Mijn overgrootoma: cake-traditie & facebook

Mijn Nederlandse overgrootoma is 91 jaar en bakt al jaren een goeie ouderwetse boerencake. Dit doet zij voor de gasten die ze ontvangt. Zo ook voor mijn bezoek aan haar. Ik eet liever geen geraffineerde suiker in combinatie met wit tarwe. Mijn bloedsuikerspiegel gaat ervan schommelen. Ik dacht eraan dit aan te geven, maar kon het niet over mijn hart verkrijgen. Één plak cake met daar achteraan een paar koppen thee kan mijn lichaam wel aan.

Hoewel ik het liever niet wilde eten, heb ik de cake met smaak opgegeten. De traditie is namelijk dat de plak cake op een schotel wordt geserveerd met een kop thee of koffie. Er werd niet gevraagd of ik een plak cake wilde. Ik at de traditie op én de traditie smaakte goed: naar boter, eieren, wit tarwe en geraffineerde suiker. De traditie deed me denken aan toen ik acht jaar was en met mijn moeder en zusje bij haar en mijn Chinese overgrootvader op bezoek ging. Mijn oma is trots op haar cake én ze geniet ervan om de cake te bakken. De avond ervoor had ze drie cakes gebakken.

Als acht-jarige keek ik altijd uit naar dit Hollandse cake moment. In mijn herinnering waren ze groter en dikker. Ik keek ernaar uit, omdat ik dit type zoetigheden thuis niet at. Nu, dertig jaar later, verlangde ik niet naar de cake, maar om weer acht jaar te zijn. Ik stapte in de tijdmachine en kwam terecht in een huis waarvan de geur hetzelfde is als toen ik er kwam als kind. Ik ben blij dat mijn omaatje nog in goede gezondheid, zelfstandig in haar flatje leeft. Toen ze aan kwam zetten met twee rinkelende kopjes thee schrok ik wel even. Ze zei: ‘Thee lukt me nog wel, maar met koffie heb ik hulp nodig, dat gaat eroverheen.’

Wat ik zo geweldig vind aan mijn oma (overgrootoma is een hele mond vol) is dat ze digitaal up-to-date is. Ze heeft een ipad die ze met een pen heel behendig bedient. Gloeiend van trots vertelde ze dat haar dochter prachtige foto’s had gemaakt van de wintertaferelen in Drenthe. Ze pakte de ipad erbij om de foto’s te laten zien. Oma, ik heb de foto’s inderdaad op facebook voorbij zien komen. Ze zijn schitterend.

Twee maanden geleden was ze per ongeluk op facebook beland. Toen ik haar aan de telefoon had bedankte ze me voor de foto met mijn zoon die recentelijk 1 jaar is geworden. Welke foto? Ik heb helemaal geen foto met haar gedeeld, dacht ik. Opeens begon het mij te dagen. Twee dagen geleden had ik inderdaad een foto op mijn facebook tijdlijn geplaatst. Zij zag het later en ervoer het als een persoonlijk bericht aan haar. En zo ervaart ze alle berichten.

Tot haar verrassing zit iedereen die zij kent op facebook. Binnenkort ontvangt ze de dochters van haar zuster op de koffie dankzij facebook. Wat een heerlijke moderne oma heb ik toch!

Advertenties

Ouderschap: mijn dochter over facebook

  

Hoe de antwoorden van mijn dochter mij versteld doen staan…Met haar laatste reactie in deze conversatie over het te verwachte kraambezoek bracht ze mij terug naar de tijd waarin er nog geen facebook was. Naar de magie van het uitkijken naar real-live ervaringen en werkelijk iets nieuws te ervaren. Het gevoel dat ze bij mij losmaakte was wel heel erg fijn. Een gevoel van vervlogen tijden. 

Ik (Chungmei): Morgen komen AW en R langs met hun dochter, zij is een maand ouder dan Dían. 

Amé: Elsa! Ik heb hen één keer in de stad gezien met papa. Ik weet hoe ze eruit zien. 

Ik: Aha, je hebt hen dus één keer gezien. Ze zijn heel aardig.

Amé: Ja, dat weet ik. Die dingen weet ik. 

Ik: Heb je hun baby al een keer gezien? 

Amé: Nee.

Ik: Op facebook staan foto’s. Wil je deze zien? 

Amé: Nee, ik wacht wel tot morgenochtend, dan is het meer een verrassing. 

