Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit in Groningen

11130095_653892481389116_8586646059219622933_n

In het weekend van zaterdag 18 en zondag 19 april ben ik in Groningen. Op zaterdag zal ik het tweede deel van de ‘Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit’ geven en op zondag wederom een workshop emotiemanagement voor hooggevoelige personen. Zoals altijd kijk ik ernaar uit. Wat betreft de training; deze training geef ik sinds dit jaar en Groningen is de eerste stad waar ik de training door heb laten gaan, hoewel er slechts twee deelnemers waren. Dit was een uitzondering. Ik had namelijk de eerste deelneemster over de telefoon gesproken en was geraakt door haar verhaal. 

Zonder het met de deelnemers te bespreken, besloot ik ervoor te gaan. Van beide dames wist ik namelijk dat ze het enorm zouden waarderen als de training door zou gaan. Dat was een heel sterk gevoel. Na mijn besluit deelde ik telefonisch met hen dat ze met zijn tweeën zouden zijn. Hun reacties sloten naadloos aan op mijn gevoel. Door het door te laten gaan, voelde ik de passie voor mijn vak en mijn missie als life coach opleven. Het deed mij denken aan hoe Arnold in 2008 vaak genoeg aan één leerling capoeira les gaf en hoe ik pasgeleden nog van mijn Spaanstalige yoga docente een paar keer privé les heb gehad. Beide personen gaven aan één persoon even enthousiast les als aan een groep van vijftien leerlingen. Zo voelde het voor mij ook. Het was een bijzondere middag; een middag boordevol waardevolle inzichten.

Na afloop ontving ik per e-mail de volgende reacties:

“Het was voor mij een inspirerende, mooie en confronterende middag. Ik vond het heel (bijzonder) mooi om te horen dat je die dag speciaal voor mij naar Groningen was gekomen. Dank je wel hiervoor. Ik stel het bijzonder op prijs! Toen ik op google zocht naar HSP en jouw website tegenkwam, had ik zonder twijfel het gevoel dat ik je heel graag wilde ontmoeten. En niks is minder waar geworden want je hebt mij die middag voor het eerst sinds tijden in contact kunnen brengen met mijn gevoel. En ik heb inzicht gekregen waar ik momenteel sta in mijn proces. Inderdaad wil ik niets liever dat de periode van het verwerken van het trauma voorbij is en dat ik kan genieten en wil doen waar ik blij van word. Maar ik kan (nog) niet genieten. Het leven kost mij heel veel energie! Na de training voelde ik mij moe en onrustig. Toen ik ’s avonds met mijn vriend op de bank zat en vertelde over de middag was ik verdrietig. De gevoelens van het trauma en de confrontatie dat ik zo streng ben voor mezelf! Ik wil heel graag van mezelf houden en accepteren van de fase waarin ik nu zit. Momenteel is er van binnen een strijd gaande; een heen en weer geslinger van gevoelens. Ik ben vooral moe en heb een kort lontje.” 

“Ik ben echt heel blij met deze training. Ik had inderdaad al gezegd dat maart mijn maand zou worden. Na een heftig maand februari (en eigenlijk een langere periode van drukte). In mijn hoofd ben ik bezig met mijn werk. Hoe ik mezelf wil profileren en goed gebruik ga maken van de opgedane ervaring en netwerk van de afgelopen tijd. Maar nog geen stappen ondernomen. Op een of ander manier weet ik dat alsnog uit te stellen. Ik maak wel gebruik van tijd voor mezelf, maar ook de kledingkasten uitmesten, en mijn kantoor hoekje leuk inrichten. Ik vond het leuk dat je zei dat ik overal een feest van maak. Ik was dat eigenlijk vergeten. Nu overstemmen jouw woorden mijn kritische stem en kan ik er meer van genieten.’

Op zondag 3 mei, zondag 7 juni en zondag 12 juli geef ik de ‘Training: meer rust, zelfvertrouwen en creativiteit in Den Haag’. Klik hier voor meer informatie & het boeken van jouw plek. 

Sta stil bij hooggevoeligheid en versterk hiermee jouw aanwezigheid.

Deze training kan je het volgende opleveren:
– ontdekken en bekrachtigen van jouw kwaliteiten, vaardigheden en talenten als hooggevoelig persoon,
– positieve energie door een focus op de doelen die je wilt behalen en door het nemen van gezonde beslissingen,
– van zelfkritiek naar positieve communicatie met jezelf en anderen,
– gedurende drie maanden ondersteuning en begeleiding bij het verwezenlijken van jouw persoonlijke doelstellingen.

