Workshop: Opvoeden van hoog sensitieve kinderen

communication

Wat we allemaal willen is een goed en gezond contact met onze kinderen. Het contact waar ik op doel is communicatie waar je vrolijk van wordt. Communicatie dat ervoor zorgt dat alle partijen aan hun trekken komen. Het gevolg hiervan is een huishouden waarbij alle zorgtaken en verplichtingen soepel en met een lach en een traan verlopen. Alle emoties zijn welkom, want ja, zeg nou zelf, relaties worden getekend door de emoties die erin worden gestopt. Vooral wanneer je te maken hebt met hoog sensitieve kinderen is het van belang om te weten en te begrijpen wat ze nodig hebben.

Door hun sensitiviteit krijgen ze veel informatie binnen en ieder kind verwerkt dit op zijn eigen manier. Als ouder en opvoeder is het een uitdaging én grote verantwoordelijkheid om een positief contact met onze kinderen op te bouwen. Wat kinderen nodig hebben is duidelijkheid. Tijdens deze workshop gaan we met zijn allen duidelijkheid creëren door een aantal opvoedthema’s onder de hoog sensitieve loep te leggen.

De volgende onderwerpen zullen aan bod komen:

– wat hoog sensitieve kinderen nodig hebben, maar vooral wat jouw kind nodig heeft,
– vergroten van het zelfvertrouwen en omgaan met kritiek,
– positieve communicatie; vertellen wat je nodig hebt, grenzen aangeven,
– blijven spelen met je kind.

Wil je meer lezen over hoog sensitieve kinderen? Zie de blogs hieronder…

Communicatie: eerlijk zijn duurt het langst
HSK: driftbuien, pijn en angst voor de dood
HSK: omgaan met levensveranderingen
HSK: hoe laat ik mijn kind zichzelf zijn?
HSK: omgaan met onbegrip van de omgeving
Ouderschap: altijd blijven spelen 

Lijkt het je wat om deze workshop bij te wonen? Klik hier voor de Orchid of Life agenda en het boeken van je plek. 

Advertenties

HSK: omgaan met onbegrip van de omgeving

photo (2)

We zitten al in september, maar toch wil ik nog een antwoord geven op de vragen die waren gesteld in het kader van het thema ‘Opvoeden van hoogsensitieve kinderen’ op de facebookpagina hooggevoeligheid en intuïtie. Dit wil ik doen om de maanden juli en augustus die in het teken stonden van dit thema goed af te sluiten. Elke vraag verdient eigenlijk een heel hoofdstuk met een stappenplan, maar in deze blog zal ik mijn reactie kort en bondig houden.

Hoe ga je om met onbegrip van de omgeving?
Zodra je met het thema hoog sensitieve kinderen en hun karaktereigenschappen de stap maakt naar de directe omgeving zoals school, leerkrachten en vriendjes en hun ouders zul je op vragen stuiten. Hoe je het onbegrip ontvangt, is afhankelijk van hoe sterk jij als ouder in je schoenen staat. Mensen reageren in gesprek met jou op non-verbale signalen. Als jij twijfelt over je kind en wat te doen in een bepaalde situatie kunnen ze hiermee aan de haal gaan.

Aan de ene kant kun je je sterk maken door te staan voor wat je communiceert. Aan de andere kant is het altijd goed om vriendelijk te blijven en open vragen te stellen. Onbegrip komt voort uit onwetendheid. In plaats van het stellen van open vragen komt er vaak ongevraagd advies of opmerkingen jouw kant op waar je niets aan hebt. Kap het af als het teveel wordt en ga op zoek naar andere gesprekspartners, totdat je iemand hebt gevonden die je verder kan helpen. Blijf ten alle tijden naar jezelf luisteren en hou je doel in de gaten. Wat wil je bereiken met wat je communiceert? Als je het door het ontvangen van onbegrip niet bereikt, sla je een andere weg in.

