Een feest van innerlijke groei

Ik hoor de meest trieste verhalen van de mensen met wie ik werk. Traumatische ervaringen die hun leven hebben getekend. Diepe wonden die hun keuzen hebben beïnvloed op het gebied van relaties, werk, gezondheid en het wel of niet krijgen van kinderen. Mensen die ervoor kozen om geholpen te worden wisten van te voren niet hoe ze zouden veranderen. Het enige dat ze voelden was dat ze zich klote voelden, vast waren gelopen en geen uitweg meer zagen. Lusteloosheid en paniek alom.

Ze hadden zich geen enkele voorstelling kunnen maken van alle positieve ontwikkelingen die zich in hun leven zouden gaan ontvouwen. Maar het gebeurde, stap voor stap. Hieronder wil ik een lijst van positieve ontwikkelingen met je delen waar ik getuige van ben geweest. Soms krijg ik maanden na afloop van een traject nog een app met de meest recente ontwikkeling. Dat maakt mijn werk wel heel bijzonder.

  • een jongedame stuurde me een foto van haar onderzoeksplan en dat ze eind januari 2020 haar scriptie gaat inleveren;
  • een dame in de veertig die voor haar rij-examen was geslaagd;
  • eindelijk in een liefdevolle relatie zitten waarin beide personen elkaar echt zien;
  • je hooggevoeligheid gaan ervaren als een kracht;
  • uit relaties krabbelen waarin slachtoffer-energie dynamieken de boventoon voeren;
  • eindelijk in een prettige en stimulerende werkomgeving werken met fijne collega’s die blij worden van jouw input;
  • open staan voor sociaal contact en weer gezien worden in liefdessferen;
  • ervoor kiezen om bepaalde activiteiten on hold te zetten en te ervaren dat het fijn en goed is om gehoor te geven aan de eigen behoeften en wensen;
  • ontdekken dat fysieke ongemakken het gevolg zijn van onverwerkte gevoelens;
  • ervaren dat het uiten van woede ervoor zorgt dat angsten minder worden.

Deze ontwikkelingen maken me blij. Belangrijker nog: ze maken de cliënt blij. Helaas komen ze niet uit de lucht vallen. Om ruimte te creëren voor nieuwe ontwikkelingen is het zaak om los te laten wat jou ervan belemmert levensgeluk te ervaren.

Heb je interesse om te ervaren hoe het voelt om los te laten wat jou verdrietig maakt? Waar je je voor schaamt? Wat jou eindeloos frustreert? Boek een introductiesessie? Klik hier voor meer info!

Meer informatie over mijn werk lees je hier:

Orchid of Life HSP Coaching & Rebirthing: http://www.orchidoflife.nl
Orchid of Life’s Weblog: https://lifecoachingdenhaag.wordpress.com
Bestel het eboek Ben ik boos? Dan mag dat!

Met Com-Passie,
Chungmei Cheng

Foto door Hans Jongman

FB Live over mijn spirituele ontwikkeling

Afgelopen vrijdag had ik een lange werkdag inclusief een boel zaken waar ik mijn hoofd bij moest inschakelen. Het begeleiden doe ik vooral op basis van intuïtie, maar alle organisatorische en administratieve zaken rondom de sessies vragen op bepaalde dagen een boel van mijn hoofd.

De afgelopen week hoorde ik mezelf tegen meerdere mensen zeggen dat ze hun stem moesten laten horen. Ze hebben namelijke mooie dingen te vertellen. Wat ik terug kreeg was de angst voor een negatieve reactie. Naast tijd en ruimte, speelde angst ook bij mij een rol in relatie tot mijn verhaal over mijn spirituele ontwikkeling.

Het verhaal was er en lag te wachten om gedeeld te worden…Qua timing en hoe ik me voelde was het vrijdag 19 september blijkbaar het meest geschikte moment. Ik voelde me namelijk klote en ik wist dat ik me beter zou gaan voelen als ik iets zou gaan creëren.

