HSP: over chronische stress, hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid

IMG_6791

Kortgeleden is een langdurig coaching & rebirthing traject dat ik verzorg goedgekeurd door een bedrijfsarts die was ingeschakeld door een verzekeraar. Hierdoor kwam ik op het idee om via linkedin contact te leggen met bedrijfsartsen. Het is tot nu toe gebleven bij één wel heel waardevol contact. Normaliter is het contact wat ik via linkedin mail heb vrij kort, maar in dit contact ontstond er een gesprek vanuit wederzijdse interesse. Peter Obels van Omedi, diagnostisch medisch adviescentrum stelde mij de volgende vragen:

Hoe herken je hooggevoeligheid? Chronische stress maakt iedereen gevoelig voor prikkels. Wat is de relatie tussen hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid? 

En dit was mijn reactie:

Door het stellen van een aantal zintuiglijke vragen kom je er al snel achter of iemand (voordat de chronische stress toesloeg) gevoeliger is voor prikkels dan de gemiddelde mens. Je kunt het al merken bij baby’s in relatie tot voeding die ze wel of niet kunnen verteren, de locatie waar ze willen slapen, hoe gevoelig ze zijn voor kou of warmte, hoe ze reageren op interactie met verschillende mensen of wanneer ze zich in een ruimte met veel mensen bevinden. 

Je hebt hooggevoelige personen die op alle zintuiglijke vlakken hoog scoren en je hebt personen bij wie het reuk- of smaakzintuig extra is ontwikkeld in relatie tot andere zintuigen en/ of zeer ontvankelijk zijn voor emoties van anderen en van zichzelf. 

Ik heb hooggevoelige personen begeleid die op jongere leeftijd vaak zijn blootgesteld aan veel stimuli en niet de begeleiding ontvingen om hiermee om te gaan. Als de emoties niet bespreekbaar waren en de prikkel-hoge situaties niet werden vermeden dan kan de stress zich gaan uiten via het lichaam. Mensen gaan op zoek naar de fysieke oorzaak achter deze klachten, terwijl het psychosomatische klachten zijn. 

Ik weet niet wat de relatie is tussen hooggevoeligheid en hoogbegaafdheid. Je vraag zorgde er wel voor dat ik na ging denken over mijn ervaring met hoogbegaafdheid. Een klein deel van de mensen die ik begeleid zijn hoogbegaafd en ervaren zichzelf als hooggevoelig. Een ander deel ziet zichzelf als hooggevoelig, maar rept met geen enkel woord over hoogbegaafdheid, terwijl ik wel de indruk heb dat ze het zijn. Ze leggen snel links, snel van begrip en wanneer diegene communicatief vaardig is, praten ze heel snel. En het gros is simple & plain hooggevoelig. 

De relaties die ik zie tussen de hoogbegaafde hooggevoelige personen die ik heb begeleid/begeleid: 

  • Hele lieve zachtaardige mensen
  • Veel zelfkritiek aanwezig
  • Laag zelfbeeld
  • Grote mate van bewijsdrang
  • Sterke drang naar zich intellectueel te voeden/ veel kennis kunnen verwerken in korte tijd
  • Heeft een sterke behoefte om iets nieuws te creëren met behulp van de verworven kennis
  • Weinig vertrouwen in het eigen lichaam en intuïtie
  • Sterke drang naar controle

Op basis van onze uitwisseling heb ik recentelijk een ochtend bij hem in de praktijk meegelopen. Ik heb genoten van onze gesprekken én vooral van hoe we tijdens de gesprekken met zijn cliënten samenwerkten. Het was in-spi-rerend, ik ademde letterlijk creatie in; een voor mij nieuwe vorm van werken en het bijbehorende jargon.

Wil je reflecteren op waar je momenteel tegenaan loopt in werk, relaties, zowel professioneel als privé dan ben je welkom voor een introductiesessie in Den Haag of via videobellen. Zie deze link voor meer informatie en het boeken van een sessie. 

