Connect & Play Teambuilding door Arnold Baldé


Arnold Baldé en zijn filosofie Connect & Play

Wie is Arnold Baldé?

Een capoeira leraar, een cabaretier, een schrijver én vooral iemand die gek is op spelen en het maken van authentiek contact, waar ik ook kom.

Wat ervaar je als je voor een groep mensen staat?
Ik voel dat ik mensen raak met mijn authentieke en speelse presentatie. Ik heb veel plezier, alles stroomt en ben verbonden met mijn gevoel en intuïtie. Op het podium of voor een groep mensen weet ik op één of andere manier altijd wat ik moet zeggen of doen om beweging in de groep te krijgen. Beweging in de groep als geheel, beweging in lichaam en geest van het individu. Dit ervaar ik als puur genot. Dat ik mijn blije zelf kan zijn en dat de mensen in de groep daar blij van worden.

Wat breng je teweeg in een groep mensen?
Tijdens een teambuilding training gingen 400 mensen zingen, klappen en spelen. Allemaal met een lach op hun gezicht. Na afloop van een andere teambuilding training kreeg ik als feedback van één van de deelnemers; ‘Het was echt heel leuk! We hebben veel plezier gehad met de muziek. Wat een goede sfeer! Dat terwijl we elkaar niet eens kenden!’ Ik dacht dat ze van dezelfde afdeling kwamen en elkaar juist wel kenden.

Wat is de Connect & Play Teambuilding?
Om het beste uit een groep te halen dienen we te beginnen bij de kern; het individu. Connect & Play verbindt mensen eerst met zichzelf daarna met de ander, en vanuit deze basis met de groep. De potentiële synergie van de groep begint pas te werken als elk individu zich vrij, sterk en positief voelt en gedraagt.

In grote lijnen ziet de Connect & Play Teambuilding er zo uit:

  1. Goede sfeer neer zetten en groep verbinden met humor, improvisatie, positiviteit en autenthiek contact.
  2. Interactie met groep door vragen te stellen. Doel is om mensen te laten praten om de groepsdynamiek te ontdekken. Waaronder de positiviteit-negativiteitsbalans en de huidige rolverdeling en andere kenmerken van de groep en/of individuen.
  3. Huidige groepsdynamiek positief veranderen via Connect & Play oefeningen en spelletjes. We werken in groepen, koppels en solo. Aan bod komen; positieve communicatie, benutten van talent en potentie, de speel-mindset, en creativiteitsboost.

Arnold is oprichter van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Advertenties

Ouderschap: omgaan met angst voor zwemles

IMG_3923

Vrijdagavond riep ze mij nog voor een tweede keer terug. Dit keer om te vertellen dat ze niet naar zwemles wilde gaan. Mijn reactie was: Amé, het enige waar je nu zin in hebt, is slapen. Je bent hartstikke moe. ‘Maar mama, ik wil niet naar zwemles.’ Nu heb je natuurlijk nergens zin in. Als ik aan je vraag of je nu met mij een wandeling wilt maken, wil je dan mee? Ze schudde haar hoofd. Het was natuurlijk makkelijk om deze vraag met een “nee” te beantwoorden. Volgende voorbeeld; er staat nog een chocoladetaart in de koelkast, zullen we deze nu samen opeten? Ze schudde haar hoofd met een lichte krul om haar lippen. Nee, natuurlijk niet, ze wilde gaan slapen. Amé, ik wil graag dat je met fijne gedachten gaat slapen. Denk aan hoe fijn het is om weer thuis te zijn en in jouw eigen bed te slapen. Papa en mama zijn in de woonkamer. Ze ging al liggen. ‘Mag ik dan morgenochtend aan je vertellen of ik wel of niet naar zwemles wil?’ Ja, prima, we hebben het er morgenochtend over. Nu ga je lekker slapen, ik herhaalde het riedeltje van lekker thuis zijn en ze boog zich in een foetus houding, klaar om te gaan slapen.

