HSP: ik durf nog niet te dromen

living

Op zondag 27 september gaf ik de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Utrecht. Dit was alweer de 29ste editie. De workshop begon op een verrassende wijze. Ik was namelijk net op tijd, kortademig en helemaal bezweet. Normaal ben ik altijd minimaal een half uur van te voren aanwezig, maar dit keer liep het totaal anders door de Singelloop in Utrecht. Gelukkig was de buschauffeur zo aardig om voor een stoplicht te stoppen. Google maps bood vanaf dat moment uitkomst. Een stel die net de auto instapte ging jammer genoeg niet de kant op van het Parnassos Cultuurcentrum, maar naar Nijmegen.

Bij het laatste obstakel, het afgezette gebied voor de singellopers, was er een man zo aardig om het hek voor me op te tillen én mee te lopen naar de overkant voor het hek, zodat ik aan de goede kant stond. Na een paar seconden wandelen aan de overkant zag ik politieagenten op motoren met een hele rits singellopers achter hen, oelalalala, wat had ik een geluk! Gearriveerd op de locatie werd ik begroet door zeven vrolijke en enthousiaste dames.

Keer op keer wordt het waarheid. De mensen die op deze workshops afkomen, komen bij elkaar om een reden. Elke keer is het weer een ander thema, doordat er steeds andere mensen zijn die zich geroepen voelen om op een bepaalde datum te verschijnen. Dit keer was het thema overduidelijk. Na het horen van een aantal verhalen was ik er 100% zeker van dat alle zeven dames een tijd burn-out of overspannen waren geweest. Voor de meesten was het een recente ervaring waarbij ze worstelden met ziek melden, weer aan het werk gaan, re-integreren en onder begeleiding herstellen van geestelijke en fysieke oververmoeidheid.

Na afloop van de workshop ontving ik een mooi verhaal van een deelneemster.

Deze workshop heeft mij weer een stuk verder gebracht in mijn zelf ontwikkeling. Ha ha, alleen niet zozeer in de zin zoals ik verwacht had. De inhoud van de workshop heeft mij niet zoveel nieuws gebracht, maar wel meer bewustwording en ook toch wel herkenning. Ik weet al jaren dat ik gevoelig bent, maar HSP is nooit benoemd geweest.

Door er nu meer over te lezen op onder andere jouw blog en het bij hebben gewoond van deze workshop zijn er weer stukjes op de (andere) plaats gevallen. Zo dacht ik altijd bijvoorbeeld dat ik drukke verjaardagen meed, omdat ik bang was voor andere mensen. Ik ben vroeger gepest. Die angsten liggen inmiddels wel in het verleden, maar toch heb ik de behoefte om verjaardagen en recepties te vermijden. Nu weet ik dat het komt, doordat ik alle energieën op pak en slecht tegen al dat geroezemoes kan en dat dit mij uit put.

Wat deze workshop ook gebracht heeft, is dat het mijn interesse om les te geven weer heeft aangewakkerd. De opbouw van je workshop vond ik geweldig. Wat een geweldige ervaring, overwinning, ontplooiing voor mensen is dit! In het verleden heb ik honden training gegeven. Dat vond ik erg leuk om te doen. Het kriebelde ook al een poosje, maar ik wist nog niet in welke vorm.

Gisteren ochtend kwam een gedachte in mij op om door middel van workshops met honden om mensen bewuster te maken van hun gevoelens (en hun beperkende gedachten). Al mijn interesses (lesgeven, coaching, contact/communiceren met dieren komen opeens bij elkaar. Gistermiddag had ik een sessie bij mijn coach Marielle zij kwam op het idee voor de combinatie honden en HSP. Joepie, ik heb mijn passie ontdekt. Marielle is er van overtuigd dat dit mijn werk kan worden, maar ik durf nog niet te dromen.

