HSP: ik durf nog niet te dromen

living

Op zondag 27 september gaf ik de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Utrecht. Dit was alweer de 29ste editie. De workshop begon op een verrassende wijze. Ik was namelijk net op tijd, kortademig en helemaal bezweet. Normaal ben ik altijd minimaal een half uur van te voren aanwezig, maar dit keer liep het totaal anders door de Singelloop in Utrecht. Gelukkig was de buschauffeur zo aardig om voor een stoplicht te stoppen. Google maps bood vanaf dat moment uitkomst. Een stel die net de auto instapte ging jammer genoeg niet de kant op van het Parnassos Cultuurcentrum, maar naar Nijmegen.

Bij het laatste obstakel, het afgezette gebied voor de singellopers, was er een man zo aardig om het hek voor me op te tillen én mee te lopen naar de overkant voor het hek, zodat ik aan de goede kant stond. Na een paar seconden wandelen aan de overkant zag ik politieagenten op motoren met een hele rits singellopers achter hen, oelalalala, wat had ik een geluk! Gearriveerd op de locatie werd ik begroet door zeven vrolijke en enthousiaste dames.

Keer op keer wordt het waarheid. De mensen die op deze workshops afkomen, komen bij elkaar om een reden. Elke keer is het weer een ander thema, doordat er steeds andere mensen zijn die zich geroepen voelen om op een bepaalde datum te verschijnen. Dit keer was het thema overduidelijk. Na het horen van een aantal verhalen was ik er 100% zeker van dat alle zeven dames een tijd burn-out of overspannen waren geweest. Voor de meesten was het een recente ervaring waarbij ze worstelden met ziek melden, weer aan het werk gaan, re-integreren en onder begeleiding herstellen van geestelijke en fysieke oververmoeidheid.

Na afloop van de workshop ontving ik een mooi verhaal van een deelneemster.

Deze workshop heeft mij weer een stuk verder gebracht in mijn zelf ontwikkeling. Ha ha, alleen niet zozeer in de zin zoals ik verwacht had. De inhoud van de workshop heeft mij niet zoveel nieuws gebracht, maar wel meer bewustwording en ook toch wel herkenning. Ik weet al jaren dat ik gevoelig bent, maar HSP is nooit benoemd geweest.

Door er nu meer over te lezen op onder andere jouw blog en het bij hebben gewoond van deze workshop zijn er weer stukjes op de (andere) plaats gevallen. Zo dacht ik altijd bijvoorbeeld dat ik drukke verjaardagen meed, omdat ik bang was voor andere mensen. Ik ben vroeger gepest. Die angsten liggen inmiddels wel in het verleden, maar toch heb ik de behoefte om verjaardagen en recepties te vermijden. Nu weet ik dat het komt, doordat ik alle energieën op pak en slecht tegen al dat geroezemoes kan en dat dit mij uit put.

Wat deze workshop ook gebracht heeft, is dat het mijn interesse om les te geven weer heeft aangewakkerd. De opbouw van je workshop vond ik geweldig. Wat een geweldige ervaring, overwinning, ontplooiing voor mensen is dit! In het verleden heb ik honden training gegeven. Dat vond ik erg leuk om te doen. Het kriebelde ook al een poosje, maar ik wist nog niet in welke vorm.

Gisteren ochtend kwam een gedachte in mij op om door middel van workshops met honden om mensen bewuster te maken van hun gevoelens (en hun beperkende gedachten). Al mijn interesses (lesgeven, coaching, contact/communiceren met dieren komen opeens bij elkaar. Gistermiddag had ik een sessie bij mijn coach Marielle zij kwam op het idee voor de combinatie honden en HSP. Joepie, ik heb mijn passie ontdekt. Marielle is er van overtuigd dat dit mijn werk kan worden, maar ik durf nog niet te dromen.

Hoewel we het tijdens de workshop hebben gehad over verschillende thema’s waar hooggevoeligen tegenaan lopen, heeft de workshop blijkbaar bij deze deelneemster ook bijgedragen aan het opwekken van haar interesses en passies. Geweldig! Ik zou zeggen, ga ervoor! Een paar andere dames hadden zich uitgesproken over hoe blij ze worden van creatief bezig zijn en het hart van één dame begon duidelijk sneller te kloppen door het inpakken van cadeaus waardoor de verpakking op zich al een cadeau is. Alleen al het uitspreken hiervan zorgde ervoor dat een ander erop inging met ‘ik zou zo al mijn cadeaus door jou laten inpakken’.

