HSP: vier je mee? Het wordt een pyjama-Kerst

fam-balde12-2015_de-schaapjesfabriek-30-of-48

Foto: 20 december 2015 door Tessa van De Schaapjesfabriek. 

Op dinsdag 6 december vroeg ik op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie ‘Wat doe jij met de aankomende feestdagen? Hou jij rekening met je gevoeligheden? Hier kwamen vele reacties op. Ik vond het interessant om te lezen. Één van de leukste antwoorden vond ik: ‘Wij gaan dit jaar als hooggevoelig gezin van vier voor een pyjama-kerst’. Ik zeg: Geweldig!

Dit was haar volledige reactie: “Ja!! sterker nog mijn hele gezin (4 stuks) is hooggevoelig, dus hebben we dit jaar besloten een pyjama-kerst te houden met zijn vieren. Niks moet, geen bezoek, geen verplichtingen, pyjama-stand! Het is voor het eerst dat we uitzien naar de Kerst! Het communiceren van ons plan aan de familie was zeer lastig, helemaal als hooggevoelig persoon, maar we hebben doorgezet. Voor wie is Kerst nu eigenlijk en wat voor een gevoel wil jij er bij hebben?”

Tja, voor wie is Kerst eigenlijk? En wat betekent het tegenwoordig voor mij? De Kerstdagen zie ik als vrije dagen waarover wij als gezin kunnen besluiten wat we het liefste willen doen. Ik heb geen religieuze link met Kerstmis, noch mijn partner en onze families. Ik vermoed dat veel mensen de Kerstdagen hebben gestript van het religieuze jasje. Wat ik wel fijn vind, is het voortzetten van de saamhorigheid en het gevoel van verbinding tussen mensen door de komst van een mooie ziel. In het Christendom werd tijdens Kerstmis de geboorte van Jezus Christus gevierd. En om nu helemaal van religie af te stappen, eerlijk gezegd ervaar ik dat telkens weer wanneer er een mooie ziel wordt geboren. De geboorte van een kind brengt veel mensen bij elkaar op vele momenten in het jaar. Dit jaar staat een vriendin van mij op knappen op 24 december. Ben benieuwd wanneer deze ziel besluit te komen.

Laat ik even terug gaan naar dat gevoel van saamhorigheid en verbinding. Dat is een fijn gevoel. Gedurende deze koude-lekker-knus-binnen-blijf-dagen is het gezellig om bij elkaar te komen. In ons geval vooral, omdat we van september tot en met november druk hebben gehad met werk en het reilen en zeilen van ons gezin. Door deze hectiek inclusief verkoudheden, buikgriep bij onze jongste (nu 10.5 maand jong) doorkomen van tandjes en een dochter die nu toch echt wel van school moest veranderen was het er niet van gekomen om in alle rust met familie te zijn.

Dus dit jaar gaan we op eerste Kerstdag naar mijn schoonfamilie in het Noorden van het land. Daar blijven we een paar nachten logeren. (Fijne, dikke pyjama’s gaan mee!!) Daarna een aantal dagen thuis om bij te komen en lekker thuis te zijn. Met Oud en Nieuw bij mijn moeder in Brabant. Fijn om in een dorpje te genieten van de rust en het vuurwerk te vermijden. Mijn moeder vindt het leuk dat we komen, omdat ze als Chinese meer heeft met Nieuwjaar. Daarna hebben we weer een aantal dagen voor onszelf in Den Haag. Ik vind het heerlijk om niet teveel vooruit te plannen waardoor er ruimte is voor spontaniteit.

