Woede: kijk ernaar, voel het en laat het los

boos

Recentelijk ontving ik een bericht van een hooggevoelige man in de veertig. Ik was geraakt én ontzettend blij dat mijn eboek over woede hem inzichten heeft opgeleverd in relatie tot zijn emotionele ontwikkeling.

Beste Chungmei,

Een hele goede vriendin van mij stuurde mij de link naar jouw Eboek: Ben ik boos, dan mag dat! Het boekje heb ik onmiddellijk aangeschaft en hedenochtend gelezen: een ware eye-opener.

Jouw boekje staat boordevol herkenning. Daarnaast, en dit is voor mij het meest essentiële, heeft het de verbinding gelegd in mijn geest tussen angst, woede en verdriet. Al ruim een jaar wordt mijn leven dagelijks geregeerd door grote angsten voor de dood. Ook heb ik last van paniekaanvallen. Verder heb ik enorm veel somatische klachten: migraine achtige hoofdpijnen, last van pijn in mijn nek, schouderbladen en onderrug, een spijsvertering die niet goed gaat, etc.). Deze klachten begonnen zeven jaar geleden met een trek in mijn nek aan de rechterkant met als gevolg hoofdpijn.

Door het lezen van jouw boekje is mij duidelijk geworden dat de somatische klachten opgeslagen woede en verdriet zijn. Bij beide emoties kan ik niet komen, omdat angst deze blokkeren. Het is voor mij duidelijk geworden dat het erger worden van mijn angsten en somatische klachten signalen zijn dat ik moet leren woede en verdriet te leren kennen en uiten. Mijn lichaam heeft me voortdurend gezegd: laat de woede en het verdriet eruit; kijk ernaar, voel het en laat het los (uit het)!

Door jouw boekje heb je mij enorm geholpen / help je in mijn herstelproces en om die reden wil ik je ook enorm bedanken! Jouw boekje was de ontbrekende sleutel.

Bestel het eboek ‘Ben ik boos? Dan mag dat!’ hier. 

Advertenties

Ouderschap: Papaaaaa, we moeten NU echt gaan

Fam.Baldé12-2015_De Schaapjesfabriek (48 of 48)

In deze blog leer je mijn partner Arnold Baldé kennen. Wij delen een sterke visie en missie op het gebied van ouderschap en opvoeding. In de categorie ‘Ouderschap’ op deze blog lees je meer over mijn ervaringen als moeder. Arnold is nog bar weinig aan het woord geweest, maar hij heeft een boel te vertellen. Deze blog is een introductie tot alles wat hij met jou wilt delen over papa zijn. 

Wie ben jij als papa?
Ik ben vader van 1,5 kind. Mijn dochter is vijf jaar en mijn tweede kind wordt waarschijnlijk volgende week geboren. In het begin van het vaderschap liep ik vaak tegen de lamp. Ik vond dat mijn dochter stil moest zijn omdat zij keihard huilde. Ik heb erg gevoelige oren. Logisch, dacht ik. Maar goed, zij moest eten, een schone luier of een boertje laten. Ook logisch.

Ik heb veel geleerd van mijn dochter, dat spelen de bron van het leven is en wat voor irritante zeik vader ik was. Hoewel veel mensen denken dat volwassen worden een doel in het leven van een kind is. Heb ik geleerd dat kind blijven het eigenlijke doel is. Blijven spelen, willen ontdekken, creëeren, lachen, gevoelens uiten. De kind-mindset behouden is nu een doel in mijn leven als vader. Laatst was ik met mijn dochter in de speeltuin, het was al 18.00. Toen riep mijn dochter voor de tweede keer; papaaaaa, we moeten NU echt gaan, mama heeft het eten al klaar. Het gaat de goede kant op.

Hoe denk je over de ouder – kind relatie?
Een relatie is altijd een wisselwerking; geven en nemen op allerlei gebieden. Ik zie mijn dochter als gelijke; ik leer van haar, zij leert van mij. Het feit dat ik ouder ben en meer heb meegemaakt dan zij, betekent niet dat ik per se meer weet. Misschien weet zij wel meer, voelt zij wel meer dan ik, juist omdat ik meer heb meegemaakt. Heel simpel gezegd: zij is nog puur, ik een stuk minder.