Hoe leer je je kind te beschermen tegen kritiek?
In contact met onze kinderen vinden we vaak alles mooi en prachtig. Datgene wat ze zeggen is schattig en al hun knutselwerkjes zijn prachtig. In contact met je kind is het gezond om eerlijk te zeggen hoe jij over bepaalde zaken denkt. Hierdoor ontwikkelen zij een begrip voor dat iedereen anders denkt. Om een heel simpel voorbeeld te geven: vertel wat jouw lievelingskleuren zijn, dat jij die jurk niet zou dragen of dat je liever iets anders gaat doen. Zodra dit begrip is ontwikkeld, kunnen kinderen beter met kritiek omgaan. Ze voelen zich dan niet persoonlijk aangevallen, maar kunnen bijvoorbeeld denken: ‘Ik vind het wel mooi’ en tegelijkertijd kunnen ze de kritiek neutraal ontvangen. Ook als ze krijgen te horen dat ze het beter anders kunnen doen, zijn ze in staat om de instructie op te volgen in plaats van zich gekrenkt te voelen wat vervolgens kan eindigen in weerstand en het niet willen doen of aanpassen.

Hoe vergroot je het zelfvertrouwen van hoog sensitieve kinderen?
Het zelfvertrouwen vergroot je door hen jouw volledige aandacht te geven wanneer je bij hen bent, veel samen te spelen en hen mee te nemen in jouw wereld. Pasgeleden was ik getuige van een gezin met een kleuter en twee tieners die zich aan het voorbereiden waren op hun camping vakantie. Papa was heel druk bezig met het pakken en ordenen van alle spullen. Op het moment dat kinderen wilden helpen werden ze afgesnauwd. Hij zag hen liever op hun zelf in de buurt spelen, zodat hij zich kon voorbereiden. De kinderen druipten af met een ‘wij willen ook helpen’ en gingen chagrijnig op de stoep zitten. Als dit soort situaties vaker regel zijn dan uitzondering kan dat een flinke deuk opleveren in het zelfbeeld van het kind. Kinderen willen deel uitmaken van ons leven als ouder. Neem hen zoveel mogelijk mee, speel en heb contact. Deze drie elementen vergroten het zelfvertrouwen.

Hoe ga je om met pestgedrag?
Het is vaak een uitdaging om erachter te komen dat je kind wordt gepest. Misschien schaamt  je kind zich wel voor het feit dat hij wordt gepest. Let op signalen en onderhoudt het contact met je kind. Op de basisschool ontwikkelt je kind zijn identiteit binnen een groep. Dit is een uitdaging voor een jong kind. Begeleid je kind hierbij door vragen te stellen over de omgang met andere kinderen en vriendschappen die op gang komen. Zodra je in de gaten krijgt dat er sprak is van pestgedrag bespreek je dit met de leerkracht. Hou het proces in de gaten en blijf communiceren met je kind. Lees meer over pesten in de volgende blogs: ‘Pesten: ik pest alleen terug’ en ‘Kringgesprek over pesten’.

Hoe komt het dat kleine kinderen anderen kunnen blokken?
Kinderen zijn intuïtief en voelen feilloos aan met wie ze willen zijn, wie een fijne en prettige uitstraling heeft. Parallel hieraan ligt dat ze hun afstand innemen richting personen die ze onprettig vinden aanvoelen.

Mijn kind is overgevoelig voor rechtvaardigheid, hoe ga ik daarmee om?
Een eigenschap van hoog sensitieve kinderen is dat ze rechtvaardigheid hoog in het vaandel hebben staan. Ze zijn bewust van hun omgeving, hebben alles in de gaten en willen weten waarom iets niet gebeurd zoals dit van tevoren is aangekondigd. Ze willen het fijne ervan weten, zodat ze weten wat er van hen wordt verwacht. Kortom, ze zijn niet overgevoelig voor rechtvaardigheid, ze vinden rechtvaardigheid belangrijk.

