Rebirthing: appel, water of een handdoek

16112557_723318581165590_7891572296796325400_o

Foto door: Hans Jongman

Wat ik heel erg fijn en leuk vind om te zien is dat de hooggevoelige mensen die voor een rebirthing sessie komen één of een combinatie van de volgende dingen doen:

  • Schoenen uittrekken in de hal en de praktijkruimte betreden op sokken
  • Schoenen uit in de praktijkruimte en met de benen op de bank
  • Een fles mineraalwater mee (ik heb thee en water)
  • Een handdoekje voor de tranen (ik heb tissues liggen!)
  • Appel of banaan mee voor na de rebirthing sessie
  • In een jogging outfit komen (wat ik stimuleer)
  • Na een rebirthing sessie een wandeling maken op Landgoed Marlot

Ieder persoon gaat het aan op zijn of haar eigen manier.

Waarom stimuleer ik dat mensen in een jogging outfit komen? Omdat een rebirthing sessie een emotionele én fysieke workout kan zijn. Naast dat mensen het ontzettend koud kunnen krijgen, kunnen ze het ook zo warm krijgen dat ze ervan gaan zweten. Bovendien vraagt het veel van het lichaam om uiting te geven aan verdriet en woede. Dit weet je vast ook van huilbuien in je eigen veilige ruimte. Je kunt energie krijgen van een stevige huilbui of er juist erg moe van worden en snakken naar je bed.

Wat ik ook zeker stimuleer is dat mensen de rest van de dag vrij houden om bij te komen van de rebirthing sessie. Gun jezelf die ruimte om datgene wat aan emoties, gedachten en fysieke uitingen te verwerken. Zorg ervoor dat je geen zakelijke afspraken hebt staan of moeilijke gesprekken waar je je hoofd bij nodig hebt. Een rebirthing sessie zorgt ervoor dat je in je lichaam zit. De hoofdenergie waarmee mensen de praktijk betreden zakt omlaag, bij het verlaten van de praktijk voel je letterlijk meer grond onder je voeten.

Ik ga nog een stapje verder. Doe het de avond voor de sessie rustig aan. Lees: vermijd drukke sociale afspraken. Dineer licht en ontbijt licht. Schrik niet als je na een ademhalingssessie meer dan normaal naar het toilet moet. Het ademhalen helpt je lichaam te ontgiften.

De rebirthing sessie zal een aantal dagen op emotioneel en fysiek niveau doorwerken. Dit is voor iedereen anders. Je kunt het verschil tussen een rustige ademhaling en gestresste ademhaling beter ervaren. Je kan aan de ene kant meer rust in het lijf voelen doordat je spanningen in het lijf tijdens de sessie eruit had gehuild, maar je kan ook “nieuwe” onrust beter omhoog voelen komen in de vorm van steken in het lijf, trekkende schouders, stijve nek, druk op de borst of hoofdpijn.

Lees hieronder een reflectie van iemand die een rebirthing sessie onderging…

Tijdens de rebirthing sessie maakte ik contact met een immens verdriet. Werkelijk overweldigend. Ik vond het eng, en tegelijkertijd voelde ik nu iets dat ook een deel is van mijzelf. Mijn lijf voelde ontzettend koud, en ik voelde de aanwezigheid van een heel diep en groot verdriet. Wel voelde ik hoe die emotie onderdeel was van mijzelf. Daardoor was ik tegelijkertijd dankbaar en blij dat ik er nu eindelijk contact mee kon maken. Ik voelde mij er completer door. Fijn dat dit er nu mocht zijn en ik het daarmee niet meer vast hoefde te houden.

Wil je meer lezen over rebirthing? Zie de links hieronder…

Rebirthing: adem je vrij van emotionele blokkades
Rebirthing: magisch om te voelen wat het lijf vertelt
Rebirthing: wat vertelt de pijn aan jou?

Ben je nieuwsgierig naar wat een rebirthing sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie! 

HSP: ik kies ervoor om ‘ja’ te zeggen

saying no

Dit jaar ben ik begonnen met het geven van lezingen over mijn werk. Op zondag 20 september was ik in Parnassos Cultuurcentrum in Utrecht voor het geven van een lezing over hooggevoeligheid en relaties. Door de aanwezigheid van de vijf deelnemers kreeg de lezing na afloop van mijn verhaal het karakter van een workshop. Ze kwamen uit Kaatsheuvel, Roosendaal, Amsterdam en Utrecht.

Eén van de thema’s die voorbij kwam, was ‘nee’-zeggen. Waar een deelnemer geen moeite mee heeft is ‘nee zeggen’. Maar waar hij wel moeite mee heeft, is het verwijt dat hij na een ‘nee’ te hebben aangegeven voelt bij de ander. Hierdoor kiest hij er dan toch liever voor om ‘ja’ te zeggen. Alhoewel dit hem niet verder brengt, omdat hij dan wel in situaties terecht komt die hem teveel energie kosten.

Wat duidelijk werd, was dat hij door zijn keuze wel in een negatieve energie-spiraal verbleef. Zijn tijd en energie gaat telkens weer uit naar de ander waardoor dit energie zuigt. Ik heb hem meegegeven dat hij het emotionele proces waarin hij terecht komt wanneer hij ‘nee’ zegt, kan doorleven of zijn ogen ervoor sluiten en doorgaan met ‘ja’ zeggen, maar dan dien je wel volmondig te kiezen voor het helpen en bijstaan van de ander zonder achteraf geklaag. Hij beaamde dit, hij gaf toe dat hij nog steeds het emotionele proces gekoppeld aan het ‘nee’ zeggen uit de weg gaat.  

Een ander thema dat door alle aanwezigen werd gedragen was het opkomen voor jezelf. Het opkomen voor jezelf in professionele en persoonlijke relaties vraagt om moed en helderheid. Op de eerste plaats helderheid over wat jouw grenzen zijn. Als je jouw grenzen niet kent, ga je hier geheid overheen. Als je het moeilijk vind om je grenzen aan te geven, is het in eerste instantie dus van belang om je af te vragen wat jouw grenzen zijn in plaats van hoe dit te doen. Daarna volgt de juiste communicatie wel en hiervoor is een flinke dosis moed nodig. Goed nieuws! Hier kun je ook aan werken. Het komt niet van de een op de andere dag, maar zodra je zekerder in je schoenen staat en steeds opnieuw kiest voor datgene wat voor jou goed voelt, zal het zeker goed komen.

Na afloop ontving ik een fijne e-mail van een deelneemster van deze lezing.

