Ik hoef niks met hun boosheid

20106481_826920124138768_6381565533271294661_n

Foto door Hans Jongman

Onderstaande tekst is geschreven door een jongedame die zeer hooggevoelig is. Eén van de meest bijzondere aspecten van mijn werk als life coach voor hooggevoelige personen is dat ik blijf leren hoe ik de begeleiding zodanig af kan stemmen, zodat de hooggevoelige persoon in kwestie maximaal kan groeien op emotioneel vlak. Dank je wel mooi mens voor het delen van je hooggevoelige gedachtenkronkels en gevoelens. Fijn dat de lezer van dit stuk met jou mee mag groeien. ~ Chungmei Cheng, Orchid of Life ~ HSP Coaching & Rebirthing 

Ik sliep in de schuur, en er kwamen allemaal herinneringen in mij op. Trampoline springen in de regen met familie terwijl de regen naar beneden kletterde. Chocomel drinken in de schuur met open haard aan, nadat we een sneeuwpop hadden gemaakt. Superfijne en mooie herinneringen, waar ik helemaal emotioneel van werd. Maar ook die ruzies, die de sfeer neerzetten in huis. Gelukkig leer ik teruggeven aan de personen die vaak woedend werden wat het met mij deed. En nog belangrijker wat het nu nog steeds met mij doet.

s’Avonds lig ik in bed en tolt het door mijn hoofd: Ik hoef er niks mee te doen. Ik hoef niks met hun boosheid. Het dendert vaak door mijn hele systeem. Eigenlijk voel ik mij dan heel verdrietig. Mijn lichaam voelt verdrietig aan en ik voel mij geblokkeerd om dat te uiten.

Ik heb een rebirthing sessie staan de volgende dag. Ik voel mij nerveus. Wanneer ik adem voel ik heel mijn onderlichaam stromen, mijn benen, mijn buik. Mijn keel zit dicht. Mijn hart doet pijn! Wanneer ik deel dat dat zo is komen de tranen pas. Ik voel mij ook blij. Ik kan ook ruimte maken voor mijzelf op de plek waar ik eerder (toen ik 12/13 was) bijna dagelijks in mijn bed alleen lag te huilen. Op dat moment geniet ik van het geluid buiten van mijn vader die de stoep aan het vegen is. Ik voel mij aanwezig. Ik voel mij nog steeds geblokkeerd om verdriet te uiten.

Verder met mijn huiswerk! Het moet af. Mijn zus heeft mij de hele dag goed geholpen.  (lief!) Dan ga ik weer naar mijn huis. Het is veel werk nog. Mijn vriend en ik moesten allebei nog huiswerk afmaken. Heerlijk stressen met zijn tweeën! En tussendoor even lekker knuffelen, haha. Ik heb vrijdagnacht nog doorgewerkt. En vrijdagochtend van half zes tot half zeven en ingeleverd via de mail. Het is nog niet af. Maar we hebben er zoveel tijd in gestoken dat het wel goed zou zijn. Over afronden gesproken.

Zaterdag om zeven uur ’s ochtends gingen we op buitenlandexcursie met de klas. Voor mij en nog een aantal klasgenoten een soort van eindreis. Het was erg leuk. Gelachen met de klas. Mooie bedrijven gezien. En veel geslapen. Een hele bijzondere ’diploma uitreiking’ gehad met de klas. Ik werd toegesproken door mijn vriend. We waren samen een week te laat gekomen op de opleiding. We zaten samen in de klas. We gingen samen op stage en tijdens deze stage kregen we een relatie. Toen zijn we allebei blijven zitten. Hij zei: ‘Je bent klaar. Je was allang klaar met school, maar nu ben je echt klaar. (ik ben nog niet klaar met jou hoor zei ik toen! En toen lag de hele klas dubbel!) Je vond het lastig, maar je kon altijd praten met mijn ouders, een lerares en met mij. Je bent een lief en een blij meisje en je bent klaar.’ Hij was helemaal emotioneel. En ik ben geraakt en dankbaar voor zijn liefdevolle woorden.

Vlak voor de buitenland excursie kreeg ik ook nog een mail van een vriendin: We waren een keer in het bos wandelen (twee maanden geleden.) Toen kwam er een hele grote witte zwaan op mij afgezwommen, met zijn prachtige witte veren kwam hij heel dichtbij. Toen zei ze: ‘Oh, wij hebben een grote dierenboek, waar symbolen in staan over dieren die je ontmoet in je leven. Twee maanden later stuurt ze: ‘Ik ben het vergeten om door te sturen, maar hier is het!’