Volgende ochtend: ‘Ik wil niet gaan’
Arnold vroeg waarom ze niet wilde gaan. Ze (5 jaar) wilde het niet zeggen. Arnold klonk een beetje nors en voelde haar niet. Ik stond de afwas te doen en vertelde haar wat ik dacht dat er door haar heen ging. Ik denk dat je bang bent om in het water te springen. Ik zag de vorige keer namelijk hoe bang je was. Klopt dat? Ze knikte. Oké, ik wil je een verhaal vertellen over hoe bang ik was om de theatersport workshop te geven. Het is namelijk heel normaal om tijdens het leren van iets nieuws bang te zijn. Maar als je doorgaat, verdwijnt de angst en zul je voelen dat je het kan. Een paar jaar geleden, toen jij nog een dreumes was, begon ik met het geven van de theatersport workshop aan een groep kinderen. Ik was doodsbang, zo bang dat ik het niet goed zou doen dat ik van tevoren op de bank moest liggen. Bang zijn maakte mij moe. Nadat ik drie keer zo bang was geweest voor het geven van de workshop kon ik ervan genieten. Vanaf dat moment ging het helemaal goed. Nu vind ik het heel makkelijk en geef ik een workshop waar jij zelfs aan kan meedoen. Ze knikte, begreep het.

Toch wilde ik nog een ander voorbeeld geven. Ik heb het ook meegemaakt bij capoeira. Ik vond het heel eng om met iemand in de roda te spelen. Nog steeds vind ik het niet makkelijk. Ik heb ook een keer de leidende zang gedaan en daar was ik heel erg zenuwachtig voor. Ik had thuis veel geoefend, maar vond het nog steeds eng. Doordat ik toch in de roda ging spelen en ging zingen, ben ik er minder bang voor. Amé begreep het helemaal. Door haar open gezichtsuitdrukking boog ik tijdens het afwassen door mijn knieën en deed na hoe bang ze de vorige keer was. Ik overdreef de angst op mijn gezicht, hield oogcontact met haar en zowaar boog zij door haar knieën en deed mij na met een brede glimlach. Vervolgens sprongen we tegelijkertijd het water in. (In de keuken!) Wil je nu wel gaan? Ze zei “ja”.

Rond lunchtijd begon ze er weer over. ‘Mama, ik wil geen les van een meester. Ik wil geen les van meester Ed.’ Heb je weleens les van hem gehad? ‘Nee, maar ik heb hem wel les zien geven aan de andere groep.’ Weet jij zeker dat hij les gaat geven? ‘Nee, de juf heeft niet gezegd wie les gaat geven.’

Aha, papa heeft ook zoiets meegemaakt bij de ESH. Hij vertelde dat François les zou geven en dat er een aantal kinderen waren die alleen maar les van meester Vitamina wilden, anders zouden ze stoppen. Meester Vitamina/ papa vertelde aan hen dat ze de nieuwe meester een kans moeten geven. Iedere juf en meester geeft op een andere manier les. Natuurlijk mag je je voorkeur hebben, maar het is in deze situatie nog geen reden om niet naar de zwemles te gaan. Ze begreep het en had ook geen behoefte om ertegenin te gaan. Thema was afgesloten. Tijdens de zwemles heeft ze enorm veel lol gehad met meester Raymond. Een volgende keer wilt ze weer les van hem! Bovendien was ze blij dat ze naar de les was gegaan. Geweldig. Ik kreeg nog een compliment van Arnold over hoe ik het had aangepakt. Vond het ook fijn om zelf nog een paar keer stil te staan bij mijn aanpak. Het had gewoon gewerkt. Haar angst erkennen en uitleggen van hoe je met angst om kunt gaan, heeft geholpen!!

