HSP: niet gek, gestoord of raar

Onderstaand verhaal heb ik ontvangen van een deelneemster van de lezing over Hooggevoeligheid en relaties die ik gaf op zondag 21 augustus via Skype video.

‘Echt top dat deze lezing er is! Wat ik merk uit eigen ervaring en wat ik opmaak uit reacties van andere mensen is dat er (h)erkenning nodig is van wie we zijn om verder te kunnen groeien. Als die erkenning er is, en je weet dat je niet gek gestoord raar enzo bent, kun je namelijk weer verder.

Het verhaal was heel duidelijk en wat kan jij goed formuleren. Dat vind ik knap. Als wij vragen hadden dan zei je: dus je bedoelt…en dan legde je het in je eigen woorden uit, zodat jij zeker wist dat je het goed begreep.

Het verhaal was duidelijk. Ik dacht vaak in de lezing dat je zelf je plek kunt creëren met de mensen om je heen die bij je passen, zo ook in je werk en in relaties. Maar dit kan ik zeggen, omdat ik deze ervaring heb opgedaan en omdat ik geloof dat je van elke situatie iets kan leren. Dat betekent niet dat ik nooit mijn neus stoot, omdat ik altijd voor mijzelf opkom, sterker nog: angst is nog best een thema in mijn leven die ik nog goed mag doorvoelen.

Maar omdat ik in de juiste omgeving zit kom ik steeds weer een stapje dichter bij mijzelf uit en kan ik vertrouwen op de weg die ik mag gaan. Dit is hoe ik dat voel en dat is iets wat ik mensen graag mee willen geven!

‘De zon gaat onder, en je weet niet waar hij heen gaat. Zoek je eigen waarheid, vind je eigen stem, maar vergeet niet dat jij ook maar een mens onderweg bent. Dus leef je leven, Doorleef je leven!’ (stukje uit mijn liedje.)

Bij mijn laatste vraag bij de lezing: ‘Hoe kan ik om gaan met het uit mijn lichaam vliegen, met de heftige emoties die er waren?’ is er bij mij een mooi glimmend kwartje gevallen.

Je vertelt met een vrolijke gedrevenheid, dat vind ik mooi. Ik vind dat je echt humor hebt met bijvoorbeeld je bosje leliebloemen, dat je zo’n mooie bos in een andere ruimte moet zetten omdat je niet tegen de geur kan (wat een dilemma haha:)’

Kijk op de Orchid of Life Agenda voor data van workshops en lezingen voor hooggevoelige personen.

Advertenties

Life Coaching: werken met een dikke buik

11952017_716256291819401_1790556724343598367_n

Vandaag ben ik aan mijn 27ste week begonnen. De buik is al aardig groot. Als coach voor hoogsensitieve personen trek ik in mijn werk de liefste mensen aan. Vooral nu ik hen in zwangere staat aan het begeleiden ben, heb ik al vaker de vraag gekregen of ik al dit begeleiden wel aan kan. Uit deze vraag hoor ik een oprechte interesse en poging tot inleven hoe ik mij nu eigenlijk voel. Vooral hoe ik mij voel in relatie tot de nogal pittige emoties die dagelijks in mijn praktijk voorbij komen. Denk aan emoties zoals verdriet, angst en woede.

Emoties voelen in alle veiligheid
De vraag bracht mij aan het lachen, het is fijn om oprechte interesse te mogen ontvangen. Ja, ik kan het aan. Ik kan het meer dan aan. Het begeleiden van mensen bij hun emotionele ontwikkeling geeft mij veel energie en ontzettend veel voldoening. Zodra de coachee bij een emotie komt, juich ik van binnen. Ik spring nog net niet van mijn stoel met mijn armen uitgestrekt in de lucht, maar dat is wel hoe ik mij van binnen voel. Wanneer mensen mij hun emoties laten zien, krijg ik terug dat zij zich veilig voelen. En alleen in alle veiligheid kun je je emotioneel ontwikkelen.