Het grootste probleem van volwassenen is dat we volwassen doen. Wij volwassenen, goede, verstandige burgers, gedragen ons voornamelijk naar de sociaal maatschappelijke maatstaven. Wij geven voornamelijk door wat onze ouders door hebben gegeven aan ons. Hier zitten positieve en negatieve kanten aan. Die negatieve kanten houden ons klein. We voelen niet meer waar we echt gelukkig van worden, durven niet meer ons talent te gebruiken, hebben werk wat misschien ok verdient, maar waar we totaal geen passie voor voelen.

We zijn opgegroeid in een angstmaatschappij. Wij hebben geleerd bang te zijn. Voor onze gezondheid en de dood. Voor een slecht cijfer. Voor electriciteit. Voor vuur, de vijver, verkeer etc. Terwijl we ook met het vertrouwen en speelse motivatie van een kind de wereld kunnen ontdekken. Sterker nog, volwassenen met de kind-mindset, zijn veel creatiever en voelen zich gelukkiger.

Wat maakt jou woest als vader?
Mijn eigen opvoed fouten. Zoals vinden dat mijn dochter stil moet zijn als zij wil praten, vinden dat zij stil en recht moet zitten op een stoel, uit ‘veiligheid’ tegen mijn dochter schreeuwen ‘kijk uit!’ of ‘blijf af!’ ‘voorzichtig’! Dit is aangeleerd sociaal gedrag wat niks te maken heeft met ‘normaal’ of natuurlijk gedrag van een kind. Het is sociaal culturele bullshit, veelal gebaseerd op mijn eigen angsten. Waar ik nu gelukkig van af ben! Oef! Dat scheelt

Ik herken dit ook bij andere ouders, van de honderden kinderen die ik les geef. Bij vrienden, familie, in de supermarkt in de speeltuin, en dan denk ik ‘waaauuw, wat kut.’

Een volgende keer meer…

Arnold is oprichter en docent van Brincadeira de Capoeira Den Haag. Hiernaast werkt hij als cabaretier, presentator, improvisator en dichter. 

Workshop: Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

communication

Wat we allemaal willen is een goed en gezond contact met onze kinderen. Het contact waar ik op doel is communicatie waar je vrolijk van wordt. Communicatie dat ervoor zorgt dat alle partijen aan hun trekken komen. Het gevolg hiervan is een huishouden waarbij alle zorgtaken en verplichtingen soepel en met een lach en een traan verlopen. Alle emoties zijn welkom, want ja, zeg nou zelf, relaties worden getekend door de emoties die erin worden gestopt. Vooral wanneer je te maken hebt met hoog sensitieve kinderen is het van belang om te weten en te begrijpen wat ze nodig hebben.

Door hun sensitiviteit krijgen ze veel informatie binnen en ieder kind verwerkt dit op zijn eigen manier. Als ouder en opvoeder is het een uitdaging én grote verantwoordelijkheid om een positief contact met onze kinderen op te bouwen. Wat kinderen nodig hebben is duidelijkheid. Tijdens deze workshop gaan we met zijn allen duidelijkheid creëren door een aantal opvoedthema’s onder de hoog sensitieve loep te leggen.

De volgende onderwerpen zullen aan bod komen:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt, grenzen aangeven,
– blijven spelen met je kind.

Wil je meer lezen over hoog sensitieve kinderen? Zie de blogs hieronder…

Communicatie: eerlijk zijn duurt het langst
HSK: driftbuien, pijn en angst voor de dood
HSK: omgaan met levensveranderingen
HSK: hoe laat ik mijn kind zichzelf zijn?
HSK: omgaan met onbegrip van de omgeving
Ouderschap: altijd blijven spelen 

Lijkt het je wat om deze workshop bij te wonen? Klik hier voor de Orchid of Life agenda en het boeken van je plek. 

Terugblik: interview met Arnold Baldé over hsp en man zijn

Anderhalf jaar geleden namen we dit interview op. Geen van beide wilden het destijds terugzien. We vertrouwden erop dat we niet al te vreemde en ongepaste uitspraken hadden geplaatst. Bovendien waren we ervan overtuigd dat we een zo goed mogelijk beeld hadden geschetst van hoe Arnold zijn hooggevoeligheid ervoer. Kort na het plaatsen van het interview op YouTube ontving ik een reactie van een goede vriendin: ‘Ik heb het gezien!! Wat knap dat Arnold er op zo’n open en authentieke manier over kan praten. En knap dat jullie het lef hebben om persoonlijke zaken met wildvreemden te delen.’ Het voelde een beetje gek om al die lovende woorden in ontvangst te nemen. Daar deden we het niet voor. Mijn motivatie was om hooggevoeligheid onder mannen bespreekbaar te maken.