Advertenties

Zomer update over de bloei van mijn coaching & rebirthing praktijk

image

Dit voelt echt als mijn jaar waarin ik mijn missie en visie sinds 2004 helemaal kan laten opbloeien. Dit doe ik door mijn werkervaring te delen via fb live, lezingen, workshops, trainingen en blogs. Door het in te plannen en het gewoon te doen heb ik begin dit jaar mijn creatieve ontwikkeling als spreker voor facebook live een boost gegeven. Voor facebook live spreken is heel anders dan voor mensen met wie ik fysiek in één ruimte ben. Het laatste is veel makkelijker en met het eerste bereik ik meer mensen. Dus een combinatie van beide maakt het uitdragen van mijn missie uitdagend en leuk.

Ik wil nogmaals mijn missie met je delen:

Ik wil graag hooggevoeligheid onder de aandacht brengen, zodat meer en meer mensen hun eigen gevoeligheden gaan accepteren en dat de hooggevoelige medemens de nodige ruimte krijgt om simpelweg te zijn.

Sluit je je aan bij mijn missie? Dat lijkt me mooi! Hoe doe jij dit in jouw werk of als ouder? Laat het mij weten in een reactie op deze blog! 🙂

Verder gaat het heel goed met mijn coaching & rebirthing praktijk in Den Haag. Ik ontvang meer en meer mensen die kiezen voor de lange coaching & rebirthing trajecten waarbij de focus ligt op het verwerken van diepgewortelde angsten, woede en verdriet.

Ik heb mij altijd gericht op particulieren die zelf investeerden in deze persoonlijke trajecten. Maar de laatste drie jaar is de trend dat deze particulieren hun coaching & rebirthing trajecten krijgen gefinancierd door hun werkgever of een verzekeraar. Dit gebeurt vooral wanneer er sprake is van burnout. Ook is mijn praktijk recentelijk goedgekeurd door een bedrijfsarts in één van deze stevige coaching & rebirthing trajecten.

Een andere ontwikkeling is dat meer hooggevoelige mannen zich laten begeleiden vanwege het willen leren omgaan met faalangst, kritiek en perfectionisme. Daarnaast kiezen hooggevoelige personen die op dagelijke basis kampen met onverklaarbare fysieke klachten om begeleid te worden met rebirthing. Mensen die al jaren migraine, buikpijn, pijn in nek, schouders, rug en heupen hebben of nog emotionele pijn te verwerken hebben van een val van een paard, een traumatische bevalling of overlijden van een dierbare.

Één van mijn levensovertuigingen is dat mensen in staat zijn te genezen van datgene waar ze al jaren mee kampen op geestelijk, emotioneel en lichamelijk vlak.

Op deze voet ga ik lekker door! Het geeft mij ontzettend veel voldoening deze rol op aarde te mogen vervullen: het verspreiden van kennis en ervaring over hooggevoeligheid, zodat de acceptatie van een ieder over hooggevoeligheid groeit en bloeit.

Wens je een hele fijne zomer toe met veel rust en plezier met je dierbaren.

In de zomer gaan we als gezin 2 keer een kleine week op pad. Tussentijds zijn we in Den Haag aan het werk. 

Bekijk hier de Orchid of Life Agenda voor het deelnemen aan lezingen, workshops, trainingen en facebook lives.

Ken je iemand die profijt kan hebben van 1 of meerdere van deze groepsactiviteiten? Zo, ja, wil je dan deze blog delen? Dank je wel!

Zie ook mijn website voor meer informatie over mijn werk:

Orchid of Life HSP Coaching & Rebirthing 

Geef toe dat het zeer doet

18836744_800771383420309_1223213404000812721_o

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat de hooggevoelige persoon in kwestie maximaal kan groeien op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Over afronden gesproken. Toen we terugkwamen van buitenlandexcursie meteen de volgende ochtend kon ik mijn diploma tekenen. Ik was geslaagd! JOEPIE! (Ben ik nu echt blij met dat papiertje? Ik ben ieder geval blij dat ik een handtekening kan zetten om dit goed af te sluiten en zo met iets anders te beginnen!!!! ☺) De volgende dag ging ik nog afscheid nemen van een lerares en van iemand van stage.

