HSP dieren: Wat wil hij met mij delen?

Wessel

Dit is alweer de laatste foto van de hand van Jolanda Boekhout. Wat een parels, stuk voor stuk. De blikken van de dieren raakten mij tot diep in mijn ziel. Het contact dat Jolanda met haar fotomodellen heeft, is af te zien aan hoe de dieren in de lens kijken. Wat een juweeltjes. Dit contact, deze verbinding die zij hiermee blootlegt, is in mijn beleving van onschatbare waarde. Terwijl ik naar een foto keek, betrapte ik bij mezelf dat mijn ademhaling stokte. Ik wist nog niet eens over wie het ging, ik had het verhaal nog niet gelezen, maar die blik drong tot diep in mijzelf door.

Die blikken van verstandhouding, van openheid, van pure liefde zorgden ervoor dat ik deze maand meer van mezelf liet zien op mijn Tumblr blog. Hoewel ik veel van mijn werk en leven met de buitenwereld deel, ervaar ik ook een bepaalde behoudendheid in mezelf. Ik deel momenteel bijvoorbeeld slechts 10 tot 20% van wat ik schrijf, terwijl ik nog veel meer te delen heb. Wellicht is dat die Chinese geslotenheid en afwachtendheid die ik van huis uit heb meegekregen; even de kat uit de boom kijken. Dus die stap om op Tumblr meer van mezelf te delen, ervoer ik als een uitdaging. Als het verkennen van mijn grenzen en meer naar buiten treden als mezelf.

Ik hoor nu sommige mensen denken, ‘Waar heeft ze het over? Gebaseerd op wat ik van je meekrijg via blogs, tweets etc, weet ik wie ik voor me heb.’ Dat klopt, je gevoel klopt, maar er is nog veel meer en de dieren die deze maand voorbij zijn gekomen, hebben mij een zetje gegeven om nog meer te gaan delen. Daarom wil ik bij deze Jolanda hartelijk bedanken voor het delen van haar beelden en verhalen: Jolanda, je bent een mooi mens en blijf doorgaan met het verblijden van mensen middels jouw verbinding met dieren.

Hieronder lees je Jolanda’s verhaal over Wessel…

“Wessel is een prachtige Abessijn en de grote broer van Moos. Zijn mens had al eens een fotosessie beleefd met haar vorige Abessijn. Ze wilde graag de mooie canvasprint van haar vorige kat aanvullen met prints van Wessel en Moos. Ook Wessel was de schuwe helft van het duo. Hij was voornamelijk in de keuken te vinden en ‘hoog en droog’ op de kast. Wat ik soms merk is dat ik in zulke situaties toch teveel focus op het fotograferen van het schuwe fotomodel. Dat lukt dan heel goed, maar daardoor ontdek ik thuis dat ik van het makkelijke fotomodel veel minder foto’s heb. En wat keus wil ik toch wel graag hebben. 😀 Het komt gelukkig altijd goed.

Het wordt nu misschien een iets te lang verhaaltje. Toch wil ik nog het staartje van deze fotosessie met je delen. Afgelopen woensdag was ik bij mijn klant om de prints van Wessel en Moos af te leveren. Wat een bijzondere ontmoeting was dat. Mijn klant heeft ook een derde Abessijn, een oud lieverdje. De fotosessie ging alleen om Wessel en Moos. Ik luister soms heel selectief en daarom weet ik dus de naam van dit jongetje niet.

Tijdens de fotosessie keek hij van een afstand toe. Ik voelde duidelijk dat hij geen onderdeel van de sessie wilde zijn. Natuurlijk heb ik ook van hem een paar foto’s gemaak, omdat hij op leeftijd is, maar poseren deed hij niet. Gisteren lag hij naast me op de bank. En wat een andere kat! Hij leek in geen enkel opzicht op de oude kat van een paar weken geleden. Dit was zo’n moment dat ik spijt heb dat ik niet altijd mijn DSLR meer meedraag in mijn tas. Zijn vacht was zacht en glad, zijn ogen waren prachtig en straalden zoveel liefde uit. Ik voelde me compleet uit het veld geslagen. Wat een verhaal sprak uit die ogen. Dit zet me toch zo aan het denken. Wat is zijn verhaal? Vanwaar de verandering? Wat wil hij met mij delen? Misschien ga ik binnenkort contact met het zoeken.