Zoveel mannen zijn als kind niet gezien. Niet gehoord. Kreeg je als dreumes weleens te horen dat je een huilebalk was? Alleen maar omdat je na een stevige middagslaap de tijd nodig had om wakker te worden?! Als volwassene herinner je je niet bewust dat je als kind niet volledig werd gehoord of gezien. Maar het onderbewuste en het lichaam weet het nog wel. Op een bepaald moment in het leven kunnen die zaken aan de oppervlakte komen. Vaak door levensbepalende veranderingen zoals een geboorte, de dood, het huwelijk, een ongeluk, ontslag of emigratie. Een gelukkig leven staat of valt met erkenning en acceptatie van wie je bent.

Vandaag hebben we een paar filmpjes bekeken. Wat bijzonder om hem te horen praten over zijn ervaringen en waar hij destijds op persoonlijk ontwikkelingsniveau tegenaan liep. Hiernaast is het boeiend om te horen wat zijn kijk is op hooggevoelig zijn als man in deze voornamelijk door de maatschappij gedreven mannen-wereld. Inmiddels leven we anderhalf jaar later. Er zijn een boel positieve ontwikkelingen gaande. Intensieve emotionele ontwikkelingen horen hier ook bij. Wil je Arnold live eens horen praten over zijn hooggevoelige ontdekkingstocht? Zo, ja, dan kan dat op zondag 26 oktober tijdens de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Utrecht. Boek je ticket op de facebook eventpagina van deze workshop, klik hier door!

HSK: driftbuien, pijn en angst voor de dood

child

Om de twee maanden komt op de hooggevoeligheid en intuïtie facebook pagina een thema voorbij dat een extra licht werpt op hooggevoelig zijn. Juli staat in het teken van het opvoeden van hoog sensitieve kinderen. Elaine Aron schrijft dat hoog sensitieve kinderen bedachtzamer en gevoeliger zijn. Ze raken makkelijker overmand door heftige emoties dan het gemiddelde kind. Hoewel een hoog sensitief kind (hsk) vaak creatief en slim is, krijgt het vaak het label angstig, geremd of zenuwachtig te zijn. Om te voorkomen dat hsk’s nog langer als ‘probleemkind’ wordt bestempeld heeft zij een boel informatie en tips verzameld om ouders bij de opvoeding van hsk’s te ondersteunen. Naar aanleiding van dit thema plaatste ik een oproep met de vraag waar ouders met hoog sensitieve kinderen tegenaan lopen. In deze blog zal ik een reactie geven op een aantal vragen die ik heb ontvangen.

Vorig jaar november viel het kwartje bij een moeder met een dochter van vijf jaar; mijn dochter is hoog sensitief! Vanaf dat moment ging ze op internet op zoek naar informatie en heeft hiernaast de boeken van Elaine Aron aangeschaft. Zij wilt haar dochter zo goed mogelijk ondersteunen en een prettige balans vinden in de opvoeding. Het thema wat bij hen thuis vooral aanbod komt heeft te maken met kleding. Haar dochter wilt geen broeken met knopen aan, omdat de knoop niet recht gaat of blijft zitten. Sokken doet ze zelf aan, want als zij het doet, zitten ze niet goed. Ze wilt geen speld of elastiek in de haren, maar tegelijkertijd irriteert zij zich aan de losse haren die in het gezicht vallen. Een driftbui ligt op de loer als moeder de speld in het haar door wilt zetten. Dit geldt ook voor de ervaring van het hebben van vieze handen. Hiernaast kan ze niet goed tegen pijn, ze wordt hysterisch als ze valt, alles doet ontzettend veel pijn, vooral als het bloed. ‘Ga ik nu niet dood?’

Terwijl ik het verhaal van deze moeder las, las ik ook dat ze zelf al deels de oplossing voor de diverse situaties had toegepast. Op de eerste plaats is het handig om in bepaalde situaties het kind het ‘probleem’ zelf te laten oplossen. Dit had ze al toegepast bij het aantrekken van de sokken. Een kleuter is in staat om duidelijk aan te geven wat hij niet wilt, maar hij is zeer zeker ook in staat om te begrijpen dat hij dan zelf een oplossing kan bedenken. Deze tip kan je ook toepassen op het niet willen dragen van spelden en elastiekjes: ‘Ik begrijp dat je geen speld in je haar wilt hebben, maar je hebt wel last van de haren die in je gezicht vallen. Hoe wil je hiermee omgaan?’ Als er geen antwoord komt, kun je een suggestie geven: ‘Wil je het dan met je hand uit je gezicht vegen?’ Als hier geen reactie op komt of nukkig op wordt gereageerd, kun je vragen of jullie samen een oplossing kunnen bedenken. Laat hierbij de spelden en elastiekjes achterwege, want hier wilde ze niks van weten. Met je handen in het haar heel overdreven hardop benoemen tot welke oplossing jullie samen dan kunnen komen en de gekste oplossingen bedenken, zou ik toepassen. Zullen we een egel op je hoofd zetten en je haren aan de egel vastmaken? Wellicht gaat ze grinniken, komt ze zelf tot een andere oplossing en wil ze uiteindelijk misschien wel een speld in. Je weet het niet, kinderen zijn van nature speels en nieuwsgierig en als ze een flow voelen, als ze openheid voelen, kunnen zij zomaar met jou gaan meebewegen.