Hoewel we het tijdens de workshop hebben gehad over verschillende thema’s waar hooggevoeligen tegenaan lopen, heeft de workshop blijkbaar bij deze deelneemster ook bijgedragen aan het opwekken van haar interesses en passies. Geweldig! Ik zou zeggen, ga ervoor! Een paar andere dames hadden zich uitgesproken over hoe blij ze worden van creatief bezig zijn en het hart van één dame begon duidelijk sneller te kloppen door het inpakken van cadeaus waardoor de verpakking op zich al een cadeau is. Alleen al het uitspreken hiervan zorgde ervoor dat een ander erop inging met ‘ik zou zo al mijn cadeaus door jou laten inpakken’.

En dat is de truc! Het is geen truc, maar zo simpel als het maar kan, spreken en doen vanuit ja hart. Dan komt het naar je toe, vanuit onverwachte hoeken. Blijf dromen en genieten van elke stap die je neemt.

Wil je ook vrijuit dromen en doen? Ga voor een introductiesessie en ervaar wat het gesprek jou kan opleveren! 

Advertenties

Bewust leven is de sleutel tot een rijk en gelukkig leven

my family

Vanochtend was ik bezig  met het voorbereiden van de nieuwe reeks van video’s over mijn ervaringen als life coach. Om mijn geheugen op te frissen sloeg ik mijn dagboek erop na. Ik was onder de indruk van mijn eigen woorden, van mijn verhaal. Bovendien raakte het mij dat ik met deze onbevangenheid schreef. Haha…ik ben mijn eigen coach, laat ik deze onbevangenheid maar eens met je delen. Het lezen ervan herinnerde mij eraan om mijn tante Lie te bellen. Zij is namelijk afgelopen maandag opnieuw oma geworden van een prachtige kleindochter. Op de foto zie je mijn tante Lie met haar toenmalige partner. En de ukkepuk op de foto ben ik.

Na het feliciteren van mijn tante belde ik de oom op de foto. Zoals je hem lachend op de foto ziet, hoorde ik hem door de telefoon lachen. ‘Goh, wat leuk, is mijn kleindochter al geboren, twee dagen na Ilon, haar papa (zijn zoon)’. Dat is ook grappig, hij hoorde het van mij. Zo zie je maar weer, het wemelt van de communicatiemiddelen, maar het is belangrijk om te weten via welke medium je het beste met wie kunt communiceren. Door alle drukte was mijn neef hem waarschijnlijk vergeten te bellen en vond hij een e-mail afdoende. Gelukkig doet ons Chinese netwerk de rest. Hieronder het stuk uit mijn dagboek dat ik schreef op 12 januari 2005.

‘Ik ben moe en ik vind dit verschrikkelijk. Ik heb hartstikke goed geslapen en ik mag zeggen vrij diep, omdat ik vanochtend het ochtendgeruis van de mensen niet hoorde. Helaas ben ik moe. Moe van alles. Moe van het proces van volwassen worden. Het absurde is dat ik daarvoor de tijd heb om dit te beseffen. Anders gezegd. Ik neem de tijd om dit te beseffen.

Neem tante Lie als voorbeeld. Zij maakte superlange dagen en is daarnaast stand by voor iedereen in nood –situaties. Bovendien bestaat bij haar de angst dat haar wereldje in elkaar valt als er iets met haar gebeurd. Dit is de reden dat ze zo min mogelijk op vakantie gaat. Om te vermijden dat de dood haar in de ogen aankijkt. Vervolgens is het proces van volwassen worden overgeslagen, omdat met de paplepel is ingegoten, dat ze keihard moet werken om te overleven. Volg het stramien van een conventionele Chinese familie in het Westen en je eindigt met een huwelijk, een eigen bedrijf en minimaal drie kinderen. Ben ik overgevoelig? Nu ik de tijd heb, ben ik ontvankelijker om zaken om mij heen op te snuiven, benoemen en de geur weer los te laten. Ik leer uit observatie en het leggen van de puzzel die mijn herkomst omvat.

