HSP: kiezen voor een gezond en rustig leven

Vandaag was het de perfecte dag. Niet alleen vanwege het heerlijke weer, maar vooral door de combinatie met een killer nachtrust, omdat ik zo snugger was om zaterdagavond om 21.00 uur naar bed te gaan. Ik hoorde het mezelf tegen Arnold zeggen: ‘het beste wat ik nu voor mezelf kan doen is gaan slapen. Ondertussen vond er een verjaardagsfeest plaats van een goede vriendin die ik met gezond ouderlijk verstand een maand ervoor had afgeslagen. Overdag heb ik meer tijd om te werken of een dag alleen op pad te gaan, maar vanaf eind van de middag ben ik gewoon weer de borstvoedende mama.

Vanochtend zijn we naar de kinderboerderij geweest. Ik heb met de kids in het zonnetje geluncht, terwijl Arnold voor de achtste zondag op een rij bezig was met een sapvastdag. Misschien om onbewust te rebelleren heb ik dan extra zin in een broodje met volvette kaas; 50+ kaas van Maaslander met rucola en fenegriek. Nog nooit gegeten dus ik wilde dat uitproberen. Ik vond het lekker voor een keer. Het volvette van de kaas is toch niet helemaal mijn ding. Amé vond het niet lekker en hield het bij cherry tomaatjes als beleg.

Het lijkt me zeker leuk en zinnig voor mijn lichamelijke gesteldheid om een keer (en wellicht met regelmaat) mee te vasten, maar nu ik nog borstvoeding geef, beter nog van niet. Terwijl we op de kinderboerderij waren, was er een ander feest aan de gang; het verjaardagsfeestje van een vriendin van Amé. Ze was uitgenodigd en tot aan zaterdagmiddag was het helemaal de bedoeling dat ze zou gaan. Op het moment dat we voor een cadeau de deur uit wilde, bleek dat ze dat hele kinderfeest geestelijk en lichamelijk niet zou trekken. Ook afgezegd.

Sinds eind vorig jaar gaat ze naar De Vrije Ruimte, omdat deze school haar de ruimte biedt om zich op een natuurlijke manier te ontwikkelen. Met regelmaat blijkt dat ze nog steeds uitgeteld van school komt, dus we zijn er scherp op, dat ze op een voor haar juiste manier, zich kan opladen voor een nieuwe schoolweek.

Na de kinderboerderij hebben we een boel babyspullen bij mijn neef en zijn jonge gezin gedropt. Daar wat gedronken en bijtijds weer op huis aan gegaan. Ik heb nog een paar boodschapjes gedaan, terwijl Arnold op ons balkon deed alsof hij op Hawaii was ruikende naar kokosvet. Terug van de Appie ging ik met Amé aan de slag om een heerlijk make-your-own-sushi-roll maaltijd voor te bereiden. Dat was leuk én lekker. Van de sushi-flow landde ik in een bananenbrood-flow. Om de week goed te beginnen, staat er nu een zeer lekker geurend bananenbrood op het aanrecht.

Ik kijk uit naar een week met, voor de verandering, meer videoskype coachingsessies dan live-coachingsessies. Ben benieuwd wat de week gaat brengen!

Advertenties

HSP: vertrouwen op wat er is en wat er komt

IMG_3372

Met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen op vrijdag 28 augustus en de lezing over hooggevoeligheid en relaties op zondag 30 augustus trapte ik dit seizoen aan groepsactiviteiten af met 19 weken zwangerschap. Ik heb deelnemers mogen ontvangen uit Den Haag, Leiden, Zwolle, Zwijndrecht, Dordrecht, Nieuwerkerk aan den IJssel en Hazerswoude dorp. Heel verrassend ten opzichte van de eerste keer dat de lezing plaatsvond en het gros uit Den Haag kwam.

De inhoud van de workshop wil ik samenvatten met het benoemen van de thema’s: vriendschap, reizen, je hooggevoelige zelf zijn, werk, seksualiteit, familie patronen en relaties en het rouwen om dierbaren. Vooral het laatste thema maakte heel wat in mij los, maar het duurde nog twee dagen, voordat het door een samenloop van omstandigheden volledig tot mij doordrong.

