema overduidelijk. Na het horen van een aantal verhalen was ik er 100% zeker van dat alle zeven dames een tijd burn-out of overspannen waren geweest. Voor de meesten was het een recente ervaring waarbij ze worstelden met ziek melden, weer aan het werk gaan, re-integreren en onder begeleiding herstellen van geestelijke en fysieke oververmoeidheid.

Na afloop van de workshop ontving ik een mooi verhaal van een deelneemster.

Deze workshop heeft mij weer een stuk verder gebracht in mijn zelf ontwikkeling. Ha ha, alleen niet zozeer in de zin zoals ik verwacht had. De inhoud van de workshop heeft mij niet zoveel nieuws gebracht, maar wel meer bewustwording en ook toch wel herkenning. Ik weet al jaren dat ik gevoelig bent, maar HSP is nooit benoemd geweest.

Door er nu meer over te lezen op onder andere jouw blog en het bij hebben gewoond van deze workshop zijn er weer stukjes op de (andere) plaats gevallen. Zo dacht ik altijd bijvoorbeeld dat ik drukke verjaardagen meed, omdat ik bang was voor andere mensen. Ik ben vroeger gepest. Die angsten liggen inmiddels wel in het verleden, maar toch heb ik de behoefte om verjaardagen en recepties te vermijden. Nu weet ik dat het komt, doordat ik alle energieën op pak en slecht tegen al dat geroezemoes kan en dat dit mij uit put.

Wat deze workshop ook gebracht heeft, is dat het mijn interesse om les te geven weer heeft aangewakkerd. De opbouw van je workshop vond ik geweldig. Wat een geweldige ervaring, overwinning, ontplooiing voor mensen is dit! In het verleden heb ik honden training gegeven. Dat vond ik erg leuk om te doen. Het kriebelde ook al een poosje, maar ik wist nog niet in welke vorm.

Gisteren ochtend kwam een gedachte in mij op om door middel van workshops met honden om mensen bewuster te maken van hun gevoelens (en hun beperkende gedachten). Al mijn interesses (lesgeven, coaching, contact/communiceren met dieren komen opeens bij elkaar. Gistermiddag had ik een sessie bij mijn coach Marielle zij kwam op het idee voor de combinatie honden en HSP. Joepie, ik heb mijn passie ontdekt. Marielle is er van overtuigd dat dit mijn werk kan worden, maar ik durf nog niet te dromen.

Hoewel we het tijdens de workshop hebben gehad over verschillende thema’s waar hooggevoeligen tegenaan lopen, heeft de workshop blijkbaar bij deze deelneemster ook bijgedragen aan het opwekken van haar interesses en passies. Geweldig! Ik zou zeggen, ga ervoor! Een paar andere dames hadden zich uitgesproken over hoe blij ze worden van creatief bezig zijn en het hart van één dame begon duidelijk sneller te kloppen door het inpakken van cadeaus waardoor de verpakking op zich al een cadeau is. Alleen al het uitspreken hiervan zorgde ervoor dat een ander erop inging met ‘ik zou zo al mijn cadeaus door jou laten inpakken’.

En dat is de truc! Het is geen truc, maar zo simpel als het maar kan, spreken en doen vanuit ja hart. Dan komt het naar je toe, vanuit onverwachte hoeken. Blijf dromen en genieten van elke stap die je neemt.

Wil je ook vrijuit dromen en doen? Ga voor een introductiesessie en ervaar wat het gesprek jou kan opleveren! 

Sinterklaas bestaat niet

Sinterklaas bestaat voor mij niet. De eerste keer dat ik met dit kinderfeest in aanraking kwam, was op de lagere school in Amsterdam. Door de juf werden wij, kinderen uit verschillende culturen, meegenomen in dit feest. Thuis vertelde ik het aan mijn moeder. Ze zei tegen mij dat Sinterklaas niet bestaat. Maar mama, ik wil thuis mijn schoen zetten. Weet je wat, dan doe jij wat in mijn schoen, zei ik. Dat heeft ze wel een paar keer gedaan, maar daarna was voor haar de lol er echt vanaf.

Op de lagere school was ik niet iemand die de magie van Sinterklaas voor andere kinderen verbrak. Ik sprak er simpelweg niet over. In de klas en tijdens het knutselen en zingen ging ik erin mee. Maar thuis was in geen velden of wegen pepernoten, speculaas, pakjes of een nep-Sinterklaas te bekennen. Als puber deed ik met mijn Brabantse vriendinnen aan lootjes trekken en een surprise avond met gedicht. Dat was gezellig.

Vorig jaar werd onze dochter 1 en konden we het hele Sinterklaas gebeuren nog ver van ons af houden. Dit jaar is dat anders. Twitter en facebook houden mij op de hoogte van alle actuele zaken. Hierdoor weet ik dat ouders met hun kroost de intocht van Sinterklaas en zijn pieten waren gaan bekijken op zondag 18 november. Je raad het al. Daar waren wij niet bij. Het boeit me niet genoeg.