HSP: meisje, wat ben jij gevoelig

10426796_632621836849514_1737437360648695895_n

Aanstaande zaterdag 11 april geef ik de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen in Den Haag. Geïnteresseerden konden een motivatiebrief inzenden om een kans te maken op deelname aan deze workshop. Uit de inzendingen heb ik acht deelnemers uitgenodigd. Na de sluitingsdatum van het inzenden van de motivatiebrief ontving ik een aantal e-mails van dames! (waar zijn toch de hooggevoelige heren?) met de vraag of ze aan deze workshop konden deelnemen. Wat een welkome verrassing! Natuurlijk, de ruimte die ik had afgehuurd was groot genoeg.

Hieronder de motivatiebrieven van twee deelnemers:

“Op mijn 16e kwam er een vrouw naar me toe en die zei “meisje, wat ben jij gevoelig ” waarop ik haar ietwat vreemd aankeek. Ze raadde mij het boek aan van Elaine N. Aaron en dat heb ik toen gekocht. Er werden heel wat dingen duidelijk en heb dat boek ook met heel wat tranen gelezen. Ik was niet anders zoals mensen vaak zeiden ik was niet raar wat ik mezelf vond; ik was een hooggevoelig persoon. In de loop der jaren heb ik mijn leven steeds iets meer daarop aangepast en begin ik mezelf steeds beter te begrijpen. Ik ben inmiddels 33 en heb een lieve man en twee mooie zoontjes waarvan in de leeftijd van 2,5 en 6 maanden. Ik leef nog veel in gedachten en zou het graag iets makkelijker naar buiten brengen zonder dat ik bang ben wat iedereen van me vindt. Ik ga ook helemaal op in het verzorgen van mijn man en kinderen en kan moeilijk voor mezelf kiezen in de trant van “als zij gelukkig zijn, ben ik dat ook”, maar ik weet dat als ik gelukkig ben, zij dat ook van mij worden. Daar worstel ik nog weleens mee.”

“Gevoelig? Ja, dat ben ik. Hooggevoelig is kennelijk anders; iets waar je behoorlijk last van kunt hebben. Een vrijwilliger met wie ik samenwerk in het theater weet het zeker: jij bent hooggevoelig!

De burn-out die er dan ook wel bij zal horen, heeft mijn kwetsbaarheid pijnlijk bloot gelegd. Dag in, dag uit verkeerden mijn hoofd en daarmee mijn lijf in een staat van paniek. Toch nam ik belangrijke beslissingen. Beslissingen die mijn leven overhoop hebben gegooid. Inmiddels ben ik een compleet nieuwe weg ingeslagen. Ik ben 50+ , volg een opleiding in de zorg, en worstel dagelijks met mijn kwetsbaarheid. Ik doe wat ik doe vol overgave, maar waar zijn mijn grenzen? Waar ben ik gebleven? Waarom durf ik mijn emoties en gedachten geen woorden te geven? Wat belet me om overtuigend ‘aanwezig’ te zijn? Dat, wat ik het liefste wil….

Van binnen verschuilt zich een intense behoefte om liefde te geven, de behoefte aan volwaardige relaties. Hoe stop ik de eindeloze gedachtestroom, of liever hoe kan ik gewoon (durven) zeggen wat ik voel en belangrijk vind en daar dan ook eens van genieten? Waarom houd ik eerst rekening met de gevoelens van de ander, waardoor ik verstrikt raak? Hoe vind ik rust om gewoon even lekker bij mezelf te zijn? Komen al deze vragen voort uit hooggevoeligheid? En is er werkelijk een manier om het licht te maken, het als een ‘talent’ te ervaren? Als een ontpoppende vlinder – kleurrijk, kwetsbaar en in vrijheid fladderend? Ik weet niet, maar de ‘opbrengsten’ van de workshop, zijn hoopvol. Zou het werkelijk mogelijk zijn?”

Nogmaals bedankt voor het inzenden van jullie motivatiebrieven. Ik kijk uit naar onze ontmoeting!

Lijkt het je wat om deel te nemen aan een workshop of training over hooggevoeligheid? Zo, ja, kijk eens op de Orchid of Life Agenda om te zien of er iets voor jou tussenstaat. 