Het nemen van rust hebben we met onze planning wel getackeld. Andere gevoeligheden waar we absoluut rekening mee houden zijn onze voedingsgewoonten. Arnold eet veganistisch, gluten-, geraffineerde suiker/zout, zuivel- en eivrij. Hoe hij eet is ook hoe Amé en ik voornamelijk eten. Wij eten nog wel vlees, vis, kip en ei met mate en af en toe iets met geraffineerde suiker en zout. Om gezellig met anderen te eten, is het dus wel fijn als er ook gerechten bij zijn die Cheng-Baldé-proof zijn. Aangezien we van eten en gezonde, smakelijke voeding houden komt dit wel goed. Inmiddels zijn onze families ook zo ver dat ze hier rekening mee houden. Wat natuurlijk veel stress wegneemt!

Nogmaals, ik vond het leuk om je reactie op mijn vraag te lezen. Ik wens je hele fijne dagen toe. Doe lekker waar je zin in hebt.

HSP: ik leef door de tijd


Op de foto links: Chungmei.

Na afloop van de tweede Skype video workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen vroeg een deelneemster na afloop: ‘Chungmei, waar ik nog benieuwd naar ben, hoe oud ben je?’ Zou je er raar van opkijken als ik zeg dat ik veertien ben? Ik ben 14, omdat ik nog steeds een enorme kick krijg van dansen op muziek. Ik danste, terwijl ik werkte in het restaurant van mijn moeder. Niet op de Chinese lieftallige muziek die opstond, maar op de muziek in mijn hoofd.

Wat vind je ervan als ik zeg dat ik acht jaar ben? Ik ben acht, omdat ik goed luister en vraagstukken kan oplossen door middel van geweldloze communicatie. Durf je je hebben en houden toe te vertrouwen aan een dame van acht jaar? Ik daag je uit.

Ik ben negentien, omdat ik nog steeds mijn vleugels aan het uitslaan ben. Nog steeds ben ik mij aan het ontdoen van energieën die mij klein houden, verwachtingen van mij hebben en ervoor zorgen dat ik het “perfect” wil doen.

Ik ben zeven, want ik ben gek op boeken. Ik ben ook twintig, want het doorgronden en praktiseren wat in mijn favoriete boeken staat, is wat ik doe.

Mijn grijze haren en enkele verdwaalde rimpels doen anders vermoeden, maar ik ben zesentwintig. De Spaanse taal en de culturen waarin deze taal wordt gesproken leven voort in mijn hart, in mijn doen en laten.

Alsof ik nooit anders heb gedaan; leven met Arnold, mijn levenspartner, de vader van mijn kinderen. Ik ben negenentwintig. Hij heeft mij geleerd mijn verjaardag te vieren.

Ik verdwijn in een mossel. Ik word een mossel. Ik ben negen jaar. We praten niet tijdens het eten. Wel wordt er over eten gesproken en wie goed kan koken. Ik ben zestien jaar en kijk toe wanneer mijn oom de inhoud van een krab leeghaalt. Mmm…lekker. Gember, azijn. Oom, wat eten we eigenlijk? ‘Hersenen van de krab.’ Oh, dat wist ik niet.

Ik zie kinderen lachen en bewegen. Uit hun schulp kruipen, mij vertrouwen. Schreeuwlelijkerds blijken te willen spelen. Ik ben drieëndertig en geef capoeirales aan kinderen. Niet mijn keuze, maar bleek het leuk te vinden. Geluk bij een ongeluk: Arnold viel uit door burnout.

Ik ben éénendertig. Ik drink op de Grote markt een drankje met mijn opa. Hij zei: ‘Wees niet boos op je vader, het lag aan hen beide’. Een andere boodschap tussen neus en lippen door was dat hij zou komen te overlijden. Het was een afscheid, een liefdevol afscheid van mij.

Wil je weten hoe oud ik ben? Ik ben 500 jaar. Ik heb meerdere levens geleefd met mijn huidige partner. Ik ben teruggekomen om samen met hem de wereld mooier en liefdevoller te maken.

Hoeveel doet leeftijd ertoe? Leef je met de tijd? Lunch je precies om 12 uur of luister je naar wanneer je honger hebt? Ik leef door de tijd, ik ben acht, veertien, negentien en vijfhonderd jaar.