Nogmaals bedankt voor de lezing van afgelopen zondag! Ondanks dat ik al veel wist en er al jaren mee bezig ben, was het toch fijn om weer even met mijn neus op de feiten gedrukt te worden en ervaringen van anderen te horen.

Het e-boek over woede komt eigenlijk als geroepen. Ik ben mij al lange tijd bewust van het feit dat ik de emotie ‘woede’ gewoon niet meer ken en na zondag kwamen er wat dingen naar boven, waardoor ik daar weer over na begon te denken. Het e-boek geeft precies de juiste voorbeelden/handvatten om hiermee aan de slag te gaan. Heel fijn! Dankjewel!

Het eboek ‘Ben je boos? Dan mag dat!’ kun je bestellen via deze link.

Workshop: Emotie management voor Hooggevoeligen (HSP)

life

We leven in een maatschappij waar vele factoren stress veroorzaken. De combinatie van bijvoorbeeld een veeleisende baan, een levenspartner en sociale activiteiten kunnen veel stress opleveren. Een deadline op je werk of je kinderen die 100% jouw aandacht willen na een drukke werkdag. Vul het zelf maar in! Hoe hou je je als hooggevoelig persoon staande te midden van al deze factoren? Vanuit mijn eigen ervaring en de ervaringen die ik heb opgedaan in mijn coachingpraktijk wil ik je tijdens deze workshop inzichten en tools meegeven om meer rust en overzicht in je leven te ervaren. Verder is er natuurlijk ruimte voor het uitwisselen van verhalen en tips.

De workshop kan je het volgende opleveren: – kennis over wat hooggevoelig zijn inhoudt, – tools om met je eigen emoties en de emoties van anderen om te gaan, – omgaan met werkdruk en verwachtingen van anderen, – je kwaliteiten als hooggevoelig persoon inzien, – communiceren vanuit je gevoel. Voor een indruk van deze workshop, lees de blogs…

Data workshop De eerstvolgende workshop is op zondag 25 januari in Den Haag. 
Inloop: 13.00 uur Tijd: 13.30 tot 16.30 uur
Locatie: Nomadz op de Binckhorstlaan 36 in Den Haag
Deelnemers: +/- 8 personen Tarief: €35,- p.p.

Heb je nog vragen? Mail je naam, vraag en telefoonnummer naar orchidoflife@gmail.com en ik (Chungmei) neem contact met je op. Of bel mij: 06-42804038. Aanmelden doe je in twee stappen: Boek je plek direct via de betaalknop. Je kunt ook voor meerdere personen tegelijkertijd boeken.

…én mail je naam, telefoonnummer, datum & locatie van jouw voorkeur naar orchidoflife@gmail.com, zodat ik je op de dag van de workshop kan bereiken indien nodig. Na betaling ontvang je de factuur direct in je mailbox. Note: De betaalknop geldt voor alle data opties op de Orchid of Life Agenda.  Wil je meer lezen over hooggevoeligheid? Klik door op de volgende artikelen:

Persoonlijk groeien door angsten te overwinnen

Fun Forest 1 Fun Forest 2

De laatste tijd heb ik nogal wat angsten doorleefd. En dan spreek ik over een tijdsbestek van acht maanden. De angsten hadden het volgende met elkaar gemeen: kloppend gevoel op mijn borst- en keelgebied, de emotie maakte mij heel erg moe en het sloeg op mijn darmen en mijn blaas. De angst werd gedragen door een algeheel gevoel van nervositeit. Het was de angst om te falen, om afgewezen te worden, om gezien te worden, om mijn dochter van bijna drie los te laten en om keihard neer te knallen.

Theatersport workshop
Het begon allemaal in september 2012 met het geven van de theatersport workshop. Het was een traject van vijf workshops aan een groep ‘moeilijke’ kinderen. Als ik deze try-out periode met vlag en wimpel zou doorstaan, zou ik meer opdrachten krijgen. Het voortraject was niet eng. In mei had ik een workshop voorstel geschreven. In juni werd ik uitgenodigd op gesprek. Het gesprek leidde tot de try-out periode op een locatie waarvan het werken met kinderen een uitdaging zou vormen, zo waarschuwde de opdrachtgever mij. Ik wist dat ik het kon, maar desondanks stond ik elke week, op de bewuste lesgeefdag doodsangsten uit.

Door alle drukte en weinig energie bereidde ik de workshop altijd kort van tevoren voor. De oefeningen had ik op een los briefje geschreven en onderweg in de tram las ik het een paar keer door. Vlak voordat ik het huis uitging, werd ik altijd ontiegelijk moe. Ik moest even op de bank liggen en mijn ogen sluiten. En waar was ik dan bang voor? Ik was bang om te falen. Ik was bang voor het nieuwe. Ik werd bang van mijn eigen lef; ik was nog aan het acteren dat ik een theatersport juf ben. Naast de last-minute voorbereidingen was ik zeker wel voorbereid. Via de provocatieve coachingopleiding in 2009 kwam ik in aanraking met theatersport. Hoewel in een totaal andere context (coachingsessies) had ik het de afgelopen jaren regelmatig beoefend. In de weken voordat ik les ging geven, had ik lange gesprekken gevoerd met een theatermaker/acteur, een actrice en samen met Arnold een workshop Theatersport gevolgd in het Koorenhuis.

Uiteindelijk hoefde ik nergens bang voor te zijn. Vanaf het moment dat ik de locatie betrad, was ik de theatersport juf. Vijf weken lang kreeg ik enorm veel inspiratie en een energie stoot van het werken/ spelen met deze kinderen.

Financiële situatie
Drie maanden geleden stonden Arnold en ik voor een keerpunt. Na jarenlang doorgezet te hebben met hoofdpijn kon hij niet meer werken. De fysieke symptomen waren alom aanwezig in de vorm van hoofdpijn, griep symptomen en algehele vermoeidheid. Dit zou een ramp betekenen voor onze financiële situatie. De angst voor het verliezen van onze basis stak de kop op. Sowieso leven we al een tijdje met een minimaal inkomen. En dat was prima. Zijn gezondheid en ons gezin gingen voor. Maar hoe zouden we in deze nieuwe situatie het hoofd boven water moeten houden? Waar zouden we een beroep op kunnen doen? Bijstand? Geld lenen? Besluit Bijstandsverlening Zelfstandigen (BBZ)?