En dit was alweer de laatste foto van mijn maand als gastposter. Ik hoop dat je van mijn werk en schrijfsels genoten hebt. Mocht je interesse hebben in de gehele series van de gezichtjes die ik deze maand gedeeld heb, kijk dan op https://www.facebook.com/Jofabifoto. Ik vond het heel leuk om mijn werk met je te delen en denk er zelfs over om op Jofabi Foto verder te gaan met korte ‘snoepjes van de week’. Er zijn nog zoveel mooie gezichtjes en verhalen te delen. Dank je wel Chungmei! Dat ik je gastposter mocht zijn in oktober.” ~ Jolanda Boekhout

Workshop: Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

communication

Wat we allemaal willen is een goed en gezond contact met onze kinderen. Het contact waar ik op doel is communicatie waar je vrolijk van wordt. Communicatie dat ervoor zorgt dat alle partijen aan hun trekken komen. Het gevolg hiervan is een huishouden waarbij alle zorgtaken en verplichtingen soepel en met een lach en een traan verlopen. Alle emoties zijn welkom, want ja, zeg nou zelf, relaties worden getekend door de emoties die erin worden gestopt. Vooral wanneer je te maken hebt met hoog sensitieve kinderen is het van belang om te weten en te begrijpen wat ze nodig hebben.

Door hun sensitiviteit krijgen ze veel informatie binnen en ieder kind verwerkt dit op zijn eigen manier. Als ouder en opvoeder is het een uitdaging én grote verantwoordelijkheid om een positief contact met onze kinderen op te bouwen. Wat kinderen nodig hebben is duidelijkheid. Tijdens deze workshop gaan we met zijn allen duidelijkheid creëren door een aantal opvoedthema’s onder de hoog sensitieve loep te leggen.

De volgende onderwerpen zullen aan bod komen:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt, grenzen aangeven,
– blijven spelen met je kind.

Wil je meer lezen over hoog sensitieve kinderen? Zie de blogs hieronder…

Communicatie: eerlijk zijn duurt het langst
HSK: driftbuien, pijn en angst voor de dood
HSK: omgaan met levensveranderingen
HSK: hoe laat ik mijn kind zichzelf zijn?
HSK: omgaan met onbegrip van de omgeving
Ouderschap: altijd blijven spelen 

Lijkt het je wat om deze workshop bij te wonen? Klik hier voor de Orchid of Life agenda en het boeken van je plek. 

HSP: versterk jouw aanwezigheid

10288805_499380166840349_8914422513685937314_n

Afgelopen zondag vond in Utrecht de twaalfde editie plaats van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Tijdens zo’n workshop komen er ontzettend veel verhalen en tips voorbij. Vandaar dat ik tijdens mijn introductie altijd noem dat de deelnemers niks op hoeven schrijven. Na afloop van de workshop stuur ik namelijk een e-mail met een document met momenteel wel 34 tips die ik heb verzameld door het geven van deze workshops. De tips zijn op een korte en krachtige manier omschreven met het doel dat je minder tijd kwijt bent aan het lezen ervan en het vooral gaat om het toepassen. Sta stil bij jouw hooggevoeligheid en versterk hiermee jouw aanwezigheid!

Het geven van deze workshops ervaar ik als een uitwisseling van persoonlijke verhalen waar je wat aan hebt. Telkens weer komen er mensen bij elkaar die gedurende deze drie uren zich op een authentieke wijze met elkaar verbinden. Authentiek contact heeft het grote liefdevolle effect dat mensen ter plekke gaan groeien. Dit keer was er iemand aanwezig met wie ik een bijzondere klik had. Ik merkte op dat wij veel oogcontact hadden. Ik voelde dat zij mijn interventies als coach begreep. Dat gaf mij vleugels. Bij aanvang van de workshop plaatste zij de opmerking dat ze niet zoveel heeft met de term hooggevoeligheid, omdat ze gelooft dat iedereen de rust nodig heeft om zichzelf op te laden. Hier ben ik het volledig mee eens.