Aan de mens die Zwaan op zijn pad ontmoet: neem stevig je plaats in. Vestig je gezond en sterk. Verdik je lichaam wanneer het moet met de nodige vleeskracht. Dicht bij de aarde blijven. Neem je plek maar in op fiere wijze. Geen flauwheid. Genees jezelf; herstel jezelf in harmonie. Richt je romp en borstkas flink en fier op. Geloof in jezelf! Niet zeuren, niet zaniken, geen flauwiteiten. Doe wat je te doen staat. Ruk die angel of die splinter eruit. Onderga de operatie die noodzakelijk is (en dan gaat het meestal om psycho-emotionele amputaties of loslatingsprocessen.) Het klinkt hard maar in feite leidt het jou naar de zachte weg, in liefde. Nobele Saturnus. Liefdevolle gestrengheid; snoeien waar nodig is om tenslotte via het noodzakelijke mes een gezuiverd oppervlak te bekomen waar alles weer groeien en bloeien kan, op een nieuwe wijze. De oude wonden gezuiverd.  Ernaar durven kijken; wonden verzorgen kan pijnlijk zijn, maar op lange termijn een zuivere basis om een nieuw leven op te starten. Zwaan duldt hierin geen tegenspraak. Je moet en je zal tot een volledig herstel, tot een absolute vordering komen, willen of niet. Achteraf ben je er haar dankbaar om.

Lees ook: Ik zit zacht gezegd niet lekker in mijn vel

Ben je nieuwsgierig wat een introductiesessie jou kan opleveren? Klik hier voor meer informatie en het maken van een afspraak. 

Advertenties

Augustus is voor ons een ware feestmaand

IMG_9307

Augustus is voor ons een ware feestmaand! Arnold en ik zijn allebei jarig in deze maand en we hebben veel om te vieren en veel om dankbaar voor te zijn. Dit jaar…

🎈…ben ik mama van twee prachtige kinderen,
🎈…hebben lieve mensen om ons heen; offline en online 😉,
🎈…werk ik 13 jaar als coach, waarvan 5 jaar voor hooggevoelige personen,
🎈…bestaat deze pagina hooggevoeligheid en intuïtie 5 jaar,
🎈…is Arnold begonnen met het begeleiden van rebirthing sessies vanuit de coachingpraktijk die ik heb opgericht, Orchid of Life.

Dit alles wil ik met jou vieren!! Alhoewel ik vaak kinderlijke blijheid uitstraal mag ik trots meedelen dat ik meer en meer grijze haren heb die wat (coachings)gewicht in de schaal leggen. Vandaag (maandag 1 augustus) ben ik jarig en ben 38 jaar geworden. Mijn opa heeft me geleerd dat de jarige trakteert. Dus bij deze trakteer ik deze maand op workshops en lezingen over hooggevoeligheid via skype. Vier je met me mee?

Ik kijk in ieder geval uit naar deze uitwisselingsmomenten. Wellicht ontmoet ik je deze maand via Skype. Wens je een mooie maand toe.

Bekijk de data op de Orchid of Life Agenda en meld je aan! 

HSP: (on)verklaarbare lichamelijke symptomen: spirituele jeuk

tumblr_nrgas2gWiG1ux1il7o1_500

Ik kreeg mijn eerste rebirthing sessie na een half jaar van niemand minder dan mijn partner Arnold. Met hernieuwde energie, kennis en rebirthing ervaringen opgedaan in Brazilië heeft hij mij begeleid. Dankbaar!! Ik kan wel een gat in de lucht springen. Voor deze sessie zat ik behoorlijk vast. Van verschillende kanten vastgezet door fysieke symptomen. Verschrikkelijk. Vooral die jeuk. Deze begon begin mei, twee weken later verspreidde de jeuk zich. 

‘s Ochtends werd ik wakker met jeuk in mijn handen, voeten en enkels. Dit werd begeleid door een enorme druk op mijn borst recht door het borstbeen richting mijn rug, een stijve nek en enorm veel haaruitval. De sessie kwam als geroepen, anders zou ik doordraaien.

Een paar dagen voor de sessie was ik zo alert om te googelen op ‘spirituele jeuk’. Mijn gevoel vertelde me dat die jeuk te maken had met onverwerkte emoties. Door het vertrek van Arnold naar Brazilië en zijn verblijf van twee weken was ik al door een boel emoties gegaan. Wat had dit in hemelsnaam te betekenen? Wat wilde er nog uit? Hoewel ik last had van de fysieke symptomen ervoer ik veel creativiteit, ik had zin om weer aan de slag te gaan. Alles waar ik werk-gerelateerd mee bezig was, bereidde mij voor op het ontvangen van mensen in mijn coachingpraktijk vanaf juni. Google bracht mij naar de volgende tekst:

Veel mensen van wie de Kundalini-energie onverwacht is vrijgekomen weten niet wat er met hen gebeurt, en de bestaande maatschappelijke onwetendheid over dit multidimensionale transformatie proces maakt het moeilijk om medische of alternatieve hulpverleners, of geestelijke raadslieden te vinden die de symptomen herkennen, zeker wanneer ze sterk fysiek zijn. Veel mensen weten dat de vrijgekomen Kundalini-energie de deuren kan openen naar allerlei mystieke, paranormale en magische ervaringen, maar weinig mensen realiseren zich dat het ook een dramatische impact op het lichaam kan hebben.

Klonk interessant en ik kreeg het gevoel dat ik op de juiste plek was aanbeland. Ik wist dat Kundalini voor levensenergie staat, maar voor de duidelijkheid heb ik een omschrijving opgezocht:

Kundalini betekent levensenergie of universele energie. Kundalini is een Sanskriet woord, dat “opgerold” betekent. Het duidt op de energie die traditioneel gezien, drieëneenhalf keer opgerold ligt aan de basis van onze ruggengraat. Deze energie is in feite onze grootste kracht van creativiteit en bewustwording.

