Synchroniciteit: ik voel mij diep verbonden met mijzelf

Foto door Hans Jongman

Onderstaand verhaal is geschreven door een jongedame die ik begeleid bij haar emotionele ontwikkeling. Hoe mooi is het wanneer alles bij elkaar komt en je mag spelen vanuit de flow. Dit is een verhaal waarin liefde, dankbaarheid en enthousiasme voor het leven bij elkaar komen.

Een ding die je tijdens de sessie tegen me zei, blijft me bij. Je zei iets in de trant van:

‘Jij doet eigenlijk niet wat je ziel wil en dan kunnen dingen/emoties  zich op gaan stapelen.’

Naar school en praktijk gaan en niet naar mijn gevoel luisteren. Yup, dat heeft mijn lijf heel goed gevoeld!! Maar goed dat is ook niet voor niks! Ik wilde even weg van school, (ook mijn huis, want die is bij de school.) Dus ik mocht crashen bij mijn yogadocent. Er alleen maar zijn, plat op mijn rug liggen en voelen. Toen ik weer ruimte had in mijn hoofd wist ik wat ik moest doen. Met school communiceren.

Later vroeg de yoga-docent aan mij: Kun jij gitaar spelen tussendoor de yoga lessen in? Toen zei ik “ja en zingen”!! Dat mocht. Spelen vanuit de flow! Dat is waarvan ik houd. Maar goed, het is een keer voorbij gekomen, ik hoef niet meteen te beslissen.

De volgende dag was een dag dat dingen op zijn plek leken te vallen. Ik was bij een festival met mijn zus. Ik had er totaal niks van verwacht en wist niet zo goed wat er allemaal te doen was. Haha…typisch mij, en dan kijken wat er allemaal gebeurd.

We gingen eerst 1,5 uur kundalini yoga en klank doen. Dat was echt super gaaf en inspirerend. Een combinatie van yoga-oefeningen met allerlei klanken tussendoor. Een meisje zong en speelde daarbij de trom. (af en toe ook met die ooo-aaa-ieee- klanken.) En er was ook ook een gong en als je dat toe laat in je systeem en door blijft ademen, dendert die echt door je hele lichaam! Er ging weer van alles stromen van binnen. Iemand gaf er yoga en nog iemand speelde de fluit en dat meisje zong dus. Super gave combi, yoga en muziek! Inspiratie!

Toen zaten mijn zus en ik bij het vuur. Toen vroeg ik aan mijn zus: wat zullen we dadelijk gaan doen? Lezing en workshop oesterzwammen kweken op koffiedik kwam ter sprake. Misschien kunnen wij zelf ook wel oesterzwammen kweken. Toen zag ik een vrouw bij het vuur staan die ik vaag kende en zei kende mij ook nog! Ja ik had twee jaar geleden in de community waar zei woont een natuurwerkdag meegedraaid. Ik ontmoette haar weer en het was een leuk gesprek. En toen zei ze: ‘Ik geef dadelijk een workshop over oesterzwammen kweken in koffie dik.’ Oh, daar wilde wij nou net heen gaan.

Zij halen koffiedik bij restaurants op en gaan daarop oesterzwammen kweken en leveren het dan weer terug aan de restaurants. Zij vinden het zonde dat koffiedik weg word gegooid, terwijl je het zo goed kan gebruiken. Ze vertelden ook: informatie en kennis is er om gedeeld te worden. Sommige grote bedrijven willen graag dingen geheim houden. Maar dat betekent niet dat we er geen geld voor mogen vragen. Dat vond ik zo mooi.

Na veel vragen, na alles te weten te zijn gekomen over hoe het werkt met oesterzwammen, vroeg ze wat ik deed. Ik zit op het Warmonderhof, ben bijna klaar en wil daarna werken ervaring opdoen. Ik ga werken in een tuinderij. Maar jammer dat we dit soort dingen niet leren op het Warmonderhof; over blauwe economie, en het (her)gebruiken van afvalstoffen, in dit geval de koffie dik. Zei zijn niet biologisch omdat de koffie dik en niet biologisch is, daar zitten natuurlijk allerlei regels aan vast. Maar dit is echt super duurzaam en daar gaat het uiteindelijk ook om vind ik: Lokaal en duurzaam! En uiteindelijk alles biologisch! Samenwerken met je omgeving, in het produceren van voedsel, dat vind ik het mooiste wat er is. Ik was super enthousiast en zij waren ook super enthousiast.