Dankzij haar opmerking heb ik voor het eerst tijdens een workshop gedeeld hoe ik hierover denk. Ik ben er namelijk van overtuigd dat iedereen hooggevoelig is. Je wordt hooggevoelig geboren en of jouw gevoeligheid in dit leven volledig tot zijn recht komt, is afhankelijk van vele factoren. Eén hele belangrijke factor is hoe de opvoeders in jouw omgeving omgaan met jouw behoeften en talenten. Met opvoeders verwijs ik naar de ouders, de leerkrachten en ieder persoon die betrokken is bij de opvoeding.

Wil je een keer meepraten tijdens deze workshop? Wees welkom! Klik hier voor de Orchid of Life Agenda. De workshop is geschikt voor een ieder die zich herkent in één van de onderstaande reacties.

‘Ik weet niet of ik hooggevoelig ben, maar de informatie over hooggevoeligheid en je verhalen op Facebook spreken mij erg aan.’

‘Ik weet al ruim 15 jaar dat ik hooggevoelig ben. Heb er nu pas last van. Ik voel me net een spons, want absorbeer veel energie vanuit mijn omgeving. Ik raak er helemaal uitgeput van en weet niet meer welke emoties en gevoelens van mezelf zijn en wat van anderen is. Ik voel mijn eigen kracht niet meer waardoor ik begin te stotteren.’

‘Het zal voor mij de eerste keer zijn dat naar iets toe ga over HSP. Dus best spannend.’

‘Ik weet totaal niet of ik een hsp’er ben en of dat te meten is. De laatste tijd ben ik me wel meer en meer gaan verdiepen in jouw stukken over HSP en het lijkt voor mij alsof er steeds meer puzzelstukjes op de juiste plaats gaan vallen. Ik loop (eigenlijk mijn hele leven al) tegen heel veel dingen aan en als ik jouw blogs lees en nu ook de youtube filmpjes bekijk, gaat er een wereld voor mij open.’

Workshop: alleen maar spel en plezier

Fotografie

Zondag 30 maart vond de eerste editie plaats van de workshop Stap in de Positieve Spiraal. Ik vond het heel erg leuk om te doen. Zaterdagmiddag begon ik met de voorbereidingen. Mijn moeder was hier en terwijl zij met Amé in de binnentuin was, ging ik aan de slag. Maar eerlijk gezegd was ik wel een beetje zenuwachtig. Tot dat moment had ik geen tijd gehad om de workshop voor te bereiden. Hoe ga ik het in hemelsnaam aanpakken? Ik had nog geen idee, maar ik maakte mezelf leeg om inspiratie te ontvangen. In plaats heel gefocust te werken aan de inhoud van de workshop ging ik bezig met de administratie van capoeira en coaching.

Het volgende moment stonden mijn zusje en een goede vriend van haar bij ons in huis. Ze kwamen spontaan langs. De manier waarop hij contact maakte met Amé was fantastisch, tot aan het geniale toe. Er was helemaal geen ijs dat gebroken moest worden. Zijn aanwezigheid, zijn hele zijn in denken en gedrag was gericht op het maken van authentiek contact met Amé. Hij maakte contact op een spelende wijze. Toen ik hem zag, dacht ik bij mezelf ‘als ik net zo in mijn element zit als hij, gaat die workshop me lukken’. Gewoon mezelf zijn, bij mijn eigen kracht blijven en de workshop de volgende morgen voorbereiden in de trein onderweg naar Utrecht.

Zo gedacht, zo gebeurd. De onderdelen die ik in de trein in mijn notebook uitschreef, waren een mengelmoes van wat ik ter plekke verzon en wat de dag ervoor in me op was gekomen. Tot mijn verbazing zat ik in de fotografie ruimte. Deze ruimte paste goed bij het karakter van deze workshop. Er hingen heel veel foto’s aan de wanden. De inspiratie en gevoelens spatten van de muren af. De workshop heb ik uiteindelijk gegeven aan vier deelnemers. Eén deelnemer was niet meer gekomen. Dat vond ik niet leuk, maar goed, kan gebeuren. Ik herstelde me snel en gaf de workshop zoals ik deze altijd geef; helemaal in mijn element.