Na afloop van de workshop ontving ik per e-mail het volgende bericht:

“Dank je wel voor de workshop. Het was erg interessant en verrassend om te zien dat we om een bepaalde reden bij elkaar werden gebracht. Mooi die synchroniciteit.”

Hoe deze workshops telkens weer mensen bij elkaar brengen die het nodige aan elkaar te vertellen hebben, is waanzinnig bijzonder. Ik had het echt niet kunnen regisseren. Het enige wat ik doe is het prikken van een datum voor de workshop. Dit meng ik met mijn intentie om een fijne en veilige sfeer te creëren waarin mensen zichzelf kunnen zijn en de rest volgt vanzelf.

Vertrouwen op wat er is
Zondagochtend was ik begonnen met het voorbereiden voor de lezing. Eerder zag ik geen kans. In drie kwartier nam ik de inhoud van de lezing door. Dit was mijn voorbereiding. Mijn hoofd stond er niet naar om het te onthouden. Vlak voor de inloop tijd was ik de laatste zaken aan het klaarzetten. Ik liep op de trap in het schoolgebouw en opeens overviel mij iets magisch; ik zag en voelde de opzet van de lezing, hoe ik de onderwerpen aan elkaar zou rijgen. Dit gaf mij enorm veel rust.

Na de lezing hooggevoeligheid en relaties ontving ik het volgende bericht:

“Hartelijk dank voor de fijne middag! Er kan veel informatie op mij af, veel bevestiging voor mij en tegelijkertijd zette het mij enorm aan het denken. Wat wil ik weten? Wat zijn mijn vragen? Ik was even uit balans tijdens het eerste stukje wat je vertelde over werk relaties. Kennelijk heb ik een hoop nog niet verwerkt.”

Geweldig dat het bijwonen van een workshop of lezing mensen zoveel kan opleveren aan herkenning en bevestiging van wie ze zijn!

Je kunt het je vast niet voorstellen, maar regelmatig na het begeleiden van groepsactiviteiten laat ik de nodige tranen om de boel te ontladen. Niet alleen tranen omtrent de verhalen en indrukken, maar vooral wat het in mij had geraakt. Na de lezing hadden we familie te eten. Ik aanschouwde hoe mijn dochter (5 jaar) en haar oom! (6 jaar, ik bespaar je de de uitleg over hoe dit kan) herinneringen ophaalden aan haar derde verjaardagsfeestje. Ze had het album gepakt om het aan hem te laten zien. Ze zien elkaar niet vaak, hooguit twee tot drie keer per jaar. Zo mooi, hoe een vijf-jarig meisje en een zes-jarige jongen met elkaar lachen over hoe ze elkaar nat spoten met waterpistolen. ‘s Avonds op de bank gingen mijn gedachten naar hun contact, hun contact was vrolijk, speels en tijdloos.

Vertrouwen op wat er komt
Vanuit hoe hun contact mij ontroerde en de schaterlach die ze met elkaar deelden, gingen mijn gedachten naar mijn vader die in 2007 overleed. Wat er door mij heen ging: ooit zal ik weer herinneringen met hem, mijn oma en opa ophalen en dan zal het zijn alsof er geen tijd is verstreken. Wederom overviel mij een hartverscheurend huilen, rouwen is tijdloos. Een gemis van jaren wordt niet zomaar gevuld. Toen ik een peuter was verliet hij ons gezin. Pas na zijn overlijden kreeg ik contact met hem. Ik ontving zijn steun bij het rouwproces via synchronische gebeurtenissen. Eén jaar na zijn overlijden was ik een weekend aan het toeren met de familie van mijn vader en we eindigden aan zijn graf. Na deze intensieve dagen met een scala aan nieuwe Chinese familie indrukken was ik kapot; lichamelijk en geestelijk door elkaar geschud.