Om een duidelijk! antwoord te geven op je vraag; mijn biologische leeftijd is achtendertig, maar ik voel me nu dertig en soms vier; verscheurd door intens verdriet en woede.

Hoeveel jaar ben jij?

HSP: het proces van emotionele ontwikkeling

10959673_631391556972542_3251093753806865741_n

Zondag 15 februari was ik in Amsterdam voor het geven van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Ik vond het geweldig om in Amsterdam in gesprek te gaan over hooggevoeligheid. Soms doe ik iets waar ik overduidelijk angstig voor ben, maar dit keer werd ik overvallen door emoties die ik bij aanvang van de workshop nog niet kon duiden. Ik was zenuwachtig. Dit benoemde ik in combinatie met het gegeven dat Amsterdam mijn geboortestad is. Hier had het zeker wat mee te maken. Gedurende de eerste minuten hoorde ik mijn stem trillen. Heel bijzonder.

De onderwerpen die deze mensen bij elkaar bracht, kwamen neer op hoe om te gaan met negatieve emoties van jezelf en van anderen, hooggevoeligheid versus borderliner, ADHD en ADD en natuurlijk hoe je het geven en ontvangen van emoties kunt balanceren. Eén tip die voorbij kwam, was een hele duidelijke “Heb geen verwachtingen van een ander, een ander kan nooit aan jouw verwachtingen voldoen”. En mocht je een digitale uitwisseling van gedachten over hooggevoelig zijn versus ADHD en ADD willen lezen; klik hier door naar de pagina.

Een grote uitdaging voor gevoelige mensen is het uitspreken van hun waarheden. Wat voel je? Waar loop je tegenaan? Gevoelens die je lang, lang geleden in de ijskast hebt gestopt, hebben tijd nodig om te ontdooien. Door levensveranderingen en lichamelijke en geestelijke uitputting zijn wij niet meer in staat om door te gaan op die snelle rationele toer. Godzijdank! Het proces van emotionele ontwikkeling is begonnen.

We kunnen het proces versnellen door van alles en nog wat aan te pakken op het gebied van persoonlijke ontwikkeling, maar blijf tijdens het proces vooral luisteren naar jouw behoeften. Het lichaam geeft aan welke emotionele processen hij wel of niet erbij kan hebben in deze fase van de persoonlijke ontwikkeling. Als je moe bent, wees moe. Als je in de war bent, wees in de war. Laat het even zijn en laad jezelf op met de zaken die je blij maken. Fietsen, golfen, in de natuur zijn, met je hond wandelen, met je kinderen zijn, koken, chi qong, yoga en meditatie.

De deelnemers kwamen uit Amsterdam of in de buurt van Amsterdam met een paar uitschieters uit Hengelo en Utrecht. En ‘s Avonds ging ik met de trein terug naar huis, naar Den Haag. In de trein realiseerde ik mij waardoor ik zenuwachtig was. Amsterdam was mijn eerste thuis. Hier groeide ik binnen een Chinese familie op met de imprint dat ik later als arts, advocaat of bankier aan het werk zou gaan. Als 8-jarige vertelde ik enthousiast dat ik hen later als arts beter zou maken als ze ziek zouden zijn. Ik was terug in mijn geboortestad. Als lifecoach. Ik maak mensen beter die “ziek” worden van hun huidige gedachten.

Heb je interesse om een workshop of training bij te wonen? Bekijk hier de data op de Orchid of Life Agenda. 

Bewust leven is de sleutel tot een rijk en gelukkig leven

my family

Vanochtend was ik bezig  met het voorbereiden van de nieuwe reeks van video’s over mijn ervaringen als life coach. Om mijn geheugen op te frissen sloeg ik mijn dagboek erop na. Ik was onder de indruk van mijn eigen woorden, van mijn verhaal. Bovendien raakte het mij dat ik met deze onbevangenheid schreef. Haha…ik ben mijn eigen coach, laat ik deze onbevangenheid maar eens met je delen. Het lezen ervan herinnerde mij eraan om mijn tante Lie te bellen. Zij is namelijk afgelopen maandag opnieuw oma geworden van een prachtige kleindochter. Op de foto zie je mijn tante Lie met haar toenmalige partner. En de ukkepuk op de foto ben ik.