Wat kan ik zeggen over de inhoud van deze workshop? Tijdens en achteraf had ik een heel sterk ‘YES’ gevoel. Het was waanzinnig leuk om de deelnemers te verrassen, hen vanuit een staat van verwarring op te zien klimmen en te horen lachen. Ook te horen zeggen dat ze het heel moeilijk vinden om te benoemen waar ze goed in zijn en vervolgens vijf tot 10 minuten later wel te horen zeggen waar ze goed in zijn. Het leukste was dat we spelenderwijs elkaar en onszelf een stukje beter hebben leren kennen. Zonder verwachtingen, zonder oordelen, alleen maar spel en plezier. In een dergelijke staat van zijn voel je weer wie je bent, waar je goed in bent en welke kant je op wilt. Het begint met kleine stappen en elke stap is genieten zolang je jezelf toelaat ervan te genieten.

Yep, deze workshop zal zeker nog een keer op de Orchid of Life Agenda verschijnen! Kom je dan ook spelen?

WOW!! Ontvangen van mooie complimenten

tulpen

WOW, wow en nog eens wow. Dit was inderdaad het enige wat een uur geleden door me heen ging. Ik sprak een dame die graag wilde weten of er nog plek was in de workshop van aankomende zondag in Utrecht. Ja, hoor, je bent welkom. Goed, ze zou komen. En hierna brandde ze los. Eergisteren heeft ze haar diploma kindercoaching gehaald, gisteren heeft ze zich ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en er moet nog heel veel gebeuren, maar ze heeft er zin in.

Ze heeft nog zes dienstjaren te gaan en ze wilt deze tijd volledig wijden aan kindercoaching. Ze is hooggevoelig en ze heeft twee zoons en een kleinzoon die hooggevoelig zijn. ‘Ja, ik kom met een rugzak, niet haar spreekwoordelijke ‘bagage’, maar een rugzak vol met hooggevoelige verhalen.’ Haar enthousiasme straalde zo via mijn oor mijn lichaam in en haar woorden doorspekt met vrolijkheid en positiviteit bleven stromen. ‘Ik volg jouw facebookpagina over hooggevoeligheid. Een half jaar geleden ben ik begonnen en ik heb al zoveel van je geleerd. (WOW!!) De komende tijd ga ik mij via workshops over hooggevoeligheid bij jou en bij nog iemand anders mij er meer in verdiepen. Mijn motivatie hiervoor is, is dat ik ook dit soort type workshops wil gaan geven. Ik zal met al mijn ‘zijn’ aanwezig zijn, maar ik kom ook voor een ‘kijkje in de keuken’.

Terwijl ik naar haar luisterde, straalde ik van oor tot oor. Zie voor je: een kind die ietwat verlegen beide armen om het been van haar moeder slaat, oogcontact blijft houden en direct erna weer loslaat en rondjes rent, huppelt en springt! Zo voelde ik me. Wat een schat van een mens. Dit was de eerste keer dat ik haar sprak en ze sprak met me alsof ze me al jaren kende. Ze rondde haar verhaal af met: ‘En, ik wil bloemen voor je meenemen, geen orchideeën, maar tulpen. Welke kleur wil je?’ Oranje, zei ik schaterlachend. ‘Dan moet ik ze nog even verven, maar dat komt goed!’ Leuk, leuk, zondag zal ik haar in Utrecht ontmoeten.

Vandaag heb ik ervaren als de Nationale Complimentendag. De dag begon namelijk al met een zeer complimenteuze e-mail van één van de deelnemers van de workshop ‘Stap in de Positieve Spiraal’ van afgelopen zondag. Tegen de middag ontving ik een telefoontje met wederom een regen aan complimenten. Ik had al zoveel fijne woorden ontvangen. En dat mijn dag dan mag eindigen met bovenstaand gesprek; authentiek contact, daar ben ik enorm dankbaar voor. De eerste persoon aan wie ik dit in geuren en kleuren vertelde, was Arnold. Hij zei: ‘Maar je bent ook fantastisch en ik ben heel blij dat ik naast jou leef.’ (liefde, oh wat fijn)

Zoals je ziet, de oranje tulpen heb ik al ontvangen! Wat een uitbundigheid, dank je wel Elisabeth.