Ouderschap: kleuters kennen geen facebookcultuur

IMG_3999

Kleuters zitten niet op facebook, maar kennen wel een dicht sociaal netwerkcultuur. Mijn kleuter maakt mijn leven een stuk socialer, niet met dagelijkse digitale updates, foto’s en likes, maar met real-live vriendjes en vriendinnetjes die spontaan of afgesproken over de vloer komen. De nadruk ligt wel op spontane speeldates, omdat ze puur en alleen afgaan op hun gevoel; met wie wil ik vandaag spelen?

Voor hun ‘facebook’ updates hebben ze geen computer nodig, maar alleen hun vaardigheid tot spreken. Zo zag mijn dochter vrienden van ons de klas in komen lopen met nog een aantal onbekende mensen met hun kinderen. Het was een vriendin die met haar dochters meeliep tijdens een rondleiding door de school. In plaats van aan al haar vrienden te vertellen dat zij de dochter van de vriendin kent, vertelde ze het direct aan de juf. Ook een update over nieuwe regenlaarzen wordt gedeeld in een kringgesprek op maandagochtend. Deze nieuwe ‘prinses Sophie’ regenlaarzen werden een aantal dagen in haar slaapkamer getoond aan twee vriendinnen. Nee, niet middels een levenloos fotootje op facebook, maar tastbaar; te voelen, te ruiken en te passen.

Laat ik ook even stil staan bij het real-live ‘liken’ van een ander; in haar geval een klasgenoot en/of vriendin. De ‘likes’ vliegen heen en weer door middel van dikke knuffels, een aai over het hoofd, hand in hand schaterlachend over het schoolplein, brullend van het lachen over de vloer en elkaar te helpen met het dragen van een tas wanneer de ander te moe is. Iemand aardig vinden en iets fijns voor een vriendin doen (en voor haarzelf!) is vragen of ik de favoriete maaltijd van haar vriendin wil klaarmaken. Samen smulden we er intens van; spaghetti bolognese.

Zoals ik al aangaf; mijn leven is sociaal rijker door haar speeldates. Door de speeldates kom ik aan mijn dagelijkse oudergeklets waarvoor ik niet achter facebook hoef te kruipen. Het contact met de ouders kleurt mijn beeld over hen in en dat maakt mijn dagelijkse tripje naar school een stuk levendiger. In groep 1 vonden de speeldates tussen klasgenoten al plaats, maar onze dochter was er nog niet klaar voor. Ze had tijd nodig om te ontladen van alle opgedane indrukken. Nu ze in groep 2 zit, heeft ze na schooltijd zoveel meer energie dan in het eerste jaar.

Een wereld van energieverschil waarvan ze in dit jaar de vruchten ervan plukt. Ik zie haar opleven van het sociale contact. Ze kan in haar sociale contacten haar speelse en vindingrijke energie kwijt. Ondertussen beseffen wij, de ouders, ons heel goed dat we elkaar helpen door deze speeldates te steunen. Die twee uurtjes extra om wat werk af te maken, huishoudelijke taken af te ronden of iets voor onszelf te doen, is mooi meegenomen. En nogmaals, de tastbare sociale netwerkcultuur buiten facebook maakt mijn leven een stuk gezelliger. Ik geef toe, ik geniet zeker van facebook, maar een fijne balans hierin te ervaren is heerlijk bevrijdend. Laten we hopen (of ernaartoe werken) dat onze kinderen dit fijne levendige echte sociale deel van het leven blijven voortzetten, ook op een leeftijd waarop ze onderdeel kunnen gaan uitmaken van facebook.

Dansen: een waanzinnig flow-gevoel

dansers

Meer dan tien jaar geleden gaf ik mijn laatste streetdance les. Mijn leven nam een andere wending aan. Ik focuste me op het afronden van mijn bachelor communicatie en daarna besloot ik mijn coachingpraktijk te starten. Om toch nog met dansen bezig te zijn, ging ik salsa dansen. Het ging vanzelf. Ik begon meer Spaanstalige muziek te luisteren en liet R&B en hiphop links liggen. Mijn tijd in Sevilla had hier zeker aan bijgedragen. Ik omringde mezelf met mensen uit Latijns-Amerika en Spanje. Ik wilde het land, de cultuur en vooral de mentaliteit dicht bij me houden.

Sinds afgelopen zaterdag heb ik weer gevoeld hoe het is om dansles te geven. Ik heb een ‘Latin Moves’ dans workshop gegeven voor Unicef. De groep bestond uit zo’n 15 deelnemers uit verschillende culturen. De voertaal was Engels. In de blog ‘Orchid of Life: nieuwe professionele ontwikkelingen’ vertelde ik hoe ik in contact kwam met Unicef.