Na het feliciteren van mijn tante belde ik de oom op de foto. Zoals je hem lachend op de foto ziet, hoorde ik hem door de telefoon lachen. ‘Goh, wat leuk, is mijn kleindochter al geboren, twee dagen na Ilon, haar papa (zijn zoon)’. Dat is ook grappig, hij hoorde het van mij. Zo zie je maar weer, het wemelt van de communicatiemiddelen, maar het is belangrijk om te weten via welke medium je het beste met wie kunt communiceren. Door alle drukte was mijn neef hem waarschijnlijk vergeten te bellen en vond hij een e-mail afdoende. Gelukkig doet ons Chinese netwerk de rest. Hieronder het stuk uit mijn dagboek dat ik schreef op 12 januari 2005.

‘Ik ben moe en ik vind dit verschrikkelijk. Ik heb hartstikke goed geslapen en ik mag zeggen vrij diep, omdat ik vanochtend het ochtendgeruis van de mensen niet hoorde. Helaas ben ik moe. Moe van alles. Moe van het proces van volwassen worden. Het absurde is dat ik daarvoor de tijd heb om dit te beseffen. Anders gezegd. Ik neem de tijd om dit te beseffen.

Neem tante Lie als voorbeeld. Zij maakte superlange dagen en is daarnaast stand by voor iedereen in nood –situaties. Bovendien bestaat bij haar de angst dat haar wereldje in elkaar valt als er iets met haar gebeurd. Dit is de reden dat ze zo min mogelijk op vakantie gaat. Om te vermijden dat de dood haar in de ogen aankijkt. Vervolgens is het proces van volwassen worden overgeslagen, omdat met de paplepel is ingegoten, dat ze keihard moet werken om te overleven. Volg het stramien van een conventionele Chinese familie in het Westen en je eindigt met een huwelijk, een eigen bedrijf en minimaal drie kinderen. Ben ik overgevoelig? Nu ik de tijd heb, ben ik ontvankelijker om zaken om mij heen op te snuiven, benoemen en de geur weer los te laten. Ik leer uit observatie en het leggen van de puzzel die mijn herkomst omvat.

Gisteren ben ik naar een foto tentoonstelling geweest over de “Rise & Fall” van de culturele revolutie geleid door Mao Zedong. Het was zeer indrukwekkend. Onze gids was een Chinese vrouw die deze revolutie ook heeft meegemaakt. Haar Nederlands was zeer goed, hoewel ze af en toe kleine foutjes maakte in haar zinsopbouw. Ze doceert Chinese Taal – en Letterkunde aan de Erasmus Universiteit. De manier waarop ze haar verhaal doet is naast boeiend door de historische feiten, zowel aantrekkelijk door de toevoeging van persoonlijke details. De enige met wie Mao Zedong in het Westen te vergelijken valt is Hitler. Hij heeft eenzelfde tirannie geleid, maar in plaats van over de intellectuelen en dragers van bezittingen onder het motto van een land voor de boeren, over de Joden.

In haar optiek is de culturele revolutie een tikje erger, doordat het volk geen bevrijding verwachtte. In het Westen wisten mensen dat landen buiten de geterroriseerde landen bezig waren met de bevrijding. De bevrijding zou arriveren. Daarentegen was het volk van China gedoemd onder het regime van een gestoorde vent zonder enige hoop van bevrijding. Het gemene van de culturele revolutie is daarnaast dat jaar in jaar uit het volk werd bekritiseerd. Op een gegeven moment ga je geloven dat je wat verkeerd hebt gedaan, terwijl dat in geen wegen of velden enige waarheid bevatte.

