Wanneer een vreemde naast je komt fietsen

Ik fiets ’s avonds niet zo vaak door de stad, maar deze bewuste avond wel. Mijn fietste maakte geluid. Overigens nog steeds. Een man die voor mij fietste vertraagde en kwam naast mij fietsen. Hij had een Egyptisch uiterlijk: een donker kort kapsel, scherpe lijnen in zijn gezicht en een tenger, maar sterk lijf.

Hij begon tegen me te praten. Over het geluid van mijn fiets. Hij dacht even dat het geluid van zijn fiets kwam, maar concludeerde al snel dat het mijn fiets was. In eerste instantie schrok ik: een vreemde praat met mij, wat wil hij? Maar hij klonk vriendelijk, behulpzaam. Vreemd. Ik besloot vriendelijk terug te zijn. Hij bleef naast me fietsen en kletsen.

Hij was fietsenmaker, repareerde ook auto’s en werkte nu in de bouw. “Ja, als je in Nederland woont moet je toch werken.” Hij kwam in het Nederlands ontzettend goed uit zijn woorden en sprak met een accent. In ons contact merkte ik heel sterk dat hij uit een sociale cultuur komt. Een cultuur waarin je elkaar op straat aanspreekt en je bekommert om de medemens. Bijzonder.

Op een gegeven moment wilde ik wel weten waar hij af zou slaan. ’t Zou toch niet waar zijn dat hij het hele eind met me mee naar huis zou fietsen? Haha. Inderdaad, hij sloeg eerder af en zei nog: “Ik woon vlakbij Den Haag centraal, leuke woning met tuin.” Was hij me toch aan het versieren? Nee, joh, waarschijnlijk wilde hij gewoon zijn fietsreparatie vaardigheden aanbieden en greep ik die kans niet.

Volgende keer vraag ik zijn telefoonnummer. Mag hij ook even onze auto doorlichten.

Advertenties

HSP & Burnout: hoe raakte ik erin verzeild?

Overworked business man.

Hooggevoelige personen hebben een grote kans om in een burnout verzeild te raken. Waardoor komt dit? Wij zijn van nature mensen die veel opmerken en hierdoor weten wat mensen en situaties nodig hebben. Aansluitend zijn hooggevoelige personen van nature gevers en willen graag helpen, ze voelen de motivatie om de handen uit de mouwen te steken. Dit gaat net zo lang door, totdat lichaam en geest aangeven dat het genoeg is geweest. De emmer loopt over. Je kan alleen blijven geven als je op verschillende manieren er ook wat voor terug krijgt: liefde, aandacht, erkenning en waardering.

Waar ik achter ben gekomen, is dat mensen keihard werken om gezien te worden. Dit klinkt heel simpel, maar de emotionele lading erachter is een stuk zwaarder. In het verleden, in onze jeugd waren we niet gezien voor wie we zijn. In het geval van hooggevoelige personen kan het zelfs zijn dat er nare opmerkingen jouw kant opkwamen, simpelweg, omdat ze niet om konden gaan met jouw gevoeligheid en aandacht voor alles.

Het is heel normaal om als kind nieuwsgierig te zijn en om aandacht te vragen. Als je vervolgens te horen krijgt dat je onbehoorlijke vragen stelt (richting bijvoorbeeld seks en geslachtsdelen), raar bent omdat je de warmte (het weer) niet prettig vindt of afgekapt wordt omdat je continue loopt te zingen of muziek maakt met alles wat je tegenkomt dan komt dit hard aan in het gevoelige hart. Door die clash van jezelf willen zijn, maar hierin niet begrepen noch gehoord te worden, ontstaan er diverse belemmerende overtuigingen van waaruit je gaat leven. Hoe deze overtuigingen klinken is afhankelijk van het karakter van de persoon, de gezinssamenstelling, de cultuur en het land waar de desbetreffende persoon in leeft. Maar waar het vaak op neerkomt, is dat jij het hebt gedaan. Jij draagt schuld: ‘Ik ben lui’, ‘Ik ben niet goed genoeg’, ‘Ik ben dom’ en ‘Ik ben zwak’.