Zwanger en gevoeliger?
Gerelateerd aan het zwanger zijn, heb ik ook vragen gekregen over of ik gevoeliger ben geworden voor geur, geluid, licht en bepaalde smaken. Eerlijk gezegd is mijn gevoeligheid voor geur, geluid en licht hetzelfde gebleven. Hoewel dit hetzelfde is gebleven, kan ik je verzekeren dat ik 200% hooggevoelig ben. Iedere hooggevoelige vrouw zal het zwanger zijn wel anders ervaren. Wat betreft proeven, was ik in het eerste trimester helemaal hoteldebotel. Mijn smaak pupillen werkten niet naar behoren. Normaal kan ik mij een voorstelling maken van het gerecht waar ik zin in heb en uitkijken naar de te proeven smaken. Helaas waren de hormonen dermate aanwezig dat ik snakte naar meer zout en vet, kortom junkfood. Gestoomde of gewokte broccoli zonder enige toevoegingen wat ik heerlijk vind, vond ik maar flauwtjes en kreeg het amper door mijn keel.

Gewijzigd voedingspatroon
Over eten gesproken, vanaf het tweede trimester voelde ik mij weer als vanouds. Ik kon alles eten, sterker nog; ik at alles! Wij, Arnold en ik, begonnen dit jaar met de 30 Dagen Vegan Challenge. Hierna bleef ik voornamelijk plantaardig eten en 20% van de tijd dierlijke voedingsmiddelen. Maar vlak voordat ik de zwangerschapstest deed, smachtte ik naar home made kippensoep. Sindsdien is de verhouding ongeveer 65% plantaardig en 35% dierlijk en ik voel mij hier helemaal goed bij.

Zwangerschapskwaaltjes
Wat betreft zwangerschapskwaaltjes mag ik van geluk spreken. Ja, ik ga veel vaker naar het toilet en iets van de grond oppakken vraagt een squat van me, maar voor de rest voel ik me verrassend fit. Ik heb nog maar twee keer meegemaakt dat ik midden in de nacht een uur wakker was geweest, omdat de baby besloot te gaan sporten. Om aan de nodige beweging te komen, stap ik op de fiets, ga ik de deur uit voor een wandeling en zoals eerder genoemd squat ik regelmatig in huis. Lichte huishoudelijke taken zorgen er al voor dat ik ademhaal alsof ik aan mijn conditie werk. Het doen van yoga zit vaker in mijn hoofd dan dat ik het werkelijk doe, maar wanneer ik eraan toe kom, voelt het waanzinnig goed. Wat er wel aardig in zit en dat is ook yoga, is wakker worden met een paar yoga bewegingen en om tot rust te komen voor het slapen gaan. Het is geen gehele yoga sessie, maar het is tenminste iets.

Hoe ga ik om met zwanger zijn?
Sinds een paar weken ben ik mij heel bewust van de aanwezigheid van mijn dikker wordende buik. Ik ben mij bewust van het kind dat in mij groeit en de ruimte nodig heeft om te bewegen. Ik ervaar het als ideaal om vanuit huis te werken. Het biedt mij de ruimte om zo vaak mogelijk vijf minuten op de bank te gaan liggen. Zodra ik dat doe, gaat de baby liggen trappelen. Verder kan ik ongegeneerd vaak naar het toilet en eet ik om de drie uur. Na een dag werken, mama zijn en huishouden ben ik om 20.00 uur ‘s avonds er wel klaar mee. Kaarsjes gaan aan, ogen dicht of juist nog even lezen of iets kijken. Allemaal heel relaxed en in sociale afzondering. Zo kan ik de volgende dag er weer tegenaan.

Orchid of Life Agenda ~ coaching groepsactiviteiten
Ik ga zes weken voor de uitgerekende datum met zwangerschapsverlof. Tot aan 19 december ben ik nog met veel plezier aan het werk, zowel 1-op-1 sessies als nog vier coaching groepsactiviteiten in Den Haag. Mocht je op gesprek willen komen, je bent van harte welkom. Ga voor een introductiesessie, klik hier voor meer informatie.

Zondag 28 september 2015

Op zondag 28 september 2015 na het geven van een workshop emotiemanagement voor HSPers in Utrecht.