Toen ik dat allemaal had gedaan! Toen was ik doodmoe. Ik heb echt lang op bed gelegen. En mijn lichaam zakte als een pudding in elkaar en ik moest weer huilen. Mijn vriend zei: ‘Nu kun je dingen loslaten he?!’ Jup! Mijn familie wilde ook nog komen omdat ik geslaagd was. Ik wilde ook dat ze zouden komen, maar ergens was ik bang. Mijn huisbaas kwam en vroeg: ‘Wanneer ben je weg? Je hebt je kamer toch opgezegd?’ Waarop ik antwoordde vanuit mijn hoofd: maandag ben ik weg, dan ga ik werken! Is dat oké? Ja dat was oké!

Maar ik begon woensdags pas met werken en maandag zouden mama, oma, zus en zusje komen. Dus ik was lichtelijk in paniek, toen bedacht ik dat ik ze dan maar beter af kon bellen. Ik zei tegen mijn moeder het kan echt niet. Ik moet maandag het huis uit zijn. Ik moet hier echt weg, kan het niet een andere keer. Mijn moeder zei: ‘Oma heeft haar poetshulp verzet en we kunnen ook ergens anders afspreken.’ Ze had gelijk! Ik zou er later op terug komen. Ik besprak het met mijn vriend en zei in paniek. Er klopt helemaal niets van wat ik heb gedaan! Ik heb allerlei dingen gezegd die niet kloppen! (Sorry vriend! Die op dat moment alles over zich heen kreeg.)

Ik vroeg aan mijzelf: Wil ik dat ze komen? Meteen kwam het antwoord: Ja! Toen belde ik mijn moeder op en zei: Sorry! Je kan komen! Ik voel mij bang! Zonder precies uit te kunnen leggen waarom ik bang was. Daarna ging ik op een matje liggen en vroeg ik aan mezelf wat ik nu moest doen? Het antwoord was: Geef eraan toe. Geef toe dat het niet gaat en geef toe dat het zeer doet.

Liefdevol ontvangen door zus en papa die mij wilden helpen.
Liefdevol ontvangen door mijn vriend.
Liefdevol ontvangen door mijn oude basketbaltrainster.
Liefdevol ontvangen door familie die langs zou komen.

De volgende dag heb ik een afspraak rebirthing via skype.

Ademhalen!!!! Er zit spanning in mijn lijf! Wanneer ik vertel hoe het gaat komen de tranen al gauw. Mijn hele lichaam voelt gespannen! Ik adem, mijn buik doet zeer en trilt. De tranen rollen. Op een gegeven moment ben ik redelijk door mijn gespannen buik heen geademd, en komen steeds deze zinnen in mijn hoofd: ik ben zo liefdevol ontvangen de laatste tijd. Dan kom ik bij de pijn in mijn hart uit, Ik ben bang om het oude los te laten. En dan begin ik nog harder te snikken.

Mijn intentie was: ik heb mijn diploma gehaald. Mijn intentie is: Het stroomt van binnen.

Afgelopen dagen was ik aangekomen op mijn werkplek. Ik heb de eerste twee dagen de tijd genomen om te landen. Vrijdag was mijn eerste werkdag. Aangekomen op mijn tijdelijke nieuwe woonplek voor door de weeks. De camper!

*Tussen de weilanden en de bomen!
*Geen internet,
*Fijne collega’s,
*Spelen met kinderen,
*Pijn op mijn borst en buik,

*Het besef hebben: Ik werk van 7-4, vier dagen in de week. En hoef daarnaast niets meer aan school te doen, of andere dingen,

*Gevoelens op een rij zetten,
*Lijnen uitzetten, om het te laten stromen van binnen,
*Contact houden met vriend,

*Zutphen is een super fijne stad, met zijn oude uitstraling, waar ik heb geschreven in cafeetjes en off course in mijn nieuwe huis Campieee de camper. Ik wilde al langer schrijven, maar voelde daar toen niet de ruimte voor. Een heel verhaal, uit mijn handen, op papier ❤