Communicatie: eerlijk zijn duurt het langst

hartenboom

Vanochtend kregen we van onze dochter te horen dat papa en mama een uurtje mochten komen spelen op de peuterspeelzaal. Tot mijn grote verbazing reageerde een juf op de peuterspeelzaal met: ‘Aha, Amé heeft het goed gekopieerd. Er was gisteren een ouder aanwezig, omdat diens zoontje het moeilijk heeft met het wennen aan de peuterspeelzaal. En omdat zij ernaar vroeg, hebben we aan haar verteld dat alle papa’s en mama’s een andere keer ook een uurtje aanwezig mochten zijn’. Maar niets was minder waar, het was helemaal niet de bedoeling dat dit zou gebeuren, het was slechts een reactie op haar nieuwsgierigheid.

Kun je je voorstellen hoe zij zich voelde? Vlak voordat we deze conversatie met de juf hadden, zaten we op de fiets. Ik maakte aan haar duidelijk dat ik geen zin had om te blijven. Ik wilde liever naar huis gaan om te werken. Zij was nog even blij en probeerde mij met een ondeugende vrolijke kop over te halen met ‘Mama, dan kan je gaan spelen’. Nee, ik wil liever naar huis, maar nu ben ik toch wel benieuwd, ik ga eens aan de juf vragen hoe het zit. ‘Mama, je hoeft het niet te vragen. Ik weet het zeker.’

Mijn dochter was er zeker van, omdat ze dit van de juf te horen had gekregen. Ze had het goed gehoord, opgeslagen en overgebracht. De juf dacht waarschijnlijk dat ze niks met deze informatie zou doen. Helaas. De waarheid kwam aan het licht. Mijn kijk op deze situatie is dat de juf Amé niet teleur wilde stellen, door een “nee” te verkopen, namelijk door te vertellen dat niet alle papa’s en mama’s hoeven te komen, alleen wanneer het kind moeite heeft met wennen aan de peuterspeelzaal. Ze had dit makkelijk aan mijn dochter kunnen vertellen. Dat zou ze begrijpen. Nu werd ze in een later stadium ‘teleurgesteld’. Tussen aanhalingstekens, want ik vermoed dat ze niet echt diep teleurgesteld was, want na het ontvangen van de informatie ging ze direct spelen.

Maar het moest toch even van mijn hart, omdat ik vind dat het ‘niet vertellen van de waarheid’ nog veels te veel plaatsvindt. En vooral juist met dit soort pietluttigheden. Kinderen begrijpen heel veel. Waarom zouden we dingen niet vertellen om een eventuele teleurstelling te voorkomen? Als je vanaf het begin af aan duidelijk, eerlijk en consequent bent, zullen ze alleen maar blij zijn met de verhalen die je vertelt.

HSP: voelen wat de ander niet zegt

blossom

Op 22 juni postte ik de update ‘Waar ik last van heb, ik voel alles wat mensen niet zeggen en dat is zoooo lastig. Hoe gaan jullie hier mee om?’ op de facebookpagina Hooggevoeligheid en intuïtie. De opmerking was ingebracht door een persoon die de pagina volgt. Deze update werd massaal geliked en het riep ontzettend veel reacties op. Pasgeleden las ik iets over hoe iemand in samenwerking met een paar collega schrijvers en een community het voor elkaar kreeg om een eboek samen te stellen. Hierdoor kreeg ik het idee om iets soortgelijks te doen, maar dan in de vorm van een blog.

Het thema ‘voelen wat een ander niet zegt’ riep diverse emotionele reacties op. Het eerste wat het in de meeste van ons, hooggevoeligen, opriep, was het frustrerende en vervelende ervan. Zoveel voelen, maar niet horen dat de ander er uiting aan geeft. Het voelen van de ander, van wat er niet wordt gezegd, maakt op zijn beurt gevoelens bij jezelf los. Vooral het oergevoel om een dierbare te willen beschermen voor zijn eigen acties is vaak een drijfveer om het onuitgesprokene wel te benoemen. We weten dat het negatieve consequenties zal hebben; gebaseerd op eigen ervaring en op de waarneming dat de ander in het verleden herhaaldelijk in dezelfde valkuilen was gestort. Tja, wat doe je dan?