Lifecoaching: ik wil mezelf de hand schudden

roadtrip

Ken je dat gevoel? Dat je een keer jezelf de hand wilt schudden? Om jezelf beter te leren kennen? Ik spreek mensen die zichzelf al heel lang kwijt zijn. Mensen die zich verschuilen achter hun goede en mooie leven, terwijl ze niet echt gelukkig zijn. Maar wat is echt geluk? Weet jij het? Heb jij er al kennis mee gemaakt? Echt geluk is voor mij dat ik niet meer bang ben voor mezelf. Dat ik mezelf in alle vrijheid ben. Vorig jaar was ik het jaar begonnen met het sleutelwoord ‘humor’. Dat moest voor mij de insteek zijn van 2013. Dat is gelukt. Het is gelukt omdat het mijn intentie was. Mijn intentie vertaalde zich naar het nemen van actie.

Thuis lachen we sowieso heel wat af, om de kleinste dingen. Maar in 2013 heb ik ook mogen lachen met Najib Amhali, Lennette van Dongen en Ronald Goedemondt. Wat is het gruwelijk fijn dat er mensen zijn die simpelweg de waarheid vertellen. Hun waarheid. Het bijzondere vind ik dat het delen van hun waarheid zoveel harten raakt. Iedereen wil toch lachen. Iedereen wil dag in dag uit bezig zijn met iets waar je van nature in bent geïnteresseerd. Wanneer zijn we dit kwijtgeraakt?

Vermoedelijk door teveel stress in huis, door onverwerkte emoties van ouders en opvoeders. Wanneer maak je je moeder uit voor dommerik, nadat ze jou op het nummer heeft gezet, omdat je tè druk aan het doen was? Juist! Omdat ze niet naar jou luisterde. Niet naar je vermoeidheid, je moest je aanpassen aan de sociale situatie. Waarom doen we onze kinderen dit aan? Zij leven hun leven en wij leven het onze. Wij dienen hen te begeleiden, een platform te bieden waarop zij kunnen opbloeien.

Over opbloeien gesproken; om te kunnen groeien zou het heel handig zijn als we onszelf eerst ontdoen van een aantal naargeestige belemmerende gedachten zoals: ‘Het is niet voor iedereen mogelijk om iets te doen waar je hart ligt.’ ‘Het is ook niet voor iedereen mogelijk om iets zelfstandigs op te bouwen door omstandigheden.’ ‘Tegenwoordig kost alles geld en dat houdt mij tegen om een cursus te volgen.’ Ten eerste vraag ik me af hoe je iets hebt aangepakt. Wat hield je tegen? Waar liep je tegen aan? De antwoorden kunnen je heel wat inzichten verschaffen. Ten tweede staat er tegenwoordig zoveel op het internet dat je met zelfstudie ontzettend ver kan komen. Maar vaak komt het neer op de vraag ‘Wat wil je echt?’ Als je jezelf niet kent, hoe weet je dan wat je wilt? De valkuil in deze is dat we vaak denken dat we iets willen of iets niet willen. Wat voel je eigenlijk? Waar gaat je hart sneller van kloppen?

Om het leven van mezelf en die van anderen leuker en lichter te maken, kies ik dit jaar voor het sleutelwoord ‘Zijn’. Ik ben geen lifecoach, geen capoeira kids docente, schrijver, moeder, vrouw of vriendin. Ik doe en daardoor ben ik en kan jij zijn.

Loop je al een tijdje ergens tegenaan? Maak de balans op en boek een introductiesessie lifecoaching. 

Over de HSP comments op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie

Life

In augustus 2011 heb ik de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie opgestart. In drie jaar tijd is deze facebookpagina uitgegroeid tot een dagelijkse bron van herkenning en inspiratie voor alle trouwe volgers die ik meeneem in onze wereld van hooggevoeligheid en intuïtie. Updates die dagelijks voorbij komen, gaan over persoonlijke ontwikkeling, creativiteit, de liefde, positieve communicatie en een gezonde levensstijl. Om de twee maanden komt er een thema voorbij dat een sterke link heeft met hooggevoeligheid en intuïtie. Thema’s die reeds de revue hebben gepasseerd zijn: gezonde voeding, beweging, slapen, dankbaarheid, muziek, synchroniciteit, creativiteit in de vorm van fotografie en handwerk, home sweet home en het opvoeden van hoog sensitieve kinderen.