Lees ook de blogs:

Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

Ik hoef niks met hun boosheid 

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Ik hoef niks met hun boosheid

20106481_826920124138768_6381565533271294661_n

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat de hooggevoelige persoon in kwestie maximaal kan groeien op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Ik sliep in de schuur, en er kwamen allemaal herinneringen in mij op. Trampoline springen in de regen met familie terwijl de regen naar beneden kletterde. Chocomel drinken in de schuur met open haard aan, nadat we een sneeuwpop hadden gemaakt. Superfijne en mooie herinneringen, waar ik helemaal emotioneel van werd. Maar ook die ruzies, die de sfeer neerzetten in huis. Gelukkig leer ik teruggeven aan de personen die vaak woedend werden wat het met mij deed. En nog belangrijker wat het nu nog steeds met mij doet.

s’Avonds lig ik in bed en tolt het door mijn hoofd: Ik hoef er niks mee te doen. Ik hoef niks met hun boosheid. Het dendert vaak door mijn hele systeem. Eigenlijk voel ik mij dan heel verdrietig. Mijn lichaam voelt verdrietig aan en ik voel mij geblokkeerd om dat te uiten.

Ik heb een rebirthing sessie staan de volgende dag. Ik voel mij nerveus. Wanneer ik adem voel ik heel mijn onderlichaam stromen, mijn benen, mijn buik. Mijn keel zit dicht. Mijn hart doet pijn! Wanneer ik deel dat dat zo is komen de tranen pas. Ik voel mij ook blij. Ik kan ook ruimte maken voor mijzelf op de plek waar ik eerder (toen ik 12/13 was) bijna dagelijks in mijn bed alleen lag te huilen. Op dat moment geniet ik van het geluid buiten van mijn vader die de stoep aan het vegen is. Ik voel mij aanwezig. Ik voel mij nog steeds geblokkeerd om verdriet te uiten.

Verder met mijn huiswerk! Het moet af. Mijn zus heeft mij de hele dag goed geholpen.  (lief!) Dan ga ik weer naar mijn huis. Het is veel werk nog. Mijn vriend en ik moesten allebei nog huiswerk afmaken. Heerlijk stressen met zijn tweeën! En tussendoor even lekker knuffelen, haha. Ik heb vrijdagnacht nog doorgewerkt. En vrijdagochtend van half zes tot half zeven en ingeleverd via de mail. Het is nog niet af. Maar we hebben er zoveel tijd in gestoken dat het wel goed zou zijn. Over afronden gesproken.

Zaterdag om zeven uur ’s ochtends gingen we op buitenlandexcursie met de klas. Voor mij en nog een aantal klasgenoten een soort van eindreis. Het was erg leuk. Gelachen met de klas. Mooie bedrijven gezien. En veel geslapen. Een hele bijzondere ’diploma uitreiking’ gehad met de klas. Ik werd toegesproken door mijn vriend. We waren samen een week te laat gekomen op de opleiding. We zaten samen in de klas. We gingen samen op stage en tijdens deze stage kregen we een relatie. Toen zijn we allebei blijven zitten. Hij zei: ‘Je bent klaar. Je was allang klaar met school, maar nu ben je echt klaar. (ik ben nog niet klaar met jou hoor zei ik toen! En toen lag de hele klas dubbel!) Je vond het lastig, maar je kon altijd praten met mijn ouders, een lerares en met mij. Je bent een lief en een blij meisje en je bent klaar.’ Hij was helemaal emotioneel. En ik ben geraakt en dankbaar voor zijn liefdevolle woorden.

Vlak voor de buitenland excursie kreeg ik ook nog een mail van een vriendin: We waren een keer in het bos wandelen (twee maanden geleden.) Toen kwam er een hele grote witte zwaan op mij afgezwommen, met zijn prachtige witte veren kwam hij heel dichtbij. Toen zei ze: ‘Oh, wij hebben een grote dierenboek, waar symbolen in staan over dieren die je ontmoet in je leven. Twee maanden later stuurt ze: ‘Ik ben het vergeten om door te sturen, maar hier is het!’