Alhoewel in deze fb live van tevoren aankondig dat ik deze opname waarschijnlijk niet zou laten staan, was ik er na afloop zo blij mee dat ik aangaf deze video wel te laten staan. Mocht je interesse hebben in dit onderwerp, klik hier om ‘m te bekijken. Heb je na afloop de behoefte om jouw reactie te delen? Ik ontvang ‘m graag als comment onder deze blog of via e-mail: chungmei@orchidoflife.nl

Met Com-Passie,
Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther
Website: http://www.orchidoflife.nl

HSP & Vrouw: omgaan met de menstruatiecyclus. 7 Tips

Veel hooggevoelige vrouwen die ik heb gesproken hebben gedurende 5 tot wel 14 dagen last van hormonen door de menstruatiecyclus. Ze voelen zich fysiek zwakker, voelen zich emotioneel instabiel; dit uit zich in spontane en niet herleidbare huilbuien en een kort lontje. Op mentaal niveau zijn ze wazig, warrig en hebben last van onzekere gedachten over zichzelf en de interactie met mensen in werk en privé. 

Al deze veranderingen door hormonen zijn waarschijnlijk herkenbaar voor het gros van de vrouwen; los van of je jezelf als hooggevoelig of niet hooggevoelig  beschouwt. Maar de volgende ervaringen komen van vrouwen die zichzelf als hooggevoelig beschouwen: 

  • het voelen van de eisprong
  • zware bloedingen
  • heftige hoofdpijn als één van de uitingen van het premenstrueel syndroom
  • vertraging of uitblijven van de menstruatie door stress
  • zintuigen: geen een fel licht of plotselinge harde geluiden kunnen verdragen
  • niet of minder adequaat kunnen reageren op ad-hoc situaties
  • hele drukke dromen en niet uitgerust wakker worden
  • moeten afmelden van werk door lichamelijke symptomen

Al deze symptomen vinden plaats voordat het vloeien begint of juist bij aanvang van het vloeien. Ik hoor bij de eerste groep. 

En een vriendin van mij ook. Plus minus vijf dagen voor het vloeien verandert ze in een heks. Ze besteedt geen aandacht meer aan haar uiterlijk en loopt er verwaarloosd bij. Niet zo handig als je een eigen onderneming hebt waar mensen in en uit lopen. Dit in combinatie met vitten op haar kinderen leidde ernaar dat haar oudste zoon van 10 vroeg: ‘Mama, gaat het wel met je?’ En dat haar dochter van 7 een sjaal om haar wilde krullenbos bond, zodat ze nog enigszins goed voor de dag kwam.

Deze symptomen zijn geheel herkenbaar voor mij. Qua kleding kies ik voor vaak effen donkere kleuren, terwijl ik normaal geniet van het dragen van meerdere opvallende kleuren en patronen. Thuis heb ik veel minder mentale ruimte en energie om met de kinderen te zijn en hier voel ik me schuldig over. Ik wil me anders voelen, maar het lukt niet. Richting Arnold (partner) en kinderen ben ik veel sneller geïrriteerd. Qua sociale omgang richting vrienden en zakelijk sluit ik me af, ik richt me naar binnen toe. In het kijken van films ervaar ik emotionele steun en afleiding van mijn hormonale staat van zijn.

Of ik hormonaal ben, merk ik als eerste aan hoe ik wil eten. Ik wil meer zout, vet, pittig of zoetigheid. Ook wil ik meer kaas en vis en drink ik een wijntje of biertje wanneer de gevoelens mij teveel worden. Het blijft wel bij één glas, omdat dit alles is wat ik qua alcohol-inname lekker vind en lichamelijk prettig aanvoelt. 

Verder word ik tijdens de hormonale fase nog sensitiever dan ik al ben. Ik schrik een gat in de lucht én met luide kreten door onverwachtse geluiden. Mijn lichaam staat letterlijk op spanning. Ik heb een kort lontje; ik irriteer me heviger aan huishoudelijk werk dat moet worden gedaan. En als mijn grote lieve kleine man een poepluier heeft, sluis ik ‘m door naar Arnold. Wat er ook nog bijkomt is een intense vermoeidheid: ik lig rond acht uur ‘s avonds in bed en kan dit zo een paar avonden achter elkaar doen. 

Conclusie: ik wil dit anders gaan ervaren. 

Menstruatiecyclus in de agenda
De afgelopen acht jaar zet ik mijn menstruatiecyclus in mijn digitale agenda. Op de dag dat ik vermoed dat mijn hormonen beginnen zet ik “hormonen” in de agenda en een week later staat er “menstruatie”. Dat heeft enorm geholpen. Als ik anders at, opeens fel uit de hoek kwam of mij intens moe voelde wist ik soms vanuit mezelf dat het de hormonen waren en als ik het niet wist checkte ik mijn agenda om het bevestigd te krijgen. Arnold vond het ook prettig en greep regelmatig terug naar onze agenda.