Voortkomend uit deze belemmerende gedachten ga je overcompensatie gedrag vertonen om de liefde, aandacht, erkenning en waardering te ontvangen waar je onbewust zo sterk naar verlangt. Het keiharde werken in combinatie met het volgen van een opleiding, de zorg en verantwoordelijkheid voor een gezin of ouders, hobby’s, sociale activiteiten en noem maar op kunnen alleen maar stand houden wanneer jij jezelf compleet wegcijfert. Een burnout ligt op de loer in de vorm van verkoudheden en andere fysieke klachten die met regelmaat terugkomen. Je komt niet zomaar in een burnout, het is een vorm van oververmoeidheid en overspannenheid die een lange aanloop heeft. Een aanloop waarbij snel terugkerende verkoudheden en fysieke klachten stelselmatig worden genegeerd. Vaak gebeurt er iets wat de druppel vormt die de emmer over laat lopen: een echtscheiding, een liefdesbreuk, een auto ongeluk, een kind in het ziekenhuis of een ouder die op sterven ligt. 

Het kan ook zijn dat je als kind niet eens een fase hebt doorgemaakt waarbij je jezelf was. Hooggevoeligen personen zijn namelijk als een spons wat betreft het voelen en aanvoelen van emoties en energieën van anderen. Als kind heb je misschien wel de fase van het kind-zijn volledig overgeslagen en ben je gaan zorgen voor je ouders of zussen en broers. Je kunt ‘zorgen’ lezen als de letterlijke vertaling ervan, het fysiek zorgen voor de ander of vertalen naar jezelf wegcijferen, zodat zij geen aandacht aan jou hoefden te besteden, zij hadden al genoeg zorgen aan hun hoofd.

De hooggevoelige personen die ik in mijn praktijk, workshops en lezingen heb gesproken en een burnout hebben doorgemaakt of er middenin zitten, zijn wel van mening dat ze er sterker uit zijn gekomen. Na deze fase waarin je niet eens meer kunt vertrouwen op je eigen geest en lichaam in de vorm van vergeetachtigheid, totale concentratieverlies en geen energie hebben om jezelf te verzorgen en te koken, breekt er absoluut een fase aan waarin je beseft dat het zo had moeten zijn. Deze fase had je mee moeten maken om terug te keren naar wie jij in wezen bent, wat je werkelijke talenten zijn en hoe jij door het leven wilt gaan. Een burnout geeft je de gelegenheid om jouw eigen behoeften te leren kennen en te leren kiezen voor wat jou gelukkig maakt.

Meer lezen over HSP & Burnout? Klik hier door…

SiS: De coach en de visagist

Tussen mijn paperassen vond ik een artikel waar mijn zusje en ik aan hebben meegewerkt. Wat waren wij eerlijk!! Best confronterend om terug te lezen, maar aan de andere kant ook leuk en boeiend om mezelf en Ouxu terug te lezen. Het tijdschrift waarin het was gepubliceerd, heet SiS, een blad gericht op persoonlijke ontwikkeling. Ik meen mij te herinneren dat SiS hooguit een jaar heeft bestaan. Het artikel ‘De coach en de visagist’ staat in de editie van mei 2006.

Op de volgende link kun je het artikel lezen en uitvergroten: De coach en de visagist. 

SiS media

 

 

Communicatie: Doe het dan lekker zelf!

SONY DSC

Afgelopen zaterdag vond voor het eerst de training Positieve communicatie plaats in Utrecht. Ik kijk er met een blij en tevreden gevoel op terug. Allereerst vond ik het bijzonder leuk om te zien hoe deelnemers met elkaar in gesprek raakten. Voordat er überhaupt een woord werd gewisseld over ‘positieve communicatie’ was er al zelfstandig een workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen gaande. Daar had ik absoluut niks mee te maken. Ik mocht op dat moment glimlachend toekijken. Dankzij een deelneemster die eerder aanwezig was in een workshop voor hooggevoeligen laaiden de gesprekken op. Geweldig!