Hammam: nieuwe lichamelijke sensaties

hammam

Pasgeleden maakte ik samen met een vriendin kennis met een hele andere wereld. Een wereld waar sauna-mensen naar toe gaan. Het gros van de mensen die daar rondliepen, voelden zich helemaal op hun gemak. De omgeving met al haar heerlijke geuren was enorm rustgevend. Wij ervoeren het als een enorme luxe; bestellen op naam, huren van badjassen en handdoeken en op en top verwend worden door warm water, bubbels, een Finse blokhut sauna en een Turks stoombad.

Hammam behandeling
We zaten met onze voeten in een voetenbad met onze handdoeken om ons heen geslagen toen de hammam masseur opeens voor ons stond. Een jonge god met slechts een doek om zijn middel! Van binnen giechelde ik en op mijn gezicht verscheen een brede grijns. Verrassing! Tot dat moment dacht ik dat we door een vrouw zouden worden behandeld. Mijn vriendin dacht dat ook. Zij had er meer moeite mee dan ik. De eerste tien minuten kon ze zich niet ontspannen. Ze vond het heel intiem en seksueel. Uiteindelijk heeft ze er nog wel van kunnen genieten. Ik vond de behandeling heerlijk. Ik heb lichamelijke sensaties gevoeld die ik nog niet eerder heb gevoeld. Allereerst gooide hij met een teil warm water over mij heen. Nadat het water van mijn haren was gegleden, begon mijn hoofd te tintelen. Het verraste me, het was fijn.

Ik snap dat mijn vriendin zijn bewegingen ervoer als zeer intiem. Het was intiem. Hij had ons naakt gezien. Alvorens hij met een handdoekje ons geslachtsdeel bedekte, had hij ons naakt op de verhoging zien liggen. Met zijn handen ging hij over een deel van onze billen, langs onze romp en over ons borstbeen. Haha…geweldig. De aanrakingen waren enorm fijn. Ik voelde zijn zuivere en positieve intentie om mij te laten ontspannen en te genieten. Het lichaam werd ingezeept, gescrubt en gemasseerd. Een andere nieuwe sensatie was het voelen van een enorme spons met schuim. Hij liet deze eerst over de rugzijde glijden. Dat was ongekend zalig. De spons ging daarna ook over de bovenkant van mijn lichaam. In tegenstelling tot mijn vriendin ervoer ik het meer als helemaal vertroeteld worden alsof ik een baby was.

Het meest bijzondere vond ik dat al die fijne aanrakingen en nieuwe sensaties mij helemaal in contact brachten met mijn lichaam. Gedurende de behandeling had ik geen besef meer van tijd. Op het moment dat hij op een zachte toon zei dat het afgelopen was, leek het alsof hij me wakker maakte uit een zeer prettige droom. Mijn oog viel op de klok; hij was precies 25 minuten bezig geweest. Voor mijn gevoel was ik heel lang weggeweest.

Het ondergaan van een hammam behandeling is zeer aan te bevelen. Het is een waar genot voor het aanwakkeren van de zintuigen, vooral van het kinesthetische zintuig; voelen via het lichaam en de intuïtie.

HSP: ervaar jouw natuurlijke talenten

knitting

Afgelopen zondag was ik voor het eerst in Groningen met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Ik kwam in Groningen terecht vanwege een vriendin die al lang probeerde naar de workshop in Utrecht te komen. Het kwam er steeds niet van of het lukte niet. Vervolgens merkte ze grappend op of ik naar Groningen wil komen. Ik speelde al langer met het idee om de uithoeken van Nederland eens op te zoeken en haar voorstel appelleerde aan deze gedachte. Ja, ik ga het organiseren. Met haar suggestie voor een locatie was het zo gepiept. Heel leuk.