Experimenteren met gezonde voeding
In januari 2015 deed ik de vegan challenge. Hierdoor merkte ik dat plantaardig eten een positieve invloed heeft op de ervaring van mijn menstruatiecyclus. Ik was rustiger, niet zo opgejaagd en kon beter meegaan met hoe hormonaal ik mij voelde. Een soort van acceptatie mede mogelijk gemaakt door bewuste voedingskeuzes te maken. Wat een goede leidraad vormt voor een gezond dieet is het volgende:

Zo min mogelijk geraffineerde suiker, fruitsuikers en andere koolhydraten om ervoor te zorgen dat je niet zoveel schommelingen krijgt in de bloedsuiker. En zeker ook niet te vaak eten. Dus maximaal drie keer per dag en zo min mogelijk tot geen tussendoortjes. Zorg ervoor dat je meer dan voldoende gezonde vetten binnenkrijgt. Vooral de omega drie vetten, want daar worden heel veel hormonen van gemaakt. Hormonen hebben als een van de belangrijkste bouwstoffen vet nodig.

Met het noteren van de menstruatiecyclus in de agenda en het maken van bewuste voedingskeuzes ben ik heel ver gekomen. De ene maand (of maanden) was het zwaarder en door sommige maanden floot ik vrolijk heen. Zonder er bewust mee bezig te zijn, maakte ik vanaf 2018 een bewustzijnsgroei door in relatie tot de beleving van de menstruatiecyclus.

Om de gehele maand de vrouw te zijn die ik ben én die jij bent, wil ik mijn ontdekkingen met je delen. Ik neem je mee in de mentale, emotionele en fysieke stappen die ik maakte…

Continue creatieve expressie
Waar ik pasgeleden achter kwam was dat ik mijn hormonale toestand prima kon opvangen door mij te focussen op iets te creëren. Vanaf januari 2018 begon ik met het geven van wekelijkse Fb lives. Vanaf maart werd het één keer per maand. Creatie is voor mij ook het schrijven van een blog over wat ik meemaak in mijn werk en acties nemen vanuit een nieuw idee. In januari en februari heb ik nauwelijks last gehad van mijn hormonen. Ik was zo gefocust op de voorbereidingen van de fb lives dat de positieve impact van mijn focus op creatie niet tot mij doordrong. Ik had namelijk geen last van mijn hormonen.

Menstruatiecyclus = creatie
In april en mei drong de volledige positieve impact van “continue creatieve expressie” door in mijn hele systeem. En wel via de weg van het uiten van verdriet over de mogelijkheid van een baby. Het dubbele hiervan is dat ik helemaal geen derde kind wil. Desondanks voelde ik het verdriet. Ik voelde hoe mijn hele lijf zich een week lang voorbereidde op het loslaten, het laten vloeien van het onbevruchte eitje.

Terwijl ik huilde drong het besef tot mij door dat de menstruatiecyclus gelijk staat aan creatie. Ik hoef niet meer verdrietig te zijn over het onbevruchte eitje als ik mij in de hormonale fase focus op creatie. Ik dacht aan de oerkracht van de vrouw wanneer ze aan het baren is. Dus in plaats van naar beneden gehaald te worden door al het ellendige door de hormonen, kunnen we als vrouw een beroep doen op de oerkracht om deel uit te maken van creatie.

Creatie op wat voor manier dan ook. Creatie in relatie tot werk, een grote schoonmaakklus, spelen met de kinderen en vriendschap, contact en verbinding. Iets waar je je vanuit daadkracht en focus op kan richten, zodat het jou en mensen om jouw heen inspiratie en voldoening verschaft.

Kies voor balans en rust
Elke maand worden we neergeslagen door fysieke pijn en sombere stemmingen. In de twee tot drie weken dat we energie voelen is het van belang dat we voorzichtig omgaan met de aanwezige energie. Als je voorbij je grenzen gaat en dingen blijft doen die niet stroken met jouw normen en waarden zal het onbewust knagen. De hormonale periode kan hierdoor veel meer als een bom inslaan. Ik heb meer last van mijn hormonen en fysieke pijn wanneer ik het druk heb gehad en niet genoeg rust voor mezelf heb genomen.

Sombere stemmingen zijn niet alleen te wijten aan de hormonen
Vind je het ook zo irritant wanneer je partner of dierbare aan je vraagt:
“Wat raakt het in jou?”, terwijl jij gewoon de behoefte hebt om die zak chips leeg te eten en te spuien op alles om je heen? 