Vertraag je leven en geniet meer: 14 stappenplan

20140725-052923 PM.jpg

In de augustus editie van het tijdschrift Gezond Nu staat het artikel ‘Vertraag je leven en geniet meer’ waar ik begin mei aan heb meegewerkt. In dit artikel lees je over 14 stappen om je leven bewust te vertragen, zodat je meer van het leven kunt gaan genieten. En zonder dat ik het wist hebben ze mijn favoriete kleur gebruikt voor de opmaak van het artikel. Leuk!

Workshop: alleen maar spel en plezier

Fotografie

Zondag 30 maart vond de eerste editie plaats van de workshop Stap in de Positieve Spiraal. Ik vond het heel erg leuk om te doen. Zaterdagmiddag begon ik met de voorbereidingen. Mijn moeder was hier en terwijl zij met Amé in de binnentuin was, ging ik aan de slag. Maar eerlijk gezegd was ik wel een beetje zenuwachtig. Tot dat moment had ik geen tijd gehad om de workshop voor te bereiden. Hoe ga ik het in hemelsnaam aanpakken? Ik had nog geen idee, maar ik maakte mezelf leeg om inspiratie te ontvangen. In plaats heel gefocust te werken aan de inhoud van de workshop ging ik bezig met de administratie van capoeira en coaching.

Het volgende moment stonden mijn zusje en een goede vriend van haar bij ons in huis. Ze kwamen spontaan langs. De manier waarop hij contact maakte met Amé was fantastisch, tot aan het geniale toe. Er was helemaal geen ijs dat gebroken moest worden. Zijn aanwezigheid, zijn hele zijn in denken en gedrag was gericht op het maken van authentiek contact met Amé. Hij maakte contact op een spelende wijze. Toen ik hem zag, dacht ik bij mezelf ‘als ik net zo in mijn element zit als hij, gaat die workshop me lukken’. Gewoon mezelf zijn, bij mijn eigen kracht blijven en de workshop de volgende morgen voorbereiden in de trein onderweg naar Utrecht.

Zo gedacht, zo gebeurd. De onderdelen die ik in de trein in mijn notebook uitschreef, waren een mengelmoes van wat ik ter plekke verzon en wat de dag ervoor in me op was gekomen. Tot mijn verbazing zat ik in de fotografie ruimte. Deze ruimte paste goed bij het karakter van deze workshop. Er hingen heel veel foto’s aan de wanden. De inspiratie en gevoelens spatten van de muren af. De workshop heb ik uiteindelijk gegeven aan vier deelnemers. Eén deelnemer was niet meer gekomen. Dat vond ik niet leuk, maar goed, kan gebeuren. Ik herstelde me snel en gaf de workshop zoals ik deze altijd geef; helemaal in mijn element.

Wat kan ik zeggen over de inhoud van deze workshop? Tijdens en achteraf had ik een heel sterk ‘YES’ gevoel. Het was waanzinnig leuk om de deelnemers te verrassen, hen vanuit een staat van verwarring op te zien klimmen en te horen lachen. Ook te horen zeggen dat ze het heel moeilijk vinden om te benoemen waar ze goed in zijn en vervolgens vijf tot 10 minuten later wel te horen zeggen waar ze goed in zijn. Het leukste was dat we spelenderwijs elkaar en onszelf een stukje beter hebben leren kennen. Zonder verwachtingen, zonder oordelen, alleen maar spel en plezier. In een dergelijke staat van zijn voel je weer wie je bent, waar je goed in bent en welke kant je op wilt. Het begint met kleine stappen en elke stap is genieten zolang je jezelf toelaat ervan te genieten.

Yep, deze workshop zal zeker nog een keer op de Orchid of Life Agenda verschijnen! Kom je dan ook spelen?

Hammam: nieuwe lichamelijke sensaties

hammam

Pasgeleden maakte ik samen met een vriendin kennis met een hele andere wereld. Een wereld waar sauna-mensen naar toe gaan. Het gros van de mensen die daar rondliepen, voelden zich helemaal op hun gemak. De omgeving met al haar heerlijke geuren was enorm rustgevend. Wij ervoeren het als een enorme luxe; bestellen op naam, huren van badjassen en handdoeken en op en top verwend worden door warm water, bubbels, een Finse blokhut sauna en een Turks stoombad.