Door het gezoek op google en het lezen over de voorgenoemde opties kreeg ík hoofdpijn en stress. Een huis vol met stress. De spanningen zakten weg door me bezig te houden met onze dochter. Totdat ik ‘s avonds om zes uur echt niet meer kon en op de bank ging liggen. Dit keer zorgde de angst voor een creatieve oplossing. Alsof er een lampje aanging: ik ga de capoeira kinderlessen geven. Ik kon niet wachten, totdat ik deze bevrijdende gedachte met Arnold kon delen. Het drong niet helemaal tot hem door. Nadat hij de informatie had laten bezinken, konden wij er rustig over praten. We besloten het op deze manier op te lossen. Verder regelde hij vervanging voor de volwassen capoeira lessen. We zijn gezegend met onze talenten en alle lieve mensen om ons heen.

Capoeira liedjes zingen
Sinds het geven van de capoeira lessen aan kinderen ben ik als capoeira leerling des te gemotiveerder om beter te worden in capoeira. Een van de onderdelen van capoeira is het zingen in de roda. (Roda is de cirkel waarbinnen capoeira wordt gespeeld) Je kan het refrein meezingen of de leidende zang op je nemen. Een volgende stap is het doen van de leidende zang, terwijl je de berimbau bespeelt. Nog een stapje hoger is het zingen, bespelen van de berimbau en de roda leiden. Hier ben ik nog lang niet. Laat ik eerst maar eens liedjes uit mijn hoofd leren en deze te zingen in de roda. Voor Capoeira Den Haag organiseer ik de Sing a Song events. De laatste twee keer had ik behoorlijk wat geoefend alvorens ik naar het event ging.

Het was werkelijk waar bloed, zweet en tranen. Ik was omringd met mensen die me steunden, tips gaven en niets dan liefde uitstraalden. En toch, was ik bang! Bang om het verkeerd te doen, bang om iets verkeerd uit te spreken, maar bovenal bang om mijn stem te laten horen. Een vest ging uit, mijn t’shirt plakten tegen mijn oksels en na een behoorlijke oefensessie waarbij alle aandacht op mij was gericht, was ik er klaar mee. Na deze oefenavond heb ik twee weken lang niet naar het nummer kunnen luisteren dat ik had geoefend.

Drie weken later vond het volgende event plaats. Ik heb hetzelfde nummer gedaan en een tweede nummer erbij geleerd. Beide heb ik kunnen oefenen. Nog steeds was ik zenuwachtig, maar het was absoluut niet meer zo eng als de vorige keer.

Vertrouwen op mijn moeder
Terwijl ik bij mijn moeder op bezoek was, kreeg ik spontaan het idee om Amé te vragen of ze bij oma Chin wilde blijven logeren. Mijn spontaniteit was gevoed door hoe ik haar zag communiceren met oma en hoe prettig zij zich voelde in haar huis, terwijl ze daar vier maanden niet was geweest. Hoe ik mijn angsten in toom hield, lees je in onderstaand dagboekfragment.

‘Vanochtend deelde ik met mama dat ik ook mijn zorgen heb. Er flitsten gedachten vanuit angst door mij heen over het op en neer lopen met Amé op mama’s arm. Mama heeft namelijk last gehad van haar schouder. Stel nou dat ze een pijnscheut krijgt en ze vliegen allebei van de trap? Mijn hersenspinsels brachten mij naar oplossingen voor dit mogelijke gevaar; laat Amé zelf de trap oplopen en loop achter haar aan en als jullie naar beneden willen hetzelfde verhaal, maar dan ga jij eerst op de trap staan en laat haar stapje voor stapje naar beneden klimmen. Met deze angstaanjagende gedachten lijk ik een beetje op jou en ik wilde je het niet vertellen, maar nu doe ik het toch via een omweg. Ik weet dat het mijn angsten zijn en ik weet dat jij nog voorzichtiger te werk gaat dan ik. Jij kan het, dus ik hoef niks te zeggen.’

Via deze weg had ik mijn angsten op een rustige manier met haar kunnen delen. Ze had alles binnen gekregen en zei met een glimlach en een schouderklopje dat ik háár nu eindelijk begrijp. ‘Ik maak me altijd zorgen om jou, maar ik weet dat je het kan!’ Ze maakte me aan het lachen, want ik wist dat dit niet waar was. Mama, je probeert mij te slim af te zijn door mij na te zeggen!’ Tijdens het logeerpartijtje bleek dat ik me geen zorgen hoefde te maken. Ze hebben ontzettend veel lol met elkaar gehad.

Angst voor hoogte en om te vallen
Onze dierbare vrienden hebben mij en Arnold recentelijk behoorlijk in de watten gelegd. We hebben een verrassende dag gehad in Fun Forest; een bomen klim- en speelparcours in het Amsterdamse bos. Het was vooral leuk, maar op sommige momenten behoorlijk spannend. Tijdens het organiseren van deze dag hadden ze er geen moment bij stilgestaan of één van ons hoogtevrees had. Door mijn enthousiasme en vrolijkheid stond ik er niet echt bij stil en helemaal vreemd, ik voelde het niet eens, maar toegegeven, Ik heb wel een beetje hoogtevrees.

Haha, en dit was te merken. Sportievelingen als we allemaal zijn, begonnen we direct met parcours 7. Er waren in totaal 9 parcours. Het eerste station bestond uit stukken hout die zweefden; ik stapte direct mis. Neeeee, ja echt waar, want ik keek niet. Daaruit bleek wel dat ik bang was. Ik keek niet eens waar ik mijn voet neer kon zetten. Bij het volgende station was het al de bedoeling dat we via een kabelbaan naar het volgende platform zouden gaan. Dat vond ik verschrikkelijk eng. Dit parcours bestond uit diverse kabelbanen, dus gelukkig begon ik eraan te wennen én het vooral leuk te vinden.

Terwijl iedereen wild enthousiast aan parcours 9 wilde beginnen, dacht ik bij mezelf: Kan ik dit nog wel aan? Ik had al megaveel spanning gevoeld. Niet alleen in dit bomen speelpark, maar dan denk ik ook aan het zingen van capoeira liedjes en de angst voor het loslaten van mijn dochter. Al deze ervaringen vonden kort na elkaar plaats. Door even stil te staan bij alles wat ik voelde, voelde ik opeens iets heel sterks naar boven borrelen: Ik wil dit meemaken. Ik wil dit met hen delen. Ik heb er zin in. Het lukt me wel. 

Dit hele sterke gevoel was exact mijn drijfveer om deze paden te gaan bewandelen. De liefde voor datgene wat ik wilde doen (en mezelf zag doen), was vele malen sterker dan de angsten die ik zou gaan voelen. Het doorvoelen van al deze angsten hebben mij van binnen sterker gemaakt. Het voelt heerlijk en vrij.

Hoe voelt het voor jou om jouw angsten te doorleven?