Vrouwen hebben één keer per maand de kans om beetje bij beetje hun trauma’s te helen. Je somberheid en laag incasseringsvermogen is niet alleen maar 1-op-1 gelinkt aan de hormonen. Door de hormonen voel je je fysiek en mentaal zwakker. Je verliest eigenlijk de controle over je lichaam en geest. Hierdoor kunnen verdekt opgestelde gevoelens of gevoelens die je normaliter wegdrukt naar de oppervlakte komen. Natuurlijk kun je het zo goed en kwaad als het kan deze nare gevoelens verdringen met je ratio, verslavende middelen, emotie eten of pilletjes. De andere kant is dat je deze hormonale dagen kunt zien als een kans om te doorvoelen wat er speelt en werkelijk te doen waar je behoefte aan hebt. 

Ga maar eens na of je in situaties terecht kwam die iets in jou hebben geraakt. Situaties die langs de pijn in jou hebben geschuurd, omdat iemand niet uitkeek en jou op de weg afsneed, mensen niet naar je luisterden. Mensen met wie je in aanraking kwam die onbehoorlijk gedrag vertoonden, geen respect toonden en jou uitmaakten voor egoïstisch en controle freak. Wil je huilen? Ben je boos? Uit je gevoelens in een voor jouw veilige omgeving met of zonder de aanwezigheid van een dierbare. Ontvang deze zachte kant, geef toe aan de behoefte aan rust en slaap en ga creëren met de vrijgekomen energie. 

Eindelijk! Yes! Ik ben vanochtend ongesteld geworden. Ik huilde van blijdschap. Ditmaal voelde het wederom als een bevalling. Anderhalve week lang was ik bewust! hormonaal én heb ik bewust mezelf ergens op gefocust én gecreëerd. 

En tot slot: deze bewustzijnsgroei, het leren omgaan met de uiting van mijn hormonen, bracht mij terug naar mijn jeugd. Ik vond het altijd opvallend en vreemd hoe mijn moeder zich uitte over de menstruatiecyclus.

Belemmerende overtuigingen
Als dochter van een Chinese moeder werd mij het volgende verteld:

Ga niet zwemmen, ga niet sporten.
Eet geen koud voedsel.
Blijf doorwerken, niet zitten jammeren over het vrouw-zijn.
Vrouwen hebben het zwaarder dan mannen.

Over het algemeen kreeg ik de indruk dat ik mij moest verbergen; zowel het fysieke als het emotionele. Dat ik voorzichtig moet zijn en dat de vrouw zwak is. Op mijn manier ging ik hier tegenin. Ik deed het op mijn manier. Ik ging wél zwemmen, ik at wél een ijsje en merkte juist dat ik mij door het sporten beter voelde.

Door alle inzichten van de afgelopen tijd ben ik ervan overtuigd dat wij in staat zijn om ons bewustzijn ten aanzien van hoe zwaar en ellendig de menstruatiecyclus is positief te veranderen. Deze bewustzijnsgroei zal je zachte vrouwelijke energieën in balans brengen met doelbewuste mannelijke energie. Zie voor je dat ze de “handen ineen te slaan” om tot voldoening gevende creaties te komen. Je kan het!

Leef. Bewust. Groei.
Wees de Vrouw die je bent.
Altijd. En overal.
Schitter. Oogverblindend.

Hoe maak jij de menstruatiecyclus mee? Wat pas jij op mentaal, emotioneel en fysiek vlak toe om je beter te voelen? Laat je reactie achter onder deze blog.

Warme groet,
Chungmei Cheng
HSP Coach & Rebirther
Website: Orchid of Life 

HSP Man: dingen die je van een fietstocht kan leren

Een tijdje terug fietste ik door Nieuw Zeeland van Alexandra naar Kaikoura. Een tocht van zo’n 800 KM door schitterende landschappen en met pieken en dalen op alle fronten. Het was mooi, het was afzien, het was vrijheid, het was eenzaam en uiteindelijk erg helend. Tijdens de tocht hield ik een (mentaal) logboek bij dat ik graag  wil delen.

Waarom fietsen?
Ik wilde graag op avontuur. Op dat moment was ik al 8 maanden in Nieuw-Zeeland maar  had ik nog niet echt het vrije avontuur ervaren zoals ik me dat had voorgesteld. Tijdens een fietstocht op een geleende fiets in Alexandra, kwam ik na een flink stuk klimmen bij een afdaling terecht. Ik liet mijn remmen los. Het gevoel was intens: Gaan met die banaan en lang leve het onbekende. Ik schaterde het uit. Geen twijfels, gedachtes en angsten meer. Gewoon ik, een fiets en de weide wereld. Vanaf dat moment ben ik me voor gaan bereiden en direct na de winter op pad gegaan.