Hammam behandeling
We zaten met onze voeten in een voetenbad met onze handdoeken om ons heen geslagen toen de hammam masseur opeens voor ons stond. Een jonge god met slechts een doek om zijn middel! Van binnen giechelde ik en op mijn gezicht verscheen een brede grijns. Verrassing! Tot dat moment dacht ik dat we door een vrouw zouden worden behandeld. Mijn vriendin dacht dat ook. Zij had er meer moeite mee dan ik. De eerste tien minuten kon ze zich niet ontspannen. Ze vond het heel intiem en seksueel. Uiteindelijk heeft ze er nog wel van kunnen genieten. Ik vond de behandeling heerlijk. Ik heb lichamelijke sensaties gevoeld die ik nog niet eerder heb gevoeld. Allereerst gooide hij met een teil warm water over mij heen. Nadat het water van mijn haren was gegleden, begon mijn hoofd te tintelen. Het verraste me, het was fijn.

Ik snap dat mijn vriendin zijn bewegingen ervoer als zeer intiem. Het was intiem. Hij had ons naakt gezien. Alvorens hij met een handdoekje ons geslachtsdeel bedekte, had hij ons naakt op de verhoging zien liggen. Met zijn handen ging hij over een deel van onze billen, langs onze romp en over ons borstbeen. Haha…geweldig. De aanrakingen waren enorm fijn. Ik voelde zijn zuivere en positieve intentie om mij te laten ontspannen en te genieten. Het lichaam werd ingezeept, gescrubt en gemasseerd. Een andere nieuwe sensatie was het voelen van een enorme spons met schuim. Hij liet deze eerst over de rugzijde glijden. Dat was ongekend zalig. De spons ging daarna ook over de bovenkant van mijn lichaam. In tegenstelling tot mijn vriendin ervoer ik het meer als helemaal vertroeteld worden alsof ik een baby was.

Het meest bijzondere vond ik dat al die fijne aanrakingen en nieuwe sensaties mij helemaal in contact brachten met mijn lichaam. Gedurende de behandeling had ik geen besef meer van tijd. Op het moment dat hij op een zachte toon zei dat het afgelopen was, leek het alsof hij me wakker maakte uit een zeer prettige droom. Mijn oog viel op de klok; hij was precies 25 minuten bezig geweest. Voor mijn gevoel was ik heel lang weggeweest.

Het ondergaan van een hammam behandeling is zeer aan te bevelen. Het is een waar genot voor het aanwakkeren van de zintuigen, vooral van het kinesthetische zintuig; voelen via het lichaam en de intuïtie.

HSP: ervaar jouw natuurlijke talenten

knitting

Afgelopen zondag was ik voor het eerst in Groningen met de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen. Ik kwam in Groningen terecht vanwege een vriendin die al lang probeerde naar de workshop in Utrecht te komen. Het kwam er steeds niet van of het lukte niet. Vervolgens merkte ze grappend op of ik naar Groningen wil komen. Ik speelde al langer met het idee om de uithoeken van Nederland eens op te zoeken en haar voorstel appelleerde aan deze gedachte. Ja, ik ga het organiseren. Met haar suggestie voor een locatie was het zo gepiept. Heel leuk.

Met een groepje van acht deelnemers uit Groningen, Leeuwarden en Assen zijn er weer een aantal interessante onderwerpen de revue gepasseerd. Onder andere hoe we als hooggevoeligen in contact kunnen blijven met onszelf op de werkvloer. Wat een aantal mensen met elkaar gemeen hadden was de ervaring dat ze bij verschillende werkgevers op een andere manier werden ervaren. Bij de ene werkgever werden ze ervaren als rustige en teruggetrokken mensen. En bij een andere werkgever als een heel sociaal persoon die af en toe met rake grappige opmerkingen uit de hoek kan komen. Gevoelig zijn voor de heersende groepsdynamiek en sfeer op de werkvloer kan ten grondslag liggen aan hoe mensen jou als persoon ervaren.

Naast werkgerelateerde perikelen, balans tussen hulp geven en hulp ontvangen en communicatie kwam dit keer creativiteit veel aan bod. Het bleek dat er heel wat natuurlijke talenten ergens achterin de kast of op zolder aan het verstoffen lagen. Er waren teken-, handwerk-, brei- en baktalenten aanwezig. Een paar waren naast hun werk wel creatief bezig en zij vormden dan ook een inspiratie voor hen. Ik ben ervan overtuigd dat hoe meer je bezig gaat met datgene wat je makkelijk afgaat, je meer rust, plezier en liefde voor jezelf en anderen gaat ervaren. Tijdens de laatste vraagronde kreeg ik terug dat een aantal deelnemers zich meer gaan richten of blijven richten op de dingen die ze leuk vinden. Leuk om te horen!