Ik las verder en kwam bij een enorme lijst aan symptomen oftewel manifestaties van de vrijgekomen Kundalini-energie. Een aantal van deze symptomen maakten mij duidelijk waar ik doorheen ging:

  • Jeukende, trillende, prikkende, tintelende, stekende of kriebelende sensaties,
  • Kriebelen en jeuken van voeten en benen,
  • Veranderingen in eet- en slaappatronen,
  • Pijnen en blokkades op wat voor plek dan ook; vaak in de rug en nek
  • Toegenomen creativiteit: nieuwe interesse in zelfexpressie en spirituele communicatie d.m.v. muziek, kunst, poëzie,
  • Toegenomen begrip en gevoeligheid: inzicht in de eigen essentie; dieper begrip van spirituele waarheden; bijzonder bewustzijn van de omgeving,
  • Een bijna dwangmatige behoefte om te mediteren (in mijn geval: yoga),
  • Sterk naar binnen gericht zijn (kraamvisites zijn voorbij, baby Dían slaapt door, meer tijd voor mezelf),
  • Een sterk gevoel van liefde ervaren,
  • Onvrijwillige lichaamsbewegingen, komen vooral voor tijdens meditatie, rust of slaap: schokken, trillen, bibberen; het gevoel door een innerlijke kracht in houdingen te worden geduwd, of het lichaam op een ongebruikelijke manier bewegen.

Het lezen over de manifestaties van de vrijgekomen Kundalini-energie stelde mij gerust. Dat ik op het juiste pad zat, werd bevestigd doordat ik voor het eerst de onvrijwillige lichaamsbewegingen ervoer tijdens deze rebirthing sessie.

De sessie begon met rustig in- en uitademen om tot ontspanning te komen. Pas bij volledige ontspanning zouden we beginnen met de verbonden ademhaling. Binnen een halve minuut was ik aan het huilen, ik kon het eindelijk gaan doorvoelen. De verbonden ademhaling bracht de jeuk naar de oppervlakte, mijn benen en armen begonnen te jeuken. Het verspreidde zich naar mijn onderbuik. Ondertussen kwam de druk op mijn borst omhoog. ‘Waar wil het naartoe?’, vroeg Arnold. Naar boven, zei ik, met tranen die over mijn wangen liepen.

Het was heel dubbel; ik wilde het doorvoelen, maar tegelijkertijd vond ik het eng. Ik had nog nooit eerder zoveel jeuk ervaren in het dagelijks leven. Wat zou het naar boven brengen? Ik heb dingen geroepen die ik mij niet meer kan herinneren. Het enige wat ik mij herinner was dat ik ging schelden in mijn dialect. Ook voelde ik dat mijn arm net als mijn been uit zichzelf begonnen te bewegen. (onvrijwillige lichaamsbewegingen) Ik dacht nog: doe ik dit? Nee, het ging vanzelf, de Kundalini-energie stroomde door mij heen.

Tijdens de laatste fase waarin ik mij volledig ontspande na het doorvoelen van zoveel emoties en fysieke uitingen voelde ik mij heel sereen. Rondom mijn ogen voelde het heel zacht en licht. De dagen erna was de jeuk beduidend minder. Deze rebirthing/ademhalingsessie voelde als een eerste aanzet om datgene wat de Kundalini-energie wilt opruimen, volledig op te laten lossen.

Lees ook:

Rebirthing: ademen om in emotionele vrijheid te leven
Rebirthing: adem je vrij van emotionele blokkades

Ouderschap: luisteren naar mijn dochter

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (10 of 48).JPG

In deze blog komt mijn partner Arnold Baldé aan het woord over ouderschap en opvoeding. Het is een vervolg op de blogs:

Wat heeft ouderschap in jou naar boven gehaald?
Een enorme spiegel. Het heeft het meest positieve en negatieve in mij aan de oppervlakte gebracht. Daar ben ik heel dankbaar voor; ik heb mijn grootste pijn en trauma’s geleerd te herkennen via mijn dochter. Ik was me al bewust van het positieve; vertrouwen hebben in mijn dochter en dit in acties ondersteunen en ook duidelijke liefdevolle grenzen stellen.

Trappenhek
Toen mijn dochter kon lopen rond 1 jaar oud, ontmoette ik vele ouders die zeiden: ‘O, heb je al een hek voor de trap geplaatst? Aaah dan zou ik maar snel een trappenhek aanschaffen Arnold! Hey, Arnold ik zag dat jullie nog geen trappenhek hebben, wel gevaarlijk hoor.’ Ik begreep het, zeer goed zelfs, als ik op mijn 10e van de trap kan vallen kan een dreumes dat ook. Tevens voelde ik de overdreven angst achter al deze trappenhek-tips. Ik vroeg me af hoe mijn dochter met een open trap om zou gaan. Ergens geloofde ik dat ze ook wel aan zou voelen dat naar beneden vallen niet per se een leuk spel zou zijn. Ik ging het testen.