Alexandra –> Oamaru (277 km)
De grootste uitdaging was het dealen met mijn verwachtingen en prestatiedrang. Mijn oorspronkelijk geplande tocht was een stuk langer dan ik uiteindelijk gefietst heb maar ik kwam er al snel achter dat 75 km per dag, door heuvelachtig landschap met zware bepakking, niet voor mij was weggelegd. Toch bleef ik hoge doelen stellen en na 3 dagen stonden mijn kuiten op springen. Ik was eigenlijk helemaal niet aan het genieten.

“Het was mooi de tocht. Het weer was goed en fietsen is ook echt tof. Maar ik heb ook afgezien man. Sommige heuvels waren killing. En bovenaan staat er niemand die je een high five geeft.”

Ik deed het wel voor die high five. Voor de ge’like’te foto op facebook en voor de mensen die langsrijden en even hun duim uit het raam steken. Ik heb het altijd voor die high 5 gedaan. Hard werken voor een mooi rapport zodat papa trots is, hard zijn op de voetbal zodat de trainer me een bikkel vindt en beunen in de horeca om geliefd te zijn bij managers. Alles voor dat gevoel van bevestiging. Alles voor dat gevoel liefde. Voorwaardelijke liefde. Ik heb er een hoop voor afgezien en ik wil niet meer afzien. Ik kan niet meer afzien. Het vat van de externe motivatie is leeg. Op zoek naar een andere brandstof.

Oamaru –> Mt Hutt (231 km)
Mijn voornaamste brandstof was rijst. Rijstwafels en bananen. Maar ook al had ik genoeg te eten, sommige dagen voelde mijn benen als pap. Aangezien de afstanden tussen faciliteiten, dorpjes en campings behoorlijk waren was het op dergelijke dagen afzien of afstappen.

“Ik voel me net een slak. Huisje achterop. Kan niet sneller dan mijn eigen benen me kunnen peddelen. Als er iets kapot is of ik voel me niet goed moet ik eerst repareren voor ik verder ga.”

Maar hoe doe je dat repareren? Ik moest het voor mezelf gaan doen, op zoek naar interne motivatie. Ik ben begonnen met het verminderen van het afzien. Kijken of ik de tocht leuker kon maken voor mezelf. Kortere afstanden, vlakkere routes en wat meer genieten onderweg. Een groot ding bleek het uitgeven van geld aan mezelf. Wat vind ik mezelf waard? Een dikkere slaapzak kopen omdat snachts mijn tenen er afvriezen… Mijn stuur hoger laten zetten omdat ik als een quasimodo op de fiets zit… Een dagje skiën met een warm bubbelbadje achteraf… Ben je mal, weet je niet wat dat allemaal kost?! Toch heb ik het allemaal gedaan. Oorspronkelijk onwennig maar er ontstonden steeds vaker momenten waarin ik de liefde kon voelen die ik aan mezelf gaf. In deze momenten ving ik een glimp op van een leven waarin ik gewoon kan staan voor wat IK leuk en belangrijk vind, voor een leven waar IK me tot aangetrokken voel. Het was een glimp van intense vrijheid en blijheid. Aan de andere kant enorm buitenaards, spannend en onbekend.

“Het gat waarin ik afstap is nog groot, leeg en angstig. Ook nu, terwijl ik huil, voel ik nog de angst die zegt dat ik op moet schieten. Dat ik niet mag lanterfanten.”

Deze haast en strengheid komt nog regelmatig de kop opsteken maar de glimp is getransformeerd naar langere periodes van helderheid waarin ik precies voel wat ik wil en wat me raakt. Periodes zonder verwachtingen en eisen. Als een kind kan ik hier spelen en creëren. Hier houd ik van mezelf en ben ik tevreden.

MT. Hutt –> Kaikoura (310 km)
Zolang als ik me kan herinneren heb ik altijd in een soort paradox geleefd. Alleen zijn was rustig en veilig omdat ik me niet aan anderen aan hoefde te passen. Aan de andere kant was alleen ook erg alleen en koos ik er toch vaak voor contact op te zoeken. Ik ben nog nooit zo alleen geweest als tijdens mijn fietstocht. Maar naarmate de tocht vorderde maakten de oneindige weides en pasgeboren lammetjes plaats voor wat meer huisjes en mensen. Ik vond het leuk, ik had contact gemist. Aan de andere riep dit ook weer moeilijkheden op.