Driftbuien geven aan dat HSK’s de hoeveelheid impulsen die tegelijkertijd binnenkomen niet meer aankunnen. Dit kan een combinatie zijn van vermoeidheid, honger hebben en de hierboven omschreven vieze handen die bovendien niet lekker ruiken. Bedenk als ouder op de eerste plaats hoe je het jouw kind makkelijker kunt maken. Aangezien een driftbui aangeeft dat de HSK is overprikkeld, is het beste wat je kunt doen, je kind uit laten razen en ondertussen een open en steunende uitstraling naar je kind toe te hebben. Vooral als je als ouder moe bent, is dit heel lastig, omdat de driftbui keihard bij je binnenkomt en je die driftbui er niet bij kunt hebben. Neem dan een pas op de plaats en geef aan dat je het er niet bij kunt hebben. Benoem ook wat jij nodig hebt: ‘Ik ga wel even naar de keuken en als je weer met mama wilt praten, kom ik naar je toe.’ Op de tweede plaats is het belangrijk om gedragingen van jezelf als ouder die een driftbui kunnen veroorzaken niet meer te vertonen. Iets doorduwen waarvan je weet dat je HSK het niet leuk vindt, is niet de oplossing. Bedenk hoe je het anders aan zou kunnen pakken zoals omschreven in het voorbeeld over de speld in het haar.

Voor HSK’s is de ervaring van lichamelijke pijn intens, omdat het lichaam in zekere zin is ontworpen om nauwkeuriger te kunnen waarnemen en te evalueren. Wat bekend is over HSK’s is dat ze meer zien. Dit betekent niet dat hun ogen, oren, reuk of tastzin noodzakelijkerwijs beter zijn. Hoewel sommigen aangeven dat op zijn minst een van hun zintuigen uitzonderlijk goed is. Het gaat voornamelijk om de hersenen die de informatie grondiger verwerken. Deze informatieverwerking speelt zich echter niet alleen in de hersenen af, aangezien hoog sensitieve personen, zowel volwassenen als kinderen, snellere reflexen hebben (meestal een reactie vanuit het ruggenmerg), meer invloed ondervinden van pijn, medicijnen en opwekkende middelen, en vaker last hebben van een overactief immuunsysteem en allergieën. Hiernaast zijn HSK’s zich heel bewust van hun omgeving en zijn ze geïnteresseerd in de grote levensvragen. De hysterie die je HSK kan ervaren nadat hij is gevallen, begint te bloeden en ontzettend veel pijn heeft, kun je opvangen door rustig te blijven, te troosten en met kalmerende bewoordingen uit te leggen dat het goed komt. Op een ander rustig moment kun je vanuit jouw levensvisie vertellen wat dood gaan inhoudt en welke rituelen om de hoek komen kijken als de dood plaatsvindt. Ze zijn absoluut niet te jong om het aan te horen. Het is een onderdeel van het leven en je hoeft er niet bang voor te zijn.

Tip: Op de Orchid of Life Agenda staan workshops en lezingen gepland in relatie tot het opvoeden van hoog sensitieve kinderen. Klik hier om een kijkje te nemen. 

Als je dood gaat

Photo on 4-28-14 at 1.25 PM #2

Amé: ‘Mama, als je dood gaat dan ga ik huilen.’ (doet alsof ze huilt)
Ik: Dan ga ik ook huilen. (denkend, hmmm, dan kan ik helemaal niet huilen)
Amé: ‘Kan je eigenlijk wel huilen als je dood bent?’
Ik: Ik dacht daar net aan. Als je dood bent kun je niet huilen, maar voel ik wel dat jij verdrietig bent.