Een dame die erbij was vindt het leuk om de natuur in te gaan met haar camera. De natuur fascineert haar. Ze kan een vlinder op een bloem vanuit allerlei hoeken fotograferen. Een tijdje terug had ze de ervaring dat ze negatieve energie mee naar huis nam en zich niet lekker voelde.  ‘Misschien ben ik wel depressief? Maar hoe kan het dan dat ik vanaf mijn bed kijkend naar de heldere blauwe lucht zo kan genieten van deze schoonheid?’ Het besef dat ze hooggevoelig is, gaf haar de rust om voortaan na een zware dag lekker op bed te gaan liggen. Het is tijd om te gaan genieten.

Wil je deze workshop een keer bijwonen? Kijk op de Orchid of Life Agenda voor data opties…

Burnout: hoe lang nog?

burnout

Ik heb gehuild. Met moeite, omdat ik zo moe ben. Ben al wakker vanaf 5 uur. Arnold kwam thuis van een behandeling van een osteopaat die op waterniveau werkt. Ik zag aan hem dat hij helemaal van de wereld was door de behandeling. Het eerste wat hij deed was mij wenken voor een knuffel. Hij barstte uit in tranen. De angst schoot naar mijn keel. Heeft hij iets ernstigs onder de leden en heeft hij nog maar een maand te leven? Niets was minder waar. Het was een geslaagde behandeling. De osteopaat begreep zijn lichaam en na een serie korte vragen ter onderzoek was hij aan de slag gegaan.

Het ligt aan je slijmvliezensysteem. Hij had iets gecorrigeerd op foetusniveau. Arnold’s systeem was letterlijk ingezakt. Hij begreep waar al zijn fysieke klachten vandaan kwamen. Na de behandeling haalde hij weer automatisch adem. Deze behandeling kwam net op tijd. Een paar dagen daarvoor merkte ik op dat Arnold heel moeizaam sprak. Hij spreekt, terwijl hij inademt. Hij komt adem te kort om te praten en om na te denken. Gisteravond zag ik het weer en vandaag is zijn systeem gecorrigeerd. Hij voelde deze fantastische verandering. De osteopaat zei tegen hem: ‘Geniet ervan.’ Deze behandeling heeft zijn leven ter plekke veranderd. Ons leven.

Gezond in lijf en geest is in zicht. Ik voelde het. Verschillende gedachten raasden door mij heen: ik wil niet meer werken als hij beter is, ik wil genieten van gezond zijn, ik bel Ouxu op om het te vertellen en dan gaan we uit eten, ik vertel het aan mama en dan is ze blij voor ons, dan kan zij ouder worden en op ons leunen, dan kunnen wij er voor haar zijn…Zoveel gedachten.

Het zicht op dat hij beter wordt, is nu zoveel malen realistischer. Inmiddels heb ik drie weken werken als capoeira juf erop zitten. Tot dit moment heb ik zijn ziek zijn (wederom een niveautje zwaarder) zoveel mogelijk van me af proberen te houden. Ik heb goede, gezellige en leuke capoeira lessen gedraaid. Veel lieve mensen en kinderen hebben naar Vitamina gevraagd. Elke keer reageerde ik met: vraag het me over twee maanden. Ik was aan het overleven. We zijn al jarenlang aan het overleven, maar het dieptepunt en tegelijkertijd hoogtepunt van drie weken geleden sloeg werkelijk alles. Hij koos ervoor om het werken los te laten. Nee, het was geen keuze. Zijn lichaam gaf het op. Stress in huis. Hoe nu verder?

Na een zeer confronterend gesprek met Arnold in de ochtend was ik hierna de rest van de dag met Amé bezig. Vlak voor haar bedtijd stortte ik in: Amé, ik moet echt even op de bank liggen. Het voelde goed om mijn ogen even te sluiten. Binnen enkele seconden kreeg ik een ingeving. Terwijl ik lam op de bank lag, sprong mijn hart overeind: ik ga de capoeira kinderlessen geven!!