Ze voegde hieraan toe dat Chinezen in het Westen gezien worden als koude kikkers, maar dat wij dat in werkelijkheid niet zijn. Door een zeer gesloten netwerk, kun je alleen de openhartigheid en gastvrijheid van de Chinezen bemerken en ervaren als je binnen dit netwerk weet binnen te dringen. De druppel op de al gloeiende plaat is dat de culturele revolutie een immense angst heeft gecreëerd en achtergelaten bij de Chinees voor het onbekende. Wantrouwen tegenover het onbekende wordt gehandhaafd, totdat je door middel van zeer veel geduld het vertrouwen weet te winnen.

Afgelopen week heb ik afgerond met een diepe zucht. De drijfveer om alles op orde te krijgen, werk te vinden en vervolgens een huis staat nu op een lager pitje. De reden hiervan is simpel. Ik overwerk mezelf. Ik krijg geen lucht, doordat ik als een gek zonder oog voor mijn eigen lichaam doorga, totdat ik er letterlijk bij neerval. Het gaat allemaal om het balanceren van de activiteiten. Wij hebben tijd in overvloed. Een mooie gedachte, maar een gedachte die niet doorgaans gehanteerd wordt in het Westen. Het Westen stuwt voort door een maatschappij die gedreven is door materialisme, meer geld en macht. Het hollen van het één naar het ander, het op velerlei manieren voeden van kennis en jezelf profileren als een veelzijdig persoon.

Deels ga ik hier ook in mee. Het gaat vanzelf. Je moet heel sterk staan om een stap minder te nemen. Een stap minder staat niet gelijk aan geen vooruitgang. Als je voor je gevoel stil staat, onderga je juist een gigantische vooruitgang op mentaal vlak. Een gebalanceerde mentale staat van zijn plukt haar vruchten op het moment en in de toekomst. Bewust leven is de sleutel combinatie tot een rijk en gelukkig leven. Daarnaast leef je bewust met anderen, want hoe je het wendt of keert, uiteindelijk blijven wij sociale dieren. Wij leven in groepen. Ik ben, omdat wij zijn. Naastenliefde. Aandacht voor de medemens is de rode draad die het leven op aarde met elkaar verbindt.’

HSP dieren: Wat wil hij met mij delen?

Wessel

Dit is alweer de laatste foto van de hand van Jolanda Boekhout. Wat een parels, stuk voor stuk. De blikken van de dieren raakten mij tot diep in mijn ziel. Het contact dat Jolanda met haar fotomodellen heeft, is af te zien aan hoe de dieren in de lens kijken. Wat een juweeltjes. Dit contact, deze verbinding die zij hiermee blootlegt, is in mijn beleving van onschatbare waarde. Terwijl ik naar een foto keek, betrapte ik bij mezelf dat mijn ademhaling stokte. Ik wist nog niet eens over wie het ging, ik had het verhaal nog niet gelezen, maar die blik drong tot diep in mijzelf door.

Die blikken van verstandhouding, van openheid, van pure liefde zorgden ervoor dat ik deze maand meer van mezelf liet zien op mijn Tumblr blog. Hoewel ik veel van mijn werk en leven met de buitenwereld deel, ervaar ik ook een bepaalde behoudendheid in mezelf. Ik deel momenteel bijvoorbeeld slechts 10 tot 20% van wat ik schrijf, terwijl ik nog veel meer te delen heb. Wellicht is dat die Chinese geslotenheid en afwachtendheid die ik van huis uit heb meegekregen; even de kat uit de boom kijken. Dus die stap om op Tumblr meer van mezelf te delen, ervoer ik als een uitdaging. Als het verkennen van mijn grenzen en meer naar buiten treden als mezelf.