Zij zei: Wanneer je klaar bent met school kun je het altijd bij ons leren, oesterzwammen kweken! (kaartje van hun gekregen.) We zijn helaas nog niet zo groot om een werknemer aan te nemen. Toen gingen we weer met andere mensen kletsen en op het eind zei ze: We zien je nog he?

Echt een mooi moment, het delen van enthousiasme en elkaar daarin vinden. Dan voel ik mij diep verbonden met mijzelf! 

http://www.westerzwam.nl/

 

 

 

Advertenties

Life Coaching: verwerken van een schooltrauma

Ik ben een groot fan van Brené Brown’s werk. In het boek “Daring Greatly” vertelt ze over hoe je authentieke verbindingen aangaat door je kwetsbaar op te stellen. En hoe je een groots leven kunt leiden door je talenten te delen. Stap in die arena en ga op je bek. Je probeert het in ieder geval en je zult groeien. In haar boek deelt ze een interessant stuk over het delen van je persoonlijke verhaal. Ze geeft als tip om je persoonlijke verhaal pas te delen wanneer je de emoties omtrent het verhaal hebt verwerkt. Via deze weg sta je sterker in je schoenen en kun je eventuele negatieve reacties makkelijker ontvangen. Ik ben het met haar eens. Alleen vraag ik mij wel af wanneer ik wat nu daadwerkelijk heb verwerkt.

In mijn beleving gaat de emotionele ontwikkeling vrij lang door. In hoeverre een trauma je heeft beschadigd, heeft te maken met hoe diep het trauma tot het geestelijke, lichamelijke en energetische lichaam is doorgedrongen. En tja, hoe weten we en meten we dat?

Mijn meetlat is een gevoelslat.

Als voorbeeld deel ik mijn schooltrauma met je. Jemig, hoe lang ben ik nu al van de middelbare school? Heel lang, ik word dit jaar 38. En toch zat er blijkbaar nog wat angst in mijn lijf.

Schooltrauma
Afgelopen zondagochtend zat ik na het ontbijt op de bank en was tot niets toe in staat. Wederom voelde ik een druk op mijn borst en stijve bovenrug, schouders en nek. Amé was een tekenfilm aan het kijken en Dían was gevoed. Arnold zei heel eerlijk tegen me dat ik er niet uitzag. Ik voelde mij belabberd en begon te praten. Door zijn aandacht herinnerde ik me opeens dat ik een nachtmerrie had gehad. Het was een derde nachtmerrie op een rij over mensen die ik ken van mijn middelbare schooltijd. Ik zat nog net niet midden in de nacht rechtop bezweet op bed.

De nachtmerrie ging over mijn faalangst omtrent het vak wiskunde. Ik zat op de middelbare school en moest alles op alles zetten om het vak wiskunde te halen. In real life was ik voor mijn VWO examen gezakt. De boosdoener was wiskunde. (nee, de boosdoener was mijn thuissituatie) Mijn hersenen wilden niet, wilden al die cijfers en formules niet begrijpen. Maar het moest. De angst was een uiting van het moeten leren van wiskunde, terwijl ik niet wilde en het gevoel hebben dat ik te weinig tijd had om de stof onder de knie te krijgen. Verschrikkelijk. Terwijl ik hierover vertelde huilde ik de angst en het verdriet eruit. Het kwam van ver. Hierna voelde ik mij lichter op mijn borst. Alle gespannen lichaamsdelen voelden ontspannen aan.