En dat is de truc! Het is geen truc, maar zo simpel als het maar kan, spreken en doen vanuit ja hart. Dan komt het naar je toe, vanuit onverwachte hoeken. Blijf dromen en genieten van elke stap die je neemt.

Wil je ook vrijuit dromen en doen? Ga voor een introductiesessie en ervaar wat het gesprek jou kan opleveren! 

Advertenties

Life Coaching: ik ben bang voor instortingsgevaar

IMG_3352

Onderstaande tekst is een onderdeel van een reflectieverslag die ik van een coachee heb ontvangen na de introductiesessie. Ik gaf haar terug dat dit deel veel weg had van een testimonial over mijn werk en vroeg of ik het mocht bloggen. Yeeeaaaah, dat mocht! Bij deze kun je lezen wat de introductiesessie haar heeft opgeleverd en hoe zij een coachingtraject is ingegaan. Overigens hoef je geen reflectieverslagen te schrijven als je je door mij laat begeleiden. Ik stimuleer het wel, omdat jouw ontwikkeling verder gaat na een sessie en schrijven je kan helpen om bewust te worden van wat je voelt in diverse situaties. En bewustwording leidt naar het verbreken van belemmerende patronen en kiezen voor wat je werkelijk wilt doen. 

Ik wilde graag nader kennismaken met Chungmei. Haar manier van schrijven en doen en vooral ook de onderwerpen die ze aansnijdt kunnen wel eens precies zijn wat ik nodig heb. Ik loop vast. Steeds weer. Zowel privé als professioneel. Ik weet waarom en heb daar mijn eigen maniertjes voor gevonden om mee om te gaan, maar het lukt me niet om de cirkel te doorbreken. Echt te kiezen voor mezelf, echt te voelen, echt te vragen wat ik nodig heb. En krijg ik dat dus ook niet! Ik wilde ervaren of zij de ontwikkeling die ik de laatste jaren doormaak naar een hoger niveau kan trekken, door obstakels te signaleren en deze weg te nemen of mij daarmee leren om te gaan. Voelen of wij een voldoende klik hebben om dit avontuur aan te gaan. Ik wist niet zo goed wat ik kon verwachten, waar ik op moest letten. Vond het ook heel erg eng. Dat jarenoude ‘monster’ ruimte te geven. Maar het moet. Want zo kan ik niet verder. Elke nieuwe situatie die ik aanga zal weer op de oude manier verlopen. Het is tijd om er iets aan te gaan doen. Brrrr wat fijn…

Ik was best zenuwachtig, toch voelde de stap die ik heb gezet wel goed. Er is zoveel gebeurd dit jaar en ik moet keuzes maken. Ik weet ergens wel wat het beste voor me is, toch lukt het me niet om deze keuzes zelfstandig te maken. Ik heb me daarom opengesteld voor iemand die ik nog helemaal niet ken, maar waar ik wel vertrouwen in heb, zomaar. Het was best een beetje onwennig, maar dat lijkt me normaal. Het was niet moeilijk om open te spreken over alles wat in mijn leven speelt of heeft gespeeld. Ik voelde dat alles ‘hoog’ zat en al snel werden er vragen gesteld waarvan ik moest huilen. Of het opluchting, boosheid of verdriet is…dat kan ik lastig zeggen. Waarschijnlijk allemaal. Maar volgens mij hoeft dat nu ook nog niet. Ik moet nog leren los te laten. Ook de controle die ik zo graag overal op heb. De wijze waarop zij me door de sessie heen leidde, heb ik als duidelijk en prettig ervaren.

De wens om af te rekenen met mijn verdriet en boosheid staat in contrast met mijn angst en het willen hebben van controle, vast te willen houden aan mijn rationele manier van doen waarmee ik tot zover heb weten te overleven. Ik zie, door hier nu bewust mee bezig te zijn, patronen in mijn handelen. Zoals bijvoorbeeld het altijd terecht komen in een strijd, doordat in mijn vroege jeugd altijd ruzie moet zijn geweest heb ik dat nu nodig om te kunnen functioneren, of zoek ik dat op omdat ik dat nou eenmaal gewend ben.

