Rebirthing: wat vertelt de pijn aan jou?

Foto door: Hans Jongman

Rebirthing is een effectieve ademtherapie om trauma’s te verwerken. Het lichaam weet veel meer dan de geest. De geest kan analyseren, beredeneren en is het lichaam vaak te “slim” af door bijvoorbeeld pijn te onderdrukken met pillen of andere verslavende middelen. Hiermee verwijs ik naar geestelijke of lichamelijke pijn. Maar hoe meer het lichaam wordt onderdrukt, hoe duidelijker de signalen van het lichaam worden dat het niet meer gaat. Het lichaam bereikt een pijnlijk hoogtepunt waarbij de geest wel een verstandige keuze dient te maken, de keuze om te helen in plaats van door te kwakkelen.

De mensen die ik begeleid hebben die keuze gemaakt. Zij willen toewerken naar een verbinding tussen geest en lichaam. Tot dit moment en tijdens het helingsproces laat de geest zich veelvuldig horen en zien. De geest kwelt het lichaam met veel dagelijks gepieker over werk, een liefdesrelatie, vriendschappen, opvoeding van kinderen en hoe gezond te leven. Tijdens een coachingsessie wil de geest meningen horen, adviezen krijgen en begrijpen waar vervelende gevoelens vandaan komen. De geest krijgt ruimte om er te zijn, maar daarna ben ik benieuwd naar wat het hart te vertellen heeft.

Laatst vroeg ik tijdens een rebirthingsessie aan een dame: ‘Wat vertelt de pijn (fysieke pijn) aan jou?’ Ze antwoordde met: ‘Mijn hoofd wil er niet over nadenken.’ ‘Hoe antwoordt het hart?’ Deze vraag beantwoordde ze met tranen. De tranen kwamen van ver, het was oud zeer.

De ziel wilt voelen, de ziel wilt beter worden. Het continue gevecht tussen hoofd en hart komt tot een einde wanneer je leert te voelen vanuit het lichaam. Rebirthing helpt hierbij.

De ademhalingssessies brengen veel geestelijke en lichamelijke pijn naar de oppervlakte. Geestelijke pijn in de vorm van gedachten zoals “ik ben moeilijk”, “het is nooit goed genoeg” en “ik moet voldoen aan de onuitgesproken verwachtingen”. Fysieke pijn uit zich onder andere door druk op het hoofd of de borst, hoofdpijn, een brok in de keel, of verkrampingen van gezicht, armen, handen en benen. Fysieke pijn veroorzaakt door een val van bijvoorbeeld een paard kan ook naar de oppervlakte komen. Ook fysieke pijn gerelateerd aan zwangerschap, bevalling en herstel van een bevalling kan door middel van rebirthing worden verwerkt.

Wil je meer lezen over rebirthing? Zie de links hieronder…

Rebirthing: adem je vrij van emotionele blokkades
Rebirthing: loslaten van onderdrukte negatieve gedachten
Rebirthing: magisch om te voelen wat het lijf vertelt

Ben je nieuwsgierig naar wat een rebirthing sessie jou op kan leveren? Ga voor een introductiesessie! 

Advertenties

Life Coaching: verwerken van een schooltrauma

Ik ben een groot fan van Brené Brown’s werk. In het boek “Daring Greatly” vertelt ze over hoe je authentieke verbindingen aangaat door je kwetsbaar op te stellen. En hoe je een groots leven kunt leiden door je talenten te delen. Stap in die arena en ga op je bek. Je probeert het in ieder geval en je zult groeien. In haar boek deelt ze een interessant stuk over het delen van je persoonlijke verhaal. Ze geeft als tip om je persoonlijke verhaal pas te delen wanneer je de emoties omtrent het verhaal hebt verwerkt. Via deze weg sta je sterker in je schoenen en kun je eventuele negatieve reacties makkelijker ontvangen. Ik ben het met haar eens. Alleen vraag ik mij wel af wanneer ik wat nu daadwerkelijk heb verwerkt.