“Onderweg voel ik het alleen als anderen me zien. In gesprekken merk ik dat ik openingen zoek om gezien te worden. Maar mijn blijheid vergaat met het contact. Ik pas me aan, verlies mezelf. Ben ik toch weer alleen.”

Opeens voelde ik hoe alleen ik het voor mezelf had gemaakt. Door mezelf niet met andere mensen te delen. Hoe ik andere mensen verantwoordelijk achtte voor het feit dat ik mijn waarheid niet bij ze kon delen. Hoe ik boos en geïrriteerd werd terwijl ik eigenlijk boos op mezelf was. Boos en vooral verdrietig dat het me maar niet lukte om contact fijn te laten verlopen. Dit besef was een grote stap in het vergeven van mezelf en in het aangaan van echt, oprecht en mooi menselijk contact.

Bus terug naar Christchurch
De belangrijkste les die de fietstocht me heeft geleerd is dat hoe vreemd de mens en de wereld ook in elkaar lijken te zitten, IK ben zelf uiteindelijk honderd procent verantwoordelijk voor mijn gedachtes en gevoelens. Dat klinkt misschien vreselijk maar is eigenlijk heel geruststellend. Ik creëer steeds meer positieve gevoelens en voel steeds meer dat ik leef in plaats van geleefd word. Dit brengt me enorm veel enthousiasme, compassie en energie en ik zal een fietstocht dan ook aan iedereen aanraden. Haha, ikzelf doe het alleen nooit meer.

Geschreven door Ramon

Boost jouw creativiteit: 3 Gouden Tips!

lucky stars

In maart stond de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie in het teken van creativiteit. Creatief bezig kunnen zijn loopt als een rode draad door mijn leven. Over draden gesproken; mijn moeder breit, ik niet. Mijn moeder creëert met haar visie en handen. Ze tekent een jurk op reclamefolders, knipt haar blouse in stukken en plaatst deze op het getekende patroon. Zo heeft ze twee jurken genaaid die mijn dochter beschouwt als haar lievelingsjurken. Haar reuk- en proefzintuig in samenwerking met haar visie en handen gebruikt ze om de heerlijkste Chinese gerechten te bereiden. Hoewel zij op vele vlakken creëert heeft ze mij altijd gestimuleerd om goed te leren.

Op mijn veertiende ging ik op jazzballet. Dit ging niet zonder slag of stoot, werken was het motto, hoezo op dansles gaan? OMDAT IK ERVAN GENOOT! Door het dansen gingen er deuren open. Een volgende logische stap was optreden met de jazzballet groep en samen met mijn jazzballet vriendinnen dansen in een musical op school. Mezelf kunnen uiten via dans was van mij. Zo voelde dat. Iets wat ik goed kon en waar ik beter in wilde worden. Creatief zijn begint voor mij bij het ontdekken van iets wat je heel erg leuk vindt om te doen. Daarna gaat het vanzelf. Door het dansen begon ik meer naar muziek te luisteren, dansroutines te verzinnen en zette ik de stap naar streetdance.

Nu meer dan twintig jaar later voel ik mij enorm geïnspireerd door mensen die met hun handen van alles kunnen maken. Met je handen bezig zijn geeft rust in het hoofd. Een vriendin van mij is iemand die kan naaien, haken, breien, schilderen, tekenen, schrijven en met recht noem ik haar ook een papierkunstenares. Van haar heb ik geleerd te knutselen met papier. Het bezig zijn met de diverse gekleurde papieren, knippen in stroken, om een breinaald wikkelen en vervolgens met de langwerpige rollen rolletjes draaien is verslavend. Wat een contrast: creëren van rust is verslavend. Creëren is een combinatie van inspanning en ontspanning met als resultaat een voldaan gevoel. Dit voldane gevoel kan ik omschrijven als het voelen van de energie in mijn hele lijf in plaats van alleen in mijn hoofd. Ik voel het bloed in mijn voeten tintelen na het draaien van rollen papier. Heerlijk!

papier

In deze blog laat ik de drie vragen voorbij komen die ik de afgelopen maand op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie heb gesteld. De antwoorden die jij op deze vragen geeft, vormen de drie gouden tips die ik je wil meegeven om jouw creativiteit een boost te geven.