Dus ik gooide haar… nee dat deed ik niet. Ik liet haar gewoon rennen en lopen bij de trap. Veiligheid eerst, dus ik bleef bovenaan de trap staan, op een meter afstand ongeveer. Zodat ik eventueel in zou kunnen grijpen. Ze rende langs de trap opening, deed wat spelletjes hier en daar en toen kwam het moment waarop ik hoopte; ze keek naar beneden. Ik vroeg me af wat ze zou gaan doen. Ze liep rustig op de trapravijn af. Ik was scherp en zeer benieuwd naar de komende seconden. Eerst liep ze rustig, daarna langzaam, en toen stopte ze op een halve meter afstand. Ze keek voorzichtig naar beneden, en besloot terug te gaan! Ik dacht; zie je nou wel! Ze weet het, ze kan het!

Ik vertelde het aan mijn vrouw, en we besloten geen trappenhek te nemen. O.k. ze is één keer van de trap gevallen, omdat mijn vrouw haar vasthield en uitgleed op haar sokken. Au. Alleen is ze nooit gevallen. We hebben haar gewoon op de trap laten lopen, zelf het klimmen en traplopen laten ontdekken, en het werkte.

Luisteren naar mijn dochter
Wat ik wel echt moest leren was echt luisteren naar haar gevoel. Simpelweg omdat ik moeite had met mijn eigen gevoel voelen en hiernaar te leven. Als papa leerde ik bijvoorbeeld mijn eigen zware negatieve papa-shit-energie voelen, waardoor ik haar reactie op mijn soms norse en boze opmerkingen beter kon plaatsen. Eerst vond ik het maar raar als ze ‘zo maar’ ging huilen, omdat ik iets zij of afpakte bijvoorbeeld, voor haar eigen bestwil, uiteraard. Maar ik deed het dan op een geïrriteerde manier, waardoor zij moest huilen. Haar reactie in de vorm van gehuil vond ik irritant.

Toen zij rond anderhalf jaar oud was, kreeg ik dit spelletje door. Hoe meer ik mijn eigen onzin onder de loep nam; onder andere dat ik wilde dat zij stil was en stil zou zitten aan tafel. Terwijl het leven juist beweging, geluid, muziek en lol is! Ik kon erg slecht tegen geluidsoverlast van mijn eigen dochter; ik had enorme hoofdpijn, en was extreem moe. Sommige mensen noemen het een burn-out. Ik ook trouwens. Een mega burn-out. Helemaal kapot gewerkt en gedacht. Ik voelde me enorm kut. Toch ben ik deze burn-out erg dankbaar, omdat ik juist in deze periode heb leren voelen. Mezelf en mijn dochter.

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

WOW!! Ontvangen van mooie complimenten

tulpen

WOW, wow en nog eens wow. Dit was inderdaad het enige wat een uur geleden door me heen ging. Ik sprak een dame die graag wilde weten of er nog plek was in de workshop van aankomende zondag in Utrecht. Ja, hoor, je bent welkom. Goed, ze zou komen. En hierna brandde ze los. Eergisteren heeft ze haar diploma kindercoaching gehaald, gisteren heeft ze zich ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en er moet nog heel veel gebeuren, maar ze heeft er zin in.

Ze heeft nog zes dienstjaren te gaan en ze wilt deze tijd volledig wijden aan kindercoaching. Ze is hooggevoelig en ze heeft twee zoons en een kleinzoon die hooggevoelig zijn. ‘Ja, ik kom met een rugzak, niet haar spreekwoordelijke ‘bagage’, maar een rugzak vol met hooggevoelige verhalen.’ Haar enthousiasme straalde zo via mijn oor mijn lichaam in en haar woorden doorspekt met vrolijkheid en positiviteit bleven stromen. ‘Ik volg jouw facebookpagina over hooggevoeligheid. Een half jaar geleden ben ik begonnen en ik heb al zoveel van je geleerd. (WOW!!) De komende tijd ga ik mij via workshops over hooggevoeligheid bij jou en bij nog iemand anders mij er meer in verdiepen. Mijn motivatie hiervoor is, is dat ik ook dit soort type workshops wil gaan geven. Ik zal met al mijn ‘zijn’ aanwezig zijn, maar ik kom ook voor een ‘kijkje in de keuken’.

Terwijl ik naar haar luisterde, straalde ik van oor tot oor. Zie voor je: een kind die ietwat verlegen beide armen om het been van haar moeder slaat, oogcontact blijft houden en direct erna weer loslaat en rondjes rent, huppelt en springt! Zo voelde ik me. Wat een schat van een mens. Dit was de eerste keer dat ik haar sprak en ze sprak met me alsof ze me al jaren kende. Ze rondde haar verhaal af met: ‘En, ik wil bloemen voor je meenemen, geen orchideeën, maar tulpen. Welke kleur wil je?’ Oranje, zei ik schaterlachend. ‘Dan moet ik ze nog even verven, maar dat komt goed!’ Leuk, leuk, zondag zal ik haar in Utrecht ontmoeten.