De nachtmerrie kwam twee keer voorbij. Na de eerste keer was ik half bewust en sprak mezelf toe: je bent geen leerlinge meer, je werkt al. Je hoeft nooit meer wiskunde te doen. Het voelde namelijk echt alsof ik weer die jong volwassene was, weer wiskunde moeten doen. Gatverdamme. Ik walg ervan. Ik walg van het moeten van iets wat mij niet van nature afging. Mijn toespraak hielp niet, want de nachtmerrie en hetzelfde gevoel kwam in volle glorie terug. Voor een tweede maal was ik die super nerveuze en gespannen leerlinge. Hoewel dit een terugkerende nachtmerrie is en ik meerdere malen mij erover heb geuit, heb ik dit keer sterk het gevoel dat de angel eruit is. Hèhè.

Ik vond het interessant om te ervaren dat deze angst wederom naar boven kwam. Wat ik over emotionele ontwikkeling heb geleerd, is dat alle emotionele troep omhoog komt tijdens belangrijke gebeurtenissen in het leven. Main life events zoals geboorte, overlijden, verhuizen/emigreren, aan- en uitgaan van liefdesrelaties en vriendschappen, trouwen/scheiden en veranderingen omtrent studie en werk. Waardoor het ook omhoog komt, is wanneer je in het dagelijks leven acties uitzet vanuit kracht, liefde en dankbaarheid. Acties juist in de tegenovergestelde richting van de angst die mij vroeger klem had gezet.

Ik leef nu vanuit mijn overtuigingen in plaats van aangeleerde overtuigingen.

Na meer dan elf jaar coachen deel ik meer en meer van wat ik heb geleerd. En dat voelt gigantisch goed. Doordat het goed voelde, stroomde er heel veel liefde door mijn geest, lijf en energetisch lichaam. Het gevolg was dat ik weer een stukje van het verdriet kon verwerken. En alhoewel ik sterk het gevoel heb dat dit het laatste restje was, sta ik open voor meer verwerking. In ieder geval voel ik me zeker genoeg om het schooltrauma met je te delen. Ook al ontvang ik af en toe negatieve reacties. Mensen die direct overgaan tot veroordelen, terwijl ze mij niet kennen. Ik laat deze van me afglijden en blijf bij mezelf; in gedachten, in gevoel én in gedrag. Zoals Brené Brown zegt: ‘Als je zelf niet de arena instapt en stappen zet zoals ik deze heb gezet, dan heeft jouw kritiek geen invloed op mij’.

Wat Brené als tip meegaf voor de mensen die zeer gevoelig zijn voor kritiek is het maken van een lijstje met daarop de namen van jouw dierbaren van wie je de kritiek (mening, opbouwende feedback) wilt ontvangen. Elke keer wanneer ze kritiek van iemand ontvangt van iemand die niet op het lijstje staat en het komt hard binnen dan pakt ze dit lijstje erbij. Het lijstje van mensen die van haar houden en het beste met haar voor hebben. Ja, hun mening telt wel. 

HSP & Voeding: afscheid nemen van mijn Chinees-zijn?

663431D4-0D31-4022-BB4E-940ECFFE8147.JPG

Foto: dumplings bereid door mijn moeder met biologisch rundergehakt.

De ontwikkelingen op het gebied van voeding en welzijn vinden in onze huishouding plaats in een stroomversnelling. We staan ervoor open. Alhoewel er wel een groot verschil is tussen hoe Arnold en ik de ontwikkelingen “verteren”. Arnold past alles direct toe. Ik ben terughoudender. Ik wil nog mijn geliefde moot MSC gecertificeerde zalm kunnen blijven eten. Recent kwam hij terug uit Brazilië met nieuwe voedingskennis. Hierdoor zijn we wederom plantaardiger gaan eten: onze focus ligt momenteel op vegan en raw food; spirituele voeding.

Dit keer drong het dieper door tot mijn bewustzijn. Al een maand lang at ik geitenkaas in plaats van koemelk kaas, omdat het lichter viel en ik het lekkerder vond. Na het maken van mijn eerste vegan cheese gebaseerd op cashewnoten en edelgistvlokken besloot ik voorlopig geen kaas meer te eten. De vegan cheese was zeer goed gelukt. Hiermee kon ik mijn behoefte aan hartig eten dekken. Arnold vond ‘m zelfs te kazig en Amé vond ‘m ronduit stinken. Voor mij ging er een wereld open en begon al te fantaseren over de diverse vegan kazen die ik zou gaan maken.