‘s Avonds hadden we het besproken en de volgende dag stond ik al les te geven. Arnold regelde het met de opdrachtgevers en lieve begripvolle leerlingen en vrienden zouden de volwassen lessen gaan geven. We zijn gezegend. Bijna een week geleden dwong ik mezelf om even te schrijven. Ik had het nodig om mijn gevoelens op een rijtje te zeggen. En letterlijk had ik een rijtje gemaakt van maar liefst zestien mensen die op een of andere manier voor ons klaar hebben gestaan en nog steeds staan. Dit rijtje had ik nodig. Wetende dat er mensen zijn die ik om hulp kan vragen wanneer ik het niet meer trek, biedt steun. Tranen van dankbaarheid vloeiden over mijn wangen. Waar zouden we staan zonder hen? Ik weet het niet en ik wil er niet aan denken.

Amé was Ni Hao Kai Lan aan het kijken toen Arnold in mijn armen in huilen uitbarstte. Ze keek gealarmeerd op. Ze begon mijn aandacht te vragen. Dat doet ze normaal niet als ze van een tekenfilm aan het genieten is. Ik zou eerst wat te eten klaar maken voor Arnold en na de tekenfilm iets voor haar. Hierdoor kon ik even met Arnold in de keuken zijn. Nadat hij naar bed was gegaan, zat ik met Amé aan de eettafel. Ik legde haar uit dat oom Guido papa naar een osteopaat had gebracht. Een osteopaat helpt je beter te worden via het lichaam. Papa huilde, omdat hij blij was. Ze luisterde aandachtig. Een uur later zaten we op de bank en begon zij over haar vader: ‘Ik ben blij dat papa terug is, ze pakte haar beer en zei: Bobo is ook blij dat papa terug is. Kijk, hij huilt niet.’ Ik gaf haar een knuffel en fluisterde in haar oor: Jij bent mijn lieve dochter. Ze keek me aan en zei: ‘En papa’s…(wat ze wilde zeggen, hing in de lucht)’ Ik vulde haar aan met ‘dochter’.

We gaan hier doorheen komen. In een vlaag van wanhoop heb ik eens met Arnold gedeeld: Hoe lang hou ik dit nog vol? Hij koppelde de vraag direct terug en ik antwoordde: Zo lang dat nodig is. Maar ik zeg je eerlijk, gedurende die vlagen van wanhoop kan ik het niet meer aan. Dan wil ik niet meer. Dan wil ik weg. En de vraag is nog steeds: hoe lang nog? Ik ga werkelijk flippen wanneer hij op een dag aan me vertelt dat hij geen hoofdpijn meer heeft. Dan draai ik door.

Opkikkers: oproepen van positieve emoties

Periodes van zwaar weer vragen om opkikkers. Opkikkers die adrenaline vrijmaken, inspirerend zijn en waar je een positieve kick van krijgt. Gezien het tranendal waar wij doorheen gaan, lijkt het mij ook zeer gepast om de zonnige zijde met je te delen. De reden dat we hoe dan ook ervan overtuigd zijn dat we ons op het goede pad begeven, zijn de momenten dat we ons laten leiden door onze innerlijke kracht en veerkracht. Dit laatste soms heel letterlijk, op de trampoline!

2 Turven hoog
Pasgeleden zijn Amé en ik naar de theatervoorstelling van 2 Turven hoog geweest. De kleine zaal in het Laaktheater zat goed vol. Terwijl Amé genoot van haar aardbeien volgde ze nauwlettend de bewegingen en woorden van ‘Malou, het huilmeisje’. De boodschap van de voorstelling was dat huilen oké is. Volgens mij hadden de peuters in de zaal dit niet door, maar ze waren des te gefascineerd door de oranje vis op haar schouder. Het stuk eindige in luchtbellen en tekenen met krijt op de vloer. Na afloop kon Amé ‘roeien’ toevoegen aan haar woordenschat.

Delicious
Al een tijdje loop ik rond met het idee om een e-cursus te gaan schrijven over gezonde voeding. Het idee wordt steeds concreter. Deze maand wilde ik per se de nieuwe uitgave van het tijdschrift Delicious Puur halen en guess what? De reguliere uitgave stond in het teken van China en Delicious Puur haalde een aantal thema’s aan die ik wilde verwerken in mijn e-cursus. Voel me helemaal geïnspireerd om aan de slag te gaan met deze e-cursus. Deze wordt gratis bijgesloten in de Orchid of Life nieuwsbrief. Dus als je het interessant vindt, wordt dan hier lid! 