Vandaag heb ik ervaren als de Nationale Complimentendag. De dag begon namelijk al met een zeer complimenteuze e-mail van één van de deelnemers van de workshop ‘Stap in de Positieve Spiraal’ van afgelopen zondag. Tegen de middag ontving ik een telefoontje met wederom een regen aan complimenten. Ik had al zoveel fijne woorden ontvangen. En dat mijn dag dan mag eindigen met bovenstaand gesprek; authentiek contact, daar ben ik enorm dankbaar voor. De eerste persoon aan wie ik dit in geuren en kleuren vertelde, was Arnold. Hij zei: ‘Maar je bent ook fantastisch en ik ben heel blij dat ik naast jou leef.’ (liefde, oh wat fijn)

Zoals je ziet, de oranje tulpen heb ik al ontvangen! Wat een uitbundigheid, dank je wel Elisabeth.

Opvoeding: hoe kan het beter? 6 Aandachtspunten!

Dit schrijven heeft zich stukje bij beetje gevormd in speeltuinen, bibliotheken, in het bos, aan het strand, op bezoek bij gezinnen, op kinderdagverblijven, scholen en peuterspeelzalen. Het is een ode aan het kind, aan de natuurlijke wijsheid en speelsheid van het kind. Aan het kind waarvan de ruimte te vaak en teveel wordt beperkt. Beperkt door het menselijke denken. De grootste menselijke belemmering; negatieve communicatie dat voortkomt uit angst. Angst voor dat het welzijn van het kind wordt geschaad. De ironie druipt ervan af. We willen het goed doen, maar het tegenovergestelde wordt bereikt. Kinderen worden onzeker.

Luisteren we wel naar het kind? Of gaan we automatisch uit van wat wij hebben geleerd? Misschien hebben wij het wel foutief aangeleerd. Misschien heeft het ons, ons hele leven belemmerd zonder dat we hier bewust van zijn. Willen wij dit doorgeven aan onze kinderen? Ik denk het niet. Ook met de beste wil, blijft het moeilijk, blijft het een uitdaging om een kind vrij op te voeden. Natuurlijk heeft een kind grenzen nodig. Maar de grenzen zijn breder en wijder dan wij denken dat ze zijn. Daar heb je het weer. Ons denken.

Als we ons denken nu eens opzij zetten, parkeren en de tijd nemen om naar ons kind te kijken, werkelijk te zien en naar te luisteren. Dan vertelt het kind ons veel. Heel veel. Zoveel dat je geen opvoedingsboeken meer hoeft te lezen. Het kind is wijs en wil alleen maar gezien worden. In dit stuk zal ik omschrijven wat ik tegen ben gekomen. Waarvan ik graag wil dat opvoeders hier eens stil bij staan, het bediscussiëren als ze dit willen en het uiteindelijk bewust gaan toepassen.

1. Kinderen met elkaar vergelijken
Het ene kind doet het niet beter dan de andere. Ze zijn zichzelf in de omstandigheden waarin ze worden geboren. Wie bepaalt of ze het goed doen? En vanaf wanneer ze het moeten doen? De opvoeders. We denken het beter te weten. We hebben verwachtingen. We hebben normen en waarden. En het kind dient zich altijd te vormen naar wat de opvoeders willen terug zien. Als het kind in de buurt van een ander kind komt, beginnen de zwaailichten te loeien: de vergelijkingen vliegen over de tafel. ‘Goh, kan hij al zelfstandig eten? Wat goed! Dat kan mijn zoon niet hoor. Hij gooit alles ernaast. Of: ‘Oh, draagt zij nog een luier? Mijn dochter is al een half jaar zindelijk.’

De kinderen in kwestie horen het. Er wordt over hen gepraat alsof zij er niet zijn. De frustratie, irritatie, machteloosheid en eventuele boosheid weerklinkt in de vergelijkingen die worden gedaan. Dat is wat het kind hoort. Dat is niet leuk. Dat is absoluut niet constructief. Daar worden ze alleen nog maar rebelser van en nog erger: verdrietig.

Wat je wel kunt doen, is het bespreekbaar maken van wat er in jouw ogen niet goed gaat. Stel open vragen aan het kind. Als hij niet wilt eten, wilt hij niet eten. Dan wil hij blijkbaar iets anders doen. Laat ‘m dat doen en biedt hem op een later tijdstip eten aan. Beweeg met hem mee. Speel, maak contact  en toon interesse. Vertel verhalen. Positieve verhalen. Vraag jezelf ook af of hij je iets duidelijk wilt maken. Verschuilt er achter het rebelse gedrag een behoefte waar niet aan is beantwoord? Als je het echt niet meer weet, laat dan iemand meekijken in het gezin en sta open voor de feedback.

2. Negatieve communicatie: niet doen
‘Nee, niet daarheen. Hier blijven’,
‘Niet via deze kant de glijbaan op. Je kan vallen!’,
‘Jongens, niet door de gangen rennen’ (schoolgebouw),
‘Niet op de grond gooien, dat mag niet’

Wat mag nog wel? Kinderen barsten doorgaans van de energie en willen alles uitproberen. Ze zoeken de uitdaging vanuit verschillende perspectieven. Hoe onbezonnen, onbevangen en vrij! Zo willen wij toch ook zijn? Waarom beperken we het kind dan in zijn tocht naar nieuwe ontdekkingen? Omdat we bang zijn. Bang dat ze vallen en dat ze zich bezeren. Lege gangen in een schoolgebouw nodigen uit tot rennen. Rennen, zodat je na de sprint over de vloer kan glijden. Grote mensen glijden niet meer. Zij willen overal overzicht en controle over hebben. Zelfs over hoe je het beste kan spelen.