Daarnaast los ik alles alleen op. Als enigs kind zonder ouders die met mijn emoties konden of wilden dealen was ik sowieso op mezelf aangewezen. Ik ben aan de ene kant heel open maar aan de andere kant, als het echt ergens om gaat, ben ik de enige met wie ik het deel. Zo heb ik een aantal mensen om mij heen wel over deze sessies met Chungmei verteld, maar niet wat we precies gaan doen, hoe ik me daarbij voel en wat het met me doet. Wat het voor mij betekent. Een soort van geheim zeg maar. Terwijl ik het niet stil wil houden, omdat ik niet wil dat anderen het niet weten. Het lukt me simpelweg gewoon niet om het met een ander te delen. Twee belangrijke punten waarmee ik aan de slag kan. Het herkennen en vermijden van ongezonde situaties en het delen van emoties en duidelijk zijn in wat ik nodig heb.

Ik heb het willen uitstellen. Deze sessies. Ik ben bang voor instortingsgevaar. En dat wil ik niet. Maar ik weet, en Chungmei wist mij ook snel te overtuigen, niets doen lost niets op. Het moet toch gebeuren. Het alternatief is nog een poos zo doorsukkelen, gaan overeten of misschien wel drinken. Daar word ik natuurlijk ook niet gelukkig van. Misschien zelfs wel weer ziek. Stort ik dan juist in. Het is dus tijd om de spreekwoordelijke rugtas open te maken en te dealen met wat er inzit. Kan ik alleen maar beter van worden. Dus ja, controle loslaten en stappen zetten. Dat is er onlosmakelijk aan verbonden. Chungmei verzekert me dat het niet alleen uitputtend werkt. De sessies zullen me ook gaan bevrijden van last(en) waarmee ik al lang rondzeul, dit gaat energie geven. Deze gedachte neem ik mee naar de eerstvolgende sessie. En doe natuurlijk braaf mijn huiswerk 😉

Ben je benieuwd naar wat een coaching sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie van 1.5 uur.

Life Coaching: ik weet het niet

glitters

Wat ik de afgelopen tijd met regelmaat in mijn coachingpraktijk heb gehoord is “ik weet het niet”. Dit is het antwoord op mijn vraag “waar voel je de persoon?” of “waar in jouw lichaam voel je dit het sterkst?”. Dit antwoord werd gegeven vanuit het hoofd, het lichaam weet het namelijk wel. Het is de angst voor het “niet weten of niet weten wat te voelen”. Een paar seconden later kwam hét antwoord wel omhoog. Na de instructie om nogmaals diep in en uit te ademen en met de aandacht terug te gaan naar het lichaam werd het antwoord eruit gegooid ondersteund met lichaamstaal. Wat hierop volgde waren de tranen, lang opgespaarde tranen die de geest jarenlang hebben vertroebeld.

Het begeleidingswerk is een samenwerking tussen mij en degene die wordt begeleid. Op basis van wederzijds vertrouwen en een basis gevoel van veiligheid ontstaat er prachtige en bijzondere emotionele groei. Wat ik je mee wil geven is om geen genoegen te nemen met bepaalde woorden die je aan jezelf blijft vertellen. Woorden zoals het hiervoor besproken “ik weet het niet” en de volgende reeks aan korte destructieve zinnen: “het lukt mij niet”, “ik kan het niet”, “dat is niks voor mij” en “ik durf niet te ontvangen”. Soms is het gewoon een kwestie van doen, zodat je weer begint te voelen. Voel door die angsten, woede en verdriet heen. Dan begin je pas met leven.

Heb je behoefte aan reflectie? Ga voor een introductiesessie en ervaar wat life coaching jou op kan leveren. 

Workshop Stap in de Positieve Spiraal

sunshine

Deze workshop is voor iedereen die zijn leven, denken en handelen een positieve boost wilt geven. Je bent aangekomen in een fase van je leven dat je iets anders wilt. Iets anders op het gebied van werk, vriendschappen, de liefde, vul het zelf maar in. De vraag is vaak ‘Hoe ga ik dat doen?’

In deze workshop ervaar je hoe het is om in de positieve spiraal te stappen. Bedenk wat je nodig hebt en kom naar deze workshop voor handvatten, inspiratie en nieuwe connecties.

Meedoen aan deze workshop kan jou het volgende opleveren:

– haalbare doelen stellen
– van denken naar actie
– positieve communicatie toepassen
– professioneel netwerken
– spelend je droom waarmaken
– een positieve boost

Datum: zaterdag 22 november. Aanmelden kan tot en met woensdag 19 november.