Op welk moment van de dag ben jij het meest creatief?
Voor iedereen is dit anders. Het kan ’s ochtends, ’s middags, ’s avonds en ’s nachts zijn. Dat je continue creatief bezig bent is zelfs een mogelijkheid. Persoonlijk lijkt mij dat erg vermoeiend. De uitdaging is volgens mij dat een dermate creatief persoon ook zeker die momenten, uren van ontspanning nodig heeft om zichzelf op te laden. Uit de antwoorden maakte ik verder op dat de meerderheid zich ’s avonds het meest creatief voelt. Creatief zijn we vaak wanneer we ons rustig van binnen voelen of weten dat we alleen maar met onze eigen gedachten en activiteiten bezig kunnen zijn. Sta met deze vraag stil bij wanneer jij het meest creatief bent en gun jezelf tijd gedurende dit dagdeel. Hiermee komen we op de volgende vraag.

Wat heb jij nodig om creatief te zijn?
Voor veel mensen is dit rust in het bolletje! Wat ook meespeelt is een rustige omgeving. Verder is het hebben van tijd natuurlijk cruciaal. Je hebt jezelf nodig, een fijne omgeving en zeeën van tijd. Hebben we dat? Gunnen we onszelf dat? Gunnen we onszelf tijd om bezig te zijn met datgene wat we het leukste vinden om te doen. Weet je eigenlijk wel wat je leuk vindt om te doen? De antwoorden varieerden van een schetspotlood, fineliner, kleurpotloden, pastelkrijtjes, haaknaald, katoen, wol, klei, verf en meditatie. Wat heb je nodig om tijd te maken, om rust in het koppie te creëren? Een enkeling antwoordde met een dikke vette moker om die muur om zich heen weg te rammen. Ik wil het liever gooien op “lief zijn voor jezelf”. Begeef je je nog niet in een staat van creatie, ga ontspannen.

De derde vraag luidde ik in met een kort verhaal: “Ooit hoorde ik het verhaal over een Koreaanse dame die een puzzel naar haar geliefde had opgestuurd. De opdracht voor de geliefde was om de puzzel te maken. Op de achterzijde van de puzzel trof hij een liefdevolle handgeschreven boodschap aan”.

Met welke creatieve (hand)gemaakte cadeaus heb je weleens een geliefde, vriend of familielid mee verrast?
Liefde inspireert. Liefde creëert. Laat een persoon die jij lief vindt jou inspireren iets voor hem of haar te maken. Laat deze antwoorden jou inspireren binnenkort een cadeau in elkaar te knutselen.

“Ik heb vorig jaar een kistje gemaakt met envelopjes erin, met in elk envelopje een briefje en/of kadootje, Op de envelop had ik allemaal datums gezet wann mijn vriendje deze open mocht maken.. Jaar later en er zijn nog steeds envelopjes met verassingen.” 

“Persoonlijke tekeningen, kaartjes in mijn man zijn brooddoos zomaar of voor een speciale gelegenheid, mijn kinderen hebben een verzameling briefjes en kaartjes en sinds enkele weken hebben ze ieder een boekje waar om de zoveel tijd een tekening inkomt waarover ik nog iets persoonlijks schrijf (ze hebben allemaal hun strippersonage gekregen). Soms klei een beeldje of maak ik een schilderijtje. Mijn moeder heeft een keer een doosje gekregen waarin briefjes zaten hoe waardevol ze is (elke dag één uitkiezen) en ik vind het ook leuk om af en toe een boekje te maken voor een goede vriendin.”

“Heel veel kaartjes met gedichten, tekstschilderij, zelfgebakken koekjes, boeket geplukt uit eigen tuin en de surprise met Sinterklaas.”

potloden

Woede: wat een klootzak is mijn vader

Als coach ben ik een grote voorstander van het voelen en duiden van emoties. Emoties: dat is uiteindelijk waar het om draait. Voel je je goed, dan ziet de wereld er rooskleurig uit. Voel je je slecht, dan kan het minste geringste je van je stuk brengen. Tijdens het coachen begeleid ik mensen door de emoties die hen belemmeren in het dagelijks leven. Hoewel veel ter sprake komt tijdens de sessies krijgen coachees ook huiswerk mee. Hierdoor blijven ze bezig met het verwerken van emoties die tijdens de sessies naar boven waren gekomen. Met instemming van de coachee kun je hieronder een stuk lezen aangaande het uiten van woede.