Mission Impossible
Mijn ogen waren de laatste jaren gesloten voor actiefilms. Recentelijk weer een enorme kick gekregen van Tom Cruise in Mission Impossible Ghost Protocol. Heerlijke ouderwetse actie momenten waar ik scherp en alert van wordt. Te gek! Kort na het zien van deze film stond ik in de tram, we moesten uitstappen, maar de deuren gingen al dicht. Zonder te zien wat ik deed, stretchte ik mijn been, hield de deurren open, terwijl ik mijn pasje uitcheckte. Dit deed me denken aan een moment dat ik hoorde dat een kopje uit het keukenkastje viel. Wederom, zonder eerst te kijken, ving ik het kopje op. (komt hoogstwaarschijnlijk door een sportachtergrond, niet omdat ik verborgen superkrachten heb!) Dit soort momenten geven me vleugels en het gevoel dat ik alles aan kan. Oók dat ik naast Tom Cruise in Mission Impossible kan spelen!

Tumbling baan & Trampoline
Met het zonnetje in onze rug en een frisse wind stonden we met een aantal vrienden op een tumbling baan (15 meter lange springkussen en 3 meter breed) en een trampoline. Een goede vriend van ons doet af en toe uitzonderlijke aankopen en laat ons allen mee genieten. Hij had de tumbling baan voor een schreintje kunnen aanschaffen. Als kind heb ik niet veel op een trampoline gesprongen, dus het kind in mij gaf het volwassen lichaam d’r even van langs. De koprollen in de lucht bezorgden genoeg spierpijn.

Goede vrienden
Enkele goede vrienden steunen ons door er simpelweg te zijn wanneer we hen nodig hebben. ‘Waar we ons ook bevinden, we hebben die vrienden nodig die uit hun eigen buurt naar ons toe komen sjokken.’ ~ Stephen Peters. Dankbaarheid alom!

Natuurlijke zelfverzekerdheid
Het is altijd fijn om nog zelfverzekerder te worden dan je al was. Sinds mijn blogs een persoonlijk tintje hebben gekregen en ik woorden in mijn mond neem als ‘transformatie’, ‘zielsmaatje’ en ‘hoogste bron’ heb ik terug gekregen dat mensen dit zweverig kunnen vinden. Juist vanwege onze groeiprocessen (daar heb je d’r weer één: ‘groeiprocessen) schrijf en deel ik nu waar mijn hart naar uitgaat. Waar ik tot in het diepste van mijn ziel in geloof en wil uitdragen. Ik vind het prima als je dit zweverig vindt.

Schrijven
De blogs vliegen je waarschijnlijk om de oren. De schrijfinspiriatie is losgebroken. Ik schrijf over alles wat los en vast zit en er staan nog heel wat titels en blogs in de planning. Arnold en ik schrijven allebei en beide ervaren we de connectie met de hoogste bron wanneer we dit doen. Woorden en verhaallijnen ontstaan tijdens het schrijven. Zonder nadenken. Dat geeft een kick!

Stilte
De stilte was niet altijd vanzelfsprekend. Er was altijd muziek. Nu hebben we ook een kakelend kippetje in huis rond lopen, dus minuten en uren van stilte worden zeer gewaardeerd. Stilte tijdens het eten. Stilte tijdens het lezen. Stilte tijdens het schrijven. Stilte tijdens het niet-praten. Stilte is een mega opkikker!

Vertel me over jouw opkikkers! Wat werkt voor jou?

Intuïtie: een kwestie van luisteren

Onderstaande brief aan Amé schreef ik toen ze 1 jaar en 8 maanden was. Wat intuïtie betreft is zij mijn leermeester.

Eind maart 2012

Wat een dametje is zij!! Geweldig. Amé, we genieten intens van al je woorden, gedragingen, gezichtsuitdrukkingen en balans-oefeningen. Pasgeleden zei ik een keer tegen Bobo ‘Bobootje’. Kort daarna zei ze tegen ons ‘mamaatje en papaatje’. Zo leuk! Ze is er zelf mee aan de haal gegaan. Amé is ook heel sociaal en vindt het leuk om contact te maken met kinderen, vrouwen en oma’s.