Inloop: 12.30 uur
Duur: 13.00 tot 16.00 uur

Locatie: Parnassos Cultuurcentrum in Utrecht
Deelnemers: +/- 12 personen
Tarief: 35 euro per persoon

Boek je plek via deze betaalknop. Je kunt ook voor meerdere personen een plek boeken. Zodra de workshop vol zit, zal ik dat in deze blog aangeven.

Mail me ook jouw naam en telefoonnummer, orchidoflife@gmail.com. En eventueel de namen van personen die met je mee komen.

Voor vragen, bel me (Chungmei): 06-42804038

Jonger worden met de jaren

photo

Op het verjaardagsfeest van mijn dochter (is drie geworden) bood een oom aan om binnenkort eens langs te komen. Het had te maken met mijn verjaardag. Ik reageerde razend enthousiast en riep uit ‘dan wil ik wel een motorritje maken’. En dat was precies wat hij in gedachten had. Zo gezegd, zo gedaan. Op woensdag 31 juli, één dag voor mijn verjaardag, werd ik door de motor opgehaald. Het werd een ritje naar Scheveningen. Ik kreeg een motor outfit aan van zijn vrouw met bijpassende helm. Het zat als gegoten. Geweldig! Mijn oom werkt als politie agent in Amsterdam en hij gebruikt zijn motor zoals de meeste een auto gebruiken. Aan zijn communicatie merkte ik dat hij meer van plan was dan zomaar een ritje. O,jee, de snelweg, dacht ik. Dat is eng! De zenuwen begonnen hun weg in mijn buik te vinden en ik koppelde terug dat ik een kort ritje prima vond. Hij gaf aan dat hij met een bijrijder extra veilig rijdt.

Op de heenweg reden we op de autoweg. Mijn lichaam spanden zich aan. Ik voelde mijn beenspieren, vooral aan de binnenkant, en mijn rug en schouders. Uiteindelijk zijn we via de snelweg weer naar huis gereden en ik hield nauwlettend de kilometerteller in de gaten. Ergens vond ik het ook wel stoer om te vertellen hoe hard we op zijn hardst zouden hebben gereden. Daar komt ie dan: 117 kilometer per uur. Dat vond ik hard genoeg. Ik zat zo in het moment dat ik het niet zo eng vond als ik van tevoren dacht dat het zou zijn. Maar als ik erover ga nadenken, vind ik het eng. Als bijrijder heb je weinig controle over de gang van zaken. Je kan je alleen maar goed vasthouden en goed uit je doppen kijken, zodat je misschien op een meesterlijke manier van de motor kan springen als er wat gebeurd. Deze ervaring gaf me echt een kick. ‘Misschien wil je nu wel zelf aan motor,’ zei mijn oom. Het antwoord is een hele duidelijke ‘nee’, hoewel ik dit motorritje zeer kon waarderen. Het doen van nieuwe dingen geeft me het gevoel dat ik leef.

Vorig jaar had ik het in de blog ‘Verjaren: voordelen van ouder worden’ al genoemd; soms lijkt het alsof ik met de jaren jonger word. Hiermee bedoel ik dat ik steeds meer mezelf ben in plaats van probeer iets neer te zetten wat ik niet ben. Vanaf zomer 2011 profileer ik me pas als coach voor hooggevoeligen. Daarvoor hing het in de lucht, maar focuste ik me bijvoorbeeld op het geven van workshops over social media en effectieve communicatie met behulp van NLP. Sinds dit jaar ben ik weer gaan lesgeven, niet in dans en diverse aerobicslessen op sportscholen zoals voorheen, maar capoeira aan kinderen. Door deze verandering in levensomstandigheden herinnerde ik mij opeens een droom, de droom om mijn werkende leven in te vullen met alles wat ik leuk vind om te doen; coachen, lesgeven (beweging) en schrijven.

Eigenlijk is het ironisch. Ik ben meer de persoon geworden die ik in weze ben, doordat Arnold was weggevallen. Hoewel dit een mentaal zware verandering was in ons huishouden, heeft het er wel voor gezorgd dat we nu op de goede weg zijn. We worden jonger en jonger, terwijl de jaren verstrijken. Hoe dat kan? Door te blijven doen wat vanzelf gaat.