Afscheid nemen van mijn Chinees-zijn?
Door deze nieuwe invloeden werd ik, zoals ik al aangaf, diep geraakt. Zou ik afscheid moeten nemen van Chinees eten zoals ik het ken? Alle Chinese bijeenkomsten, visites, vieringen en bruiloften draaien om het uitbundige delen en genieten van eten. Eten in de breedste zin van het woord. Of het wel of niet gezond is voor het lijf en de geest vanuit spiritueel oogpunt wordt niet besproken.

Het ging niet alleen om het eten, het ging om de betekenis dat de Chinese gemeenschap hecht aan het eten. Eten is een communicatiemiddel. Het samen boodschappen doen, koken en het opeten van de feestelijke creaties verbindt ons met elkaar. Met het geven van eten wanneer je op bezoek gaat bij familie of vrienden geef je aan dat je om de ander geeft, het is het willen delen van “rijkdom” in de vorm van goed en gezond eten. Ik huilde om het eventueel nooit meer eten van die dumpling. Ik zag direct voor me dat de dumpling natuurlijk ook kan worden gevuld met groente en Chinese specerijen dat het zo Chinees laat smaken. Toch huilde ik. Dag oude vertrouwde dumpling.

Van vlees naar gefermenteerde groente
In november 2014 deelde ik met mijn moeder dat ik in januari 2015 30 dagen veganistisch wilde gaan eten. Ik was nieuwsgierig naar het effect op mijn lichaam en geest, of ik het zou volhouden en wat ik zou gaan missen. Mijn moeder was in die periode allesbehalve nieuwsgierig naar wat het met mij zou doen. Haar kerstcadeau was een demonstratief gebaar met als boodschap: vlees is goed voor je, eet vlees, veel vlees. Ik kreeg zes kilo vlees cadeau. Een grote homp vlees. Ik hield wijselijk mijn mond en bedankte haar. Het enige wat ik er nog weifelend uit kreeg was: mama, mijn diepvries is te klein.

Flashback: een aantal maanden daarvoor, vertelde mijn moeder tussen neus en lippen door dat ze een week lang plantaardig had gegeten. Terwijl ze dit vertelde zat ze voor een schaal Peking eend. Dit hadden wij voor haar besteld, omdat ze het zo lekker vindt. Ik stelde vragen, maar ze wilde er verder niet over uit wijden. Blijkbaar was het haar niet bevallen. Mij wilde ze er in ieder geval van behoeden: plantaardig eten, mooi niet.

Een grote sprong vooruit: ruim anderhalf jaar na het ontvangen van mijn kerstcadeau spreek ik met mijn moeder en ze is 180 graden bijgedraaid. Mijn zusje en haar zusje bleven tips over gezond eten met haar delen. Het is te danken aan mijn tante dat ze die ene week plantaardig eten was aangegaan. Momenteel kookt ze met biologische speltmeel, boekweitmeel, zilvervliesrijst, kokosnootolie en nog veel meer. Dit alles dankzij mijn zusje. Na de bevalling at ik meer vlees en kip. Eerlijk gezegd had ik hier zin in. Maar na een rijtje Franse kippen (tante), biologisch vlees van de bio markt in Den Bosch (mama) wilde ik mijn eigen voedingspatroon oppakken. Ik had voldoende op onder het mom van ‘het stimuleert gezonde borstvoeding’.

Mijn boodschap was duidelijk. Het kwam binnen. Bij mijn moeder én mijn tante. Hierna ontving ik van mijn moeder twee potjes gefermenteerde groente: rettich en rode en oranje paprika. En van mijn tante twee potten met groene kruiden. Waar ik zo bang voor was, gebeurde niet; het communiceren via eten bleef. Ze houden van mij. Ik voel het. Op mijn manier ben ik nog steeds Chinees. Zelfs zonder het overvloedige rijke eten waarmee ik ben opgegroeid. Ik hoef geen afscheid te nemen. We blijven met elkaar eten, verbinden en communiceren met behulp van eten. En mijn moeder is hiervan het bewijs. Via de app nodigde ze ons uit voor een familie diner bij haar thuis. We zijn van harte welkom en tussen haakjes “vooral vegetarisch”. Dat raakte mij, mijn ziel ontdaan van het culturele jasje.