Aan de mens die Zwaan op zijn pad ontmoet: neem stevig je plaats in. Vestig je gezond en sterk. Verdik je lichaam wanneer het moet met de nodige vleeskracht. Dicht bij de aarde blijven. Neem je plek maar in op fiere wijze. Geen flauwheid. Genees jezelf; herstel jezelf in harmonie. Richt je romp en borstkas flink en fier op. Geloof in jezelf! Niet zeuren, niet zaniken, geen flauwiteiten. Doe wat je te doen staat. Ruk die angel of die splinter eruit. Onderga de operatie die noodzakelijk is (en dan gaat het meestal om psycho-emotionele amputaties of loslatingsprocessen.) Het klinkt hard maar in feite leidt het jou naar de zachte weg, in liefde. Nobele Saturnus. Liefdevolle gestrengheid; snoeien waar nodig is om tenslotte via het noodzakelijke mes een gezuiverd oppervlak te bekomen waar alles weer groeien en bloeien kan, op een nieuwe wijze. De oude wonden gezuiverd.  Ernaar durven kijken; wonden verzorgen kan pijnlijk zijn, maar op lange termijn een zuivere basis om een nieuw leven op te starten. Zwaan duldt hierin geen tegenspraak. Je moet en je zal tot een volledig herstel, tot een absolute vordering komen, willen of niet. Achteraf ben je er haar dankbaar om.

Lees ook: Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

20106472_826920244138756_4214912781279229773_n

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat de hooggevoelige persoon in kwestie maximaal kan groeien op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Keuzes maken geeft meer rust! Blijf ik hier op school? Of ga ik weg? Ik blijf! Ik kan nog veel leren, over mijzelf op de plek waar ik woon en met de mensen om mij heen. ‘Ik heb mijn diploma gehaald’ dat was op dat moment mijn intentie.

De laatste twee maanden neemt de spanning toe. Ik heb buikpijn en heb niet veel honger. Dit schooljaar heb ik alle mogelijke her-examens gemaakt. Alle mogelijke extra tijd voor opdrachten, daar heb ik gebruik van gemaakt. Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel. Spanning in mijn lijf!!

Ik moest toetsen inhalen en opdrachten inleveren. Vooral die laatste weken, wanneer het einde van het schooljaar nadert is mijn familie daar om mij te helpen. Mijn zus, die mijn verslag doorleest op spelfouten. Mijn vader die mij helpt voor de toets, daar ben ik echt blij mee! Van uit mijzelf komt er voor mijn gevoel niet veel uit mijn handen! Met school bezig zijn voelt voor mij als lopen met een baksteen! Het voelt zwaar. Ook het meeslepen van spanning in mijn lijf voelt zwaar. Ik ga naar mijn ouders om de toets te leren. Ik word geraakt door de sfeer daar. Het is mij te veel, ik durf niet goed te ervaren wat dingen met mij doen en dan barst ik in huilen uit, op zo’n momenten kan ik niet goed benoemen waarom. (De toets leren is overigens goed gelukt!)

Wat ik mee terug neem naar mijn huis is intense buikpijn. Spanning in mijn lijf waar ik geen raad mee weet. Het legt mij plat, op zo’n momenten krijg ik helemaal niets meer uit mijn handen, zelfs de leuke dingen niet meer. Wat mij van die week het meeste bij is gebleven is dat op dat moment, toen ik helemaal niet lekker ging iemand met mij deelde hoe zij had verwerkt dat haar vader zomaar op haar achttiende naar het buitenland vertrok. Ze voelde zich in de steek gelaten en had heel veel gehuild. Maar kon goed praten met haar vriend en schoonfamilie.

Wanneer je niet goed kan praten met je ouders, kun je altijd nog bij iemand anders terecht. Dat vond ik mooi. Onze verhalen zijn heel verschillend, maar  Ik voel mij op een punt ook in de steek gelaten door mijn ouders. Zij hebben mij emotioneel niet kunnen steunen, toen ik jonger was. Maar ik heb een hele fijne vriend en schoonfamilie waar ik steeds meer mee kan praten over wat er in mij speelt.