Smoothie zomerfruit in de winter

Image

Aangezien de facebook pagina hooggevoeligheid en intuïtie in februari in het teken staat van gezonde voeding ben ik nog meer dan normaal met voeding bezig. Afgelopen zomer vertelde een vriendin dat ze weleens diepvries frambozen kocht voor het maken van een smoothie. Het was zomer dus ik bleef bij verse frambozen. Maar gisteren kreeg ik opeens zin in zomerfruit. Tot mijn verbazing waren ze bij de AH in de aanbieding. We hebben genoten van de smoothie gebaseerd op ongezoete sojamelk. Vooral Amé genoot ervan. Amé stimuleert mij om buiten mijn kaders te denken en te doen. Ze had een paarse snor. Dit is het resultaat:

Image

Vandaag haalde ik haar op van de peuterspeelzaal en vertelde dat ik weer een smoothie zou gaan maken. ‘Oh, mama, dat vind ik heel lekker. Gisteren heb ik dat met papa gedronken. Gisteren had je dat gemaakt. En vandaag weer. Dat vind ik superknap van je.’ Hahahaaa…mijn mond viel open van trots, van verbazing. Ze gaf mij een compliment, een heel strategisch compliment, omdat ze het zo lekker vond en blij was dat ze het weer zou krijgen.

Opvoeden vanuit liefde

Na een stranddag is het heerlijk om Amé in bad te doen. Zij vindt het ook heerlijk. Lekker met water, blokken, kopjes en theepot spelen. De laatste keren vond ze het minder leuk om water over haar gezicht te krijgen. Nee, waarschijnlijk laat ze het nu duidelijker merken. Toen ze kleiner was, gooide ik een beker water over haar hoofd en maakte direct met een washandje haar gezicht droog. Nu knijp ik een washandje boven haar hoofd uit en ga met hetzelfde washandje over haar gezicht heen. Om haar wat rust te gunnen, wrong ik het washandje uit en hing het over het bad. Kort hierna zag ik mijn kans schoon en kneep ik weer een washandje boven haar hoofd uit. Hahaha…Amé zei knipperend met haar ogen: ‘Wil je ophangen?’

Het viel me op dat ze ons woordgebruik letterlijk overneemt. In plaats van te gaan zeuren en te zeggen dat ze het niet leuk vindt, gaf ze op een positieve manier aan hoe ze het anders wilde hebben. De zin ‘’wil je ophangen?’’ omvat zoveel. Hiermee geeft ze op een positieve manier aan dat ze het onprettig vindt dat het water over haar gezicht loopt en gaf ze mij een alternatief wat te doen met het washandje.

Precies zo zijn we haar aan het opvoeden. Vanaf baby af aan communiceren we op positieve wijze met haar. Als ze begon te trekken aan de bladeren van de plant kon ze beter de bladeren aaien of ervan wegkruipen. Als ze het keukenkastje waar de schoonmaakmiddelen in staan open deed, sloot ik de deur en vertelde erbij dat het schoonmaakmiddelen zijn. Een goedje om de afwas te doen of de vloer te dweilen. Daarnaast vertelden we aan haar dat ze beter ergens anders mee kan spelen. Of als ze op het strand zand in haar mond krijgt, doordat ze haar vingers in de mond stopt, dan zeggen wij “neem een slok water en spoel je mond om en hou je vingers uit je mond” in plaats van “dat is vies, doe je vingers niet in je mond”.

Dit laatste voelt aan als een straf. Je hebt iets verkeerds gedaan, maar ze had helemaal niks verkeerds gedaan. Het was een impuls. Kinderen leren alles om hen heen kennen door middel van al hun zintuigen. Dat weten we allemaal, maar weten en doen; hier op een adequate manier op reageren, dat is vaak een wereld van verschil. De tastzin van de mond is een van de meest gebruikte tools om spullen te ontdekken. Als je dat weet dan kan het toch niet verkeerd zijn dat kinderen alles in hun mond stoppen. Ja, het is beter om sommige dingen niet in je mond te stoppen, maar dan kan je dit als ouder uitleggen.

Hiermee kom ik gelijk op een volgende belemmering die ik te vaak om mij heen heb gehoord ‘ze begrijpen het niet’. Kinderen begrijpen alles, mits je als ouder het geduld hebt en de tijd neemt om het uit te leggen. Hier schort het vaak aan. Ouders brengen hun eigen stress over op hun kinderen. Kinderen gaan dan vervolgens dwars liggen en dan worden ze gelabeld met van alles en nog wat. En hier worden ze ontzettend onzeker van. Door de mentale tikken die ze ontvangen, durven ze niet meer te vertrouwen op hun eigen kunnen. Laten we dit om gaan keren. Met zijn allen.

Ik ben benieuwd wat jij hiervan vindt!