De wil om te helpen heeft in dit scenario de overhand en we zeggen er wat van. We doen een poging om uit te leggen, om te waarschuwen, maar de meest voorkomende reactie is weerstand. De ander schrikt ervan en het in het ergste geval ontkent hij het en doet er niks mee.  Dan heb je de poppen aan het dansen. Het teruggeven van wat je voelde bij de ander heeft niet het gewenste doel bereikt; iemand bewust maken van wat er werkelijk speelt. ‘Je ziet iets aan iemand, bijvoorbeeld iets leuks of moois in iemands blik, soms ook minder leuke dingen, en die personen reageren daarnaar door niks te zeggen, en gaan je negeren. Dat vind ik bijzonder lastig, omdat ik weet wat ik gezien heb. Soms zeg ‘t, soms ook niet. Ligt aan de persoon die ik voor me heb.’

Een andere drijfveer om terug te geven wat we voelden, is dat we eerlijkheid hoog in het vaandel hebben staan. Het eerlijkste vinden we dat de ander gewoon moet zeggen wat hij voelt. Waarom de informatie achterhouden als je het voelt en het waarschijnlijk kan bijdragen aan het gesprek. We voelen ons gekwetst, omdat we vinden dat de ander niet eerlijk is geweest. Ik zie dit als een oordeel ten nadele van je eigen gemoedstoestand. ‘Mensen hebben namelijk vaak een reden dat ze hun ware gevoel niet kunnen uiten. Hoofdreden is vaak angst. Wanneer je meer voelt en/of weet, betekent dit niet gelijk dat je bepaalde dingen voor mensen mag invullen en uitspreken. Ik heb geleerd dat je andermans levensweg niet mag glad asfalteren. Ook al voelt het soms aan als oneerlijk en pijnlijk, toch is het beter om los te laten en niet de boel in te gaan vullen voor de ander. Het beste wat je kunt doen, is observeren en loslaten. Wanneer de ander er klaar voor is, om jouw advies te horen, komt deze wel op eigen houtje bij jou terug.’

De ervaring leert dat het beter is om de ander zijn eigen pad te laten vervolgen. De ander heeft een reden dat hij zijn gevoel niet uitspreekt. Gebaseerd op mijn ervaring als coach en partner weet ik dat er heel wat mensen zijn die hun ware gevoelens niet uitspreken, simpelweg omdat ze er niet klaar voor zijn of niet weten hoe ze dit kunnen doen. Laat de ander in zijn waarde en daarmee ook jezelf, want jij als hooggevoelige hebt een prachtige kwaliteit. Een kwaliteit die je om kan zetten in een kracht door alles wat je voelt niet al te hevig binnen te laten komen, voor onbepaalde tijd te parkeren of juist er wel wat mee te doen door bijvoorbeeld open vragen te stellen. Hierdoor hoef je nooit meer aan jezelf te twijfelen of onzeker te voelen, omdat datgene wat je voorvoelde bij de ander uit is gekomen.

Burnout: hoe lang nog?

burnout

Ik heb gehuild. Met moeite, omdat ik zo moe ben. Ben al wakker vanaf 5 uur. Arnold kwam thuis van een behandeling van een osteopaat die op waterniveau werkt. Ik zag aan hem dat hij helemaal van de wereld was door de behandeling. Het eerste wat hij deed was mij wenken voor een knuffel. Hij barstte uit in tranen. De angst schoot naar mijn keel. Heeft hij iets ernstigs onder de leden en heeft hij nog maar een maand te leven? Niets was minder waar. Het was een geslaagde behandeling. De osteopaat begreep zijn lichaam en na een serie korte vragen ter onderzoek was hij aan de slag gegaan.