Met een groepje van acht deelnemers uit Groningen, Leeuwarden en Assen zijn er weer een aantal interessante onderwerpen de revue gepasseerd. Onder andere hoe we als hooggevoeligen in contact kunnen blijven met onszelf op de werkvloer. Wat een aantal mensen met elkaar gemeen hadden was de ervaring dat ze bij verschillende werkgevers op een andere manier werden ervaren. Bij de ene werkgever werden ze ervaren als rustige en teruggetrokken mensen. En bij een andere werkgever als een heel sociaal persoon die af en toe met rake grappige opmerkingen uit de hoek kan komen. Gevoelig zijn voor de heersende groepsdynamiek en sfeer op de werkvloer kan ten grondslag liggen aan hoe mensen jou als persoon ervaren.

Naast werkgerelateerde perikelen, balans tussen hulp geven en hulp ontvangen en communicatie kwam dit keer creativiteit veel aan bod. Het bleek dat er heel wat natuurlijke talenten ergens achterin de kast of op zolder aan het verstoffen lagen. Er waren teken-, handwerk-, brei- en baktalenten aanwezig. Een paar waren naast hun werk wel creatief bezig en zij vormden dan ook een inspiratie voor hen. Ik ben ervan overtuigd dat hoe meer je bezig gaat met datgene wat je makkelijk afgaat, je meer rust, plezier en liefde voor jezelf en anderen gaat ervaren. Tijdens de laatste vraagronde kreeg ik terug dat een aantal deelnemers zich meer gaan richten of blijven richten op de dingen die ze leuk vinden. Leuk om te horen!

Een dame die erbij was vindt het leuk om de natuur in te gaan met haar camera. De natuur fascineert haar. Ze kan een vlinder op een bloem vanuit allerlei hoeken fotograferen. Een tijdje terug had ze de ervaring dat ze negatieve energie mee naar huis nam en zich niet lekker voelde.  ‘Misschien ben ik wel depressief? Maar hoe kan het dan dat ik vanaf mijn bed kijkend naar de heldere blauwe lucht zo kan genieten van deze schoonheid?’ Het besef dat ze hooggevoelig is, gaf haar de rust om voortaan na een zware dag lekker op bed te gaan liggen. Het is tijd om te gaan genieten.

Wil je deze workshop een keer bijwonen? Kijk op de Orchid of Life Agenda voor data opties…

Spelen: in contact zonder woorden

20140211-092934 AM.jpg

Voor het eerst in mijn leven heb ik op een verjaardagsfeest in een blazer rollebollend over de vloer gelegen. Het was een Nederlands verjaardagsfeestje met tantes, ooms en opa en oma. Wij waren alleen bekend bij de gastheer en gastvrouw des huizes. Op het feestje liepen een aantal kinderen rond van 1.5, 4 en 8 jaar oud. Het was een gezellige boel.

Normaal ben ik sociaal en begin dan wel een praatje met een voor mij wildvreemde. Ik vind het altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. Maar dit keer focuste ik mij slechts op een tweetal zaken: de overheerlijke homemade chocoladetaart en mijn dochter. Eerlijk gezegd had ik moeite met schakelen; kort hiervoor zat ik nog achter de Mac om mijn eboek over woede af te ronden en ik betrapte mezelf erop dat ik na aan het denken was over de nog te nemen stappen.

Een van mijn levensmotto’s is ‘Get out of your head and into your heart’. Dit motto werd bewaarheid op het moment dat Arnold contact maakte met de meid van acht jaar. Ze was aan het spelen op handen en voeten en zonder dat ze het wist maakte ze een capoeira beweging. Hij koppelde dit aan haar terug. Een paar seconden later liet ze zien dat ze ook een bruggetje kon maken. Dit was Arnold’s cue om zijn brug te laten zien. Inmiddels zat ik ook al op de vloer. Zelfs het meisje van anderhalf liep naar hem toe met een blik van ‘hallo, ik wil ook spelen’.

Door dit eerste contact was voor onze dochter de drempel tot het maken van contact helemaal verdwenen. Samen met de kinderen haalden ze de kussens van de bank. Iedereen werd bekogeld met kussens. Het grote en intense plezier straalden van hun koppies. Wij zaten er middenin en begonnen ook rare bewegingen te maken. Aaaahh…ik zat weer in mijn lijf in plaats van in mijn hoofd.