De laatste loodjes wegen het zwaarst zeggen ze wel eens. Die laatste dingetjes afronden. Ik moest nog één dikke vette opdracht maken. Over afronden gesproken. Tussendoor moest mijn studentenkamertje ook leeg, dat was een fijne bezigheid tussen het huiswerk maken door. Mijn hoofd en lichaam willen gewoon niet meer. Mijn vader en zus wilden wel helpen. Ik had mijzelf eerst voorgenomen om een paar dagen rust te nemen.

Zo prikkelbaar als ik was en met die buikpijn kon ik niet verder. Ik vroeg aan een kennis in Dronten of ze me wilde masseren. Dat was super fijn. Dat zette mij enigszins weer terug in mijn lichaam. Welke plek heeft de meeste aandacht nodig vroeg ze? Mijn buik zei ik. (die deed het meeste zeer.) Maar naarmate ze mij ging masseren gingen mijn benen en buik stromen. Het voelde als verdriet, maar mijn keel- en hartgebied zitten dicht. Ik vroeg aan mijn lichaam: wat heb je nodig? Het antwoord dat opkwam was: wanneer je meer aandacht besteed aan wat er in je hart is, gaat de buikpijn van zelf over.

Toen ik opstond van de massage was ik duizelig van alle opgekropte emoties.

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Life Coaching: surfen op de flow

*Diepe zucht* Het was een raar weekend. Een weekend waarin er ontzettend veel gebeurde. Persoonlijke en zakelijke ervaringen liepen door elkaar heen. Dat dit zo was, was heerlijk. Van vrijdag op zaterdag hadden we als gezin nauwelijks geslapen, omdat onze jongste de hele nacht aan het niezen en snotteren was. Zaterdagochtend waren we niet vooruit te branden. Wat mij dan helpt, en misschien vind je dit vreemd, is om even met mijn werk bezig te zijn. Even wat actiepunten afwerken om duidelijkheid te creëeren. Het geeft mij energie, een positieve boost.

Zo belde ik zaterdagochtend een dame die zich samen met haar vriendin had aangemeld voor de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen op zondag 23 april in Den Haag. Ik wilde even met haar checken of het haar gelukt was om de tickets te boeken via de betalingslink. Het was afgeschreven, maar ze had nog niet automatisch de factuur ontvangen. Dus ja, daar ga ik morgen achteraan. Verder mailde ik een dame die haar tweede coaching & rebirthing traject ingaat om te vragen of ze de betaling wilde voldoen voor haar volgende afspraak. Deze beantwoordde ze vrijwel direct met de betaling en een e-mail met “dank je wel voor de herinnering”. Zo fijn!

Een paar uur later kwam er een sms voorbij van een jongedame die ik begeleid met de vraag of ze mij even kon bellen. Ja, dat kon wel, maar pas wanneer ik in de auto zou zitten. Terwijl we onderweg waren naar vrienden stond ik haar te woord. Ik stond haar gevoel te woord, waardoor zij de woorden vond om haar gevoel te omschrijven. Het ging over het niet meer willen verbergen van wat zij werkelijk voelt richting haar familie. Het ging ook over het doorvoelen van de zenuwen die ze voelde, de angst voor aanschouwen van heftige conflicten. Het telefoongesprek brak ik eerder af dan gewild: ik kon me niet langer meer focussen door het geluid van het verkeer en een korte nachtrust. Dat begreep ze. O,ja, ze zei ook nog tegen me dat mijn schoenveter los zat. Dat zorgde voor wat hilariteit in de auto. Ik droeg namelijk laarzen. (1 april)

Van een andere coachee ontving ik een app dat ze werk heeft. Geweldig. Een contract voor drie dagen in de week waardoor ze geen uitkering meer nodig heeft. Daarnaast gaan haar luidruchtige buren er met twee weken uit. Dat waren twee goeie redenen voor een vreugdesprong van haar én van mij! Verder ontving ik een vriendelijke afzegging van een introductiesessie van iemand die liever over een paar weken weer contact opneemt en een bevestiging van een introductiesessie die aankomende week via video skype plaats zal vinden.