Het ligt aan je slijmvliezensysteem. Hij had iets gecorrigeerd op foetusniveau. Arnold’s systeem was letterlijk ingezakt. Hij begreep waar al zijn fysieke klachten vandaan kwamen. Na de behandeling haalde hij weer automatisch adem. Deze behandeling kwam net op tijd. Een paar dagen daarvoor merkte ik op dat Arnold heel moeizaam sprak. Hij spreekt, terwijl hij inademt. Hij komt adem te kort om te praten en om na te denken. Gisteravond zag ik het weer en vandaag is zijn systeem gecorrigeerd. Hij voelde deze fantastische verandering. De osteopaat zei tegen hem: ‘Geniet ervan.’ Deze behandeling heeft zijn leven ter plekke veranderd. Ons leven.

Gezond in lijf en geest is in zicht. Ik voelde het. Verschillende gedachten raasden door mij heen: ik wil niet meer werken als hij beter is, ik wil genieten van gezond zijn, ik bel Ouxu op om het te vertellen en dan gaan we uit eten, ik vertel het aan mama en dan is ze blij voor ons, dan kan zij ouder worden en op ons leunen, dan kunnen wij er voor haar zijn…Zoveel gedachten.

Het zicht op dat hij beter wordt, is nu zoveel malen realistischer. Inmiddels heb ik drie weken werken als capoeira juf erop zitten. Tot dit moment heb ik zijn ziek zijn (wederom een niveautje zwaarder) zoveel mogelijk van me af proberen te houden. Ik heb goede, gezellige en leuke capoeira lessen gedraaid. Veel lieve mensen en kinderen hebben naar Vitamina gevraagd. Elke keer reageerde ik met: vraag het me over twee maanden. Ik was aan het overleven. We zijn al jarenlang aan het overleven, maar het dieptepunt en tegelijkertijd hoogtepunt van drie weken geleden sloeg werkelijk alles. Hij koos ervoor om het werken los te laten. Nee, het was geen keuze. Zijn lichaam gaf het op. Stress in huis. Hoe nu verder?

Na een zeer confronterend gesprek met Arnold in de ochtend was ik hierna de rest van de dag met Amé bezig. Vlak voor haar bedtijd stortte ik in: Amé, ik moet echt even op de bank liggen. Het voelde goed om mijn ogen even te sluiten. Binnen enkele seconden kreeg ik een ingeving. Terwijl ik lam op de bank lag, sprong mijn hart overeind: ik ga de capoeira kinderlessen geven!!

‘s Avonds hadden we het besproken en de volgende dag stond ik al les te geven. Arnold regelde het met de opdrachtgevers en lieve begripvolle leerlingen en vrienden zouden de volwassen lessen gaan geven. We zijn gezegend. Bijna een week geleden dwong ik mezelf om even te schrijven. Ik had het nodig om mijn gevoelens op een rijtje te zeggen. En letterlijk had ik een rijtje gemaakt van maar liefst zestien mensen die op een of andere manier voor ons klaar hebben gestaan en nog steeds staan. Dit rijtje had ik nodig. Wetende dat er mensen zijn die ik om hulp kan vragen wanneer ik het niet meer trek, biedt steun. Tranen van dankbaarheid vloeiden over mijn wangen. Waar zouden we staan zonder hen? Ik weet het niet en ik wil er niet aan denken.

Amé was Ni Hao Kai Lan aan het kijken toen Arnold in mijn armen in huilen uitbarstte. Ze keek gealarmeerd op. Ze begon mijn aandacht te vragen. Dat doet ze normaal niet als ze van een tekenfilm aan het genieten is. Ik zou eerst wat te eten klaar maken voor Arnold en na de tekenfilm iets voor haar. Hierdoor kon ik even met Arnold in de keuken zijn. Nadat hij naar bed was gegaan, zat ik met Amé aan de eettafel. Ik legde haar uit dat oom Guido papa naar een osteopaat had gebracht. Een osteopaat helpt je beter te worden via het lichaam. Papa huilde, omdat hij blij was. Ze luisterde aandachtig. Een uur later zaten we op de bank en begon zij over haar vader: ‘Ik ben blij dat papa terug is, ze pakte haar beer en zei: Bobo is ook blij dat papa terug is. Kijk, hij huilt niet.’ Ik gaf haar een knuffel en fluisterde in haar oor: Jij bent mijn lieve dochter. Ze keek me aan en zei: ‘En papa’s…(wat ze wilde zeggen, hing in de lucht)’ Ik vulde haar aan met ‘dochter’.