Arnold, mijn partner, kwam terug van een weekend bij zijn ouders en kwam in de trein het tijdschrift Happinez tegen. Kleine kans dat je zo’n luxe blad in de trein tegenkomt. Hij liet mij een artikel lezen over Bram Vermeulen. In dit artikel staat dat zijn vrouw contact met hem kreeg via een healer, hij vertelde over zijn leven na de dood en over hoe hij nog in verbinding stond met zijn dierbaren op aarde. Ik durfde niet verder te lezen, in plaats daarvan uitte ik een hartverscheurend verdriet. Ik voelde de aanwezigheid van mijn vader, hij communiceerde via Arnold via de teksten in dit artikel. Kort hierna ontving ik bezoek van een vriendin en zij gaf mij een cd van Bram Vermeulen cadeau. Mijn hart sloeg over, ik hapte naar adem. Ik had nog nooit van deze artiest gehoord en dit was de tweede keer in korte tijd dat hij op mijn pad kwam. Tijdens het luisteren was het natuurlijk weer huilen geblazen.

Ik ben ervan overtuigd dat alles komt wanneer de tijd rijp is. Hele heftige gebeurtenissen verwerk je niet in één keer én je kunt er geen tijd aan vastknopen. Hoe graag je dit misschien wel zou willen. Het is een vloeiend gebeuren. En wat je wel en niet aan emoties kunt toelaten is afhankelijk van hoe je in het leven staat. Dat ik sinds kort lezingen geef over mijn werk gaf mij de kracht en bevestiging dat ik weer een deel van het verdriet kon verwerken. Hoe bijzonder blijft het dat ik samen met de deelnemers heftige thema’s bespreekbaar maak en na afloop iedereen lachend de groepsactiviteit zie verlaten. Dat raakt mij. Blijf lachen, want zo ben je op je mooist! Alhoewel, na het delen van mijn rouwproces wil ik je op het hart drukken dat huilen er net zo goed bij hoort. Sluit vriendschap met je tranen en ze zullen je niet meer tot last zijn. Zij zullen jouw emotionele bevrijding vormen.

Extra: Klik hier voor een lied dat ik met je wil delen. 

Wil je ook een keer een workshop of lezing bijwonen? Bekijk de Orchid of Life Agenda hier! 

Voeding: wij eten niet volledig raw

thai salad

Hieronder lees je een interview met een veganist. Hij is een man tegen de veertig, in een relatie en van kinds af aan bewust bezig met voeding.

Van huis uit aten we al behoorlijk gezond, aangezien mijn moeder daar druk mee was. Mijn ouders hebben een grote groentetuin, dus vaak aten we groente uit eigen tuin, waardoor je ook sowieso bewust met eten bezig bent. Ook zijn we niet opgevoed met veel snoep, chips e.d. maar kregen we vaak muesli repen, noten, fruit e.d. Als kind was ik erg vaak bij de varkens die mijn opa hield. Toen ik een keer op TV zag hoe varkens geslacht werden rond mijn tiende jaar, wilde ik geen vlees mee eten. Ik heb dit even volgehouden, maar heb mij later laten “ompraten” door mijn ouders (dat het “normaal” was en er nou eenmaal bij hoort etc.). Ik kreeg dus niet echt veel steun.

Op mijn 16e werd ik voor de tweede keer vegetariër en sindsdien heb ik geen vlees meer gegeten (23 jaar lang inmiddels). Mijn moeder was erg behulpzaam, maar mijn vader vond destijds dat ik maar gewoon moest eten wat de pot schaft. Aangezien ik uit een boerenfamilie kom en ben opgegroeid uit het platteland, was ik een vreemde eend in de bijt. Bij familiefeesten was dit vaak lastig (geen vegetarische opties bij het eten). Eigenlijk was niemand in mijn omgeving vegetarisch (later wel een aantal nichtjes). Het was een van de redenen dat ik graag naar de stad wou verhuizen.