In mijn beleving gaat de emotionele ontwikkeling vrij lang door. In hoeverre een trauma je heeft beschadigd, heeft te maken met hoe diep het trauma tot het geestelijke, lichamelijke en energetische lichaam is doorgedrongen. En tja, hoe weten we en meten we dat?

Mijn meetlat is een gevoelslat.

Als voorbeeld deel ik mijn schooltrauma met je. Jemig, hoe lang ben ik nu al van de middelbare school? Heel lang, ik word dit jaar 38. En toch zat er blijkbaar nog wat angst in mijn lijf.

Schooltrauma
Afgelopen zondagochtend zat ik na het ontbijt op de bank en was tot niets toe in staat. Wederom voelde ik een druk op mijn borst en stijve bovenrug, schouders en nek. Amé was een tekenfilm aan het kijken en Dían was gevoed. Arnold zei heel eerlijk tegen me dat ik er niet uitzag. Ik voelde mij belabberd en begon te praten. Door zijn aandacht herinnerde ik me opeens dat ik een nachtmerrie had gehad. Het was een derde nachtmerrie op een rij over mensen die ik ken van mijn middelbare schooltijd. Ik zat nog net niet midden in de nacht rechtop bezweet op bed.

De nachtmerrie ging over mijn faalangst omtrent het vak wiskunde. Ik zat op de middelbare school en moest alles op alles zetten om het vak wiskunde te halen. In real life was ik voor mijn VWO examen gezakt. De boosdoener was wiskunde. (nee, de boosdoener was mijn thuissituatie) Mijn hersenen wilden niet, wilden al die cijfers en formules niet begrijpen. Maar het moest. De angst was een uiting van het moeten leren van wiskunde, terwijl ik niet wilde en het gevoel hebben dat ik te weinig tijd had om de stof onder de knie te krijgen. Verschrikkelijk. Terwijl ik hierover vertelde huilde ik de angst en het verdriet eruit. Het kwam van ver. Hierna voelde ik mij lichter op mijn borst. Alle gespannen lichaamsdelen voelden ontspannen aan.

De nachtmerrie kwam twee keer voorbij. Na de eerste keer was ik half bewust en sprak mezelf toe: je bent geen leerlinge meer, je werkt al. Je hoeft nooit meer wiskunde te doen. Het voelde namelijk echt alsof ik weer die jong volwassene was, weer wiskunde moeten doen. Gatverdamme. Ik walg ervan. Ik walg van het moeten van iets wat mij niet van nature afging. Mijn toespraak hielp niet, want de nachtmerrie en hetzelfde gevoel kwam in volle glorie terug. Voor een tweede maal was ik die super nerveuze en gespannen leerlinge. Hoewel dit een terugkerende nachtmerrie is en ik meerdere malen mij erover heb geuit, heb ik dit keer sterk het gevoel dat de angel eruit is. Hèhè.

Ik vond het interessant om te ervaren dat deze angst wederom naar boven kwam. Wat ik over emotionele ontwikkeling heb geleerd, is dat alle emotionele troep omhoog komt tijdens belangrijke gebeurtenissen in het leven. Main life events zoals geboorte, overlijden, verhuizen/emigreren, aan- en uitgaan van liefdesrelaties en vriendschappen, trouwen/scheiden en veranderingen omtrent studie en werk. Waardoor het ook omhoog komt, is wanneer je in het dagelijks leven acties uitzet vanuit kracht, liefde en dankbaarheid. Acties juist in de tegenovergestelde richting van de angst die mij vroeger klem had gezet.

Ik leef nu vanuit mijn overtuigingen in plaats van aangeleerde overtuigingen.

Na meer dan elf jaar coachen deel ik meer en meer van wat ik heb geleerd. En dat voelt gigantisch goed. Doordat het goed voelde, stroomde er heel veel liefde door mijn geest, lijf en energetisch lichaam. Het gevolg was dat ik weer een stukje van het verdriet kon verwerken. En alhoewel ik sterk het gevoel heb dat dit het laatste restje was, sta ik open voor meer verwerking. In ieder geval voel ik me zeker genoeg om het schooltrauma met je te delen. Ook al ontvang ik af en toe negatieve reacties. Mensen die direct overgaan tot veroordelen, terwijl ze mij niet kennen. Ik laat deze van me afglijden en blijf bij mezelf; in gedachten, in gevoel én in gedrag. Zoals Brené Brown zegt: ‘Als je zelf niet de arena instapt en stappen zet zoals ik deze heb gezet, dan heeft jouw kritiek geen invloed op mij’.