Ik hoor nu sommige mensen denken, ‘Waar heeft ze het over? Gebaseerd op wat ik van je meekrijg via blogs, tweets etc, weet ik wie ik voor me heb.’ Dat klopt, je gevoel klopt, maar er is nog veel meer en de dieren die deze maand voorbij zijn gekomen, hebben mij een zetje gegeven om nog meer te gaan delen. Daarom wil ik bij deze Jolanda hartelijk bedanken voor het delen van haar beelden en verhalen: Jolanda, je bent een mooi mens en blijf doorgaan met het verblijden van mensen middels jouw verbinding met dieren.

Hieronder lees je Jolanda’s verhaal over Wessel…

“Wessel is een prachtige Abessijn en de grote broer van Moos. Zijn mens had al eens een fotosessie beleefd met haar vorige Abessijn. Ze wilde graag de mooie canvasprint van haar vorige kat aanvullen met prints van Wessel en Moos. Ook Wessel was de schuwe helft van het duo. Hij was voornamelijk in de keuken te vinden en ‘hoog en droog’ op de kast. Wat ik soms merk is dat ik in zulke situaties toch teveel focus op het fotograferen van het schuwe fotomodel. Dat lukt dan heel goed, maar daardoor ontdek ik thuis dat ik van het makkelijke fotomodel veel minder foto’s heb. En wat keus wil ik toch wel graag hebben. 😀 Het komt gelukkig altijd goed.

Het wordt nu misschien een iets te lang verhaaltje. Toch wil ik nog het staartje van deze fotosessie met je delen. Afgelopen woensdag was ik bij mijn klant om de prints van Wessel en Moos af te leveren. Wat een bijzondere ontmoeting was dat. Mijn klant heeft ook een derde Abessijn, een oud lieverdje. De fotosessie ging alleen om Wessel en Moos. Ik luister soms heel selectief en daarom weet ik dus de naam van dit jongetje niet.

Tijdens de fotosessie keek hij van een afstand toe. Ik voelde duidelijk dat hij geen onderdeel van de sessie wilde zijn. Natuurlijk heb ik ook van hem een paar foto’s gemaak, omdat hij op leeftijd is, maar poseren deed hij niet. Gisteren lag hij naast me op de bank. En wat een andere kat! Hij leek in geen enkel opzicht op de oude kat van een paar weken geleden. Dit was zo’n moment dat ik spijt heb dat ik niet altijd mijn DSLR meer meedraag in mijn tas. Zijn vacht was zacht en glad, zijn ogen waren prachtig en straalden zoveel liefde uit. Ik voelde me compleet uit het veld geslagen. Wat een verhaal sprak uit die ogen. Dit zet me toch zo aan het denken. Wat is zijn verhaal? Vanwaar de verandering? Wat wil hij met mij delen? Misschien ga ik binnenkort contact met het zoeken.

En dit was alweer de laatste foto van mijn maand als gastposter. Ik hoop dat je van mijn werk en schrijfsels genoten hebt. Mocht je interesse hebben in de gehele series van de gezichtjes die ik deze maand gedeeld heb, kijk dan op https://www.facebook.com/Jofabifoto. Ik vond het heel leuk om mijn werk met je te delen en denk er zelfs over om op Jofabi Foto verder te gaan met korte ‘snoepjes van de week’. Er zijn nog zoveel mooie gezichtjes en verhalen te delen. Dank je wel Chungmei! Dat ik je gastposter mocht zijn in oktober.” ~ Jolanda Boekhout

SiS: De coach en de visagist

Tussen mijn paperassen vond ik een artikel waar mijn zusje en ik aan hebben meegewerkt. Wat waren wij eerlijk!! Best confronterend om terug te lezen, maar aan de andere kant ook leuk en boeiend om mezelf en Ouxu terug te lezen. Het tijdschrift waarin het was gepubliceerd, heet SiS, een blad gericht op persoonlijke ontwikkeling. Ik meen mij te herinneren dat SiS hooguit een jaar heeft bestaan. Het artikel ‘De coach en de visagist’ staat in de editie van mei 2006.

Op de volgende link kun je het artikel lezen en uitvergroten: De coach en de visagist. 

SiS media