Amé: (staat daar even bij stil en vervolgens roept ze uit) ‘Mama, jij gaat helemaal niet dood! Jij blijft leven, net als ik en net als papa. Als je niet meer eet of drinkt, ga je dood, dus wij blijven eten en drinken.’
Ik: Je kan ook doodgaan door een ongeluk, als er een auto tegen je aanrijdt of een vrachtwagen.
Arnold: Je kan op heel veel manieren dood gaan.

HSP: Wat is het doel van dit leven?

Mind

 

Ik heb iets met het cijfer 11. Of 1. In ieder geval zie ik heel vaak 11.11 als ik op mijn iphone of laptop kijk voor de tijd. Ik schrijf er niet veel over, maar heb er wel een keer over geschreven in de blog ‘Oneness’. Het karakter van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen van afgelopen zondag 6 april was opvallend anders dan de voorgaande workshops. Zou het liggen aan dat het de 11e editie was van deze workshop? Ik weet het niet, maar het was zeker anders dan anders.

Als coach positioneer ik mezelf als iemand die gespecialiseerd is in positieve en effectieve communicatie, zelfverzekerdheid, hooggevoeligheid en intuïtie. Dat wil nog niet zeggen dat ik alles over het voorgenoemde weet. Ik weet in ieder geval voldoende om erover te willen praten en je iets mee te geven waar je wat aan hebt. Het meest waardevolle van het geven van deze workshops is dat ik telkens meer leer over hooggevoeligheid, intuïtie en hoe mensen hiermee omgaan. Zo ook ditmaal, maar voor mijn gevoel ging het nog een stukje verder.

Na afloop van de workshop sprak ik met een deelneemster over hoe zij te werk gaat met het schrijven van haar boek. Door de gekozen verhaallijn doet ze onderzoek naar hoe het is om in Las Vegas te leven en een opleiding tot piloot van straaljagers te volgen. Zoals haar interesse om dit boek te schrijven, haar meeneemt naar diverse nieuwe werelden, toont het organiseren en begeleiden van deze workshops mij inzicht in diverse culturen, identiteiten, religies en de bijbehorende denkbeelden, hoe verschillende generaties het begrip ‘hooggevoeligheid’ ervaren en hoe bepalend taalgebruik is voor hoe iemand het leven ervaart. Allemaal heel boeiend, maar wat was nou het meest in het oog springende van deze workshop?

Hier komt het…De wereld die tijdens deze workshop voor mij openging, is de wereld van de heldervoelenden; een wereld waarin er geen aardse grenzen zijn, maar een gevoel van universele energetische eenheid. Een verbondenheid die ervoor zorgt dat je niet meer bang hoeft te zijn voor de dood. Naarmate er steeds meer werd gedeeld en heen en weer herkenning plaats vond, werd de centrale vraag die de deelnemers met elkaar verbond mij duidelijk. Een vraag die zij op verschillende manieren en op verschillende momenten in hun leven zichzelf waarschijnlijk hebben afgevraagd: ‘Wat is het doel van dit leven?’, ‘Wat is er na de dood?’, ‘Is dit aardse alles wat er is?’. Zingevingsvragen.

Naast deze centrale vraag was er nog iets anders wat de meesten van hen bezig hield: ‘Hoe kan ik het beste omgaan met negatieve emoties?’ Wanneer negatieve emoties in de buurt zijn of  zijn geweest, wordt er vaak een welbekend mechanisme aangezet: piekeren. Het hoofd draait op volle toeren. Je kunt na jaren wel zeggen dat je er heel erg goed in bent geworden. Misschien kun je er wel in gaan doceren? Over doceren gesproken. Er was een deelnemer aanwezig die graag les wilt gaan geven. Ze gaat binnenkort voor het papiertje, maar eigenlijk doet ze het al zolang ze dit zich kan herinneren. De enige die haar tegenhield, was…zij zelf. Ze geloofde het niet. Inmiddels meer en meer, dus dat gaat de goede kant op.

Na tien jaar coachen ben ik enorm gevoelig geworden voor taalgebruik. Welke woorden gebruikt iemand om zichzelf uit te drukken? De manier waarop iemand zich uitdrukt, verraadt veel over de innerlijke strategieën van het onderbewuste. Er zijn namelijk woorden, formuleringen en uitdrukkingen die iemand letterlijk heel veel stress bezorgen. En waar ik altijd erg nieuwsgierig naar ben, is waardoor het komt dat iemand op een bepaalde manier is gaan communiceren. Daar ligt de sleutel. Wil jij de deur openmaken?