Life Coaching: werken met een dikke buik

11952017_716256291819401_1790556724343598367_n

Vandaag ben ik aan mijn 27ste week begonnen. De buik is al aardig groot. Als coach voor hoogsensitieve personen trek ik in mijn werk de liefste mensen aan. Vooral nu ik hen in zwangere staat aan het begeleiden ben, heb ik al vaker de vraag gekregen of ik al dit begeleiden wel aan kan. Uit deze vraag hoor ik een oprechte interesse en poging tot inleven hoe ik mij nu eigenlijk voel. Vooral hoe ik mij voel in relatie tot de nogal pittige emoties die dagelijks in mijn praktijk voorbij komen. Denk aan emoties zoals verdriet, angst en woede.

Emoties voelen in alle veiligheid
De vraag bracht mij aan het lachen, het is fijn om oprechte interesse te mogen ontvangen. Ja, ik kan het aan. Ik kan het meer dan aan. Het begeleiden van mensen bij hun emotionele ontwikkeling geeft mij veel energie en ontzettend veel voldoening. Zodra de coachee bij een emotie komt, juich ik van binnen. Ik spring nog net niet van mijn stoel met mijn armen uitgestrekt in de lucht, maar dat is wel hoe ik mij van binnen voel. Wanneer mensen mij hun emoties laten zien, krijg ik terug dat zij zich veilig voelen. En alleen in alle veiligheid kun je je emotioneel ontwikkelen.

Zwanger en gevoeliger?
Gerelateerd aan het zwanger zijn, heb ik ook vragen gekregen over of ik gevoeliger ben geworden voor geur, geluid, licht en bepaalde smaken. Eerlijk gezegd is mijn gevoeligheid voor geur, geluid en licht hetzelfde gebleven. Hoewel dit hetzelfde is gebleven, kan ik je verzekeren dat ik 200% hooggevoelig ben. Iedere hooggevoelige vrouw zal het zwanger zijn wel anders ervaren. Wat betreft proeven, was ik in het eerste trimester helemaal hoteldebotel. Mijn smaak pupillen werkten niet naar behoren. Normaal kan ik mij een voorstelling maken van het gerecht waar ik zin in heb en uitkijken naar de te proeven smaken. Helaas waren de hormonen dermate aanwezig dat ik snakte naar meer zout en vet, kortom junkfood. Gestoomde of gewokte broccoli zonder enige toevoegingen wat ik heerlijk vind, vond ik maar flauwtjes en kreeg het amper door mijn keel.

Gewijzigd voedingspatroon
Over eten gesproken, vanaf het tweede trimester voelde ik mij weer als vanouds. Ik kon alles eten, sterker nog; ik at alles! Wij, Arnold en ik, begonnen dit jaar met de 30 Dagen Vegan Challenge. Hierna bleef ik voornamelijk plantaardig eten en 20% van de tijd dierlijke voedingsmiddelen. Maar vlak voordat ik de zwangerschapstest deed, smachtte ik naar home made kippensoep. Sindsdien is de verhouding ongeveer 65% plantaardig en 35% dierlijk en ik voel mij hier helemaal goed bij.

Zwangerschapskwaaltjes
Wat betreft zwangerschapskwaaltjes mag ik van geluk spreken. Ja, ik ga veel vaker naar het toilet en iets van de grond oppakken vraagt een squat van me, maar voor de rest voel ik me verrassend fit. Ik heb nog maar twee keer meegemaakt dat ik midden in de nacht een uur wakker was geweest, omdat de baby besloot te gaan sporten. Om aan de nodige beweging te komen, stap ik op de fiets, ga ik de deur uit voor een wandeling en zoals eerder genoemd squat ik regelmatig in huis. Lichte huishoudelijke taken zorgen er al voor dat ik ademhaal alsof ik aan mijn conditie werk. Het doen van yoga zit vaker in mijn hoofd dan dat ik het werkelijk doe, maar wanneer ik eraan toe kom, voelt het waanzinnig goed. Wat er wel aardig in zit en dat is ook yoga, is wakker worden met een paar yoga bewegingen en om tot rust te komen voor het slapen gaan. Het is geen gehele yoga sessie, maar het is tenminste iets.

Hoe ga ik om met zwanger zijn?
Sinds een paar weken ben ik mij heel bewust van de aanwezigheid van mijn dikker wordende buik. Ik ben mij bewust van het kind dat in mij groeit en de ruimte nodig heeft om te bewegen. Ik ervaar het als ideaal om vanuit huis te werken. Het biedt mij de ruimte om zo vaak mogelijk vijf minuten op de bank te gaan liggen. Zodra ik dat doe, gaat de baby liggen trappelen. Verder kan ik ongegeneerd vaak naar het toilet en eet ik om de drie uur. Na een dag werken, mama zijn en huishouden ben ik om 20.00 uur ‘s avonds er wel klaar mee. Kaarsjes gaan aan, ogen dicht of juist nog even lezen of iets kijken. Allemaal heel relaxed en in sociale afzondering. Zo kan ik de volgende dag er weer tegenaan.