Een type update die wekelijks voorbij komt zijn de HSP comments. Zeker 80% van deze hooggevoelige opmerkingen komen van de mensen die ik coach. De overige 20% komen van mij en mijn gezin, hooggevoelige vrienden en sinds kort ook van de kinderen die ik spreek als capoeira docente. Ik coach inmiddels tien jaar en een opvallende ontwikkeling is dat de doelgroep met mij mee is veranderd. In 2004 ben ik als een groentje van 26 jaar begonnen. Tot aan 2008 coachte ik mensen rond mijn leeftijd. Vanaf 2009 coach ik twintigers tot aan vijftigers. Hieronder lees je een aantal HSP comments die veel herkenning hebben opgeleverd:

HSP comments
‘Ik ben bang voor negatieve reacties. Zo bang dat ik liever de situatie vermijd. Ik onderdruk de emoties en ga verder met mijn leven.’

‘Automatisch rekening houden met de ander en helemaal niet bij stil staan bij wat ik zelf voel, denk en wil.’

‘Ik betrap mezelf er vaak genoeg op dat ik geïnteresseerd naar iemand luister en vervolgens niet reageer op het verhaal. In plaats daarvan gaan er gedachten door me heen naar aanleiding van het verhaal en het volgende onderwerp is alweer aangesneden.’

HSP persoonlijk kort verhaal
Wat een herkenbare verhalen. Ik zit nu zelf te worstelen met verdriet en boosheid. Dat heb ik voornamelijk bij het gezin waarin ik ben opgegroeid. Ik ben dit jaar tot de ontdekking gekomen dat ik hooggevoelig ben en alles wat ik lees is zo herkenbaar. Ik heb mij altijd ‘t buitenbeentje gevoeld en wordt steeds duidelijker dat ik anders ben dan mijn broer, zus en mijn moeder en vader en nog vele om mij heen. Ik vind het niet erg dat ik hooggevoelig ben, maar ik ben nooit geaccepteerd zoals ik ben. Ze noemden mij raar en vonden dat ik stom reageerden. En dat doet pijn.

Nu wordt het voor me gevoel ook steeds duidelijker dat ik niet bij hun hoor en ik ook geen klik heb met hoe zij zich gedragen. Ik ben 31 jaar en heb besloten om afstand te nemen van de mensen die me niet accepteren waaronder mijn moeder. Mijn goede hart wil haar niet kwetsen, maar ik voel me diep gekwetst en heel erg boos dat zij me niet accepteert. Ik weet niet goed wat mij helpt om door deze fase te komen, het blokt mijn pad naar een liefdevolle toekomst. Ik ben al aardig op weg, want herken mijn gevoelens wel, maar hoe nu verder?

Gezien het grote aantal positieve reacties op deze pagina zal ik zeker met veel motivatie en blijdschap het werk voortzetten. Mocht je iets willen delen, kan dat altijd via een privé bericht op de pagina.

Capoeira: anders dan anders is leuker

20140531-_DSC1110

Nog één capoeira kids les te gaan en dan gaan we de zomerstop in. Dit was de reden waarom ik tijdens de één na laatste les de gehele les op zijn kop gooide. Blijkbaar was het zo leuk dat een jongen grote ogen opzette en aan mij vroeg of het mijn verjaardag was. Lachen! Door zijn vraag werd ik mij ervan bewust dat als je jarig bent allemaal leuke dingen gaat doen met vrienden. Deze gedachte maakte mij vrolijk. Het verjaardagsfeest van mijn dochter komt eraan, dus we gaan eens voor wat entertainment zorgen.

De les was anders dan anders, omdat ze voor het eerst les kregen in maculelê. De kinderen zijn 6 tot 9 jaar oud. Maculelê is een Afro-Braziliaanse stokkendans dat wordt gezien als een onderdeel van de capoeira wereld. Net als samba en axé. Ze vonden het prachtig om alleen al de houten stokken vast te houden. Ik leerde hen de danspassen aan en dat er op de vierde tel tegen de stok van je danspartner geslagen mag worden.