We gaan hier doorheen komen. In een vlaag van wanhoop heb ik eens met Arnold gedeeld: Hoe lang hou ik dit nog vol? Hij koppelde de vraag direct terug en ik antwoordde: Zo lang dat nodig is. Maar ik zeg je eerlijk, gedurende die vlagen van wanhoop kan ik het niet meer aan. Dan wil ik niet meer. Dan wil ik weg. En de vraag is nog steeds: hoe lang nog? Ik ga werkelijk flippen wanneer hij op een dag aan me vertelt dat hij geen hoofdpijn meer heeft. Dan draai ik door.

Intuïtie: eindelijk een betrouwbare tandarts

Image

Pfff…de gedachte dat ik hier nu over mag schrijven, maakt me al emotioneel. Het hele stuk naar huis heb ik gehuild. Tranen met tuiten bij de gedachte dat ik het bij het rechte eind had. Mijn intuïtie was feilloos. Onderstaand verhaal is een vervolg op ‘Intuïtie: wanneer de alarmbellen rinkelen’.

Sinds vorige week heb ik weer pijn boven mijn kroon. Balen!! De tandarts waar ik een half jaar geleden naar was overgestapt, plaatste de opmerking dat de pijn bang is voor de tandarts. Hmmm…inderdaad, dat kan heel goed kloppen. Hij klonk serieus. Het kan zijn dat een vulling van een wortelkanaal is afgebroken. Hij wilde nog een second opinion bij de Endodontologie praktijk. Hij loopt daar stage. Ik voelde ‘m al aankomen: een implantaat. Dat was wat die geschifte chick/tandarts mij een half jaar geleden ook al wilde aanpraten.

Nu begon deze tandarts, notabene een contact die ik vertrouwde (ik ken hem via andere wegen dan dat ik ooit eens bij hem in de behandelingsstoel was beland) ook over een implantaat. De vraagtekens herrezen. Een half jaar geleden constateerde hij een ontsteking door achtergebleven etensresten. Dit keer drukte hij met een ijzeren pennetje in het tandvlees boven de kroon. Het deed op één plek het meeste pijn. Ik was huiverig voor het financiële plaatje. Het zou 2000 euro gaan kosten. Oei, ik herinner me nu dat die geschifte chick 3000 euro zei. Hmmm..nou dan valt dit me nog mee.

Na het delen van rondzwervende gedachten met een vriendin kwam duidelijk naar voren dat mijn intuïtie werkt ondanks de emotionele bui waarin ik mij in bevond. Ik had hem namelijk ook nog confronteerd met dat ik een half jaar geleden bij hem in de stoel lag. Toen was het een ontsteking en nu is het een implantaat? Wat mijn argwaan deed opwekken was dat hij niet reageerde op mijn verhaal. Als hij eerlijk zou zijn geweest en mij echt wilde helpen, had hij toch kunnen reageren? Het hoeft niet een heel verhaal te zijn, maar een reactie zoals: ‘Een half jaar geleden had je inderdaad een ontsteking, maar nu lijkt het erop dat de vulling van de wortelkanaal is afgebroken.’ Geen reactie?!! Daar lag ik dan met mijn emoties.

Hij had een foto gemaakt en wilde de foto nog aan me laten zien. Dit heeft hij uiteindelijk niet gedaan. Wat bovenop al deze puntjes ook wrikt, is dat hij stage loopt bij de Endeodotonlogie praktijk. Hij maakt natuurlijk ook een goede indruk als hij patiënten meeneemt van de praktijk waar hij momenteel werkt. Dit is pure belangenverstrengeling. Nu ik dit schrijf, doet het me ook denken aan wat die geschifte chick zei: ‘Het zetten van de implantaat gebeurt in een andere praktijk van mij!’ Het riekt ernaar dat beide tandartsen hebben gehandeld vanuit puur eigenbelang. Dit allemaal ten koste van de gezondheid van de medemens. Ten koste van de zuiverheid en eerlijkheid van handelen.