If we are bold, love strikes away the chains of fear from our souls. ~ Maya Angelou

Fun Forest 3 Fun Forest 4

Afbeelding

HSP: accepteren en ruimte geven aan woede

japan-mountains-mount-fuji-cherry-blossoms-flowers-spring-season-HD-Wallpapers

Mijn verhaal over hoe hooggevoelige mensen omgaan met de emotie woede is gekomen tot het punt ‘in de kern van woede zit verdriet’. Met de voorgaande blog wilde ik eerst laten zien waar we naartoe werken. Wat is in weze het nut van het doorvoelen van de woede. Het voelen van woede is akelig en we neigen er massaal naar om het direct weg te stoppen en ons te focussen op positieve zaken. Wat we hierbij vergeten of niet weten is dat het onderhuids blijft woeden, totdat zich weer een situatie aandient waarbij de woede wordt getriggerd. Hoe fijn zou het zijn als de woede is verdwenen en het nooit meer door wie of wat dan ook getriggerd zal kunnen worden? Heel fijn! Dit zou betekenen dat we bevrijd zijn van deze destructieve emotie. Dit zou betekenen dat we in contact met onszelf en anderen als vanzelf onze grenzen kennen en weten te communiceren. We voelen ons geaard en steken met trots onze borst vooruit en blijven helder zien.

In deze blog zet ik uiteen hoe we onze woede kunnen accepteren en hieraan ruimte kunnen geven. Pas wanneer we de woede volledig doorvoelen en weten te interpreteren, zullen we in staat zijn om het verdriet dat in de kern van woede schuilt te voelen. Aan de oppervlakte kan het zijn dat woede zich wel laat zien. Woede in verschillende gradaties zoals irritatie en frustratie om een collega die zich wil begeven op jouw territorium, een manager die je belaadt met teveel werkzaamheden of de afwas die je partner voor de zoveelste keer laat staan.Een gedachte die slechts te gast is in je geest kun je makkelijk loslaten. Dit wordt een stuk moeilijker als je de identiteit van de gast aanneemt. Wie moet je dan vragen om te vertrekken?’ (Rebel Boeddha) Uit: HSP: maak je los van woede. De 1e Stap! 

Het erkennen van de daadwerkelijke woede achter de irritaties die een schaduw laten neerdalen over het dagelijkse leven is een grote uitdaging. Vaak blijven we hangen in het voelen van de irritaties. En nog erger; het vertonen van het gedrag dat wordt gevoed door de irritatie. Terugpesten, omdat je wordt gepest. Gaan klagen doordat je geduld op de proef wordt gesteld. Overgaan op het zeggen van gemene dingen, omdat je op je tenen bent getrapt. Laten we daarom eerst eens stil staan bij het feit dat de woede jou iets wil vertellen over jezelf. De ander doet het niet fout. De ander of de situatie geeft je de gelegenheid om bij jezelf na te gaan welke snaren er worden geraakt. Welke emoties worden getriggerd?

Als woede een van die emoties is, mag het er zijn. Vraag jezelf af wat je werkelijk boos maakt. Wat doet je pijn? Als je manager een kersverse collega de promotie geeft en jouw input en behaalde resultaten links laat liggen, kan je daar enorm gefrustreerd over zijn. Zelfs ziedend. Waarom heb ik die promotie niet gekregen? Waar heb ik zo hard voor gewerkt? Ik wil die promotie!! Waar ben je boos om? Wat zit daarachter? Dat je niet wordt gezien, niet wordt beloond en niet tijdig wordt geïnformeerd over de huidige situatie? Bespreek je gedachten en gevoelens met iemand die dicht bij je staat of zoek contact met een professionele hulpverlener. Onderneem actie om helderheid te krijgen in de situatie in plaats van het alleen te willen oplossen. Iedereen kan een steuntje in de rug gebruiken.

Hooggevoelige mensen zijn er ook behoorlijk goed in om de schuld bij zichzelf te zoeken. ‘Ooh, wat ben ik toch een vervelend mens, wat heb ik toch een kort lontje. Bovendien ben ik iemand die altijd uitgaat van een glas dat halfleeg is.’ Pessimistisch en een en al negativiteit. En hier stopt het. De geest blijft dralen en dralen en zit vast in negatief denken. Pijnig jezelf niet langer en vraag jezelf af wat je boos maakt. Jij bent niet de schuldige, evenmin de factoren die de boosheid hebben getriggerd. Het zijn kansen om alle emoties een plek te geven. Jouw boosheid heeft je wat te vertellen. Je mag boos zijn op iemand die straal voorbij gaat aan jouw gevoelens. Je mag ook boos zijn op jezelf, omdat je niet in staat bent aan te geven dát de ander jouw grenzen overschrijdt. Maar wees dan boos op jezelf wetende dat je er ook iets aan kan doen. Zeggen wat je werkelijk voelt waarbij je de angsten die dan op de kop steken door laat stuiteren, zodat je wel je zegje kunt doen. Ook je angsten mogen er zijn.

Binnen het boeddhisme verwijst het woord emotie altijd naar een geest die zich in een geagiteerde, verontruste, gekwelde, in de ban van onwetendheid verkerende en verwarde toestand bevindt. De eigenschappen van agitatie en verontrusting zorgen ervoor dat de emotionele geest een mentale toestand is die iedere helderheid ontbeert. Hierdoor is het meteen ook een toestand die ervoor zorgt dat wij zonder na te denken en vaak onverstandig handelen. Daarom worden emotionele gemoedsstemmingen vaak gezien als een toestand van de geest waarin ons gewaarzijn is verduisterd en dus als ondergeschikt aan ons vermogen om de ware aard van de geest te kunnen ervaren. (Rebel Boeddha) 

Destructieve emoties zoals woede zorgen ervoor dat de geest wordt gekweld. Kwel jezelf niet langer en begin te luisteren naar je gevoelens. Hoe klein of groot het gevoel ook is; het kan leiden naar nog iets groters, het kan leiden naar het antwoord op al je vragen. Het is zeker een kunst om de juiste vragen te stellen, maar de vragen komen vanzelf. Zodra je je begeeft op het pad van het onderzoeken van jouw emoties ontstaan er meer en meer vragen. Elke vraag zal zich op een hoger niveau van bewustwording bevinden waardoor de antwoorden steeds meer helderheid gaan verschaffen. We zijn niet zomaar boos. We worden boos, omdat iets ons heel veel verdriet doet.