Wat is jouw relatie met voeding? Hoe eet jij? Sta je open voor nieuwe eetgewoontes? Ik ben benieuwd! Ik lees je reactie graag onder deze blog.

Klik hier voor foto’s van wat wij eten!
Klik hier voor nog meer foto’s van eten op Instagram. 

Lezing: Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

colors

In deze lezing staat de relatie tussen het hoog sensitieve kind en de ouders centraal. Hoe kunnen wij als ouders én als opvoeders ervoor zorgen dat onze hoog sensitieve kinderen opgroeien in een omgeving waarin zij kunnen floreren?

De volgende onderwerpen komen aan bod:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; stimuleren van het delen van behoeften, grenzen aangeven en communiceren met derden, partijen die een invloed hebben op de ontwikkeling van jouw hoog sensitieve kind(eren).

Op de volgende link lees je meer over het opvoeden van hoog sensitieve kinderen: https://lifecoachingdenhaag.wordpress.com/2014/09/10/workshop-opvoeden-van-hoog-sensitieve-kinderen/

Datum: zaterdag 6 juni
Adres: Waldeck Pyrmontkade 116 in Den Haag
Tijd: 14.00 tot 16.00 uur
Inloop: 13.30 uur
Toegangsprijs: 5 euro

Aanmelden doe je in 2 stappen:

1. Boek je ticket door hier! door te klikken. Je kunt meerdere tickets in één keer boeken.
2. Mail je naam/ namen door naar orchidoflife@gmail.com o.v.v. Lezing: Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

HSP: laat je ster stralen

11071411_648597781918586_1121459148178467276_n

De afgelopen drie weken heb ik mezelf ondergedompeld in de presentaties van Suzanne Powell op YouTube. Hierdoor heeft mijn missie veel meer diepgang gekregen. Het is tijd dat ik ga praten over mijn werk, over wat ik ben tegengekomen op het gebied van hooggevoeligheid in relatie tot de persoonlijke ontwikkeling van mensen. Het is tijd dat ik mezelf erken in mijn volledigheid. Ja, ik voel veel meer dan wat ik via mijn zintuigen binnen krijg. De afgelopen weken heb ik de Zen aanrakingen waar Suzanne over verteld zelfs toegepast in mijn praktijk.

Tot nu toe heb ik altijd gewerkt met een set van mentale technieken om mensen verder te helpen. Gebaseerd op de coachingvraag paste ik op intuïtieve wijze één of een combinatie van technieken toe uit de wereld van counselling, NLP, sociaal panorama, Brandon Bays en provocatieve coaching. Nog voordat ik Suzanne digitaal ontmoette stond de hele maand maart in het teken van het ondergaan van rebirthing en het toepassen van deze technieken. Dat was geweldig. Wat een mega resultaten op emotioneel vlak door een simpele ademhalingstechniek.

Via dit uitstapje naar rebirthing technieken kom ik weer terug bij mijn spirituele ontwikkeling. In mijn schrijfselen en op YouTube heb ik tot nu toe nog met geen enkel woord gerept over deze ontwikkeling. Op 26-jarige leeftijd heb ik een reiki cursus gedaan. Na het ontvangen van de Reiki initiaties heb ik er niet veel mee gedaan. Ik ging op in het leven dat ik leidde. In 2011 heb ik een aantal healing sessies gegeven en mediteer al jaren. Dat ik drie weken geleden Suzanne Powell op YouTube tegenkwam was als een godsgeschenk. Oh, wat voelde ik mij gezegend. Ik herkende mezelf in haar. Eindelijk iemand bij wie ik voelde dat ik meer van haar wilde leren.

