HSP: Wat is het doel van dit leven?

Mind

 

Ik heb iets met het cijfer 11. Of 1. In ieder geval zie ik heel vaak 11.11 als ik op mijn iphone of laptop kijk voor de tijd. Ik schrijf er niet veel over, maar heb er wel een keer over geschreven in de blog ‘Oneness’. Het karakter van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen van afgelopen zondag 6 april was opvallend anders dan de voorgaande workshops. Zou het liggen aan dat het de 11e editie was van deze workshop? Ik weet het niet, maar het was zeker anders dan anders.

Als coach positioneer ik mezelf als iemand die gespecialiseerd is in positieve en effectieve communicatie, zelfverzekerdheid, hooggevoeligheid en intuïtie. Dat wil nog niet zeggen dat ik alles over het voorgenoemde weet. Ik weet in ieder geval voldoende om erover te willen praten en je iets mee te geven waar je wat aan hebt. Het meest waardevolle van het geven van deze workshops is dat ik telkens meer leer over hooggevoeligheid, intuïtie en hoe mensen hiermee omgaan. Zo ook ditmaal, maar voor mijn gevoel ging het nog een stukje verder.

Na afloop van de workshop sprak ik met een deelneemster over hoe zij te werk gaat met het schrijven van haar boek. Door de gekozen verhaallijn doet ze onderzoek naar hoe het is om in Las Vegas te leven en een opleiding tot piloot van straaljagers te volgen. Zoals haar interesse om dit boek te schrijven, haar meeneemt naar diverse nieuwe werelden, toont het organiseren en begeleiden van deze workshops mij inzicht in diverse culturen, identiteiten, religies en de bijbehorende denkbeelden, hoe verschillende generaties het begrip ‘hooggevoeligheid’ ervaren en hoe bepalend taalgebruik is voor hoe iemand het leven ervaart. Allemaal heel boeiend, maar wat was nou het meest in het oog springende van deze workshop?

Hier komt het…De wereld die tijdens deze workshop voor mij openging, is de wereld van de heldervoelenden; een wereld waarin er geen aardse grenzen zijn, maar een gevoel van universele energetische eenheid. Een verbondenheid die ervoor zorgt dat je niet meer bang hoeft te zijn voor de dood. Naarmate er steeds meer werd gedeeld en heen en weer herkenning plaats vond, werd de centrale vraag die de deelnemers met elkaar verbond mij duidelijk. Een vraag die zij op verschillende manieren en op verschillende momenten in hun leven zichzelf waarschijnlijk hebben afgevraagd: ‘Wat is het doel van dit leven?’, ‘Wat is er na de dood?’, ‘Is dit aardse alles wat er is?’. Zingevingsvragen.

Naast deze centrale vraag was er nog iets anders wat de meesten van hen bezig hield: ‘Hoe kan ik het beste omgaan met negatieve emoties?’ Wanneer negatieve emoties in de buurt zijn of  zijn geweest, wordt er vaak een welbekend mechanisme aangezet: piekeren. Het hoofd draait op volle toeren. Je kunt na jaren wel zeggen dat je er heel erg goed in bent geworden. Misschien kun je er wel in gaan doceren? Over doceren gesproken. Er was een deelnemer aanwezig die graag les wilt gaan geven. Ze gaat binnenkort voor het papiertje, maar eigenlijk doet ze het al zolang ze dit zich kan herinneren. De enige die haar tegenhield, was…zij zelf. Ze geloofde het niet. Inmiddels meer en meer, dus dat gaat de goede kant op.

Na tien jaar coachen ben ik enorm gevoelig geworden voor taalgebruik. Welke woorden gebruikt iemand om zichzelf uit te drukken? De manier waarop iemand zich uitdrukt, verraadt veel over de innerlijke strategieën van het onderbewuste. Er zijn namelijk woorden, formuleringen en uitdrukkingen die iemand letterlijk heel veel stress bezorgen. En waar ik altijd erg nieuwsgierig naar ben, is waardoor het komt dat iemand op een bepaalde manier is gaan communiceren. Daar ligt de sleutel. Wil jij de deur openmaken?

Liefde moest ook praktisch zijn

Loyaliteit. Liefde moest ook praktisch zijn. Het beste is als ik zou trouwen met een rijke vrouw. Iemand van een goede familie. Toch wel heel erg het christelijke idee van trouwen. Je bent elkaars liefde voor het leven. Het is belangrijk om voor elkaar te zorgen en de eenheid van de familie te behouden. De kern van het universum is het gezin. Dit is ook heel katholiek. Familierelaties zijn belangrijk. Er zijn veel verhalen over mijn betovergrootvader. Verhalen gaan soms 100 jaar terug. Mijn voorouders zijn meegenomen in de opvoeding. Hiermee hebben ze de liefde voor geschiedenis aan ons overgebracht.

Uit een Love interview, afgenomen in 2008.

Ik huil, ik vloek, ik drink…net als jij; alleen anders

Ik huil, ik vloek, ik drink…net als jij; alleen anders

Ik ben een nomade, maar niet gewichtloos. Ik hang aan een zijden draadje, maar ben niet dood. Een kans is wat ik nodig heb, om mezelf voorbij te schieten in dit stadium van bederf en rot. Een kans om verder te gaan; verder dan verder. Deze ijspegel neerslaan. En als ik geen kans heb, maak ik er wel een. Een nieuw stadium: Januari 2011. Kans om een aanstekelijke lach te plaatsen op mijn gezicht. Het opstijgen van een enkele vlinder kan aan de andere kant van de wereld een tornado veroorzaken. Een glimlach, om een heel leven op z’n kop te zetten.

Mijn liefde, Ik ben goed op weg. Alles wat ik doe is een leerproces. Ik ga de liefdevolle rivier uit de weg. Ik sla een zijpaadje in en maak een rondje en dat doe ik, omdat ik zeeën van tijd heb. Ik geniet van elk moment, want ik ben vereeuwig jong. Ik ben gezegend ten tijde van strijd. In ultieme cynisme waan ik in geluk. Geluk dat er een strijd is. Niet toegeven oftewel opgeven, maar vasthouden. Vasthouden een beter mens te worden. Vasthouden te dromen. Vasthouden te geven om eenheid en harmonie. Mijn ogen, mond, neus en tenen…allemaal dragers van geluk. Ik beleef en leef door hun. Ik slaap, ik eet en ik douche… net als jij; alleen anders.

(Ingezonden door een Orchid of Life nieuwsbrief lid op zondag 19 december 2010)