Hoe geweldig is het om op een feestje terecht te komen en te gaan spelen. Spelen houdt voor mij in dat je contact maakt zonder woorden. De communicatie verloopt via de non-verbale weg, de weg van oogcontact maken en zodra het klikt volgt er een uitwisseling van acties en reacties. Grote mensen willen je naam weten en vragen vaak naar wat voor werk je doet. Kinderen willen niks van je weten. Ze willen alleen maar spelen en dan gaat het om enkel en alleen die secondes en minuten die je met elkaar deelt.

Dat voelde goed. Laten we meer gaan spelen; in contact met elkaar zijn zonder woorden.

Over Paolo Coelho en een bijzondere ontmoeting

coffee

Waar anders dan in de supermarkt heb je de leukste en meest bijzondere gesprekken! Vandaag sprak ik een oudere man aan die op zijn gemak het boek ‘De Vijfde Berg’ van Paolo Coelho aan het lezen was. Hij had het boek bij de kringloop gekocht en was er ontzettend blij mee. Door het lezen van ‘De Alchemist’ was hij aan deze schrijver verknocht geraakt. Voor mij was het eerste boek van Paolo Coelho ‘De Pelgrimstocht naar Santiago’ in het Spaans. Daarna was hij de man en ontstond er door de jaren heen een hele verzameling van zijn boeken. Dit was de reden waarom ik hem aansprak. Bovendien werd ik nieuwsgierig naar hem, omdat hij tijdens het lezen af en toe op keek. Arnold, Amé en ik waren bezig rondom de koffiecorner.

Het boek dat hij aan het lezen was, heb ik in het Spaans liggen. Ik kan me herinneren dat ik er niet doorheen kwam. Dat zou dus kunnen liggen aan dat het verhaal een sterke relatie heeft met de bijbel. Hij was er nu blij mee dat hij de bijbel lang, lang geleden goed had doorgespit. Dit was helaas niet, omdat hij dit zelf wilde, maar omdat het moest, vertelde hij met een grimas. Waar ik echt om moest grinniken was dat hij begon over een ander boek van Paolo Coelho die zeer erotisch schijnt te zijn. Bij mij ging er geen belletje rinkelen. (en nu niet gaan denken, dat ik met een ouwe viezerik aan het praten was, in mijn beleving was hij heel open!)

Amé was ondertussen op mijn schoot gekropen en hij maakte contact met haar. Arnold kwam er ook aanlopen en het babbelen kreeg een andere wending. Vervolgens ging het over de koopjes in de supermarkt, wij waren onze vriezer aan het inslaan en hij deelde mee dat zijn vriezer helemaal vol was. Ja, want hij heeft een veertig jaar jongere vrouw en een zoon van negen jaar!! Dit was me toch een grote sprong, van de vriezer naar zijn veertig jaar jongere Vietnamese vrouw.

Ik keek hem nogmaals goed aan en mijn hoofd sloeg aan het rekenen. Hoe oud zou hij zijn? Hoe oud zou zijn vrouw zijn? Ik schatte hem op een zeer kwieke man van zeventig jaar. Inmiddels was ons contact zo goed dat er wel een grapje vanaf kon: ‘Dan heb je wel een mooie dame te pakken!’ ‘Of zij had mij te pakken!’ Hij kwam er toch weer op terug en vond dat hij haar te pakken had gekregen, haha. Hij tipte ons nogmaals op de kringloop; hij heeft er al veel mooie boeken gekocht voor zijn zoon. Arnold begon over speltbrood en hier wist onze nieuwe kennis ook wat van af. Voor slechts 1,99 euro kun je bij de Hoogvliet een speltbrood kopen van hele granen. Hij had het brood zelfs gewogen en vond het zeer de moeite waard.

Het gesprek liep ten einde en hij stond op om zichzelf voor te stellen en ons een hand te geven. Leuk! Opstaan, open houding, écht contact maken. Na dit gesprek kwamen we in speltbrood walhalla terecht; de broodafdeling van een vernieuwd filiaal van de supermarkt Hoogvliet. (wijk Mariahoeve in Den Haag) Wat een wereld aan opties; van brood tot aan koek en beschuit.