In de tussentijd heb ik al twee workshops emotiemanagement voor hooggevoeligen en het tweede deel van de ‘Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit’ gegeven. De deelnemers aanwezig op zaterdag 11 april in Den Haag kregen als eerste iets te horen over mijn professionele ontwikkeling van de laatste tijd. De kop was eraf. Na afloop ontving ik een hartverwarmend bericht van één van de deelnemers:

Bedankt voor je workshop, je enorme lijst met geweldige tips, je e-book en alles wat je verder nog allemaal geeft. De workshop is aan het landen. Ik vond het fijn om de herkenning onderling te ervaren en het deed mij vooral ook goed om jou als een mogelijk voorbeeld te zien. Wat ik van jou leerde/zag was bijvoorbeeld hoe je jezelf serieus neemt en respecteert. En hoe je van daaruit op je eigen manier je leven en je werkpraktijk kunt vormgeven. Hoe je jezelf positief kunt vergelijken met de ‘gevestigde orde’ van bijv. psychologen. Hoe je in positieve zin het verschil maakt. Bijvoorbeeld het in korte tijd tot de kern gaan. Wat ik ook zag is hoe je structuur biedt aan een groep/bijeenkomst van 2 en 1/2 uur. Hoe je begrenzingen aanbrengt. En de sfeer beïnvloedt. Wat ik in ieder geval meeneem is dat ik nu heel goed heb gezien dat het begrenzen van een ander/een groep inhoudt dat je goed voor jezelf zorgt! Vanuit diep respect voor jezelf en je eigen natuur. (en als ik eenmaal iets helder ‘zie’ dan begrijp ik het).

Het volgende moment waarbij ik het live deelde, was tijdens de training in Groningen. Ik had besloten mezelf ook maar eens onder de loep te nemen tijdens de training. Hieruit vloeiden een aantal actiepunten. Ik ben er namelijk van overtuigd dat je sommige angsten het beste kunt doorvoelen door juist de dingen te doen die deze angsten een oplawaai geven. Alsof je fervent het stof uit een dekentje schud. Ik wil niet meer rondlopen met een laag stof, ook dat laagje stof mag eraf. Het geven van een lezing kwam op de actielijst te staan. Inmiddels heb ik deze georganiseerd op zondag 17 april in Den Haag. Op de actielijst staat ook: schrijf een blog. Bij deze; check!

Ik zal eens in het kort uitleggen wat het geven van Zen aanrakingen inhoudt. Met twee vingers op de chakra’s maak ik contact met het energieveld van de persoon. Met onvoorwaardelijke liefde maak ik contact en hierdoor komen er beelden in mij op. Beelden die iets vertellen over de persoon. Dit energieveld bevat namelijk alle informatie van de persoon. Je kunt hiermee zelfs mensen genezen van lichamelijke klachten en ziektes. Zo ver ben ik nog niet. Er valt nog veel te leren. De mensen reageerden er goed op.

De uitwisseling en samenwerking ten bate van de persoonlijke groei werd ermee versterkt. Iets wat nog niet expliciet was uitgesproken, werd expliciet, omdat ik het binnen kreeg via een beeld. Het teruggeven van dit beeld maakte verhalen los. De verhalen die gedeeld willen worden in plaats van steeds maar weer om de hete brij heen te dansen aangestuurd door het hoofd. Ze mist haar vader nog steeds heel erg. Ze heeft nog helemaal niet gerouwd. Het gaat nog verder, ze heeft hem als kind altijd gemist. Hij was om de zoveel maanden op zee.

Website: Orchid of Life ~ Life Coaching

HSP dieren: Wat wil hij met mij delen?

Wessel

Dit is alweer de laatste foto van de hand van Jolanda Boekhout. Wat een parels, stuk voor stuk. De blikken van de dieren raakten mij tot diep in mijn ziel. Het contact dat Jolanda met haar fotomodellen heeft, is af te zien aan hoe de dieren in de lens kijken. Wat een juweeltjes. Dit contact, deze verbinding die zij hiermee blootlegt, is in mijn beleving van onschatbare waarde. Terwijl ik naar een foto keek, betrapte ik bij mezelf dat mijn ademhaling stokte. Ik wist nog niet eens over wie het ging, ik had het verhaal nog niet gelezen, maar die blik drong tot diep in mijzelf door.