Wat ik hier toch nog even wil benadrukken is dat de training Positieve communicatie in relaties toegankelijk is voor IEDEREEN. Door mijn positionering als hsp coach is de kans natuurlijk groot dat de training hooggevoeligen aantrekt en dat is alleen maar mooi. Wat nog mooier is, is dat er een deelnemer aanwezig was die zichzelf herkende in de onderwerpen die in het kader van hooggevoeligheid voorbij kwamen. Hij noteerde titels van boeken over hooggevoeligheid en riep uit dat hij wel weer naar huis kon! Dit was voldoende ‘training’ voor hem. Prachtig om te zien dat ‘herkenning’ zoveel kan opleveren; een gevoel van rust, een gevoel van er mogen zijn.

Voordat de training plaatsvond, had ik gelukkig niet te maken met afmeldingen. Alle acht deelnemers waren aanwezig en de meeste kwamen in koppels; hetzij getrouwd of collega’s. De meesten hadden behoorlijk wat gereisd om bij de training aanwezig te kunnen zijn. Ze kwamen uit Westerbork, Paasloo, Diemen en Leiden. Ook bij deze training merkte ik dat Utrecht wel een fijne en praktische plek is om de workshops en trainingen te laten plaatsvinden.

Op het gebied van communicatie kwamen er verschillende onderdelen voorbij, waaronder parafraseren en backtracken. Parafraseren en backtracken zijn communicatie technieken om oprechte interesse te tonen en je gesprekpartner de volledige aandacht te geven. Door te parafraseren en te backtracken onthoudt je beter wat de ander aan je heeft verteld en kan je het makkelijker navertellen. Het nare gevoel dat eventueel gepaard gaat door het toepassen van deze communicatie technieken kun je hiermee ondervangen; het gevoel dat je iemand onderbreekt in zijn verhaal. Je geeft namelijk jouw volledige aandacht aan je gesprekspartner en de gesprekspartner voelt zich gezien en erkend in zijn behoefte om zijn verhaal te delen.

Alle aanwezigen waren het er wel over eens dat communicatie heel erg complex kan zijn. Door stil te staan bij wereldbeelden, cultuur, tradities, subculturen, opvoeding, communicatiestijlen en het voeren van een open dialoog werden er handvatten aangereikt. Om de positieve communicatie aan het einde van de training nog een extra boost te geven, liet ik de deelnemers een aantal zinnen omzetten in positieve formuleringen. Bijvoorbeeld de zin ‘Doe het dan lekker zelf!’ Hoe zou jij dit positief verwoorden? De meest originele en grappige formuleringen werden gedeeld! Ik vond het ontzettend leuk en boeiend om deze training te mogen geven. Uit enthousiasme heb ik alvast dit eerste half jaar volgepland met deze training.

Wil je een keer deelnemen aan de training Positieve communicatie in relaties? Neem dan een kijkje op de agenda, neem je collega’s, vrienden en partners mee en we maken er een leuke en leerzame training van!

Dansen: een waanzinnig flow-gevoel

dansers

Meer dan tien jaar geleden gaf ik mijn laatste streetdance les. Mijn leven nam een andere wending aan. Ik focuste me op het afronden van mijn bachelor communicatie en daarna besloot ik mijn coachingpraktijk te starten. Om toch nog met dansen bezig te zijn, ging ik salsa dansen. Het ging vanzelf. Ik begon meer Spaanstalige muziek te luisteren en liet R&B en hiphop links liggen. Mijn tijd in Sevilla had hier zeker aan bijgedragen. Ik omringde mezelf met mensen uit Latijns-Amerika en Spanje. Ik wilde het land, de cultuur en vooral de mentaliteit dicht bij me houden.

Sinds afgelopen zaterdag heb ik weer gevoeld hoe het is om dansles te geven. Ik heb een ‘Latin Moves’ dans workshop gegeven voor Unicef. De groep bestond uit zo’n 15 deelnemers uit verschillende culturen. De voertaal was Engels. In de blog ‘Orchid of Life: nieuwe professionele ontwikkelingen’ vertelde ik hoe ik in contact kwam met Unicef.