Vooral de emoties die ons veel verdriet doen, bevinden zich vaak niet in de geest, maar in ons onderbewustzijn. Onze dromen kunnen ons veel vertellen, mits we ernaar luisteren en datgene wat we voelen gaan erkennen, erover gaan praten. De meest diepgewortelde emoties zoals eenzaamheid, niet goed genoeg zijn, er niet mogen zijn en zo woedend zijn dat je iemand kan vermoorden zijn vaak ongrijpbaar. Deze emoties kunnen zich in je dromen op symbolische wijze manifesteren. De interpretatie van de emoties is vaak simpeler dan de geest doet vermoeden. Mocht je in eerste instantie je dromen verwarrend vinden, schrijf ze dan op. Zodra je acties onderneemt om je emoties de ruimte te geven, wordt jij bewuster en zul je je dromen makkelijker kunnen interpreteren.

In het proces van het accepteren en de ruimte geven aan woede kun je zelf heel veel doen. Om het voorgaande op te sommen: vraag jezelf af wat je werkelijk boos maakt, zeg wat je werkelijk voelt waarbij je al je angsten en onzekerheden er laat zijn, pijnig jezelf niet langer, want je mag boos zijn. De truc is om erbij stil te staan. Dat is alles, maar voor veel mensen toch nog teveel gevraagd. Verplichtingen en verantwoordelijkheden schreeuwen om je aandacht. Denk hierbij eens aan de verantwoordelijkheid naar jezelf toe. Naarmate je meer aandacht besteed aan wat er werkelijk toe doet, wat werkelijk belangrijk voor je is, zal je al het andere veel makkelijker kunnen dragen. Dan hoef je het niet eens te dragen. Je leeft het. Je doet er iets mee. En je zult meer lachen. Een lach dat van binnenuit komt. Een lach die je ontspant en aangeeft dat je er bent.

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben je boos? Dan mag dat!’. 

HSP: maak je los van woede. De 1e stap!

In de blog ‘HSP: ben ik boos? Dan mag dat!’ wordt uiteengezet dat we boos mogen zijn en dat de woede ons iets heeft te vertellen. Maar vaak groeien we juist op met de overtuiging dat we niet boos mogen zijn. Het boos zijn op iemand moeten we verbergen, wegmoffelen en mogen we zeker niet aan onze kinderen laten zien. Zo groeien we op met het idee dat de emotie woede er niet mag zijn. Dit staat in weze gelijk aan dat jij er niet mag zijn als persoon, identiteit, als mens op twee benen en zijn eigen gedachten. Wij weten dat we er mogen zijn. Een eerste stap naar het voelen dat we er mogen zijn, ligt besloten in bewustwording. Om op een bewuste manier onze emoties te voelen.

Als we niet bewust zijn, kan de emotie woede zijn eigen leven gaan leiden zonder dat je in de gaten hebt dat deze emotie aanwezig is in jouw systeem. In jouw geest en lichaam. Heel vervelend. In dit geval heeft het lichaam namelijk veel te verduren. Het lichaam slaat alles op. Zolang deze verwoestende emotie zijn werk kan blijven doen, zit jij met onverklaarbare lichamelijke pijnen.

Aan de oppervlakte kan het zijn dat woede zich wel laat zien. Woede in verschillende gradaties zoals irritatie en frustratie om een collega die zich wil begeven op jouw territorium, een manager die je belaadt met teveel werkzaamheden of de afwas die je partner voor de zoveelste keer laat staan. Een gedachte die slechts te gast is in je geest kun je makkelijk loslaten. Dit wordt een stuk moeilijker als je de identiteit van de gast aanneemt. Wie moet je dan vragen om te vertrekken? (Rebel Boeddha) 

En dit is wat we massaal doen. We identificeren ons met de gedachten aangaande de irritaties, frustraties en boosheid. ‘Ja, echt, die manager is zo’n achterbakse lul, in plaats van het zelf op te knappen, zit hij lekker op zijn luie reet en verzuip ik in het werk. In zijn werk!’ Terwijl deze gedachte je leven negatief kleurt en blijft vergiftigen, woedt de daadwerkelijke woede in je systeem. Het kan namelijk ook zijn dat je nooit hebt geleerd ‘nee’ te zeggen. Dat je niet weet en het al helemaal niet voelt hoe je voor jezelf kunt opkomen. Je moeder rende en vloog ook altijd in het rond om je vader te dienen.

De mensen die je leegzuigen, die je willen gebruiken en absoluut niet het beste met je voor hebben, blijf je tegenkomen. Je blijft hen tegenkomen, totdat je zelf de knop weet om te draaien. Totdat je beseft dat je een groot deel zelf in de hand hebt. Natuurlijk heb je te maken met omgevingsfactoren. Maar als je al zo vaak van omgeving bent veranderd, gaat er toch iets wringen. Wat doe of denk ik dat ervoor zorgt dat het blijft plaatsvinden? ‘Mijn moeder is altijd heel negatief. Ze zuigt me leeg. Daarna ben ik totaal van de kaart.’ Ja, zelfs in familierelaties is het mogelijk om de balans te herstellen. Het is een lange weg, maar als jij er genoeg van hebt, hoor je wellicht op een dag dat ze een positief bericht met je deelt.

De vraag nu is: wanneer hebben we er genoeg van? Soms lijkt het wel een verslaving! Het boos  en geïrriteerd zijn. Zonder kan je niet meer. Het geeft ook wel een kick als je je irritatie om weet te draaien naar een positief humeur met de 11 tips van bijvoorbeeld een artikel met de titel ‘Bekijk het leven van de zonnige kant: 11 tips!’ Dit is slechts een klein voorbeeld ten opzichte van enorme torens van boeken in de categorie populaire psychologie boordevol probleemoplossende strategieën.

Pas bij chronische pijntjes zoals vergeetachtigheid, concentratieproblemen of hoofdpijn, rugpijn, nekpijn enzovoorts, trekken we aan de bel. Vaak weet je wel wat je dwars zit, maar de ratio krijgt de overhand. Het probleem wordt uit de wereld geholpen door wat je jezelf vertelt of wat anderen aan jou vertellen. Bij negeren van het daadwerkelijke probleem volgt als vanzelf de inzinking; overspannenheid, gebroken been, burnout en ga zo maar door. Hier begint het proces dan uiteindelijk! Laten we deze fase eens een keer overslaan en bewuster worden van de emoties die aan het woeden zijn.