Orchid of Life Agenda ~ coaching groepsactiviteiten
Ik ga zes weken voor de uitgerekende datum met zwangerschapsverlof. Tot aan 19 december ben ik nog met veel plezier aan het werk, zowel 1-op-1 sessies als nog vier coaching groepsactiviteiten in Den Haag. Mocht je op gesprek willen komen, je bent van harte welkom. Ga voor een introductiesessie, klik hier voor meer informatie.

Zondag 28 september 2015

Op zondag 28 september 2015 na het geven van een workshop emotiemanagement voor HSPers in Utrecht.

Advertenties

Vanaf nu leef ik met energie

Dinsdag 19 juni. Ik markeer ‘m in mijn hoofd, in mijn hart. Als in een ritueel denderen de kreten en de datum door mijn systeem. Kreet nummer 1: Dit is de dag dat mijn leven is veranderd!!! Kreet nummer 2: vanaf nu leef ik met energie. En iedereen mag het weten en mag het horen, maar de eerste personen die het te horen kregen, waren Arnold en drie vriendinnen van me. Arnold is blij voor me, maar kan mijn energie niet aan. (Hij is burnout) Ik hou me in voor hem. Mijn vriendinnen schoten keihard in de lach en waren blij en verrast met dit nieuws.

Het is genoeg geweest. De fysieke pijn, het doorvoelen van vermoeiende emoties en het gekluisterd zijn aan huis. De energieboost kreeg ik letterlijk door het aanzicht van Arnold, van een Arnold die aan mij vroeg ‘Hoe lang denk je dat je nodig hebt?’ Ik was aan het schrijven en zat helemaal in de flow. Het duurde enkele seconden om alles tot me door te laten dringen; hoe verlept hij eruit zag, hoe hij in de stoel hing en zowaar op zijn elleboog steunde in plaats van op zijn ruggengraat, hoe zijn oogleden hingen…Als in een roes liep ik naar boven. Mijn ziek zijn was voor hem teveel geweest. Hij stond op knappen. Nu was het weer aan mij.

Na het voelen van deze emoties vond er een omkering plaats van een belemmerende overtuiging en het opvatten van een plan; het yoga plan. De afgelopen tweeënhalve week heb ik veel fysieke pijnen ondergaan. Daarvoor waren het mentale pijnen (familie, je kent het wel). Arnold heeft vooral behoefte aan rust en selfhealing en ik, ik ook, maar we hebben ook nog een dochter. Dus ik dacht als volgt; in feite heb ik het veel makkelijker dan Arnold, want als mij iets dwars zit, begin ik erover te praten en dan praat ik mezelf naar de zere plek toe, een aantal tranen worden gelaten en daarna ben ik weer vooruit te branden. Bij hem werkt het anders. Hij heeft meer tijd nodig.

Scherpstellen van prioriteiten
De omkering van de belemmerende gedachte ging als volgt, van ‘ik heb het nodig om te schrijven’ naar ‘hij heeft het meer nodig dan ik’. Hoe tegenstrijdig het ook lijkt, was deze nieuwe gedachte precies wat ik nodig had om mijn prioriteiten scherp te stellen. Alles wat ik wil bereiken, kan later. Nu staat de zorg voor Amé op de eerste plaats en Arnold kan ik slechts inschakelen wanneer ik werk en niet voor extra tijd.

Het yoga-plan
Het doorvoelen van emoties heeft tijd en energie gevraagd. Dit was absoluut de investering waard. Maar nu wordt het toch echt tijd voor het opkrikken van mijn lichamelijke conditie, flexibiliteit en meridianen. Dit is de eerste week dat Arnold aanzienlijk minder workshops geeft, wat perfect samengaat met mijn ingeving om met yoga te beginnen bij yogastudio Linggan. Altijd heb ik geleid, gedoceerd of ging ik in mijn uppie yoga doen. Daar heb ik genoeg van. Ik wil volgen. Ik wil mijn ogen sluiten en de stem en bewegingen van mijn yoga docent volgen. Even niks zelf initiëren wat duidelijk de aard van het beestje is. Mijn eerste les heeft direct zijn vruchten afgeworpen. Ik zit steviger in mijn lichaam, ben helder van geest en slaap dieper door een evenwichtige ademhaling.

Deze nieuwe ontwikkelingen komen allemaal heel goed uit, want zondag geef ik de training ‘Zet je intuïtie aan het werk’ in Scheveningen. Met 100% overtuiging kan ik zeggen dat ik er zal staan, weer of geen weer. Ik zal niks hoeven te verbloemen zoals ik eerder weleens heb gedaan; voor een training al bekaf zijn bijvoorbeeld.

Dit is de dag dat mijn leven is veranderd!!!
Vanaf nu leef ik met energie.

Ivash is mijn neefje van 3. Mijn zus Ouxu geeft haar camera en dit is het resultaat. Op de foto zie je de kleding die we dragen in onze sport capoeira. Vitamina is mijn partner en monitor van de capoeira groep Grupo Engenho op ons thuisfront Den Haag.