En, ja hoor, daar ging ik weer; door alle signalen te volgen, heb ik wederom mogen ervaren hoe fantastisch het is om dansles te geven. Als ik stil sta bij het waanzinnige flow-gevoel, dan snap ik niet hoe het zo is gekomen dat ik 10! jaar lang geen les heb gegeven. Inmiddels geef ik vier maanden capoeira les aan kinderen. Na een paar maanden begon het al te kriebelen. De gedachte aan het geven van een dansles kwam in me op en bracht een brede glimlach op mijn gezicht: Ik wil weer een dansles geven. Ik werd helemaal vrolijk van binnen.

Deze gedachte maakte mij benieuwd naar de meest recente dansfilms. Zo kwam ik terecht bij Streetdance 2. De film sluit af met een geweldig optreden waarbij streetdance wordt gecombineerd met latin moves. Van binnen begon ik wederom op te leven: dans was terug in mijn leven. Kort hierna zag ik op facebook de oproep van een vriendin die recentelijk als vrijwilligster voor Unicef is gaan werken. Wow, dit moet zo zijn, dacht ik. Direct hierna maakte ik er werk van en kwam in contact met de organisator.

De emoties waar ik van begin tot eind doorheen ben gegaan, zijn te vergelijken met hoe ik theatersport workshops ben gaan geven. Lees ook: ‘Persoonlijk groeien door angsten te overwinnen’. Vanuit de sterke overtuiging dat ik nog steeds een leuke dansles neer kan zetten, reageerde ik op de oproep van Unicef. Ik voelde alleen maar dat het hartstikke leuk zou zijn. Tja, daarna lieten de zenuwen zich wel even zien. Het moment dat ze hiervoor hadden uitgekozen, was erg balen. Maar goed, ik had weinig tijd om daar lang bij stil te staan en pakte na een paar ellendige minuten de draad goed op. Ik hoorde de muziek niet!! Zelfs na een goed geoliede introductie van mezelf in het Engels, ging het verkeerd.

Eerlijk gezegd was deze angst de dag ervoor een paar keer door me heen geschoten. Wat als ik de muziek niet hoor? Nog niet eerder had ik salsa muziek gebruikt voor het geven van een dansles. Maar daar lag het niet aan. Het was een combinatie van opwinding, enthousiasme en dat ik daar stond als ‘danseres’. (Ja, zo stelde ze mij voor!) Was het echt mogelijk? Na 10 jaar? Het antwoord is een volmondig JA. Ik heb genoten, we hebben samen genoten van het losgaan, swingen en zweten.

Wat ik bijzonder blijf vinden, is dat het volgen van mijn intuïtie en het opvolgen van signalen mij altijd verder brengt op mijn pad. Mij nog meer laat voelen wie ik ben, wat ik kan en dat ik mag bijdragen aan het vermenigvuldigen van plezier. Slecht in drie stappen stond ik weer een dansles te geven; de gedachte ‘Ik wil weer een dansles geven’, de film en de oproep voor een danser op facebook. Whooooop!!

Met grote dank aan mijn innerlijke gids en alles en iedereen waarmee ik in contact sta. Laten we de liefde blijven voelen en vieren. Met zijn allen!

Smoothie zomerfruit in de winter

Image

Aangezien de facebook pagina hooggevoeligheid en intuïtie in februari in het teken staat van gezonde voeding ben ik nog meer dan normaal met voeding bezig. Afgelopen zomer vertelde een vriendin dat ze weleens diepvries frambozen kocht voor het maken van een smoothie. Het was zomer dus ik bleef bij verse frambozen. Maar gisteren kreeg ik opeens zin in zomerfruit. Tot mijn verbazing waren ze bij de AH in de aanbieding. We hebben genoten van de smoothie gebaseerd op ongezoete sojamelk. Vooral Amé genoot ervan. Amé stimuleert mij om buiten mijn kaders te denken en te doen. Ze had een paarse snor. Dit is het resultaat:

Image

Vandaag haalde ik haar op van de peuterspeelzaal en vertelde dat ik weer een smoothie zou gaan maken. ‘Oh, mama, dat vind ik heel lekker. Gisteren heb ik dat met papa gedronken. Gisteren had je dat gemaakt. En vandaag weer. Dat vind ik superknap van je.’ Hahahaaa…mijn mond viel open van trots, van verbazing. Ze gaf mij een compliment, een heel strategisch compliment, omdat ze het zo lekker vond en blij was dat ze het weer zou krijgen.