30 Days Vegan Challenge: doe het samen!

IMG_0903

In november 2014 kondigde ik aan dat ik de 30 Days Vegan Challenge aan wilde gaan. Eén vriendin haalde ik over de streep en een andere vriendin kondigde spontaan aan dat ze ook mee zou doen. Op onze housewarming maakten de dames kennis met elkaar. Het leuke van deze 30 Days Vegan Challenge vind ik wel dat ik het samen met mijn gezin en deze twee vriendinnen doe. Verder deelde ik het met zakelijke relaties en andere vrienden en ontving de hulp en steun die ik nodig had om hiermee aan de slag te gaan. Nogmaals, ik ben ontzettend blij dat ik twee maanden lang de tijd heb genomen om mezelf op deze Challenge voor te bereiden. Een combinatie van een goede voorbereiding en het aangaan van deze challenge met meerdere mensen is leuk, fijn en inspirerend.

Het leek een vriendin van me leuk om tijdens deze 30 dagen bij elkaar te eten. Op dag 7 waren wij bij haar uitgenodigd. Voor Kerst had ze namelijk een Veganistische kookboek van Attila Hildmann gekregen en het organiseren van een etentje nodigde uit om een aantal recepten uit te proberen. Oelalala, wat hebben wij ons buikje lekker rond gegeten. Wat voor ons een grote ontdekking was, was dat je van amandelpasta een overheerlijke witte pastasaus kunt maken. Verder konden we over onze spelt spaghetti een mengsel van gemalen cashewnoten, pijnboompitten, edelgistvlokken en zeezout strooien. Het had eenzelfde bite als de doorgaanse Parmezaanse kaas die we gewend zijn bij een pasta te eten. Het is overduidelijk dat je heel goed veganistisch kunt eten. Je moet gewoon weten wat je kunt eten én op welke manieren je het kunt bereiden. Een gebalanceerde combinatie van geur, smaken, kleuren en diverse texturen maakt een maaltijd tot een waar feest.

Over feest gesproken. Op dag 9 stond er een bruiloft op de planning! De vriendin bij wie we op dag 7 hadden gegeten, had voor deze bruiloft twee veganistische quiches gemaakt. Geweldig. Er stonden twee rijen met tafels vol met lekkers. Op kaarten stond aangegeven welke ingrediënten er in de gerechten te vinden waren. Het veganistische, vegetarische, glutenvrij en suikervrije hoekje was klein, maar fijn. Dat ik op een bruiloft mijn belofte aan deze Challenge op een fijne en gevarieerde manier kon voortzetten was te gek. Ik heb een ieni-mini stukje kaas binnen gekregen. Het zag er ondefinieerbaar uit en ik wilde weten wat het was. Een wijntje op zijn tijd vind ik lekker, maar ik kreeg mijn glas niet eens leeg. De biologische sapjes hielden mij op de been. Deze bruiloft was er overigens één uit duizenden. Wat een spektakel! Met veel dans, dans en nog eens dans. Het bruidspaar traint bij onze capoeira groep en wij, als Brincadeira de Capoeira Den Haag, waren erbij om een optreden te geven.

Ik geef toe, op dag 9, heb ik al met al veel meer gegeten en gedronken dan een doorgaanse dag. De dag na zo’n feestdag had ik zin om de dag met een lekker ontbijt te beginnen. Dat houdt in, niet heel gezond, maar een wit broodje met baba ganoush. Omdat ik het zo lekker vond, vond ik het toch verdacht en liet mijn ogen over de kleine lettertjes glijden. Ah, nee, ei!! Waarschijnlijk heel weinig, maar toch, wat nu? Hmmm…de Vegan politie (mijn dochter) zei ‘niet eten, stoppen’ (met een brede grijns!). Maar ik koos ervoor om dit overheerlijke witte broodje wel op te peuzelen met deze verrekte Baba ganoush waarvan ik niet had verwacht dat er ei in zou zitten. Ik maak het zelf namelijk altijd klaar zonder ei. Maar goed, ik beschouw het nog steeds als een challenge, dus we gaan ermee door!! That’s the spirit. Ja, toch? Niet dan?

Vegan Eetdagboek. Dag 7 t/m 10.