En, ja hoor, daar ging ik weer; door alle signalen te volgen, heb ik wederom mogen ervaren hoe fantastisch het is om dansles te geven. Als ik stil sta bij het waanzinnige flow-gevoel, dan snap ik niet hoe het zo is gekomen dat ik 10! jaar lang geen les heb gegeven. Inmiddels geef ik vier maanden capoeira les aan kinderen. Na een paar maanden begon het al te kriebelen. De gedachte aan het geven van een dansles kwam in me op en bracht een brede glimlach op mijn gezicht: Ik wil weer een dansles geven. Ik werd helemaal vrolijk van binnen.

Deze gedachte maakte mij benieuwd naar de meest recente dansfilms. Zo kwam ik terecht bij Streetdance 2. De film sluit af met een geweldig optreden waarbij streetdance wordt gecombineerd met latin moves. Van binnen begon ik wederom op te leven: dans was terug in mijn leven. Kort hierna zag ik op facebook de oproep van een vriendin die recentelijk als vrijwilligster voor Unicef is gaan werken. Wow, dit moet zo zijn, dacht ik. Direct hierna maakte ik er werk van en kwam in contact met de organisator.

De emoties waar ik van begin tot eind doorheen ben gegaan, zijn te vergelijken met hoe ik theatersport workshops ben gaan geven. Lees ook: ‘Persoonlijk groeien door angsten te overwinnen’. Vanuit de sterke overtuiging dat ik nog steeds een leuke dansles neer kan zetten, reageerde ik op de oproep van Unicef. Ik voelde alleen maar dat het hartstikke leuk zou zijn. Tja, daarna lieten de zenuwen zich wel even zien. Het moment dat ze hiervoor hadden uitgekozen, was erg balen. Maar goed, ik had weinig tijd om daar lang bij stil te staan en pakte na een paar ellendige minuten de draad goed op. Ik hoorde de muziek niet!! Zelfs na een goed geoliede introductie van mezelf in het Engels, ging het verkeerd.

Eerlijk gezegd was deze angst de dag ervoor een paar keer door me heen geschoten. Wat als ik de muziek niet hoor? Nog niet eerder had ik salsa muziek gebruikt voor het geven van een dansles. Maar daar lag het niet aan. Het was een combinatie van opwinding, enthousiasme en dat ik daar stond als ‘danseres’. (Ja, zo stelde ze mij voor!) Was het echt mogelijk? Na 10 jaar? Het antwoord is een volmondig JA. Ik heb genoten, we hebben samen genoten van het losgaan, swingen en zweten.

Wat ik bijzonder blijf vinden, is dat het volgen van mijn intuïtie en het opvolgen van signalen mij altijd verder brengt op mijn pad. Mij nog meer laat voelen wie ik ben, wat ik kan en dat ik mag bijdragen aan het vermenigvuldigen van plezier. Slecht in drie stappen stond ik weer een dansles te geven; de gedachte ‘Ik wil weer een dansles geven’, de film en de oproep voor een danser op facebook. Whooooop!!

Met grote dank aan mijn innerlijke gids en alles en iedereen waarmee ik in contact sta. Laten we de liefde blijven voelen en vieren. Met zijn allen!

Identiteit: leven in twee werelden

Ze stond binnen met koffer en al, zag dat ik aan het schoonmaken was en zonder zich eerst te acclimatiseren, begon ze aan de afwas. De huishoud koningin zag in no-time wat er allemaal nog moest gebeuren. Kritisch getinte vragen en opmerkingen vielen me op, maar gleden langs me heen. ‘Hoe lang staat deze afwas er al? Zeker een paar dagen of niet? Heb je nog vazen? De vaas van deze plant is kapot en lekt. Hoe lang heb je al niet schoongemaakt? Al weken zeker. Nee mama, ik doe dit elke week. ‘Ja, de grote beurt moet elke week plaatsvinden. Het fornuis moet je zeker elke dag even afdoen.’

Ik wachtte haar op, balancerend op de drempel van de voordeur. Verstopte me een beetje en toen ze dichterbij kwam, liet ik me zien. Ik dacht: Wat ben ik blij om haar te zien. Ik mag nog even kind zijn. Deze liefdevolle gedachten waren weer vanzelfsprekend. Een diepgaand besef over mijn moeder had zich namelijk binnen drie dagen voltrokken. Dit heb ik te danken aan het theaterstuk ‘De Vliegende Hollander’ en wat ik kort daarna las in het boek ‘Samenspel’.