Die blikken van verstandhouding, van openheid, van pure liefde zorgden ervoor dat ik deze maand meer van mezelf liet zien op mijn Tumblr blog. Hoewel ik veel van mijn werk en leven met de buitenwereld deel, ervaar ik ook een bepaalde behoudendheid in mezelf. Ik deel momenteel bijvoorbeeld slechts 10 tot 20% van wat ik schrijf, terwijl ik nog veel meer te delen heb. Wellicht is dat die Chinese geslotenheid en afwachtendheid die ik van huis uit heb meegekregen; even de kat uit de boom kijken. Dus die stap om op Tumblr meer van mezelf te delen, ervoer ik als een uitdaging. Als het verkennen van mijn grenzen en meer naar buiten treden als mezelf.

Ik hoor nu sommige mensen denken, ‘Waar heeft ze het over? Gebaseerd op wat ik van je meekrijg via blogs, tweets etc, weet ik wie ik voor me heb.’ Dat klopt, je gevoel klopt, maar er is nog veel meer en de dieren die deze maand voorbij zijn gekomen, hebben mij een zetje gegeven om nog meer te gaan delen. Daarom wil ik bij deze Jolanda hartelijk bedanken voor het delen van haar beelden en verhalen: Jolanda, je bent een mooi mens en blijf doorgaan met het verblijden van mensen middels jouw verbinding met dieren.

Hieronder lees je Jolanda’s verhaal over Wessel…

“Wessel is een prachtige Abessijn en de grote broer van Moos. Zijn mens had al eens een fotosessie beleefd met haar vorige Abessijn. Ze wilde graag de mooie canvasprint van haar vorige kat aanvullen met prints van Wessel en Moos. Ook Wessel was de schuwe helft van het duo. Hij was voornamelijk in de keuken te vinden en ‘hoog en droog’ op de kast. Wat ik soms merk is dat ik in zulke situaties toch teveel focus op het fotograferen van het schuwe fotomodel. Dat lukt dan heel goed, maar daardoor ontdek ik thuis dat ik van het makkelijke fotomodel veel minder foto’s heb. En wat keus wil ik toch wel graag hebben. 😀 Het komt gelukkig altijd goed.

Het wordt nu misschien een iets te lang verhaaltje. Toch wil ik nog het staartje van deze fotosessie met je delen. Afgelopen woensdag was ik bij mijn klant om de prints van Wessel en Moos af te leveren. Wat een bijzondere ontmoeting was dat. Mijn klant heeft ook een derde Abessijn, een oud lieverdje. De fotosessie ging alleen om Wessel en Moos. Ik luister soms heel selectief en daarom weet ik dus de naam van dit jongetje niet.

Tijdens de fotosessie keek hij van een afstand toe. Ik voelde duidelijk dat hij geen onderdeel van de sessie wilde zijn. Natuurlijk heb ik ook van hem een paar foto’s gemaak, omdat hij op leeftijd is, maar poseren deed hij niet. Gisteren lag hij naast me op de bank. En wat een andere kat! Hij leek in geen enkel opzicht op de oude kat van een paar weken geleden. Dit was zo’n moment dat ik spijt heb dat ik niet altijd mijn DSLR meer meedraag in mijn tas. Zijn vacht was zacht en glad, zijn ogen waren prachtig en straalden zoveel liefde uit. Ik voelde me compleet uit het veld geslagen. Wat een verhaal sprak uit die ogen. Dit zet me toch zo aan het denken. Wat is zijn verhaal? Vanwaar de verandering? Wat wil hij met mij delen? Misschien ga ik binnenkort contact met het zoeken.