Dag 7 ~ 8 januari
Ontbijt: Havermoutpap met rozijnen, hennepzaad, lijnzaad, zonnebloempitten, pompoenpitten en amandelmelk.
Lunch: Smoothie van avocado, spinazie, andijvie, bleekselderij, mango, aardbei, sojayoghurt. Twee bruine boterhammen met hummus, radijskiemen en olijfolie extra vierge.
Tussendoor: Drie rijstwafels met hummus. Thee.
Diner bij een vriendin: broccoli soep met kokos en chili, spelt spaghetti met spinazie, pijnboompitten in een saus van amandelmelk.Mengsel: gemalen cashewnoten, pijnboompitten, edelgistvlokken en zeezout. Als dessert: soja yoghurt met frambozen en kokos. Perensap. Açai & rode bessen sap.

Dag 8 ~ 9 januari
Ontbijt: Twee spelt boterhammen met hummus en olijfolie en thee.
Lunch: Havermoutpap met zonnebloempitten, pompoenpitten, water, sojamelk, banaan en een theelepel amandelpasta.
Tussendoor: Koffie met sojamelk. Smoothie met rode biet, bosvruchten, aardbei, andijvie, bleekselderij en een beetje agave siroop. Bakje chips. Dip: hot tomato. Water. Banaan.
Diner: Gigli pasta (wit) met boerenkool en uien gebakken in koolzaadolie.

Dag 9 ~ 10 januari
Ontbijt: rode linzen met snufje zout en olijfolie
Lunch: Gigli pasta (wit) met broccoli in tomatensaus met ui, knoflook, oregano, basilicum
Tussendoor: Heet water. Twee boekweitpannenkoeken met hazelnoot carobe. Farro met broccoli en ui. Rode linzensoep met miso bouillon. Bleekselderij gevuld met een mengsel van artisjokken, zongedroogde tomaten, zonnebloempitten en edelgistvlokken.
Diner op een bruiloft: 2 stukken vegan quiche met groenten, tofu en sojaroom. Quinoa salade. Rucola salade. Ingelegde komkommer. Rode wijn. Biologische cranberry-appelsap en vlierbessen-appelsap. Water. Cashewnoten in plaats van al dat overheerlijk ruikende lekkers.

Dag 10 ~ 11 januari
Ontbijt & lunch: Wit broodje en rijstwafel met Baba ganoush. (ei!!) Thee. Koffie met sojamelk en agave siroop.
Tussendoor: lychees. Popcorn met palmsuiker en stevia. Rode linzensoep met miso bouillon en farro. Restantje Smoothie met rode biet, bosvruchten, aardbei, andijvie, bleekselderij en een beetje agave siroop.
Diner: 3 spelt boterhammen; 2 met artisjok mengsel, 1 met hot tomato, handvol flower sprout. Heet water.

Deze blog is een onderdeel van onze 30 Days Vegan Challenge in januari 2015. 

HSP: gevoelsbeslissingen durven nemen

kind

Na bijna twee maanden geen workshop te hebben gegeven, stond ik te popelen. Ik mocht weer mijn verhaal doen en luisteren naar andermans hooggevoelige verhalen. Telkens weer komen mensen bij elkaar die elkaar net dat steuntje in de rug kunnen bieden. Magisch. Kippenvel. Ik heb het over de dertiende editie van de workshop emotiemanagement voor hooggevoeligen die dit keer in Utrecht plaatsvond.

Het is maar goed dat Elaine Aron 23 jaar geleden het onderzoek naar hooggevoeligheid was gestart naar aanleiding van een opmerking van haar collega. Het levert namelijk zoveel positieve herkenning op voor de mensen die zichzelf jarenlang als een rare vogel hebben gezien. Haar collega merkte op dat Elaine hooggevoelig zou kunnen zijn. Hooggevoelig? Wat is dat? Is dat hetzelfde als introvert zijn? Nee, het was niet hetzelfde, hooggevoelig zijn was wel degelijk een opzichzelfstaand begrip dat interessant genoeg bleek te zijn om nader te onderzoeken.

Uit haar onderzoek is onder andere gebleken dat 70% van de hooggevoeligen introvert zijn en de resterende 30% is extravert. En de aanleiding dat mensen zichzelf als introvert zagen, was waarschijnlijk omdat zij zichzelf voor een teveel aan prikkels wilden beschermen. Ben je dan wel 100% introvert of schuilt er een persoon in jou die wil schitteren, die ook zijn verhaal wil delen? Ik ben overtuigd van dit laatste.