We zitten in de flow. Dat is een heerlijk gevoel.

Vandaag was het weer zover. De dag begon goed. Jawel, deze mevrouw hier had 12 uur slaap erop zitten met hier en daar wat ouderschapsonderbrekingen. We hebben een mooie dag gehad, deels in de trein en deels in Venlo, op familiebezoek. In de trein heb ik het boek Big Magic van Elizabeth Gilbert uitgelezen. Ik heb genoten van elke letter die in dit boek staat. Dit boek is een aanrader voor iedereen die een creatief leven leidt of wilt leiden. Na nog wat app & e-mail contact met mensen die ik begeleid en ga begeleiden 😉 ontving ik zojuist een app van een Belgische dame die ik had getipt over Big Magic. Ze heeft het boek besteld en ontvangt het morgen. Hier heb ik slechts één woord over te zeggen: synchroniciteit. Mijn hart gaat hier sneller van kloppen.

En wat absoluut het vermelden waard is: op Den Haag centraal kwamen we een dame tegen die mijn boek Ben ik boos? Dan mag dat! had aangeschaft. Wat een toeval! Nee, joh, pure synchroniciteit. Dit is het eerste weekend sinds tijden dat ik zoveel met mijn werk bezig ben geweest. Meestal laat ik de mails liggen voor maandag of dinsdag. En tegelijkertijd voelde het helemaal niet als werk. Ik bewoog mee. Met de flow. Mijn missie.

Life Coaching: mijn grootste angst was voelen

IMG_6889.JPG

Na mijn eerste verhalen over rebirthing kreeg ik hele mooie, fijne reacties van mensen. Zelfs mensen die mij bedankten voor mijn openheid. Wauw. Zo snel? Zo snel een positieve reactie? Wat gebeurt er dan als ik veel meer ga delen? Wat gebeurt er als ik mij helemaal bloot geef? Ik heb keihard gehuild na deze vragen. Ik voel dat ik durf te voelen. Ik voel ook dat ik nog steeds een beetje bang ben. Nu juist voor positieve reacties. Kan ik al die liefde aan? Kan ik het ontvangen? O, mooi, ook net had ik een diepe huilbui. Schrijf je dat op Arnold? Ja, waarom niet? O.k.

Ik weet nog dat ik in 2014 langs het Haagse Bos fietste. Ik rook verschillende geuren van bloemen! Een heel mooi moment; ik heb dat nooit op die afstand geroken. Ik heb altijd gezegd dat mijn reukvermogen slecht was, mijn gehoor was erg goed. Nu ruik ik soms iets eerder dan mijn vrouw, terwijl zij ‘zo fantastisch goed kan ruiken.’ Verder kan ik me niet herinneren dat ik als tiener of jonge twintiger wel eens huilde om een mooi lied. Nu laat ik me erg graag recht in mijn hart raken.

Ik ben mij bewuster van mijn energie lichaam of aura en hoe dit beïnvloed wordt door mijn omgeving en mijn eigen gedachten.

Dit is nu een groot avontuur voor mij. Ik wordt steeds beter in het managen van mijn energie. Erg praktisch. Doordat ik nu beter energieën voel, kan ik gedurende de dag heel bewust keuzes maken om me op te laden, of energie van me af te schudden. Bijvoorbeeld even naar buiten gaan tijdens een feestje, 20 keer verbonden ademhalen, en weer gaan met die banaan! Of een keer extra naar de wc gaan, en daar even ademhalingsoefeningen doen. In plaats van 2-3 uur kletsen met mensen, een uurtje babbelen en dan gaan spelen: dansen, of buiten spelen.