Natuurlijk hebben wij, grote mensen, de opvoeders van onze kinderen wel wat geleerd van het leven. Wij streven naar liefdevolle en zelfverzekerde kinderen. Alleen schort het af en toe nog aan de uitvoering hiervan. Zoals in het volgende simpele voorbeeld: we willen meer ontspanning in ons leven, maar plannen dan toch vijf van de zeven avonden in de week vol met activiteiten. Zo bereik je je doel niet.

Net zoals we onze kinderen van alles en nog wat verbieden (wij bepalen hun grenzen!) en hen willen behoeden voor ‘gevaar’. In de situaties waarvan jij echt vindt dat de grens is bereikt, leg dan uit waarom je dat van het kind wilt. Geef bovendien alternatieven. Wat mag het kind dan wel doen in zo’n situatie?

3. Hygiëne: ‘Dit is vies!’ 
Zodra je in het wereldbeeld van het kind stapt, is alles mogelijk. Alles! Ze willen graaien in de yoghurt en dit op hun gezicht uitsmeren. Ze doen stiften (met de dop eraf) in een beker met appelsap. Ze willen met hun kleren aan het bad in stappen. Ze stoppen blokken in hun potje. Stampen in de plassen. Ruiken aan hun poep. Aan het gras trekken. Schelpengruis vermengd met zand meenemen in hun jaszakken. Verf op hun armen smeren en ga zo maar door.

Ook deze zaken maken deel uit van de ontdekkingstocht. De tocht naar zelfverwezenlijking. Wat is het en hoe voelt het voor mij? Vind ik dit leuk? Opvoeders vinden het ronduit lastig. Lastig dat het kind ook ‘deze viezigheid’ wilt ontdekken. Ja, want wij ‘moeten’ het weer schoonmaken. Ten eerste vind ik dat we dankbaar mogen zijn dat we überhaupt de kans hebben gekregen dat we aan het poetsen worden gezet. Een kind, een nieuw leven, is een wonder. Zien vanuit het wereldbeeld van het kind is verfrissend en verrassend. Door in dit wereldbeeld te stappen, zijn we weer in staat om ons te verwonderen over wat voor ons alweer ‘normaal’ was geworden.

Met kleren aan in bad stappen, herinnert ons eerder aan afzwemmen voor zwemdiploma B, in plaats van dat we het ooit zelf wilde uitproberen. Onze dochter van twee kwam met dit idee. De eerste keer was ik zo verbaasd dat ik er niet op inging en het inderdaad maar een lastig idee vond. Tijdens de eerstvolgende bad-sessie mocht ze het uitproberen. Met al haar schone kleren in bad. Tot twee keer toe ging ze zitten, omdat wij (papa en mama) het zo leuk vonden, maar uiteindelijk bleef ze liever staan en vroeg of haar kleren uit mochten. Bijzonder!

4. Snapt hij dit?
Hoe kan het toch dat opvoeders kunnen geloven dat kinderen dom zijn. Dat ze niks snappen. Kinderen begrijpen alles, mits je als ouder het geduld hebt en de tijd neemt om het uit te leggen. Ouders brengen hun eigen stress en angsten over op hun kinderen. Het effect van mijn angst werd mij duidelijk toen, wederom mijn dochter van twee, in haar hoofd had gehaald om de treden van een glijbaan te beklimmen. Deze glijbaan was bestemd voor oudere kinderen.

De treden stonden namelijk iets verder van elkaar verwijderd. Op drie meter afstand zag ik haar de treden beklimmen. Zelfverzekerd en bewust en helemaal overtuigd van haar kunnen. Mijn angst nam de overhand en ik liep naar haar toe. Vanaf het moment dat ik naar haar toeliep, kroop ze naar beneden. Ik was mij bewust van mijn angst en zei: ‘Ga maar, je kan het. Ik weet dat je het kan. Klim maar.’ Helaas was het leed al geschied. Ze had besloten terug te gaan. Ze schudde met haar hoofd en haar lichaam sprak twijfel uit.

Kinderen voelen negatieve emoties vlijmscherp aan. Dus je vindt me dom, dan laat ik wel eens even zien hoe dom ik ben en dat ik het helemaal niet leuk vind dat jij dat vindt! Ze gaan dwars liggen en dan worden ze gelabeld met ‘ongehoorzaam’, ‘domoor’ of ‘lastige eter’. Of ze durven niks meer. Ze trekken zich terug en worden bang. Bang om te exploreren. Nieuwsgierig zijn en erop uit gaan. Dit is wat een kind een kind maakt. Met onze angsten en stress infiltreren we hun kind-zijn. We pakken af wat hen is gegeven. Een gift. Het geschenk om te ontdekken wie ze zijn en wat ze kunnen.

5. Wensen en verwachtingen
Opvoeders willen op zijn minst dat hun kind zich netjes gedraagt. Dat ze beleefd zijn. Dat ze weten wanneer ze ‘dank je wel’ en ‘alstublieft’ dienen te zeggen. Dat ze al kunnen schrijven en lezen, voordat ze naar school gaan. Dat ze slapen wanneer de andere kinderen gaan slapen. (kinderdagverblijf) En dat het beleefd is om iemand te groeten met een kus, hand of knuffel.