Sinterklaas bestaat niet

Sinterklaas bestaat voor mij niet. De eerste keer dat ik met dit kinderfeest in aanraking kwam, was op de lagere school in Amsterdam. Door de juf werden wij, kinderen uit verschillende culturen, meegenomen in dit feest. Thuis vertelde ik het aan mijn moeder. Ze zei tegen mij dat Sinterklaas niet bestaat. Maar mama, ik wil thuis mijn schoen zetten. Weet je wat, dan doe jij wat in mijn schoen, zei ik. Dat heeft ze wel een paar keer gedaan, maar daarna was voor haar de lol er echt vanaf.

Op de lagere school was ik niet iemand die de magie van Sinterklaas voor andere kinderen verbrak. Ik sprak er simpelweg niet over. In de klas en tijdens het knutselen en zingen ging ik erin mee. Maar thuis was in geen velden of wegen pepernoten, speculaas, pakjes of een nep-Sinterklaas te bekennen. Als puber deed ik met mijn Brabantse vriendinnen aan lootjes trekken en een surprise avond met gedicht. Dat was gezellig.

Vorig jaar werd onze dochter 1 en konden we het hele Sinterklaas gebeuren nog ver van ons af houden. Dit jaar is dat anders. Twitter en facebook houden mij op de hoogte van alle actuele zaken. Hierdoor weet ik dat ouders met hun kroost de intocht van Sinterklaas en zijn pieten waren gaan bekijken op zondag 18 november. Je raad het al. Daar waren wij niet bij. Het boeit me niet genoeg.

Helaas kunnen we Sinterklaas niet buiten de deur houden. Het is nu eenmaal een traditie. Maar wel een traditie waar de commercie mee aan de haal is gegaan. Heel jammer. Het lijkt nu meer om de cadeautjes te gaan dan om de ouderwetse gezelligheid; met je dierbaren een fijne tijd beleven. Deze traditie zit niet in mijn bloed. Daarom heb ik Wikipedia er even op nageslagen:

Deze moderne vorm van het sinterklaasfeest komt waarschijnlijk voort uit het prentenboekje Sint Nicolaas en zijn knecht (1850) van de onderwijzer Jan Schenkman (1806 – 1863), maar het kinderfeest heeft een veel oudere oorsprong.

In Nederland zet men vanaf ten minste de 15e eeuw de schoen. In eerste instantie gebeurde dat in de kerk en was de opbrengst voor de armen. Uit archiefstukken blijkt dat vanaf 1427 in de Sint-Nicolaaskerk in Utrecht schoenen werden gezet op 5 december, pakjesavond. Rijke Utrechters legden wat in de schoenen en de opbrengst werd verdeeld onder de armen op 6 december, de officiële sterfdag van de Heilige Nicolaas. 

Staan we hier nog bij stil? In plaats van cadeaus voor een ieder te kopen die al genoeg bezittingen heeft, kunnen we er ook voor kiezen om terug te gaan naar de simpele ouderwetse gezelligheid. Lootjes trekken, gedicht schrijven en surprises maken met een presentje (gebaseerd op een afgesproken bedrag). Of het vieren zonder cadeautjes? Kan dat? Kunnen we dat? Of zijn we zo gehecht aan de bevrediging van het verlangen naar iets wat op ons wensenlijstje staat?

Een ander punt van het hele Sinterklaas gebeuren is de manier waarop het aan de meeste kinderen wordt verteld. Alsof Sinterklaas echt bestaat. Sommige kinderen houden hier trauma’s aan over, omdat ze bang worden voor Sinterklaas en zijn pieten. Want Sinterklaas weet namelijk alles. Als je stout bent geweest, krijg je de roe! Wij hebben dit jaar besloten om de waarheid aan onze dochter te vertellen. Sinterklaas bestaat niet. Het is een verhaal dat wordt nagespeeld. Wij geloven dat ze dan nog steeds kan genieten van alles wat het Sinterklaasfeest behelsd.

Als laatste heb je ook kinderen die rond hun zesde levensjaar erachter komen dat Sinterklaas niet bestaat. Zoals Lize omschrijft: ‘Ik heb mij heilig voorgenomen -lang voordat ik zelf kinderen had- dat ik mijn kinderen gewoon zou vertellen dat Sinterklaas niet bestaat…en wel het vieren met alles derop en deraan. Kinderen hebben een rijke fantasie en voor hen maakt het niet uit dat nep is, ze gaan er toch wel in mee. Wat ik mijn kinderen wil besparen is het gevoel wat ik heel lang heb gehad nadat ik erachter kwam dat mijn moeder de cadeaus in de schoenen deed. Onbeschrijfelijk, ik voelde me verraden en bedrogen door mijn ouders en alles wat mens heet.’ (Blog: Sinterklaas bestaat (niet): de waarheid vertellen?!)