Eerder beschouwden we onze emoties als iets negatiefs, als iets dat overwonnen moet worden. We vonden dat we moesten afkoelen en tot rust moesten komen. Nu zien we dat de energie van onze emoties onze intelligentie aanwakkert en ons aanmoedigt om wakker te worden. Inmiddels hebben we de manier waarop onze emoties ons helpen om helder te zien meer leren waarderen. We beginnen nu te begrijpen wat zij ons al die tijd al hebben willen vertellen. We hebben naar onze geest geluisterd, hem laten praten om deze vreemdeling beter te leren kennen en nu zijn we op een ander niveau van gesprek aanbeland. Nu horen we niet alleen maar wat onze vriend zegt, we voelen ook de emotionele warmte of kilte van de woorden. De uitwisseling is intiemer en hartelijker geworden omdat er een hechte verbinding en een oprecht vertrouwen zijn gegroeid. Woede is meer dan gewoon boos zijn om het een of ander. Hartstocht is meer dan het verlangen naar iets. Dit zijn niet zomaar gewoontepatronen of gekwelde geestestoestanden. Hierin verborgen bevindt zich namelijk een drang naar helderheid en een diep verlangen naar waarachtige verbindingen en vrijheid. (Rebel Boeddha) 

En Julia vult aan: ‘Ik herken deze woede zeker! Niet jegens mijn vader, maar wel het kwaad zijn door machteloosheid. Niet bij machte zijn om het zelf op te lossen. Niets aan je ouders hebben omdat zij ook niet weten wat ze met je aan moeten. Omdat zij ook hun gebreken hebben en er mede de oorzaak van zijn dat je je NU zo voelt. Ik ben er nu mee bezig om mezelf te aarden en te leren dat ik er voor mezelf moet, kan en wil zijn. Dat anderen zijn zoals ze zijn en dat ik om wil leren gaan met wat er in het verleden gebeurd is. Ben ik boos? Dan mag dat. Ben ik daar verdrietig om? Dan mag ik huilen. Ik ben nog wel die gehoorzame Julia, maar als ik straks vrede heb met mezelf en de anderen om me heen, dan hoop ik dat ik die woede minder of niet nodig heb. Dat alles zo mag zijn zoals het is.’

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben ik boos? Dan mag dat!’. 

HSP: ben ik boos? Dan mag dat!

In deze blog wil ik het hebben over hoe hooggevoelige mensen omgaan met de emotie woede. Hooggevoelige mensen bezitten een palet aan kwaliteiten zoals empathie, begripvol, zorgzaamheid en hulpvaardigheid. Verder zijn ze meedenkend en hebben een sterk
verantwoordelijkheidsgevoel. In positieve gebalanceerde situaties pluk je hier natuurlijk alleen maar de vruchten van. Wanneer het aankomt op het aanschouwen van woede of het zelf ervaren van woede slaan deze mooie eigenschappen om in een valkuil. Je kwaliteit wordt een zwakte.

Ouders die altijd ruzie met elkaar hebben. Als kind het gevoel hebben dat je je moeder moet helpen, omdat ze zich zo naar en verdrietig voelt vanwege de ruzie met haar man, je vader. Er gaan jaren overheen, voordat je inziet dat je ouders zelf de troep mogen opruimen die zij telkens weer zelf veroorzaken. Je hoeft niet tussenbeide te komen. Je hoeft niet in hun energie te zitten. Neem afstand en focus op je eigen leven.

Het uiten van emoties, van wat je denkt en voelt, is van wezenlijk belang voor een heldere geest en een gezond lichaam. Maar wat als er bepaalde emoties aan het woeden zijn waarvan je het bestaan niet kent? Dan is het onmogelijk om deze emoties te uiten. Vaak gaat het om negatieve emoties; om woede. De hooggevoelige persoon rent als het ware weg voor de woede door deze juist te absorberen. Niet te laten merken dat het hem zeer doet, want dat zou zijn ouder/verzorger niet kunnen verdragen. Zie hier hoe de kwaliteiten begripvol en empathie de persoon behoorlijk kunnen tegenwerken. Het zijn overigens niet alleen deze kwaliteiten die de doorstroming van negatieve emoties tegenhoudt.

Het zijn emoties waarvan je het bestaan niet wilt kennen, omdat je weet dat ze niet welkom zijn. Kinderen imiteren het gedrag van hun ouders; als ouders bepaalde emoties in de doofpot stoppen, doen zij dat ook. Een voor de hand liggende oorzaak ligt genesteld in de emotie angst. De mond wordt gesnoerd door angst. Angst voor dat het de situatie verergert. De tendens is om je stil te houden, om in je hol te kruipen waar het veilig is. Het doorslaan van de kwaliteiten begripvol en empathie in combinatie met de angst zorgt ervoor dat de woede in het systeem van de hooggevoelige persoon wordt ingekapseld.

‘Soms sla en schreeuw ik om me heen, maar dan raak ik net niet datgene waar het om draait. Dat zit dan nog heel diep verstopt van binnen. Ik durf niet te kijken wat het is.’ Als je boos bent, let je meer op dat wat je boosheid opriep dan op de werkelijke bron ervan, op datgene waar je boosheid uit voortkomt. Met andere woorden: je merkt op wat je geest doet, maar de geest zelf zie je niet. Je identificeert jezelf met de inhoud van je drukke geest, je gedachten emoties, ideeën, en uiteindelijk denk je dat jij al die dingen bent: ‘Dit ben ik. Zo ben ik.’ (Rebel Boeddha) Dus je gelooft echt dat je boos bent op de ns, de gemeente die je blijft dwarsbomen en de ober in het restaurant.

Als kinderen krijgen we vaak verborgen boodschappen mee van onze ouders/verzorgers. ‘Zo doe je niet tegen je moeder.’ ‘Dit is onbehoorlijk gedrag voor meisjes.’ We mogen niet boos worden. Simpelweg omdat ze het lastig vinden en absoluut niet weten hoe ze met de woede van hun kinderen om moeten gaan. In de kern van woede zit verdriet, dus laten we daar dan met zijn allen de ogen voor sluiten. Ze willen het niet horen. Niet weten, want op onbewust niveau weten ze dat het hen verdriet doet. En nog erger, dat ze er deels schuldig aan zijn geweest. Daarom sluiten ze zich ervoor af en hiermee is de kous af. Of toch niet? Nee, zeker niet, want op een dag komt het naar boven. De woede laat zich zien. De woede wordt getriggerd en de persoon wordt geleid naar het verdriet dat erachter schuilt.

Onze emoties verzetten zich tegen de oneerlijke manier waarop zij onderdrukt worden en zeggen: ‘Stop met het blokkeren van mijn energie. Beplak me niet met etiketten. Probeer me niet te verbeteren. Wees wat moediger. Kijk me aan en accepteer me zoals ik ben. Dan zou je nog weleens voor een verrassing kunnen komen te staan. (Rebel Boeddha) Hierbij sluit ik mij volledig aan. Je mag boos zijn. Je woede heeft je wat te vertellen.