Gisteren ben ik naar een foto tentoonstelling geweest over de “Rise & Fall” van de culturele revolutie geleid door Mao Zedong. Het was zeer indrukwekkend. Onze gids was een Chinese vrouw die deze revolutie ook heeft meegemaakt. Haar Nederlands was zeer goed, hoewel ze af en toe kleine foutjes maakte in haar zinsopbouw. Ze doceert Chinese Taal – en Letterkunde aan de Erasmus Universiteit. De manier waarop ze haar verhaal doet is naast boeiend door de historische feiten, zowel aantrekkelijk door de toevoeging van persoonlijke details. De enige met wie Mao Zedong in het Westen te vergelijken valt is Hitler. Hij heeft eenzelfde tirannie geleid, maar in plaats van over de intellectuelen en dragers van bezittingen onder het motto van een land voor de boeren, over de Joden.

In haar optiek is de culturele revolutie een tikje erger, doordat het volk geen bevrijding verwachtte. In het Westen wisten mensen dat landen buiten de geterroriseerde landen bezig waren met de bevrijding. De bevrijding zou arriveren. Daarentegen was het volk van China gedoemd onder het regime van een gestoorde vent zonder enige hoop van bevrijding. Het gemene van de culturele revolutie is daarnaast dat jaar in jaar uit het volk werd bekritiseerd. Op een gegeven moment ga je geloven dat je wat verkeerd hebt gedaan, terwijl dat in geen wegen of velden enige waarheid bevatte.

Ze voegde hieraan toe dat Chinezen in het Westen gezien worden als koude kikkers, maar dat wij dat in werkelijkheid niet zijn. Door een zeer gesloten netwerk, kun je alleen de openhartigheid en gastvrijheid van de Chinezen bemerken en ervaren als je binnen dit netwerk weet binnen te dringen. De druppel op de al gloeiende plaat is dat de culturele revolutie een immense angst heeft gecreëerd en achtergelaten bij de Chinees voor het onbekende. Wantrouwen tegenover het onbekende wordt gehandhaafd, totdat je door middel van zeer veel geduld het vertrouwen weet te winnen.

Afgelopen week heb ik afgerond met een diepe zucht. De drijfveer om alles op orde te krijgen, werk te vinden en vervolgens een huis staat nu op een lager pitje. De reden hiervan is simpel. Ik overwerk mezelf. Ik krijg geen lucht, doordat ik als een gek zonder oog voor mijn eigen lichaam doorga, totdat ik er letterlijk bij neerval. Het gaat allemaal om het balanceren van de activiteiten. Wij hebben tijd in overvloed. Een mooie gedachte, maar een gedachte die niet doorgaans gehanteerd wordt in het Westen. Het Westen stuwt voort door een maatschappij die gedreven is door materialisme, meer geld en macht. Het hollen van het één naar het ander, het op velerlei manieren voeden van kennis en jezelf profileren als een veelzijdig persoon.

Deels ga ik hier ook in mee. Het gaat vanzelf. Je moet heel sterk staan om een stap minder te nemen. Een stap minder staat niet gelijk aan geen vooruitgang. Als je voor je gevoel stil staat, onderga je juist een gigantische vooruitgang op mentaal vlak. Een gebalanceerde mentale staat van zijn plukt haar vruchten op het moment en in de toekomst. Bewust leven is de sleutel combinatie tot een rijk en gelukkig leven. Daarnaast leef je bewust met anderen, want hoe je het wendt of keert, uiteindelijk blijven wij sociale dieren. Wij leven in groepen. Ik ben, omdat wij zijn. Naastenliefde. Aandacht voor de medemens is de rode draad die het leven op aarde met elkaar verbindt.’

HSP dieren: Wat wil hij met mij delen?

Wessel

Dit is alweer de laatste foto van de hand van Jolanda Boekhout. Wat een parels, stuk voor stuk. De blikken van de dieren raakten mij tot diep in mijn ziel. Het contact dat Jolanda met haar fotomodellen heeft, is af te zien aan hoe de dieren in de lens kijken. Wat een juweeltjes. Dit contact, deze verbinding die zij hiermee blootlegt, is in mijn beleving van onschatbare waarde. Terwijl ik naar een foto keek, betrapte ik bij mezelf dat mijn ademhaling stokte. Ik wist nog niet eens over wie het ging, ik had het verhaal nog niet gelezen, maar die blik drong tot diep in mijzelf door.