Ik weet niet meer goed hoe mijn lichaam en geest destijds reageerden op de overgang naar vegetarisch eten. Uiteraard voelde het geestelijk goed, aangezien ik geen dierenleed meer at. Verder had ik niet het idee dat er veel veranderde. Ik heb niet het idee dat ik bepaalde voedingsmiddelen miste. We aten al vrij gezond en gevarieerd en mijn moeder kwam regelmatig bij gezondheidswinkels waar ze ook redelijk wat vleesvervangers hadden. Tijdens mijn studietijd at ik wel iets minder gezond, omdat ik erg op het geld moest letten. Gelukkig had je in Groningen onder andere kraakpanden waar je goedkoop veganistisch kon eten. Door muziek (hardcore/straight edge) kwam ik via teksten en mensen die ik leerde kennen in contact met het veganisme. Ook was ik tijdens mijn studietijd, actief voor PETA, een dierenrechten organisatie. Door die bewustwording, was voor mij de overstap naar veganisme een logisch vervolg.

Ik ben later geleidelijk weer vegetariër geworden, omdat ik wat minder bewust bezig was met dierenrechten (enigzins uitgeblust van acties, gefrustreerd, gedemotiveerd). Ook maakte ik toen als AIO lange dagen en was het makkelijker om in de mensa op de universiteit te eten zodat ik daarna weer verder kon met mijn onderzoek. Bij de mensa hadden ze alleen een vegetarische optie. Pas later is mede door mijn vriendin, mijn bewustwording weer aangewakkerd en zijn we zelf een jaar geleden beide veganist geworden. Ik was bang dat ik kaas zou gaan missen, maar dat valt eigenlijk heel erg mee. Aangezien er nu (itt de eerste keer dat ik veganist werd) zoveel menu’s (food blogs) en info via internet te vinden is en ook het aanbod in winkels een stuk groter is, is het makkelijker om lekkere, creatieve dingen te maken waardoor je zaken als kaas niet mist. Er zijn veel veganistische alternatieven te vinden voor kaas, mayonaise (veganaise) e.d. Edelgistvlokken is een aanrader voor een kaas-achtige smaak bij gerechten.

Op vakantie koken we vaak zelf en dan is het relatief makkelijk. Uit eten is vaak wat lastiger buiten de grote steden, zeker als je de taal niet kent. Aangezien onze asielhond tegenwoordig altijd mee gaat op vakantie, zitten we vaak in een huisje in de natuur en koken we zelf. Via het werk kom ik ook regelmatig in het buitenland en in verschillende landen kun je goed veganistisch eten (Taiwan is een aanrader!), maar het is wel handig als je de taal kent of van te voren uit zoekt waar je veganistisch kunt eten. Mijn favoriete voedingsmiddelen zijn tofu, advocado, koriander, fruit, noten en zaden.

Wij eten niet volledig raw. We proberen het wel voor een deel, maar eten nog wel regelmatig dingen als rijst, quinoa, gekookte bonen, havermout pap. Qua smaak en bite vind ik raw erg lekker, maar mis soms het warme eten en de “standaard” gekookte koolhydraten, die ik merk als sporter wel nodig heb (althans ik voel me er prettig bij). Ik heb een erg snel metabolisme en mijn lichaam heeft een grote behoefte aan koolhydraten (rijst, havermout etc.) Ik denk dat het ongeveer 30-40 % is wat we aan raw eten.

Om het boodschappen doen te vergemakkelijken zijn wij onder andere abonnee van bio aan huis, dus krijgen wekelijks een biologisch groente/fruit pakket. Verder de lokale supermarkt en de biologische/natuurwinkel. En soms ook de toko. Mijn vriendin was nog geen vegetariër toen ik haar leerde kennen, al had ze al wel een keer een poging gedaan (haar ouders werkten dit toen erg tegen). Toen ik haar leerder kennen at ze niet veel vlees en vaak was het vis. Wanneer we kookten was dit wel vegetarisch, dus ze is er eigenlijk in mee gegroeid. Ik heb er daar altijd vrij in gelaten, maar vertelde uiteraard wel de nodige dingen over de bioindustrie, de visvangst e.d. Hoewel mijn schoonouders niet voor haar vegetarisch wilden koken, deden ze dit altijd wel voor mij met liefde. Later is zij zich ook meer gaan verdiepen in dingen als duurzaamheid en dierenrechten en was zij degene die met de vegan challenge mee is gaan doen en er voor heeft gezorgd dat ik opnieuw veganist werd. We helpen elkaar dus vooral door te inspireren en door voor elkaar lekker te koken. Het enige waar we wel eens tegenaan lopen is bij feestjes van het werk of familie waar ze geen rekening houden met veganisten of denken dat wij alleen groente en fruit eten. Ik merk dat het erg veel voldoening geeft om bewust met je eten bezig te zijn en verrassende, lekkere dingen klaar te maken waar je zelf niet op zou zijn gekomen (voa de vele blogs die er zijn).