Mannen houdt je nog steeds op een afstand en je hebt wat tijd nodig om aan hen te wennen. Inmiddels ben je wel helemaal gewend aan oom Guido. Een paar dagen geleden riep je zelfs ‘Guido eten, Guido eten’. Dit begon je uit het niets te roepen. Ik stond er even bij stil en ging daarna weer verder met waar ik mee bezig was. De volgende dag hoorde papa jou ook ‘Guido’ zeggen. En weet je wat, ‘s avonds stond er een keimooie autostoel voor onze voordeur: cadeautje van Guido. Ik barstte in tranen uit en belde Guido om hem te bedanken. Jij voelde dit aan!! Jouw intuïtie is loepzuiver. We hadden dit eerder meegemaakt. Lees ook ‘Delen van liefde versterkt de intuïtie’. 

Daarna ging je er zelf in zitten. Toen je al was begonnen met eten wilde je persé op de autostoel zitten. Je wees naar de gang en papa ging de autostoel halen. Vanochtend benoemde je het weer: ‘autostoel Guido, autostoel Guido’. Je lacht dan op zo’n intens blije manier dat we de liefde heel goed voelen. We zijn allemaal blij met zo’n lieve en goede vriend als Guido.

Een week geleden vond je het heel leuk om op de roze krukken te klimmen. Je was aan het experimenteren en oefenen hoe je het beste op de kruk kon gaan staan. Elke keer wanneer het je lukte, lachte je van oor tot oor. Je was intens blij en trots op wat je had bereikt. Op eigen houtje ging je ook proberen om op het zadel van je houten fiets te staan. Na een aantal pogingen die papa had gezien, stond je erop.

‘s Avonds liet je het aan mij zien en ik hield mijn hart vast. Je zei ‘mama’ en draaide je hoofd naar achteren om, omdat ik daar op de oranje stoel zat. Je keek me lachend aan. Ik keek je aan en lachte, maar mijn hart ging tekeer. Ik kon niet blijven kijken en stond langzaam op en liep naar de keuken. Ik was bang dat ik je zou zien vallen. Je stapte er weer vanaf en we wisten beide niet hoe je erop en eraf was gekomen.

Twee dagen later vroeg ik aan je of je aan me kon laten zien hoe je op het zadel klimt. Dat wilde je me wel laten zien. Daarna vroeg ik of ik het mocht filmen. Dat was ook goed. Te gek!! Dus we hebben het op film. Je eerste acrobatische kunsten!

Meisje van me, ik ben zo trots op jou. Ik heb ook gezien dat je voor jezelf opkomt. In de speeltuin in het Zuiderpark zette je je hand op de borst van een meisje die iets deed wat je niet leuk vond. Je was boos. Je lichaam stond op spanning en je duwde met je hand tegen de borst van het meisje. Heel rustig pakte ik je hand en kalmeerde jou. Daarna was het ok.

Gisterenmiddag waren we met papa en oom Niels naar een capoeira kinderles die papa zou gaan geven. Jij gaf niet zoveel om de les, waarschijnlijk omdat de kinderen ouder waren. Ze waren rond de 8, 9 en 10 jaar. Ik nam je mee naar een bak met heel veel rode ballen. Je ging ze allemaal pakken! Maar, voordat je dat ging doen, wilde je weten of het goed was dat je dat zou gaan doen. Je vroeg mijn toestemming door te zeggen ‘Amé bal, mama mee?’

Ik spoorde je aan om de ballen zelf te halen. Je bedacht een project. Je ging alle ballen op mama’s schoot opstapelen. Ik vond het een beetje te vol worden en legde de ballen weer op de grond. Toen je dit zag, riep je uit ‘Wat doe jij???’ met de bijpassende gefrustreerde gezichtsuitdrukking en je spande je lichaam aan. Hahahahaaa…ik was zo trots op je!! Je uitte je emoties. Ik kan nog veel meer vertellen, maar voor nu stop ik en ga ik even wat eten lieve, lieve dochter van me!! 😀

Eboek: Lach je leven toe

Vandaag is de dag dat mijn eboek ‘Lach je leven toe’ helemaal af is!! De weg ernaartoe was er een met ups & downs. Ik heb het vaak genoeg weg moeten leggen om na een maand met een fris hoofd de afronding op te pakken. Met een diepe zucht en een sprong in de lucht van voldoening presenteer ik je dit eboek met 47 artikelen. Deze artikelen heb ik in de periode 2008 t/m 2010 geschreven voor lifestyle-webmagazine soChicken.

Ga naar Eboeken van Orchid of Life om te zien hoe je dit eboek gratis kunt verkrijgen!