Die blikken van verstandhouding, van openheid, van pure liefde zorgden ervoor dat ik deze maand meer van mezelf liet zien op mijn Tumblr blog. Hoewel ik veel van mijn werk en leven met de buitenwereld deel, ervaar ik ook een bepaalde behoudendheid in mezelf. Ik deel momenteel bijvoorbeeld slechts 10 tot 20% van wat ik schrijf, terwijl ik nog veel meer te delen heb. Wellicht is dat die Chinese geslotenheid en afwachtendheid die ik van huis uit heb meegekregen; even de kat uit de boom kijken. Dus die stap om op Tumblr meer van mezelf te delen, ervoer ik als een uitdaging. Als het verkennen van mijn grenzen en meer naar buiten treden als mezelf.

Ik hoor nu sommige mensen denken, ‘Waar heeft ze het over? Gebaseerd op wat ik van je meekrijg via blogs, tweets etc, weet ik wie ik voor me heb.’ Dat klopt, je gevoel klopt, maar er is nog veel meer en de dieren die deze maand voorbij zijn gekomen, hebben mij een zetje gegeven om nog meer te gaan delen. Daarom wil ik bij deze Jolanda hartelijk bedanken voor het delen van haar beelden en verhalen: Jolanda, je bent een mooi mens en blijf doorgaan met het verblijden van mensen middels jouw verbinding met dieren.

Hieronder lees je Jolanda’s verhaal over Wessel…

“Wessel is een prachtige Abessijn en de grote broer van Moos. Zijn mens had al eens een fotosessie beleefd met haar vorige Abessijn. Ze wilde graag de mooie canvasprint van haar vorige kat aanvullen met prints van Wessel en Moos. Ook Wessel was de schuwe helft van het duo. Hij was voornamelijk in de keuken te vinden en ‘hoog en droog’ op de kast. Wat ik soms merk is dat ik in zulke situaties toch teveel focus op het fotograferen van het schuwe fotomodel. Dat lukt dan heel goed, maar daardoor ontdek ik thuis dat ik van het makkelijke fotomodel veel minder foto’s heb. En wat keus wil ik toch wel graag hebben. 😀 Het komt gelukkig altijd goed.

Het wordt nu misschien een iets te lang verhaaltje. Toch wil ik nog het staartje van deze fotosessie met je delen. Afgelopen woensdag was ik bij mijn klant om de prints van Wessel en Moos af te leveren. Wat een bijzondere ontmoeting was dat. Mijn klant heeft ook een derde Abessijn, een oud lieverdje. De fotosessie ging alleen om Wessel en Moos. Ik luister soms heel selectief en daarom weet ik dus de naam van dit jongetje niet.

Tijdens de fotosessie keek hij van een afstand toe. Ik voelde duidelijk dat hij geen onderdeel van de sessie wilde zijn. Natuurlijk heb ik ook van hem een paar foto’s gemaak, omdat hij op leeftijd is, maar poseren deed hij niet. Gisteren lag hij naast me op de bank. En wat een andere kat! Hij leek in geen enkel opzicht op de oude kat van een paar weken geleden. Dit was zo’n moment dat ik spijt heb dat ik niet altijd mijn DSLR meer meedraag in mijn tas. Zijn vacht was zacht en glad, zijn ogen waren prachtig en straalden zoveel liefde uit. Ik voelde me compleet uit het veld geslagen. Wat een verhaal sprak uit die ogen. Dit zet me toch zo aan het denken. Wat is zijn verhaal? Vanwaar de verandering? Wat wil hij met mij delen? Misschien ga ik binnenkort contact met het zoeken.