Om kinderen onnodige trauma’s te besparen lijkt het me een goed idee om het vieren van Sinterklaas simpel te houden. Onze dochter is door de peuterspeelzaal uitgenodigd voor een Sinterklaasfeest. De kinderen mogen verkleed komen. Wat vind je ervan als ze verkleed gaat als het paard van Sinterklaas?, zei ik tegen mijn vriend. ‘Vraag dat maar aan haar!’, zei hij lachend. Wij doen een beetje mee door met onze capoeira vrienden een avondje ‘Brazilian Sinterklaas’ te houden. Inclusief eten, lootjes trekken, een gedicht en surprise. Wat al meerdere malen is gebleken, is dat de surprise en het gedicht vele malen leuker en bijzonderder is dan het cadeau!

Lees ook: Raak Harten met Symbolische Cadeaus

Bekijk de afleveringen over ‘Zwarte Piet en ik’ door de NTR. Klik hier voor het promofilmpje…

Verjaren: voordelen van ouder worden

Image

Weer een jaartje ouder. Sinds ik mijn huidige partner ken (binnenkort 5 jaar), vind ik mijn verjaardag weer leuk. Hij maakt er altijd iets moois van. Hij zorgt voor verrassingen. En, verrassingen houden een mens jong, nietwaar? Het houdt mij in ieder geval alert. Ik vind het zo leuk en spannend dat ik vragen blijf stellen, het wil raden en er ietwat onrustig van word. Kortom: ik wil het weten. Ik wil weten wat er gaat gebeuren.

Aangezien een week eerder onze dochter jarig was, had ik geen zin meer om iets voor mezelf te organiseren. Ik was moe van het organiseren van haar kinderfeestje en het ontvangen van bezoek. Hoewel het feestje met opzet klein was gehouden in verband met Arnold was het toch vermoeiend. Dus geen feest, geen etentje, helemaal niks. Ik liet het op me afkomen.

Oelalalalaaaaa….werkelijk waar, ik vond het een feest om 34 te worden, terwijl er helemaal niks stond gepland. De dag begon met tijd voor mezelf; een uurtje yoga bij Linggan. Daarna was ik gaan schrijven. Arnold was met Amé met vrienden buiten spelen. Hij nam de tijd en liet niks merken. Ik was zenuwachtig. Wat had hij nou gepland? Ondertussen stroomden de felicitaties binnen via telefoon, facebook, whatsapp, sms en e-mail. Wat leuk om alle lieve berichten te lezen. Zelfs van een kennis van me waarmee ik al jaren geen contact meer mee heb.

Eindelijk dan rond half 5 fietsten we naar de Haagse markt. Daar verraste hij me met een Colombiaanse empenada. Verrassing nummer twee was een diner met vrienden. Verrassing nummer drie was het eten dat op tafel zou komen. Yep, ik voelde me jarig!! Arnold was niet de enige man die een verrassing voor me had. Mijn opa verraste me door mij in gedachten of via energetische wegen te feliciteren. Het kwam binnen. Het raakte me.

Het schrijven van deze blog bracht mij op de ‘voordelen van het ouder worden’. Een groot voordeel voor mij is dat ik mijn verjaardag weer leuk ben gaan vinden. Jarig zijn te midden van mensen met wie ik een sterke connectie voel, maakt mij een gezegend mens. En als ik de voordelen van ouder worden volgens Dick Kits en Hedda Schut mag geloven, ben ik inmiddels al 80 in plaats van 34, maar dan zonder kleinkinderen! 😉 *Zucht* Ja, ik vind het heerlijk om ouder te worden en steeds meer ervaringen te mogen opdoen. Soms lijkt het zelfs alsof ik jonger word. Maar goed, dat is een mooi thema voor een volgend blog. En jij, hoe zit het met jou? Wat vind jij van het ‘ouder worden’?

Voordelen van ouder worden uit het boek ‘Het nieuwe oud’:

  • Onbelangrijke dingen worden echt onbelangrijk
  • Kunnen genieten van je investeringen in het leven
  • Ervaring en wijsheid delen
  • Makkelijker beslissen op basis van ervaringen
  • Genieten van kinderen en kleinkinderen
  • Status en ego zijn minder belangrijk
  • Minder lasten en verplichtingen
  • Genieten van eenvoud, de essentie
  • Minder stress en meer emotionele stabiliteit
  • Kunnen terugkijken en vooruitzien
  • Kunnen filosoferen over het leven
  • Levenservaring en mensenkennis hebben
  • Moeten wordt mogen
  • Toleranter en verstandiger worden
  • Kunnen luisteren zonder oordeel
  • Content zijn
  • Rust hebben