Wil je meer lezen over omgaan met woede als hooggevoelige? Bestel hier het eboek ‘Ben ik boos? Dan mag dat!’. 

Schaamte: ik kan mijn emoties niet uiten

Deze sessie was heel bijzonder. Terugdenkend aan dit gesprek kwam het volgende in mij naar boven ‘Soms voelt het alsof ik de geest om de tuin leid om het hart te laten spreken’. De geest is alsmaar aan het denken, beredeneren en onderzoeken. Ook de geest wil erkend worden. Zodra de geest voelt dat hij er mag zijn, krijgt het hart meer ruimte en voelt het hart zich veiliger om zijn stem te laten horen. Met toestemming van de coachee kun je lezen hoe de sessie heeft bijgedragen aan zijn ontwikkeling.~

Ik begin met het uitspreken van mijn doel: Ik zou beter uiting willen kunnen geven aan mijn emoties.

We bespreken een aantal voorbeelden waarin dit naar voren komt. Het niet kunnen huilen bij een film. Het niet kunnen delen van de vreugde die ik heb opgedaan tijdens een fietstocht, wanneer ik in gesprek kom met een vreemde. In beide gevallen is het gevolg hetzelfde. De emotionele beleving (ontroering, vreugde) maakt plaats voor twijfel. De emotie vindt geen natuurlijke uitweg, daar wordt ik me van bewust, en daar ga ik over piekeren.

Zodra het piekeren begint neemt mijn ratio het over van mijn gevoel. Wat nu naar buiten komt is een rationele afspiegeling van wat ik voel. Door ervaring heb ik geleerd hoe ik mijn gevoel rationeel (in woorden, duidingen, analyses) zeer dicht kan benaderen. Maar het blijft een imitatie. Dat kan frustreren. Op het moment waarop mijn emotie aangesproken wordt en geen uitweg vindt, reageer ik daar fysiek op. Ik krijg het warm, wordt rood, kan gaan stotteren en jij zag ook dat ik een trillend spiertje heb ik mijn gezicht.

Door de jaren heen ben ik gewend geraakt aan die reacties. Ze zien eruit als schaamte, maar zo ervaar ik ze niet. Teminste, ik schaam mij niet voor mijn emotie. Wel voor het niet kunnen uiten daarvan. Al pratende komen we tot de ontdekking dat ik een vrij eenzijdig beeld heb van emotionele uitingen (mijn eigen woorden). Een emotie kan (en mag) heftig, fysiek geuit worden. Maar dit kan ook op een subtiele manier gedaan worden. We bespreken daarbij het voorbeeld van de Japans films. Die spreken mij altijd enorm aan.

Dit inzicht heeft invloed op mijn eerste doelstelling. Ik zou beter uiting willen kunnen geven aan mijn emoties.

Ik besef mij nu dat dit niet hoeft te betekenen dat ik moet leren om mijn emoties ‘heftig’ te uiten. Misschien past een subtiele manier wel veel meer bij mij. Als dit zo is, zou dat een deel van mijn frustratie en schaamte weg kunnen nemen. Ik hoef mijn emoties namelijk niet te uiten op een bepaalde manier. Ik wil ze uiten op mijn manier. Het kan heel goed zijn dat die manier kalm en voorzichtig is, omdat ik veel behoefte heb aan bescherming, meer dan aan duidelijk tonen van mijn gevoelens.

Een nieuwe doelstelling werd toen: Ik wil me zeker voelen over de manier waarop ik mijn emoties uit.

Twee weken geleden heb ik een kleine proef gedaan. Ik heb de Japanse tekenfilm ‘Whisper of the Heart’ gekeken. Zoetsappig, ontroering gegarandeerd. Ik nam mezelf voor de film helemaal op mijn manier te beleven. Ik zette de film op en zei tegen mezelf: Wanneer ik mij ontroerd voel laat ik dat zo zijn, zonder na te gaan denken over hoe ik daar nu uiting aan moet geven. Er hoeft niet gehuild te worden. Wat er gebeurde verbaasde mij enorm. Op de mooiste, meest ontroerende momenten van de film voelde ik helemaal geen behoefte om te huilen. Ik moest glimlachen, glimlachte met de film mee en bleef rustig in die ontroering voortgaan zonder dat mijn ratio het spel tussen mij en het moment verbrak. Mijn ogen vulden zich met water, ik haalde diep adem, zuchtte en glimlachte een traan. Ik glimlachte een traan, ik huilde hem niet, hij was er gewoon. Er was een gevoel, een emotie en een uiting daarvan.

Nu ik dit op schrijf, denk ik; we noemen het huilen als er tranen over onze wangen rollen, we noemen het glimlachen als onze mondhoeken zich optrekken. Dat is handig als je moet omschrijven wat iemand deed. Hij glimlachte, zij huilde. Maar je kunt er niet mee beschrijven hoe iemand zich voelt. Hij glimlachte. Van ontroering? Van de zenuwen? Uit beleefdheid.

Zo kan ik ook niet tegen mijzelf zeggen: bij deze emotie hoort deze reactie. Als ik intens geniet van de natuur die ik gezien heb tijdens een fietstocht, hoe moet ik dat dan uiten? Moet ik dromerig voor me uitkijken? Moet ik lachen? Moet ik met gefronste wenkbrauwen en een ernstig gezicht langzaam ja knikken? Wat ik wil doen, is mijn emoties er laten zijn op mijn manier. Ontdekken hoe ik op bepaalde dingen reageer. Daar vertrouwd mee raken.

Nieuwe doelstelling: Ik wil vertrouwd raken met de unieke manier waarop ik mijn emoties uit en beleef.

Ben je benieuwd naar wat een coaching sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie! 

HSP prille liefde: zeggen wat je voelt

Schilderij door Wendie.

Elke keer weer is het bijzonder om mee te maken hoe de menselijke geest werkt. Vooral in de situaties waarin de menselijke geest aan de slag gaat om bepaalde ‘negatieve’ gevoelens te onderdrukken.

Een coachee van me wilde eens aan de kaak stellen waardoor het komt dat ze haar huiswerk niet kon loslaten. Te pas en te onpas dacht ze aan haar studie. Door al mijn vragen en opmerkingen kwam ze opeens uit op dat ze gefrustreerd was. Ze had haar doel niet bereikt. Het was niet zozeer het ‘niet kunnen loslaten van huiswerk’, maar dat ze het vervelend vond dat ze haar doelstelling (afronden van hoofdstuk ‘….’) niet had weten te bereiken.