Sinds de vele coaching en rebirthing sessies, ben ik mezelf meer gaan voelen. Ik kan bijvoorbeeld nu goed mijn grenzen aangeven: ik weet wat ik wel en niet wil. Ik weet wat voor werk ik wil doen. Hierdoor kan ik werk afzeggen zonder dat hier direct vervangend werk tegenover staat. Ik heb de laatste jaren gewerkt als capoeira leraar. Erg leuk, maar nu wil ik liever rebirthing sessies geven. Na mijn terugkomst uit Brazilië heb ik ⅔ van mijn inkomsten afgezegd, zonder dat ik direct vervangend werk had. Toch wist ik zeker dat dit helemaal goed zou komen. In de week daarna kreeg ik verschillende nieuwe opdrachten binnen.

In juni ben ik begonnen met het begeleiden van rebirthing sessies. Meteen waren er twee mensen die zich hadden aangemeld. Het voelt heel goed om dit te doen. Het was niet eens een bewuste keuze om rebirthing te gaan doen. Het is mij overkomen. Van meerdere kanten kreeg ik terug dat ‘rebirthing geven deel van mijn pad was’. Het Universum heeft een handje geholpen. Het voelt goed. Het is het hoogste en mooiste cadeau wat ik mensen nu kan geven. Zelfs mijn mooie plannen om als cabaretier en comedian op te treden moesten even in de koelkast worden gezet. Rebirthing geven en mensen helpen hun diepste geluk te voelen is fantastisch.

Ik voel me nu voor 95% vrij om mezelf volledig te uiten zoals ik altijd al heb gewild. En alleen dit al is een groot feest waard. Ik ontdekte in 2010 dat ik erg van schrijven, poezie en verhalen hield. Opvallend, want ik had altijd een hekel aan lezen, boeken en bibliotheken. Ik begon veel te schrijven: verhalen, gedichten, en ad hoc one liners. Het meeste van mijn teksten heb ik nooit durven delen. Nu, na al het rebirthen en coachen, voel ik me eindelijk goed genoeg om mijn verhalen te delen.

Ik weet dat we allemaal verlost kunnen worden van onze diepste trauma’s en angsten. Mijn grootste angst was voelen.

Ik voel nu, en leer nog steeds voelen. Nu voel ik een Arnold die durft te spreken. Die durft zijn verhaal op te schrijven. Ik voel een diep verlangen om te delen. Mijn verhalen, mijn kleine jongens glimlach, de wens om te spelen, de wens om mezelf en anderen te helen.

We willen ons allemaal gelukkig voelen, maar hoe bereiken we dat als we niet durven te voelen? Laten we leren voelen. Alleen als je je diepe pijn durft te voelen, kan je ervaren hoe het is om gelukkig te zijn. Alle emoties, alle negatieve gedachten, belemmerende patronen etcetera in je lichaam willen gehoord worden. Door jou. We kunnen allemaal hulp gebruiken. Het is geen populaire mening, maar wel waar. Wie om je heen is echt zielsgelukkig? Wie kan je in de ogen aankijken en de liefde straalt uit de ogen? Kijk jezelf maar eens aan in de spiegel. Letterlijk. Kijk jezelf aan in de spiegel. Wat zie je? Kijk je partner aan in de ogen. Een paar minuten.

Hoe voel je je nou echt? Achter de ‘ja joh, alles goed, ja druk druk druk…’ Deze ‘druk druk druk’ ontstaat in ons hoofd. Ons lichaam is de mega verzamelaar van alle stress. Alles wordt netjes bewaard en opgehoofd. Totdat druk-druk-druk zich uit in fysieke pijntjes, een burn-outje of erger nog: een ziekte. Het is niet nodig. Neem actie. Vind iemand die je kan helpen. Vind iemand die vanuit zijn of haar hart jou wil helpen. Ja, Chungmei en ik, kunnen dit zijn. We kunnen mensen die geholpen willen worden helpen. Er zijn naast ons honderden andere mensen die je kunnen helpen. Ga op zoek en vind. Gun jezelf rust. Voel je lichaam. Beweeg. Speel. Adem in.

Zo, ik heb mijn sessie weer gehad. 😉

Lees ook: Rebirthing: een weg naar heling