Na de introductie van deze stokkendans gingen we aan de slag op de dikke mat. De oefening was om vanuit de handstand zich te laten vallen. Een jongen van 9 jaar die al drie jaar aan capoeira doet, was de enige die het durfde. Een paar kinderen probeerden het en de rest ging over op een koprol. De oefening op de dikke mat was leuk en verfrissend, omdat ik ‘m zelden aanbied. Maar wat nog leuker was, was het versjouwen van de matten.

Ze kregen de opdracht om de matten voor de dikke mat op te stapelen. Een aantal kinderen vlogen ervandoor en dat vond ik niet kunnen. Het versjouwen is eerder geklaard als iedereen meehelpt. Ik daagde hen uit met ‘jullie zijn nu ook aan het trainen’. Ze lachten: ‘Ja, we zijn capoeira aan het trainen!’ Het spel vorderde door hen een volgende uitdaging aan te bieden: binnen tien tellen zijn de matten verplaatst en netjes opgestapeld. Ze grepen deze uitdaging lachend met beide handen aan.

Om het hen makkelijker te maken begon ik met een knipoog als volgt te tellen: 1, 1, 1, 2, 2 1/5, 3, 3 2/5, 3 4/5, 4 en ga zo maar door. Ze hoorden mij, werkten hard en tussendoor kwam iemand aan mij vertellen dat hij op school breuken aan het leren is. Binnen de tien tellen was het hen gelukt om de matten te versjouwen. Blij met de armen hoog in de lucht krijsten ze van enthousiasme: het was gelukt! Ik vond het zo grappig. Het deerde hen totaal niet dat ik hen meer tijd had gegeven, het ging om het resultaat.

Dat ik hen allemaal meekreeg en dat ze het zelfs leuk begonnen te vinden om de matten te versjouwen was verrassend. Het spel ontstond spontaan. Dat ik de boel had omgegooid, had ook zeker een positieve uitwerking op mijn vermogen om net dat extraatje te geven. Heerlijk om het anders te doen. Ik ga het vaker anders doen dan anders, want dat is veel leuker!

Voor meer informatie over de capoeira lessen: Brincadeira de Capoeira Den Haag. 

Workshop: alleen maar spel en plezier

Fotografie

Zondag 30 maart vond de eerste editie plaats van de workshop Stap in de Positieve Spiraal. Ik vond het heel erg leuk om te doen. Zaterdagmiddag begon ik met de voorbereidingen. Mijn moeder was hier en terwijl zij met Amé in de binnentuin was, ging ik aan de slag. Maar eerlijk gezegd was ik wel een beetje zenuwachtig. Tot dat moment had ik geen tijd gehad om de workshop voor te bereiden. Hoe ga ik het in hemelsnaam aanpakken? Ik had nog geen idee, maar ik maakte mezelf leeg om inspiratie te ontvangen. In plaats heel gefocust te werken aan de inhoud van de workshop ging ik bezig met de administratie van capoeira en coaching.

Het volgende moment stonden mijn zusje en een goede vriend van haar bij ons in huis. Ze kwamen spontaan langs. De manier waarop hij contact maakte met Amé was fantastisch, tot aan het geniale toe. Er was helemaal geen ijs dat gebroken moest worden. Zijn aanwezigheid, zijn hele zijn in denken en gedrag was gericht op het maken van authentiek contact met Amé. Hij maakte contact op een spelende wijze. Toen ik hem zag, dacht ik bij mezelf ‘als ik net zo in mijn element zit als hij, gaat die workshop me lukken’. Gewoon mezelf zijn, bij mijn eigen kracht blijven en de workshop de volgende morgen voorbereiden in de trein onderweg naar Utrecht.