Het hebben van wensen en verwachtingen is heel vermoeiend. Vermoeiend voor de opvoeder, omdat je geneigd bent om te corrigeren wanneer het kind niet doet wat hij in jouw ogen dient te doen. Hiernaast is het vermoeiend voor het kind om aan te horen én vooral aan te voelen dat hij iets niet goed doet. Hiermee is het zaadje voor een eventueel minderwaardigheidscomplex geplant.

Het kind heeft ook een wens: het zich kunnen ontwikkelen in zijn eigen tempo. Als je werkelijk belang hecht aan voorgenoemde zaken als ‘iemand groeten’ wees dan zelf het voorbeeld. Laat zien wat je terug wilt zien. Het kind bepaalt wanneer hij het gedrag gaat vertonen. Misschien niet nu, maar op een later moment, wanneer hij voelt dat het volledig uit zichzelf mag komen in plaats van dat het wordt geforceerd en verlangd.

6. Behoefte om te helpen
Een laatste aandachtspunt is de behoefte van de opvoeder om het kind te helpen. Wij willen hen overal bij helpen, terwijl de meeste kinderen ernaar snakken om het ‘trail and error’ proces zelf te ondergaan. Ze willen zien waarom iets niet werkt en waarom je het inderdaad anders moet doen. Bijvoorbeeld met het maken van een puzzel, handen wassen met zeep, de trap op- of afkruipen en zichzelf aankleden.

Het mooie is dat kinderen leven in een tijdloze wereld. De behoefte om het kind te helpen wordt namelijk groter wanneer de opvoeder stress ervaart door tijd-deadlines. Op de gekste momenten willen kinderen iets uitproberen. Haal dan diep adem, tel tot 3 en laat hem zijn ding even doen. Daarna gaat de jas makkelijker aan en zal het kind met jou mee bewegen. Geef hem het gevoel dat hij er mag zijn met zijn wensen.

Zodra het kind voelt dat hij er mag zijn, in zijn tempo mag ontwikkelen en dat zijn opvoeder vertrouwen in hem heeft, zal het kind je doen verbazen van wat hij zichzelf allemaal aan kan leren. Trek niet aan het gras, maar voed het van onderen en heb er vertrouwen in dat het groeit. Wat is nu de balans tussen helpen en niet helpen? Als je hem altijd maar blijft helpen, kan het zijn dat hij op zijn achtste nog zijn billen laat afvegen door de opvoeder of op zesjarige leeftijd alleen zijn mond open doet tijdens het eten, wachtend op de lepel met eten die zijn opvoeder hem aanreikt.

‘Niet helpen’ is weer het andere uiterste van het verhaal. Het kind steunt op jouw zorg en toewijding. Hij heeft hulp nodig, maar tegelijkertijd ook de ruimte om zich te ontwikkelen. Eventueel inzien dat jouw behoefte om te helpen hier en daar minder mag zijn, betekent niet dat je nooit meer hoeft te helpen. Voed het positieve gedrag door er juist wel te zijn wanneer het kind je nodig heeft. Als hij om hulp vraagt, ben jij er om het te geven.

Wanneer kinderen het gevoel krijgen dat ze iets niet goed doen en in het ergste geval; nooit goed doen, dan durven ze niet meer te vertrouwen op hun eigen kunnen. Wees kritisch naar jezelf als opvoeder en ga voor jezelf na op welke gebieden je jouw eigen gedrag kan omkeren. Door ander gedrag; open en positief gedrag richting het kind te vertonen, krijg je op den duur andere reacties terug. Reacties waar je hoogstwaarschijnlijk meer mee kan. Het contact tussen opvoeder en kind is liefdevoller waardoor het kind voor zichzelf kan opkomen, vragen kan stellen en aangeven waar hij behoefte aan heeft.

Het kind vormt namelijk een spiegel van je kwaliteiten én je belemmeringen. Het is nooit te laat om de opvoeding anders aan te pakken. Door jouw opvoedingsfouten te erkennen en toe te geven aan jezelf en aan het kind, komen opvoeder en kind weer nader tot elkaar. Hierdoor wordt het kind erkend in de gevoelens van frustratie en irritatie die hij had gevoeld en tot uiting had gebracht om iets te krijgen waarvan hij het moeilijk vond om het te verwoorden.

En zeg nou zelf, met je gezicht in het zand vallen waarna je gezicht volledig bedekt is met zandkorrels is een ware ontdekking. Of liggen in nat gras en met geen enkel woord mekkeren over hoe nat het wel niet was. Graaien in een bak met kralen om hierna een hand vol met kralen op de vloer te laten vallen. Dat is toch veel leuker dan het daadwerkelijk iets creëeren met de kralen! Laat het kind, kind zijn en wees dankbaar voor zijn lessen.

Ik ben benieuwd wat jij van deze aandachtspunten vindt!

Intuïtie: eindelijk een betrouwbare tandarts

Image

Pfff…de gedachte dat ik hier nu over mag schrijven, maakt me al emotioneel. Het hele stuk naar huis heb ik gehuild. Tranen met tuiten bij de gedachte dat ik het bij het rechte eind had. Mijn intuïtie was feilloos. Onderstaand verhaal is een vervolg op ‘Intuïtie: wanneer de alarmbellen rinkelen’.