Wat doet het met je dat je jouw doelstelling niet hebt bereikt? Het is een vervelend gevoel; alsof ik de belofte die ik aan mezelf heb gedaan niet na ben gekomen. Ik vind het heel erg als mensen hun beloftes niet nakomen. Vanuit het ik-perspectief trok zij dit gelijk door naar het algemene; naar alle mensen. Dit bood mij de gelegenheid om te vragen naar of er mensen zijn die recentelijk hun beloftes niet na waren gekomen jegens haar. Ja, die waren er.

De jongen met wie ze aan het daten was, was tot tweemaal aan toe zijn belofte niet nagekomen. Het was misschien niet zozeer de belofte, maar ook de verwachting die zij had ten opzichte van uitspraken die hij had gedaan. Ze voelde zich slecht, maar het werkelijke ‘ik-voel-me-onbelangrijk’ gevoel onderdrukte ze. Dit gevoel werd vervolgens geprojecteerd op haar studie en om specifieker te zijn, op ‘het niet kunnen loslaten van haar huiswerk’.

Doordat ze zich slecht voelde, ging ze het goed praten. Zijn dochtertje heeft hem nodig. Ik kan in een dergelijke situatie niet zoveel willen. In plaats van dat ze haar werkelijke gevoelens toonde, liet ze zien dat ze begrip had voor de situatie. Na de tweede keer heeft ze hem wel verteld dat hoewel hij het druk heeft, hij tijd voor haar moet maken, omdat ze hem wilt zien. Hier was ze enorm trots op. Ze had gezegd wat er op haar hart lag. Onderwijl had ze nog niet erkend dat het gevoel van ‘onbelangrijk’ zijn nog steeds aanwezig was.

Door deze coachingsessie kon ze de situatie beter overzien. Het zaadje in haar hoofd om hem wederom te vragen wat ze nu met elkaar hebben, was gaan groeien. Binnenkort wilde ze hem spreken over hun ‘relatie’.

Wat ik vaak zie bij hooggevoeligen die verliefd zijn, is dat ze het moeilijk vinden om uit te komen voor wat ze werkelijk voelen. Het is moeilijk om de emotie die ze voelen te verwoorden. Vooral omdat het een emotie is die hun geest het liefste zo ver mogelijk weg wilt duwen. Het begrip hebben voor, een kwaliteit die wordt toegeschreven aan hooggevoelige mensen, wordt in de bovenstaande omschreven situatie een valkuil. Een mooi begin om de communicatie op gang te brengen is het volgende: ‘Wat jammer. Ik wil je graag zien. Wanneer heb je tijd?’ Uitspreken dat je het ‘jammer’ vindt, maakt je kwetsbaar, maar tegelijkertijd ook sterk. Je geeft aan wat je er werkelijk van vindt. Jij laat zien hoe je in de relatie staat. Als het dan niet wederzijds is, zal het sneller aan het licht komen.

Hulp bij Jaloezie in de Liefde

Wat doe je als je overspoeld wordt door achterdochtige jaloezie en dit zich meerdere malen uit in een krankzinnige woede uitbarsting naar je partner?

Herkennen van achterdochtige jaloezie?
Valt het je op dat je partner wat langer blijft hangen op het werk? Dat je partner de laatste tijd wel erg lang achter internet zit om te mailen? Of kom je een papiertje tegen met de naam en telefoonnummer van een ander? Bij nader inzien kan het vele redenen hebben waarom het gedrag van je partner is veranderd. Alleen op het moment supreme bekruipt je een akelig gevoel met de gedachte: “Wordt ik belazerd?”

Wat is Achterdocht Jaloezie?

Psycholoog Parrot spreekt van achterdocht–jaloezie. Bij deze vorm van jaloezie is er nog geen sprake is van een werkelijke bedreiging van de relatie. Deze dreiging wordt alleen maar vermoed door de partner. In feite is er nog niets gebeurt waaruit je kan opmaken dat de partner je gaat belazeren of gek is geworden op een ander.

Deze vorm van jaloezie kan ook irrationeel worden genoemd, omdat de gedachtenspinsels alleen in je eigen hoofd spelen. Die gedachten gaan uit van het ergste en maken je gek. Irrationele jaloezie gaat gepaard met woede uitbarstingen en je creëert als het ware een neus voor signalen die jouw gedachtenspinsels bevestigen.

Eerste hulp bij een Jaloezie Aanval
Na een aantal woede uitbarstingen die veroorzaakt worden door jaloerse gevoelens besef je dat deze negatieve emoties een grote aanslag plegen op je mentale en fysieke welzijn.

Je partner heeft heel wat te verduren gehad en hopelijk kan hij of zij het geduld opbrengen om samen met jou hier doorheen te gaan. Het is belangrijk om te erkennen dat deze gevoelens bij jou liggen. Je partner is weliswaar de trigger geweest, maar het is nu aan jou om te leren omgaan met deze heftige emoties. Om woede uitbarstingen naar je partner te voorkomen, kun je de jaloerse gevoelens en vrijgekomen woede en frustratie opschrijven:

” …Hij lijkt verdomme naief. Weet hij niet dat vrouwen dit doen om het vuur aan te wakkeren? Ik vroeg hem nog of ze op dit moment single is ja of nee. Ik kreeg een vaag antwoord terug. Als je met je ex-vriendin mailt weet je toch wel of ze single is of niet?! Alsof dat nooit voorbij komt tijdens de e-mail uitwisselingen. Of blijft het bij het innige vriendschappelijke contact waarbij geen huidige relaties, bevliegingen of flirts worden besproken? Aaaaarrrggghhh…ik voel dat hij iets achterhoudt. Het is toch niet normaal? Ik geloof echt niet dat hij naief is. Hij speelt het waarschijnlijk. Het is te idioot voor woorden…”

Praten over Jaloezie
Zodra de heftige emoties zijn bekoeld, omdat je naar hartelust al je gevoelens hebt kunnen uitschrijven, wordt het makkelijker om in gesprek te gaan met je partner. Probeer in dit gesprek helder te blijven denken, stel vragen en luister met aandacht in plaats van te schieten in aantijgingen.

Ga voor jezelf na wat je wilt bereiken met het gesprek. Een mogelijk doel is dat je bespreekt hoe jullie elkaar kunnen helpen om hiermee om te gaan. Wat ook helpt is dat je met elkaar deelt hoe je denkt over omgaan met andere mannen en vrouwen buiten jullie relatie om.

Mochten al deze negatieve emoties je blijven belemmeren dan is het verstandig om op zoek te gaan naar psychische of mentale begeleiding in de richting van psychologie, psychotherapie of coaching.

Het artikel is geplaatst op soChicken.