Geven is meer liefde beleven

red heels

Bemand met de Happinez, ‘t boek Anti Glamour en nog te schrijven wenskaarten fietste ik naar Scheveningen. Dit met het idee dat ik ergens in een café zou gaan zitten met uitzicht op zee. Onderweg genoot ik van een verlaten stad; lekker door kunnen fietsen en één grootouder met kleinkind in de Paleistuin. Fietsend langs de Scheveningse bosjes zag ik een aantal hardlopers, een enkel gezin aan de wandel. In de buurt van de Keizerstraat kruiste een geklede dame op de fiets mijn pad. Ze droeg stralende hoge rode pumps. Was ze op weg naar haar kerstlunch? Rechts van me stapten een groep mensen de kerk uit. Op Scheveningen werd ik begroet door een stevige wind, kitesurfers en vele toeristen en dagjesmensen.

Terwijl ik met deze blog bezig ben, zie ik buiten een lichtblauwe strakke lucht. Het gevolg van een fijne dag met winterweer dat erom vroeg buiten te zijn. Dit was ook de reden dat ik uiteindelijk niet in een cafeetje belandde. Op een bankje boven de Sprookjesbeelden aan Zee kon ik de wind tenminste voelen. Bovendien was het een genot om de zee telkens van kleur te zien veranderen: lichtgroen, grijs, blauwe, donkerblauw. Na mijn moment met de zee fietste ik op de Gevers Deynootweg en dacht aan een opdrachtgever. Ik keerde om, stopte voor de kinderboerderij en schreef een kerstkaart. Terwijl ik de brievenbusklep na hoorde kletteren, fietste ik weg en zag één van hun zonen voor het raam zitten. De glimlach was niet meer van mijn gezicht te krijgen. En dat gelukzalige gevoel van iemand te kunnen verrassen, was overal te voelen.

De glimlach kreeg een andere dimensie, het dimensie van contact; een grootvader met twee kleinzoons wilden oversteken, het kleinste jongetje zwaaide naar me. Net op tijd zwaaide ik terug naar hen. Het deed me denken aan een oversteek-situatie in het Laakkwartier. Een autobus met een Arabisch uitziende man stopte voor ons. Wij stopten ook, omdat het verkeerslicht net op rood was gesprongen. Tegelijkertijd keken we naar het rode licht en daarna glimlachend naar elkaar. Dit soort flitsmomenten maken mij blij. Contact met wildvreemden door middel van een glimlach en het zonder woorden begrijpen van de situatie.

Op de fiets in het Stationskwartier hoorde ik iemand mijn naam roepen. Ha! Mijn neef liep daar met zijn vriendin. Leuk. Ik zal hen binnenkort zien tijdens een diner. Zo dacht ik alleen te zijn, maar het hebben van contact heeft mijn dag zeker opgefleurd. Thuis heb ik zitten lezen in de Happinez, de woorden raakten me, tranen sprongen in mijn ogen. Ondertussen aaide ik Aurora over haar bolletje, ze vroeg om meer; meer aandacht, meer liefde. Daar lag ze dan, helemaal tevreden, opgerold op haar deken. Mijn gedachten gingen naar hoeveel Aurora is veranderd, sinds ze een jaar geleden voor het laatst bij ons logeerde. Terughoudend, angstig en ze lag onder, in plaats van bovenop de bank. Ik ben dankbaar dat we onze vrienden op het laatste moment te hulp konden schieten.

Ik heb zelfs mijn excuses aangeboden, omdat ik eerder niet met hen mee had kunnen denken. Het enige wat ze wist, was dat we tijdens de kerstvakantie een paar dagen in hun huis wilde verblijven. We konden er wel zijn voor Aurora, maar wanneer, was voor ons nog niet duidelijk. Zij denkt altijd met me mee, houdt haar agenda zelfs vrij en vraagt tijdig naar de data waarop ze me kan helpen! Ze keek me aan; ‘Het is goed zo. Ik wist ook nog niet hoe ik het precies wilde aanpakken.’ Wederom voelde ik begrip, begrip voor onze persoonlijke situatie. Ze zei zoveel meer met slechts vier woorden ‘het is goed zo’. Dank je wel lieve vriendin.