En dit was alweer de laatste foto van mijn maand als gastposter. Ik hoop dat je van mijn werk en schrijfsels genoten hebt. Mocht je interesse hebben in de gehele series van de gezichtjes die ik deze maand gedeeld heb, kijk dan op https://www.facebook.com/Jofabifoto. Ik vond het heel leuk om mijn werk met je te delen en denk er zelfs over om op Jofabi Foto verder te gaan met korte ‘snoepjes van de week’. Er zijn nog zoveel mooie gezichtjes en verhalen te delen. Dank je wel Chungmei! Dat ik je gastposter mocht zijn in oktober.” ~ Jolanda Boekhout

HSP: meer ruiken dan je wenst

Spelen

Een hoogtepunt. Ja, dat was het wel voor mij. Afgelopen zondag 23 maart vond de workshop emotiemanagement voor de tweede maal plaats in Groningen. Dit was dankzij een zeer enthousiaste deelneemster die twee hooggevoelige mannen erop attendeerde naar deze workshop te komen. Met een groep van acht deelnemers uit Groningen, Hoogezand, Zuidlaren en Eelde gingen we aan de slag, waaronder vijf vrouwen en drie mannen.

Die mannen moet ik even noemen, want het deed me goed dat ze er waren. Tot nu toe bestond zeker 90% van de deelnemers uit vrouwen, terwijl die hooggevoelige mannen hier ook op de aardbol rondlopen. Kom uit voor je gevoeligheid, je bent geen watje, het sterkt je man-zijn juist door volledig vanuit jouw identiteit te leven in plaats van een sterk beïnvloed ideaalbeeld van de man. En dat bleek maar weer uit de gedeelde verhalen tijdens deze workshop.

Wat ik nog met je wil delen over de voorbereidingen: ik was ruim op tijd in Groningen en onder het genot van een muntthee trof ik mijn laatste voorbereidingen in café PUUR! Ik had er zin in. De twee nieuwe onderdelen die ik de vorige keer in Utrecht voor het eerst had toegepast, zou ik deze keer weer gaan doen. Ongeacht de provincie waar ik was en de eventuele groepssfeer die er zou kunnen hangen; verwijzend naar een relatief meer gesloten houding van Noorderlingen, was ik van plan om het te doen. Het bleek aardig uit te pakken. Ik werd zelfs met nadruk voor één van de oefeningen bedankt. Heel bijzonder en fijn om het direct terug te krijgen.

Een ander onderdeel van mijn voorbereiding was het lezen van een aantal alinea’s uit het boek ‘Het Hoogsensitieve Kind’. Net als de vorige keer wilde ik een stukje dat mij op het moment van het lezen bijzonder aangreep, delen op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie. Zo bedacht, zo gedaan.

‘Mensen ontkennen vaak uit beleefdheid of uit angst iemand in verlegenheid te brengen dat ze bang of kwaad zijn, soms zelfs in die mate dat ze het zich werkelijk niet bewust van zijn. ‘Natuurlijk vind ik het niet erg’ of ‘Ik voel geen greintje angst’. Een hooggevoelige kan echter de subtiele signalen oppikken, zelfs de lichaamsgeur die een bepaalde emotie veroorzaakt. Omgaan met hoe de ander zich werkelijk voelt, terwijl hij zich verbaal anders uit, is een uitdaging voor de hooggevoelige.’ ~ Elaine N. Aron

Ik beleefde de workshop met deze tekst in mijn achterhoofd. Waar mijn aandacht met name naar uitging, was het stukje over hoe iemand ‘de lichaamsgeur die een bepaalde emotie veroorzaakt’ kan ruiken. Deze keer was er een deelnemer bij die van jongs af aan zijn reukzintuig bewust aan kan zetten. Als hij iets wilt ruiken, zet hij ‘m aan. Hoe hij ‘m uit zet, wist hij niet te vertellen, maar zolang hij het kon herinneren had hij dit gedaan. Nou kan ik me daar wel iets bij voorstellen als je reukzintuig zodanig sterk is dat je feromonen bij mensen kunt ruiken!

Ik zeg het je, het geven van deze workshop is telkens weer een verrijkende ervaring, voor mij en voor iedereen die aanwezig is. Op naar de 11e editie op zondag 6 april in Utrecht. Lees meer over deze workshop en boek je plek.