Doe inspiratie op via de volgende documentaires, boeken en websites:

Documentaires: Forks over knives, Earthlings, Food Ink, supersize me

Boeken: “great vegan bean book, Vegan with a vengeance, non fish-a-li-cious, world food cafe, vegans daily companion (aanrader! naast recepten veel info, motiverende een aangrijpende verhaaltjes)

Websites:

http://www.degroenemeisjes.nl/

http://www.lisettekreischer.com/

http://www.veganisme.org/

http://www.thisrawsomeveganlife.com/

http://www.choosingraw.com/

http://crazyrawvegan.com/

http://www.theppk.com/recipes/

http://ohsheglows.com/

In januari 2015 kun je gratis meedoen aan een Vegan Challenge die ik organiseer. Klik hier door naar het evenement. 

Intuïtie is het vertrouwen waard

Training ‘Zet je intuïtie aan het werk’ 19 november 2011 in Den Haag, Scheveningen. De dag begon met een warming-up. Een training van mij zou geen training van mij zijn als ik de deelnemers niet fysiek en geestelijk warm zou kunnen krijgen met de aerobics- en dansachtergrond die ik heb. Ik was geïnspireerd door de capoeira kinderles van Arnold (mijn partner) en liet iedereen achter me aanlopen. Ze moesten alles nadoen wat ik ook deed. Het doel hiervan was om hen 1. Fysiek warm te krijgen, 2. Mentaal te verrassen en 3. Een open mind te creëren. Mensen schoten in de lach, vonden het leuk en ik zag zelfs vanuit mijn ooghoeken dat sommige mensen uit zichzelf gek begonnen te doen! Het plaatsvinden van een training intuïtie nabij het strand gaf mij de mogelijkheid om met de groep erop uit te trekken.

‘Wat me heel erg bij is gebleven, is de tocht met blinddoek op het strand en wat je vertelde na afloop. Dat het zo makkelijk is om jezelf over te geven aan iemand die je niet kent. Over te geven aan het niet weten wat er komt. Te vertrouwen dat er goed voor je gezorgd wordt, je niets zal gebeuren en er voor je wordt uitgekeken. Terwijl intuïtie eigenlijk hetzelfde omvat. Alleen vertrouwen op jezelf wordt dan ineens een stuk moeilijker.’ – een deelneemster.

Zodra het visuele zintuig werd uitgeschakeld, werden andere zintuigen alerter. Je hoorde het klotsen van de golven van de zee, dat je een veer bijna niet voelt, dat je vormen kan onderscheiden, dat je vertrouwt op de ander, dat je luider hoort en dat een koude windvlaag je eerder opvalt dan iemand die afgaat op zijn zicht.

Het was een waanzinnige dag! Ik wilde hen laten voelen; fysiek en emotioneel in beweging brengen. Dat ze elkaar zouden leren kennen en met elkaar konden lachen. Lachen en huilen; dat dit samengaat en voelen dat je bestaat. Voelen dat het ontbloten van de kern je toegang geeft tot je intuïtie. Daar waar je intuïtie wacht, totdat je erop reageert. Totdat je besluit meer te willen lachen en echt het leven te leven dat je is gegeven.

De aftrap van deze training heeft me zoveel meer gebracht dan alles wat we op deze dag met elkaar hebben gedeeld. Het gaf me inspiratie op het gebied van verhaal en spel omtrent intuïtie, flow en synchroniciteit. Er is genoeg te doen in 2012!!

Meer info & trainingsdata in 2012: http://trainingintuitie.tumblr.com/