De Vliegende Hollander is een theaterstuk dat wordt voorgedragen door Michael en Caja. De kracht van hun verhaal riepen bij mij de nodige beelden op. In het stuk zijn verschillende thema’s verwerkt, waaronder ‘diverse culturele achtergronden’ en de vraag: “Waar is thuis?”. Mijn moeders thuisland is China. Aan de oppervlakte heeft ze vaak genoeg laten merken dat ze het liefst in China is. Uiteindelijk wil ze terug. Michael en Caja maakten het verdriet met betrekking tot het thuisland voelbaar. Mijn ogen werden geopend. Ze raakten iets wat ik tot voor kort altijd op een rationele manier had benaderd. Mama heeft zich altijd aan moeten passen. Natuurlijk mist ze haar thuisland en wil ze terug.

Kort daarna las ik in het boek ‘Samenspel’ over de factoren die van invloed zijn op de verwerking van migratie. (en dit was zeker niet toevallig, dit was synchroniciteit om mij iets duidelijk te maken) Mijn moeder bevindt zich met één been in de fase ‘verwerping’ en met het andere been in de fase ‘integratie’. De fase verwerping houdt in dat de migrant zich bewust afsluit voor de omgeving. Hij zet zich af tegen de nieuwe cultuur en leeft nadrukkelijk volgens de normen en waarden van het land van herkomst. Het isolement is sterk. De fase integratie houdt in dat de migrant een keuze maakt uit wat hij wil behouden en wat hij wil overnemen. Het is een interactief proces dat leidt tot een eigen plaats in de omgeving. Zo is ze al jaren tussen deze twee fases aan het hinken met af en toe een hoogtepunt wanneer ze voor vakantie in China is. Het werd opeens heel duidelijk. Zo intens verdrietig.

Vervolgens las ik over mezelf; de allochtone jongere. Zij leven in twee culturen, thuis en op school. Juist. Op school at ik droog brood en na school kregen we warm eten in het restaurant. Inderdaad, ik was anders dan de meerderheid. Destijds woonde ik nog in een dorp in Noord-Brabant. De identiteit van de allochtone jongere wordt beïnvloed door een viertal ervaringsgebieden die zich meer of minder doen gelden:

– de cultuur en de traditie uit het land van herkomst (van henzelf of van hun ouders) en van de betreffende allochtone gemeenschap in Nederland;
– de schok van de migratie (van henzelf of van hun ouders);
– de band met het land van herkomst (van henzelf of van hun ouders);
– de autochtone cultuur.

Goh, ja, inderdaad, zo is het; wat een heldere samenvatting. Ineens sloeg de bliksem in. Dit alles hebben mijn moeder en ik de afgelopen járen op onze eigen manier doorstaan. Ik ben dankbaar. Dankbaar dat ik wordt gesteund door het universum om dit stuk nog beter te begrijpen. Dit stuk waar mijn moeder niet over wilt praten.

Het verloop van de gebeurtenissen (zien van het theaterstuk De Vliegende Hollander en het lezen van het boek ‘Samenspel’) sloten naadloos aan op hoe de relatie met mijn moeder de laatste jaren is gegroeid. Hmmm…zou ze dan toch ooit eens een boekje open willen doen over haar leven? Wie weet.

Klik hier voor data waarop De Vliegende Hollander te zien is…

Huilen is gezond: positieve tranen

Het gebeurt zelden dat we mensen in het openbaar zien huilen in Nederland. We houden massaal onze échte emoties voor ons! ‘t Gros bijt liever de binnenkant van zijn lip kapot (nog meer pijn en mogelijk nog meer tranen, maar dat nemen we voor lief) dan dat ze hun innerlijk delen met de medemens. Natuurlijk hebben we dit zo geleerd. We leven in een bepaalde cultuur en zijn opgegroeid met tradities en gewoonten.En dan heb ik het niet eens over de tranen gerelateerd aan verdriet en teleurstellingen. Ik heb het over positieve tranen. Tranen van blijdschap, ontroering en geluk. Ook deze tranen zien we heel weinig in het openbaar. Dus bij deze een ode aan de ‘positieve traan’.