Zo gedacht, zo gebeurd. De onderdelen die ik in de trein in mijn notebook uitschreef, waren een mengelmoes van wat ik ter plekke verzon en wat de dag ervoor in me op was gekomen. Tot mijn verbazing zat ik in de fotografie ruimte. Deze ruimte paste goed bij het karakter van deze workshop. Er hingen heel veel foto’s aan de wanden. De inspiratie en gevoelens spatten van de muren af. De workshop heb ik uiteindelijk gegeven aan vier deelnemers. Eén deelnemer was niet meer gekomen. Dat vond ik niet leuk, maar goed, kan gebeuren. Ik herstelde me snel en gaf de workshop zoals ik deze altijd geef; helemaal in mijn element.

Wat kan ik zeggen over de inhoud van deze workshop? Tijdens en achteraf had ik een heel sterk ‘YES’ gevoel. Het was waanzinnig leuk om de deelnemers te verrassen, hen vanuit een staat van verwarring op te zien klimmen en te horen lachen. Ook te horen zeggen dat ze het heel moeilijk vinden om te benoemen waar ze goed in zijn en vervolgens vijf tot 10 minuten later wel te horen zeggen waar ze goed in zijn. Het leukste was dat we spelenderwijs elkaar en onszelf een stukje beter hebben leren kennen. Zonder verwachtingen, zonder oordelen, alleen maar spel en plezier. In een dergelijke staat van zijn voel je weer wie je bent, waar je goed in bent en welke kant je op wilt. Het begint met kleine stappen en elke stap is genieten zolang je jezelf toelaat ervan te genieten.

Yep, deze workshop zal zeker nog een keer op de Orchid of Life Agenda verschijnen! Kom je dan ook spelen?

Spelen: in contact zonder woorden

20140211-092934 AM.jpg

Voor het eerst in mijn leven heb ik op een verjaardagsfeest in een blazer rollebollend over de vloer gelegen. Het was een Nederlands verjaardagsfeestje met tantes, ooms en opa en oma. Wij waren alleen bekend bij de gastheer en gastvrouw des huizes. Op het feestje liepen een aantal kinderen rond van 1.5, 4 en 8 jaar oud. Het was een gezellige boel.

Normaal ben ik sociaal en begin dan wel een praatje met een voor mij wildvreemde. Ik vind het altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. Maar dit keer focuste ik mij slechts op een tweetal zaken: de overheerlijke homemade chocoladetaart en mijn dochter. Eerlijk gezegd had ik moeite met schakelen; kort hiervoor zat ik nog achter de Mac om mijn eboek over woede af te ronden en ik betrapte mezelf erop dat ik na aan het denken was over de nog te nemen stappen.

Een van mijn levensmotto’s is ‘Get out of your head and into your heart’. Dit motto werd bewaarheid op het moment dat Arnold contact maakte met de meid van acht jaar. Ze was aan het spelen op handen en voeten en zonder dat ze het wist maakte ze een capoeira beweging. Hij koppelde dit aan haar terug. Een paar seconden later liet ze zien dat ze ook een bruggetje kon maken. Dit was Arnold’s cue om zijn brug te laten zien. Inmiddels zat ik ook al op de vloer. Zelfs het meisje van anderhalf liep naar hem toe met een blik van ‘hallo, ik wil ook spelen’.

Door dit eerste contact was voor onze dochter de drempel tot het maken van contact helemaal verdwenen. Samen met de kinderen haalden ze de kussens van de bank. Iedereen werd bekogeld met kussens. Het grote en intense plezier straalden van hun koppies. Wij zaten er middenin en begonnen ook rare bewegingen te maken. Aaaahh…ik zat weer in mijn lijf in plaats van in mijn hoofd.

Hoe geweldig is het om op een feestje terecht te komen en te gaan spelen. Spelen houdt voor mij in dat je contact maakt zonder woorden. De communicatie verloopt via de non-verbale weg, de weg van oogcontact maken en zodra het klikt volgt er een uitwisseling van acties en reacties. Grote mensen willen je naam weten en vragen vaak naar wat voor werk je doet. Kinderen willen niks van je weten. Ze willen alleen maar spelen en dan gaat het om enkel en alleen die secondes en minuten die je met elkaar deelt.

Dat voelde goed. Laten we meer gaan spelen; in contact met elkaar zijn zonder woorden.