Sinds vorige week heb ik weer pijn boven mijn kroon. Balen!! De tandarts waar ik een half jaar geleden naar was overgestapt, plaatste de opmerking dat de pijn bang is voor de tandarts. Hmmm…inderdaad, dat kan heel goed kloppen. Hij klonk serieus. Het kan zijn dat een vulling van een wortelkanaal is afgebroken. Hij wilde nog een second opinion bij de Endodontologie praktijk. Hij loopt daar stage. Ik voelde ‘m al aankomen: een implantaat. Dat was wat die geschifte chick/tandarts mij een half jaar geleden ook al wilde aanpraten.

Nu begon deze tandarts, notabene een contact die ik vertrouwde (ik ken hem via andere wegen dan dat ik ooit eens bij hem in de behandelingsstoel was beland) ook over een implantaat. De vraagtekens herrezen. Een half jaar geleden constateerde hij een ontsteking door achtergebleven etensresten. Dit keer drukte hij met een ijzeren pennetje in het tandvlees boven de kroon. Het deed op één plek het meeste pijn. Ik was huiverig voor het financiële plaatje. Het zou 2000 euro gaan kosten. Oei, ik herinner me nu dat die geschifte chick 3000 euro zei. Hmmm..nou dan valt dit me nog mee.

Na het delen van rondzwervende gedachten met een vriendin kwam duidelijk naar voren dat mijn intuïtie werkt ondanks de emotionele bui waarin ik mij in bevond. Ik had hem namelijk ook nog confronteerd met dat ik een half jaar geleden bij hem in de stoel lag. Toen was het een ontsteking en nu is het een implantaat? Wat mijn argwaan deed opwekken was dat hij niet reageerde op mijn verhaal. Als hij eerlijk zou zijn geweest en mij echt wilde helpen, had hij toch kunnen reageren? Het hoeft niet een heel verhaal te zijn, maar een reactie zoals: ‘Een half jaar geleden had je inderdaad een ontsteking, maar nu lijkt het erop dat de vulling van de wortelkanaal is afgebroken.’ Geen reactie?!! Daar lag ik dan met mijn emoties.

Hij had een foto gemaakt en wilde de foto nog aan me laten zien. Dit heeft hij uiteindelijk niet gedaan. Wat bovenop al deze puntjes ook wrikt, is dat hij stage loopt bij de Endeodotonlogie praktijk. Hij maakt natuurlijk ook een goede indruk als hij patiënten meeneemt van de praktijk waar hij momenteel werkt. Dit is pure belangenverstrengeling. Nu ik dit schrijf, doet het me ook denken aan wat die geschifte chick zei: ‘Het zetten van de implantaat gebeurt in een andere praktijk van mij!’ Het riekt ernaar dat beide tandartsen hebben gehandeld vanuit puur eigenbelang. Dit allemaal ten koste van de gezondheid van de medemens. Ten koste van de zuiverheid en eerlijkheid van handelen.

Het ergste is nog wel dat ik hem vertrouwde. Maar dat hij absoluut geen inhoudelijke reactie gaf op mijn relaas van een half jaar geleden maakte wantrouwen in mij los. Dat wantrouwen schuurde langs het vertrouwen dat ik in hem heb. Het vertrouwen brokkelde af. Ik besloot bij deze praktijk weg te gaan. Natuurlijk blijf ik niet hangen bij een tandarts waarvan ik sterk het vermoeden heb dat hij niet het beste met mij voor heeft. In mijn zoektocht naar een nieuwe tandarts ging ik af op een aanbeveling van mijn zusje. Na een onaangenaam contact met de tandartsassistente van deze praktijk zocht ik verder.

En ik vond mijn nieuwe tandarts. Zij is geweldig. Een betrouwbare tandarts!! Na twee geflipte tandartsen die mij allebei aan een implantaat wilde helpen, ben ik via internet bij haar terechtgekomen. Aan de telefoon had ik direct een goed gevoel bij haar toon en manier van praten. Ik vond het verbazingwekkend dat ik haar zelf aan de telefoon had. Ze vertelde dat de rest op vakantie was.

Daar zat ik dan, in een tandartsenpraktijk waar de mensen elkaar nog aanspreken en elkaar zelfs vertellen waarvoor ze bij de tandarts zitten. Bij elk verhaal werden er meelevende blikken uitgewisseld. Voordat ik naar de tandarts ging, was ik nerveus en bang. De angst maakte me moe. Waarvoor was ik bang? Om te horen dat het inderdaad zo erg is dat ik aan een implantaat moet. Niets is minder waar.

Ze liet me de foto zien. Je hebt een ontstoken wortelpuntje. Ik verwijs je door naar de kaakchirurg. Mocht het zo zijn dat ze de ontsteking niet helemaal weg kunnen halen dan is een tweede optie dat de wortel wordt geamputeerd. Dit was het! Wat??!! Ik ben zo blij. Zo dankbaar dat ik bij haar terecht ben gekomen. Ik had het bij het rechte eind. Alle hypocriete leugenachtige tandartsen laat ik voor altijd achter me.