Tranen van het lachen
Wanneer heb je voor het laatst schuddebuikend op de vloer gerold van het lachen? Dat je het aanspannen van de buikspieren voelde en je kaken na afloop een lichte massage moest geven? Of dat je plotseling begon te hikken van het lachen? Het fenomeen dat je zo hard moest lachen waardoor een waterige substantie over je wangen begint te lopen: ja, zelfs het lachen kan je laten huilen. Lachen en huilen tegelijkertijd geef een waanzinnig gevoel van vrijheid. Wat een heerlijk gevoel. ‘t Gevoel dat je lichaam zich in korte tijd hevig in- en ontspant en je achterlaat met een dosis positiviteit. Lees ook: Lach jezelf Energiek en Gezond 

Tranen van blijdschap
In Nederland leiden we meer een binnen-leven dan een buiten-leven zoals in mediterrane landen; simpelweg vanwege het temperatuurverschil. Dit kan zeker een reden zijn dat we in het openbaar minder emoties zien. Toch heb ik een groot vermoeden dat het ‘niet uiten van emoties’ meer in relatie ligt met een bepaalde instelling ten opzichte van emoties. Deze instelling wordt bepaald door de aanwezige sociaal en politiek aangestuurde ruimte voor het uiten van emoties. Dit heeft op zijn beurt een directe invloed op hoe het individu zijn emoties ervaart en van diens ouders krijgt geleerd. Hierdoor kan het soms zelfs erg moeilijk zijn om positieve emoties te duiden.

Tranen van ontroering
Op een bruiloft zie je weleens dat mensen een traantje wegpinken. Een mooie gebeurtenis waarbij men de liefde in het zonnetje zet. Maar het blijft bij een traantje. Ik heb het gezien bij Spaanse en Nederlandse bruiloften, niet bij Chinese bruiloften. Tranen van ontroering zijn mooi, zo liefdevol! Ik kan me herinneren dat ik zo’n moment had. Een goede vriend ging tijdens een capoeira les het lied ‘A mare, a mare’ zingen. Solo. Kippenvel. Een brok in mijn keel. Ik kon keihard gaan huilen, maar deed dit niet. Ik hield het voor me. Het voelde niet goed om te huilen, niet veilig. Nog dezelfde avond kon ik deze tranen laten gaan.

Tranen van intens geluk
Tranen van intens geluk kunnen zich bijvoorbeeld bij een diploma-uitreiking aandienen, omdat je beseft dat het intensieve studeren zijn vruchten heeft afgeworpen. Eindelijk rust. Eindelijk vakantie en kunnen werken aan andere doelen. Ze kunnen ook voorbij komen, nadat je flinke promotie hebt gemaakt. In plaats van het blije nieuws met een lach en een traan het van de werkvloer af te schreeuwen, kruip je eerst nog even in een veilig hoekje; het toilet. Hier mochten de tranen rijkelijk vloeien alvorens met een brede glimlach weer op de werkplek te gaan zitten. Enkele collega’s worden nog geïnformeerd: gedeeld geluk is ten slotte vermenigvuldigd geluk.

Tranen van intens geluk: deze tranen had ik op mijn dertigste. Al mijn dierbaren zaten bijeen in een Mexicaans restaurant om mijn verjaardag te vieren. Ja, hoor, bij deze gelegenheid liet ik ze de vrije loop gaan. Tranen van intens geluk zien we zelden in het openbaar. Op mijn dertigste stond ik er nog niet op deze manier bij stil. De tranen kwamen, ik liet ze gaan en het was oké.

Nu, bijna vier jaar later, besef ik me des te meer hoe speciaal het is om al je tranen te delen. (mits het goed voelt) Het is persoonlijk. Het is vaak je zachte kant. De kant die je niet vaak laat zien. De kant die de meeste mensen niet van je kennen. Door de tranen heen kan je namelijk zien dat de ander ook zijn tranen heeft. Tranen zijn universeel. Of ze nu privé worden gehouden of worden gedeeld. Dus deel ze. Zoveel mogelijk. Dat is mijn boodschap.