Wat Brené als tip meegaf voor de mensen die zeer gevoelig zijn voor kritiek is het maken van een lijstje met daarop de namen van jouw dierbaren van wie je de kritiek (mening, opbouwende feedback) wilt ontvangen. Elke keer wanneer ze kritiek van iemand ontvangt van iemand die niet op het lijstje staat en het komt hard binnen dan pakt ze dit lijstje erbij. Het lijstje van mensen die van haar houden en het beste met haar voor hebben. Ja, hun mening telt wel. 

HSP: ik durf nog niet te dromen

living

Op zondag 27 september gaf ik de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Utrecht. Dit was alweer de 29ste editie. De workshop begon op een verrassende wijze. Ik was namelijk net op tijd, kortademig en helemaal bezweet. Normaal ben ik altijd minimaal een half uur van te voren aanwezig, maar dit keer liep het totaal anders door de Singelloop in Utrecht. Gelukkig was de buschauffeur zo aardig om voor een stoplicht te stoppen. Google maps bood vanaf dat moment uitkomst. Een stel die net de auto instapte ging jammer genoeg niet de kant op van het Parnassos Cultuurcentrum, maar naar Nijmegen.

Bij het laatste obstakel, het afgezette gebied voor de singellopers, was er een man zo aardig om het hek voor me op te tillen én mee te lopen naar de overkant voor het hek, zodat ik aan de goede kant stond. Na een paar seconden wandelen aan de overkant zag ik politieagenten op motoren met een hele rits singellopers achter hen, oelalalala, wat had ik een geluk! Gearriveerd op de locatie werd ik begroet door zeven vrolijke en enthousiaste dames.

Keer op keer wordt het waarheid. De mensen die op deze workshops afkomen, komen bij elkaar om een reden. Elke keer is het weer een ander thema, doordat er steeds andere mensen zijn die zich geroepen voelen om op een bepaalde datum te verschijnen. Dit keer was het thema overduidelijk. Na het horen van een aantal verhalen was ik er 100% zeker van dat alle zeven dames een tijd burn-out of overspannen waren geweest. Voor de meesten was het een recente ervaring waarbij ze worstelden met ziek melden, weer aan het werk gaan, re-integreren en onder begeleiding herstellen van geestelijke en fysieke oververmoeidheid.

Na afloop van de workshop ontving ik een mooi verhaal van een deelneemster.

Deze workshop heeft mij weer een stuk verder gebracht in mijn zelf ontwikkeling. Ha ha, alleen niet zozeer in de zin zoals ik verwacht had. De inhoud van de workshop heeft mij niet zoveel nieuws gebracht, maar wel meer bewustwording en ook toch wel herkenning. Ik weet al jaren dat ik gevoelig bent, maar HSP is nooit benoemd geweest.

Door er nu meer over te lezen op onder andere jouw blog en het bij hebben gewoond van deze workshop zijn er weer stukjes op de (andere) plaats gevallen. Zo dacht ik altijd bijvoorbeeld dat ik drukke verjaardagen meed, omdat ik bang was voor andere mensen. Ik ben vroeger gepest. Die angsten liggen inmiddels wel in het verleden, maar toch heb ik de behoefte om verjaardagen en recepties te vermijden. Nu weet ik dat het komt, doordat ik alle energieën op pak en slecht tegen al dat geroezemoes kan en dat dit mij uit put.

Wat deze workshop ook gebracht heeft, is dat het mijn interesse om les te geven weer heeft aangewakkerd. De opbouw van je workshop vond ik geweldig. Wat een geweldige ervaring, overwinning, ontplooiing voor mensen is dit! In het verleden heb ik honden training gegeven. Dat vond ik erg leuk om te doen. Het kriebelde ook al een poosje, maar ik wist nog niet in welke vorm.