En dit was alweer de laatste foto van mijn maand als gastposter. Ik hoop dat je van mijn werk en schrijfsels genoten hebt. Mocht je interesse hebben in de gehele series van de gezichtjes die ik deze maand gedeeld heb, kijk dan op https://www.facebook.com/Jofabifoto. Ik vond het heel leuk om mijn werk met je te delen en denk er zelfs over om op Jofabi Foto verder te gaan met korte ‘snoepjes van de week’. Er zijn nog zoveel mooie gezichtjes en verhalen te delen. Dank je wel Chungmei! Dat ik je gastposter mocht zijn in oktober.” ~ Jolanda Boekhout

HSP: communicatie met dieren

Pallas

Dieren zijn altijd een grote liefde in mijn leven geweest. Van jongs af aan zijn er dieren in mijn leven geweest. Ik zocht ze ook altijd op. (Zoals de niet zo lekker ruikende geit tijdens een vakantie in Drenthe. Mijn moeder was er niet zo blij mee.). Nu zoeken dieren mij vaak op. Mijn huidige katten zijn allemaal mijn leven binnen komen lopen.

Dieren fotografeer ik ‘intuïtief beeldend’. De term ‘intuïtief’ is spontaan bij me opgekomen, omdat dat voor mij de enige uitleg is die ik kan geven. Als ik met dieren werk dan vergeet ik namelijk niet zelden de tijd. Ik raak dan in een flow waarbij mijn model en ik één lijken te worden. Hierdoor ontstaat een bijzondere stijl. Door mijn liefde voor dieren krijg ik de kans om heel dichtbij te komen en kan zo bijna de ziel van het dier vastleggen.

Een aantal jaar geleden heb ik de workshop ‘Communicatie met dieren’ gedaan. Dat was heel interessant. Ik heb altijd een bijzondere band gehad met de katten die in mijn leven waren, en de katten die er nog zijn. Zowel met mijn ‘eigen’ katten als met de katten van mijn vriend. We leken elkaar zo goed aan te voelen. Dat het mogelijk is om met dieren te praten verbaasde me dan ook niet.

Ondanks dat er meestal een lijntje lijkt te zijn met mijn modellen heb ik er lang over getwijfeld of ik toch ‘echt’ met dieren kon communiceren. Tijdens een oefengesprek met een Duitse herder kreeg ik van hem te horen dat ‘als jij zelf niet gelooft dat je met mij kunt praten waarom zou ik dan met je praten?’. Die opmerking deed me enorm schrikken, want dat had ik echt zelf niet verzonnen. Mijn connectie met dieren gaat nooit met woorden of beelden. Het is een gevoel, een weten, een intuïtief handelen.

Sinds ik me er bewust van ben dat dieren je heel goed aanvoelen, je gedachten kunnen opvangen, en jou ook nog iets te vertellen hebben, is de bijzondere band met mijn katten nog intenser geworden. Het lijkt ook alsof ze er blijer van worden. Zo van ‘he he… ze snapt het eindelijk’. Dat zie ik aan de manier waarop mijn katten onze recente verhuizing naar het platteland hebben opgepakt. Vooraf heb ik hen stap voor stap verteld wat er zou gaan gebeuren. Ze zijn er heel relaxed mee omgegaan en zijn nu, na drie weken, al helemaal thuis. Ze laten ook de mooiste capriolen zien als ze buiten zijn.

Wat ik nu vaak doe is me vooraf concentreren op het model dat ik ga fotograferen. Eén van mijn laatste fotosessies was met twee Welsh Corgi’s. Ik had geheel vergeten om de namen van de hond te vragen. Onderweg naar de sessie heb ik hun namen aan de honden zelf gevraagd. Mooie verrassing dat ik één naam goed ontvangen had.

Het fotograferen van dieren, in combinatie met mijn intuïtieve manier van communiceren en fotograferen maakt dat een fotosessie meer is dan een fotosessie. Het is een waardevolle en intieme belevenis.

Door Jolanda Boekhout.

Meer over Jolanda en haar werk als dierenfotografe…

Reizen door de tijd

Is het werkelijk zo, dat de tijd ouder maakt?
Nee, nee, dat is niet waar , de tijd gaat niet voorbij.
Wijzelf zijn het, die door de tijd gaan.