Het ergste is nog wel dat ik hem vertrouwde. Maar dat hij absoluut geen inhoudelijke reactie gaf op mijn relaas van een half jaar geleden maakte wantrouwen in mij los. Dat wantrouwen schuurde langs het vertrouwen dat ik in hem heb. Het vertrouwen brokkelde af. Ik besloot bij deze praktijk weg te gaan. Natuurlijk blijf ik niet hangen bij een tandarts waarvan ik sterk het vermoeden heb dat hij niet het beste met mij voor heeft. In mijn zoektocht naar een nieuwe tandarts ging ik af op een aanbeveling van mijn zusje. Na een onaangenaam contact met de tandartsassistente van deze praktijk zocht ik verder.

En ik vond mijn nieuwe tandarts. Zij is geweldig. Een betrouwbare tandarts!! Na twee geflipte tandartsen die mij allebei aan een implantaat wilde helpen, ben ik via internet bij haar terechtgekomen. Aan de telefoon had ik direct een goed gevoel bij haar toon en manier van praten. Ik vond het verbazingwekkend dat ik haar zelf aan de telefoon had. Ze vertelde dat de rest op vakantie was.

Daar zat ik dan, in een tandartsenpraktijk waar de mensen elkaar nog aanspreken en elkaar zelfs vertellen waarvoor ze bij de tandarts zitten. Bij elk verhaal werden er meelevende blikken uitgewisseld. Voordat ik naar de tandarts ging, was ik nerveus en bang. De angst maakte me moe. Waarvoor was ik bang? Om te horen dat het inderdaad zo erg is dat ik aan een implantaat moet. Niets is minder waar.

Ze liet me de foto zien. Je hebt een ontstoken wortelpuntje. Ik verwijs je door naar de kaakchirurg. Mocht het zo zijn dat ze de ontsteking niet helemaal weg kunnen halen dan is een tweede optie dat de wortel wordt geamputeerd. Dit was het! Wat??!! Ik ben zo blij. Zo dankbaar dat ik bij haar terecht ben gekomen. Ik had het bij het rechte eind. Alle hypocriete leugenachtige tandartsen laat ik voor altijd achter me.

Orchid of Life inspireert tot schildering

In een woord geweldig! Op zaterdag 28 november 2009 ontmoette ik Olivier Algra en 7 maart 2010 stuurt hij mij via Hyves de bovenstaande schildering. Ik was totaal verrast en het bracht een brede glimlach op mijn gezicht. De schildering riep bij mij een aantal vragen op en hieronder lees je zijn antwoorden:

1. Wat doe je overdag van maandag tot vrijdag?
Via een detacheringsbureau op dit moment bij een internationaal pharmaceutisch bedrijf als planner werkzaam.

2. Wie ben jij in 5 kern-achtige woorden?
Vrolijk, humoristisch, serieus, lief en eerlijk

3. Waardoor ben je gaan schilderen?
Ik wilde een nieuwe hobby waarin ik mijn creativiteit kwijt kon. Tekenen en schilderen vond ik altijd al leuk, en het volgen van een cursus hierin heeft deze hobby op gang gebracht.

4. Wat heeft je geïnspireerd tot het maken van dit schilderij?
Kennismaking met Chungmei, zelden iemand ontmoet die zo waarachtig is cq. leeft in het heden. De naam Orchid of Life riep een beeld bij me op en aangezien ik meestal een idee nodig heb om te schilderen, heb ik dit schilderij gemaakt. Het originele idee was om nog iets meer tekst op te nemen, als een soort slogan: Orchid of Life, as it’s meant to be”, maar gaandeweg bleek de toevoeging wegens ruimtegebrek/beeldvorming niet in het werk te passen en is daarom weg gelaten.