Gisteren ochtend kwam een gedachte in mij op om door middel van workshops met honden om mensen bewuster te maken van hun gevoelens (en hun beperkende gedachten). Al mijn interesses (lesgeven, coaching, contact/communiceren met dieren komen opeens bij elkaar. Gistermiddag had ik een sessie bij mijn coach Marielle zij kwam op het idee voor de combinatie honden en HSP. Joepie, ik heb mijn passie ontdekt. Marielle is er van overtuigd dat dit mijn werk kan worden, maar ik durf nog niet te dromen.

Hoewel we het tijdens de workshop hebben gehad over verschillende thema’s waar hooggevoeligen tegenaan lopen, heeft de workshop blijkbaar bij deze deelneemster ook bijgedragen aan het opwekken van haar interesses en passies. Geweldig! Ik zou zeggen, ga ervoor! Een paar andere dames hadden zich uitgesproken over hoe blij ze worden van creatief bezig zijn en het hart van één dame begon duidelijk sneller te kloppen door het inpakken van cadeaus waardoor de verpakking op zich al een cadeau is. Alleen al het uitspreken hiervan zorgde ervoor dat een ander erop inging met ‘ik zou zo al mijn cadeaus door jou laten inpakken’.

En dat is de truc! Het is geen truc, maar zo simpel als het maar kan, spreken en doen vanuit ja hart. Dan komt het naar je toe, vanuit onverwachte hoeken. Blijf dromen en genieten van elke stap die je neemt.

Wil je ook vrijuit dromen en doen? Ga voor een introductiesessie en ervaar wat het gesprek jou kan opleveren! 

Authentieke interesse raakt en verbindt

Gisteravond heb ik ontzettend veel gehuild. Tranen met tuiten. Esther was er. Ik had om 16.00 uur besloten niet naar capoeira te gaan. Later op de middag had ik nog getwijfeld, maar het werd ‘m toch niet.

Mijn hoofd was wazig. ‘s Middags, terwijl Amé haar middagdutje deed, was ik even op bed gaan liggen, maar kon niet slapen. In plaats daarvan heb ik diep in- en uitgeademd. Tijdens het ademhalen voelde ik de pijn op mijn rug. Ik heb een aantal keren door de pijn heen geademd en ben daarna naar beneden gegaan om te schrijven.

Amé werd kort hierna wakker. Ik heb het zo leuk mogelijk gemaakt voor Amé; een huisje onder de keukentafel inclusief matras, kussens, een bad vol met knuffels en haar boeken. Terwijl zij aan het spelen was, ging ik afwassen en koken. Rond 18.00 uur was Esther hier. Zij kan goed masseren. Ik vond het een beetje moeilijk om te vragen, omdat ze al zoveel voor ons doet. Maar ik zette me erover heen en vroeg het toch: ‘Wil je me straks masseren?’ Dat vond ze prima.

Van het masseren is het nooit gekomen. Het was ook niet meer nodig. De pijn was namelijk losgekomen, doordat onze gesprekken alle tranen in mij naar boven bracht. Het was niet mijn bedoeling om erover te praten. Ik dacht juist dat het masseren de tranen zouden kunnen begeleiden, zodat het voor haar en mezelf niet zo vermoeiend zou zijn.