‘Ik ben het kwijt. Ik doe niets meer. Er komt niets meer uit mijn handen. Ik heb nergens zin in. Het leven is verschrikkelijk. Ik haat alles, ben woedend op alles. Dat ik me zo klote voel. Me zo verlamd voel. Dat ik alles waar ik bang voor ben uitstel. Dat ik nog misschien wel 30 jaar moet leven op deze manier. Nutteloos zijn.

Woedend over dat er geen aandacht voor elkaar is. Dat er een mammografie gemaakt is waarop niets te zien valt maar dat er niet verder bedacht wordt wat het kan zijn. Geen communicatie, alleen onverschilligheid. ‘Bel maar als je nog vragen hebt’. Terwijl mijn tiet uit mijn bh gegroeid is en er een enorm verschil is in grootte.

Wat een klote zooi is deze wereld. Wat een klootzak is mijn vader. Ik haat onverschilligheid. Kiezen voor een kind, iets creëren, en er niet voor zorgen, niet meer naar omkijken als er een bepaalde grens bereikt is. Een kind heb je toch voor het leven? Of gaat het altijd zo: ‘je bent nu 15, ik ben druk met andere dingen, zoek het zelf maar uit?’.

Je had vroeger enkel oog voor jezelf pa en dat is nooit veranderd. Je hebt mijn leven vergald met je ‘goede opvoeding’. Je hebt me klein gehouden, onzeker gemaakt, nooit gesteund in wie ik was en in mijn ambities. Want ‘ik kon toch niks’. Ik zou je willen schoppen en slaan, je in elkaar willen trappen.’

Herken je deze woede? Voel je welkom om een comment achter te laten.

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben je boos? Dan mag dat!’. 

Intuïtie is het vertrouwen waard

Training ‘Zet je intuïtie aan het werk’ 19 november 2011 in Den Haag, Scheveningen. De dag begon met een warming-up. Een training van mij zou geen training van mij zijn als ik de deelnemers niet fysiek en geestelijk warm zou kunnen krijgen met de aerobics- en dansachtergrond die ik heb. Ik was geïnspireerd door de capoeira kinderles van Arnold (mijn partner) en liet iedereen achter me aanlopen. Ze moesten alles nadoen wat ik ook deed. Het doel hiervan was om hen 1. Fysiek warm te krijgen, 2. Mentaal te verrassen en 3. Een open mind te creëren. Mensen schoten in de lach, vonden het leuk en ik zag zelfs vanuit mijn ooghoeken dat sommige mensen uit zichzelf gek begonnen te doen! Het plaatsvinden van een training intuïtie nabij het strand gaf mij de mogelijkheid om met de groep erop uit te trekken.

‘Wat me heel erg bij is gebleven, is de tocht met blinddoek op het strand en wat je vertelde na afloop. Dat het zo makkelijk is om jezelf over te geven aan iemand die je niet kent. Over te geven aan het niet weten wat er komt. Te vertrouwen dat er goed voor je gezorgd wordt, je niets zal gebeuren en er voor je wordt uitgekeken. Terwijl intuïtie eigenlijk hetzelfde omvat. Alleen vertrouwen op jezelf wordt dan ineens een stuk moeilijker.’ – een deelneemster.

Zodra het visuele zintuig werd uitgeschakeld, werden andere zintuigen alerter. Je hoorde het klotsen van de golven van de zee, dat je een veer bijna niet voelt, dat je vormen kan onderscheiden, dat je vertrouwt op de ander, dat je luider hoort en dat een koude windvlaag je eerder opvalt dan iemand die afgaat op zijn zicht.

Het was een waanzinnige dag! Ik wilde hen laten voelen; fysiek en emotioneel in beweging brengen. Dat ze elkaar zouden leren kennen en met elkaar konden lachen. Lachen en huilen; dat dit samengaat en voelen dat je bestaat. Voelen dat het ontbloten van de kern je toegang geeft tot je intuïtie. Daar waar je intuïtie wacht, totdat je erop reageert. Totdat je besluit meer te willen lachen en echt het leven te leven dat je is gegeven.

De aftrap van deze training heeft me zoveel meer gebracht dan alles wat we op deze dag met elkaar hebben gedeeld. Het gaf me inspiratie op het gebied van verhaal en spel omtrent intuïtie, flow en synchroniciteit. Er is genoeg te doen in 2012!!

Meer info & trainingsdata in 2012: http://trainingintuitie.tumblr.com/