Omdat we met z’n allen de afspraak hebben dat het een bepaalde datum is, of een bepaald uur, wil dat nog niet zeggen dat de tijd zich daar iets van aan trekt. Alle natuurlijke processen hebben hun eigen tijd. Levens van mensen, dieren en planten hebben hun eigen verloop. We proberen een proces soms in een keurslijf van data en uren te persen. Maar onze gevoelens kijken zelden in onze agenda of er een gaatje vrij is. Op 1 januari moet mijn verdriet maar over zijn, vertellen we onszelf, nu heeft het lang genoeg geduurd.

Geloof jij het? De tijd zal het leren……..

Happinez Kalender 2010

Jofabi: mijn stijl van fotograferen brengt mij altijd heel dicht bij dieren

Bries collage

Bries collage

Vier jaar werk ik als dierenfotograaf. In die vier jaar tijd heb ik kennisgemaakt met veel dieren. Voor het merendeel honden, grote en kleine, en katten, maar ook een konijn, cavia en papegaai zijn voorgekomen en vorige week zelfs mijn eerste paard.

Die vier jaar zijn turbulent geweest, met in het begin wisselend resultaat. Vaak ging ik na een fotosessie met wanhoop in mijn hart naar huis. Gelukkig was dat gevoel meestal niet terecht.

Mijn stijl van fotograferen brengt me altijd heel dicht bij dieren. Door mijn band met dieren laten dieren dat toe. Hierdoor ontstaan prachtige close-ups waarbij je soms het gevoel krijgt dat je het dier kunt aanraken en recht in de ziel van het dier kunt kijken. Met ieder dier is het resultaat van de fotosessie anders. Dat ligt aan het karakter van het dier, maar ook het uiterlijk speelt mee. Dat heeft al voor heel wat spannende kennismakingen geleid. Een fotosessie die warme, grappige herinneringen oproept, is de fotosessie met de enorm grote Briard, Bries. Verschillende hondenrassen zijn voorbij gekomen, van chihuahua’s tot Duitse doggen. Ik was dus al grotere honden gewend.

Mijn stijl van fotograferen gezien hebbend, maakte de eigenaar van Bries zich enigszins zorgen. Bries was enorm groot en had veel haar. Het bange vermoeden bestond dat het resultaat van de fotosessie er uit zou zien als een promotie voor een kappersreclame. Deze gedachte en de grootte en het uiterlijk van Bries bood een extra uitdaging voor me om de fotosessie tot een succes te maken. Met een lichte tegenzin en twijfel of het deze keer wel zou gaan lukken, ging ik op weg naar de fotosessie met Bries.

De kennismaking met Bries was hartverwarmend. Inderdaad, Bries was groot en het lange haar hing wild voor zijn ogen. Door de flinke bries die waaide, was het kapsel van Bries echter geen obstakel. Bries ging zijn gang in de tuin en ik moest een keuze maken. Of een uur achter hem aan hollen of een andere truc bedenken. Met een piepkip trok ik zijn aandacht en spelenderwijs heb ik prachtige beelden van Bries gemaakt. Wat me ontroerde en vertrouwen gaf was dat Bries zo’n heel erg lief karakter had. Het piepkipje kwam hij steeds bij me terugbrengen, zodat ik het weer kon weggooien. Geen grom kwam er aan te pas.

Het resultaat van de fotosessie is prachtig geworden. Door de gedachte van de eigenaar heb ik geprobeerd op een andere manier naar Bries te kijken en me aangepast aan de omstandigheden. Deze ervaring heeft me wel bewust gemaakt van het feit dat ik meer een dierenmens dan een mensenmens ben. Maar uiteindelijk is het resultaat dat uit een fotosessie komt het belangrijkste. Want daar doe ik het voor.

Nog meer over Jofabi:
Visie en missie van Jofabi dierenfotografie
Jofabi -Jolanda Boekhout Dierenfotografie
Dierenfotografie Jofabi: Danah
Een wereld vol liefde geschoten door Jofabi