Door Achmed, mijn buurman, begon ik al mijn gedachten en emoties te delen. Hij kwam een pakket ophalen dat overdag voor hen was afgeleverd. Hij keek me aan met een vriendelijk en open gezicht. ‘Hoe gaat het met jullie?’, vroeg hij. Aardig, ok, Arnold heeft nog steeds hoofdpijn. ‘Waarom?’, vroeg Achmed. Ik gebaarde met mijn hand richting mijn hoofd dat het allemaal zware emotionele zaken zijn. Hij bleef me onafgebroken met zijn vriendelijke gezicht aankijken en zei zo goed als hij kon: ‘Psychologie.’ Dit bevestigde ik. ‘Hij wandelen. Hij veel uitrusten. Kan niet hè, vrouw, kind, straks alleen. Zielig voor jullie. Oei, die paar woorden, in combinatie met zijn krachtige inlevingsvermogen, omvatte mijn diepgevoelde angst; dat de hoofdpijn een symptoom is, dat Arnold weg komt te vallen. Deze angst speelde de laatste dagen door mijn systeem, omdat ik aan het rouwen was. In deze fysieke en geestelijke verzwakte staat, kon ik niet anders dan de angst op Arnold projecteren. Hij stond op het punt om les te gaan geven en het enige wat ik kon uitbrengen was: ik wil dat je blijft. Je komt wel terug hè!

Zo deelde ik nog veel meer. Achteraf ben ik enorm blij dat Achmed’s authentieke interesse en inlevingsvermogen mij net dat extra zetje gaf om te praten. Uiteindelijk ben ik ‘gemasseerd’ met woorden en een luisterend oor. Het verdriet heeft doorgang kunnen vinden en dat maakt de boel een stuk lichter en behapbaarder.

Alle emoties mogen er zijn. Zodra, vooral, pijnlijke emoties de ruimte krijgen, zijn ze ook zo weer weg. Een diepere emotionele laag wordt aangeboord en/of andere emoties kunnen worden benoemd en geuit. Het is een levensverrijkende weg die ik bewandel, maar wèl een weg die behoorlijk pittig is. Gelukkig weet ik waarvoor ik het doe! Vrijheid. Pure geestelijke, lichamelijke én spirituele vrijheid.

Op weg naar vrede en plezier

Autumn

Ik geloof in een wereld waar vrede en plezier de boventoon voeren. Ik weet ook de manier om tot deze wereld te komen. Het is geen geheim, niet ingewikkeld en ook niet duur. Het enige wat je nodig hebt, is moed en lef om pijn onder ogen te zien. Je eigen pijn. De pijn van de ander. Maar vooral je eigen pijn. Je fysieke, geestelijke en spirituele pijn. Zodra je je eigen pijn erkent, kun je de pijn van de ander begrijpen.

We kennen allemaal wel de meest voorkomende pijnen in de vorm van irritatie, frustratie, boosheid, verdriet, teleurstelling om wat een ander onbewust of bewust heeft gedaan. Doordat je ervan doordringt bent dat de ander de oorzaak is van jouw pijn ontstaan er verwijten en beschuldigingen. Deze verwijten en beschuldigen worden vervolgens afgevuurd op de ander. Met als gevolg een ruzie of een verhitte discussie.

Degene die aan het verwijten en beschuldigen is, laat hiermee zien dat in zijn beleving de ander verantwoordelijk is voor zijn pijn. Jij laat onze vriendschap verwateren! Jij houdt geen rekening met de druk en stress die ik ervaar! Jij doet ons verdriet met jouw ziekte! Jij had veel sterker moeten zijn toen onze grootvader op sterven lag! Jij doet niet genoeg je best om werk te vinden. Hoe kan je een ander verantwoordelijk houden voor jouw pijn? Hoe kun je de verantwoordelijkheid over jouw welzijn uit handen geven? Het antwoord is simpel: het is makkelijker met de vinger naar een ander te wijzen dan deze te richten op jezelf.

In werkelijkheid zijn dit allemaal projecties van pijn dat dieper ligt verscholen in de mens. De pijn die zich bevindt in de kern van irritatie, frustratie, boosheid, verdriet en teleurstelling. De pijn waar mensen het liefst voor weglopen: eenzaamheid, angst en onzekerheid.

Het gedrag van de ander maakt de onderliggende pijn los. De verwijten en beschuldigingen maken plaats voor dankbaarheid. Wees dankbaar dat je de mogelijkheid krijgt om aan je diepste zielenroerselen te kunnen werken. Om deze pijn te erkennen, accepteren en te doorleven, zodat er geen fundament meer is voor verwijten en beschuldigingen. Dit is de weg naar een wereld waar vrede en plezier de boventoon voeren.