Helaas kunnen we Sinterklaas niet buiten de deur houden. Het is nu eenmaal een traditie. Maar wel een traditie waar de commercie mee aan de haal is gegaan. Heel jammer. Het lijkt nu meer om de cadeautjes te gaan dan om de ouderwetse gezelligheid; met je dierbaren een fijne tijd beleven. Deze traditie zit niet in mijn bloed. Daarom heb ik Wikipedia er even op nageslagen:

Deze moderne vorm van het sinterklaasfeest komt waarschijnlijk voort uit het prentenboekje Sint Nicolaas en zijn knecht (1850) van de onderwijzer Jan Schenkman (1806 – 1863), maar het kinderfeest heeft een veel oudere oorsprong.

In Nederland zet men vanaf ten minste de 15e eeuw de schoen. In eerste instantie gebeurde dat in de kerk en was de opbrengst voor de armen. Uit archiefstukken blijkt dat vanaf 1427 in de Sint-Nicolaaskerk in Utrecht schoenen werden gezet op 5 december, pakjesavond. Rijke Utrechters legden wat in de schoenen en de opbrengst werd verdeeld onder de armen op 6 december, de officiële sterfdag van de Heilige Nicolaas. 

Staan we hier nog bij stil? In plaats van cadeaus voor een ieder te kopen die al genoeg bezittingen heeft, kunnen we er ook voor kiezen om terug te gaan naar de simpele ouderwetse gezelligheid. Lootjes trekken, gedicht schrijven en surprises maken met een presentje (gebaseerd op een afgesproken bedrag). Of het vieren zonder cadeautjes? Kan dat? Kunnen we dat? Of zijn we zo gehecht aan de bevrediging van het verlangen naar iets wat op ons wensenlijstje staat?

Een ander punt van het hele Sinterklaas gebeuren is de manier waarop het aan de meeste kinderen wordt verteld. Alsof Sinterklaas echt bestaat. Sommige kinderen houden hier trauma’s aan over, omdat ze bang worden voor Sinterklaas en zijn pieten. Want Sinterklaas weet namelijk alles. Als je stout bent geweest, krijg je de roe! Wij hebben dit jaar besloten om de waarheid aan onze dochter te vertellen. Sinterklaas bestaat niet. Het is een verhaal dat wordt nagespeeld. Wij geloven dat ze dan nog steeds kan genieten van alles wat het Sinterklaasfeest behelsd.

Als laatste heb je ook kinderen die rond hun zesde levensjaar erachter komen dat Sinterklaas niet bestaat. Zoals Lize omschrijft: ‘Ik heb mij heilig voorgenomen -lang voordat ik zelf kinderen had- dat ik mijn kinderen gewoon zou vertellen dat Sinterklaas niet bestaat…en wel het vieren met alles derop en deraan. Kinderen hebben een rijke fantasie en voor hen maakt het niet uit dat nep is, ze gaan er toch wel in mee. Wat ik mijn kinderen wil besparen is het gevoel wat ik heel lang heb gehad nadat ik erachter kwam dat mijn moeder de cadeaus in de schoenen deed. Onbeschrijfelijk, ik voelde me verraden en bedrogen door mijn ouders en alles wat mens heet.’ (Blog: Sinterklaas bestaat (niet): de waarheid vertellen?!)

Om kinderen onnodige trauma’s te besparen lijkt het me een goed idee om het vieren van Sinterklaas simpel te houden. Onze dochter is door de peuterspeelzaal uitgenodigd voor een Sinterklaasfeest. De kinderen mogen verkleed komen. Wat vind je ervan als ze verkleed gaat als het paard van Sinterklaas?, zei ik tegen mijn vriend. ‘Vraag dat maar aan haar!’, zei hij lachend. Wij doen een beetje mee door met onze capoeira vrienden een avondje ‘Brazilian Sinterklaas’ te houden. Inclusief eten, lootjes trekken, een gedicht en surprise. Wat al meerdere malen is gebleken, is dat de surprise en het gedicht vele malen leuker en bijzonderder is dan het cadeau!

Lees ook: Raak Harten met Symbolische Cadeaus

Bekijk de afleveringen over ‘Zwarte Piet en ik’ door de NTR. Klik hier voor het promofilmpje…

Birthday Party Tip: boeken cadeau geven!

img_2082

img_2005

Verras je gasten eens met een boek.
Vorig jaar organiseerden wij een housewarming/ bday party en verrasten onze vrienden en familie met een boek -cadeau. Hiermee sloeg ik twee vliegen in een klap. Een opgeruimde boekenkast met meer ruimte en blij verraste gasten. Zeer zorgvuldig koos ik het boek uit die me leuk leek voor de ontvanger.

De cadeau’s lagen opgestapeld voor de haard met een naamsticker!  Om 10 over 10, wanneer de klok lacht, mocht iedereen een boek uitkiezen en aan de persoon geven voor wie dit was bedoeld. Dit zorgde voor leuke uitwisselingen en spontane kennismakingen.