Tijdens deze workshop kwamen diverse thema’s voorbij; hooggevoelige kinderen opvoeden als hooggevoelige ouder, een hooggevoelig sociaal leven, gevoelsbeslissingen durven nemen, herkenning en acceptatie van jouw hooggevoelige zelf, omgaan met veranderingen en hoe een diepgaande persoonlijke ontwikkeling bijdraagt aan een leven die voldoet aan jouw normen en waarden. Na dertien van deze workshops te hebben gegeven, kan ik je zeggen dat alles wat voorbij komt mij nog steeds verrast. Elk verhaal heeft zijn eigen kleur, zijn eigen twinkeling, zijn eigen unieke geur en muziek.

Heb je interesse om deze workshop bij te wonen? Dit najaar zal ik in Eindhoven, Utrecht en Groningen zijn om deze workshop te geven. Klik hier voor de Orchid of Life Agenda.

Boektip: Mijn dochter in India

Mijn-dochter-in-India

Het boek ‘Mijn dochter en ik’ heb ik in één ruk uitgelezen. Het gaat over een moeder, Alida, die te horen krijgt dat haar dochter wordt vermist in India. Haar dochter Mia is 18 jaar. Wat een verschrikking om te horen te krijgen dat je dochter wordt vermist en waarschijnlijk dood is. Alida is vastbesloten en stapt op het vliegtuig naar Madras. Ik wilde natuurlijk weten of ze haar dochter weer zou vinden. Mijn ogen vlogen over de woorden.

In dit boek kwam ik voor het eerst in aanraking met de term ‘synesthesie’. Synesthesie is een vermenging van de zintuigen. Interessant! Volgens Wikipedia kunnen zintuigelijke waarnemingen een onderlinge invloed op elkaar hebben, alleen is dit bij synesthesie dusdanig sterk dat bijvoorbeeld kleuren geproefd worden of geluiden gezien.

Tussen hersengebieden die gespecialiseerd zijn in verschillende soorten van waarneming bestaan vele verbindingen. Deze verbindingen zijn bij de geboorte al bij iedereen aanwezig, maar worden normaal gesproken gedurende de ontwikkeling deels verbroken. Bij een synestheet blijven echter sommige verbindingen intact, waardoor waarnemingen via een zintuig leiden tot gelijktijdige waarneming van eigenschappen die tot andere zintuigen behoren. Zo iemand proeft dan bijvoorbeeld iets wanneer hij een muziekstuk hoort, of hoort kleuren bij muziek, associeert letters, cijfers of woorden met kleuren.

Op zevenjarige leeftijd gaat Alida met Mia naar de dokter, omdat ze rare dingen zegt.

‘Hij liet me cijfers zien en vroeg naar de kleuren. Ik legde uit dat het cijfer drie altijd turkoois is en het cijfer acht nooit iets anders dan bruin. Hij schreef alles wat ik zei op en ik voelde me een popster die een interview gaf. Ik moest verschillende materialen aanraken en luisteren naar bepaalde woorden en hem vertellen of ze voor mij een bepaalde geur of smaak hadden, en toen dat zo was werd hij nogal enthousiast. Hij vroeg me waar de naam Samuel naar smaakte en toen ik Wensleydalekaas zei, lachte hij en zei dat hij zelf Samuel heette.

Het fijnste was dat Alida, terwijl hij met mij praatte, dicht bij me zat en naar me keek. Ze keek écht naar me, alsof ze me na meer dan een jaar voor het eerst weer in kleur zag. Ik bleef maar naar haar kijken en ze zei: ‘Niet naar mij kijken, lieverd, kijk naar de dokter.’ Maar ze was niet boos; er zat zoiets liefs in haar ogen, dat het voelde alsof er warm water over heel mijn rug stroomde.

De dokter liet muziek horen en vroeg me te beschrijven hoe ik me voelde. Ik vertelde hem over de gouden belletjes die bij de hoge, piepende noten hoorden en over de groene golven die de viool maakte. En omdat hij blijkbaar nogal geïnteresseerd was, vertelde ik hem zelfs over de paarse wervelingen die ik om mijn lichaam heen zag toen Melissa op school fluit speelde. Het verbaasde hem niet, maar Alida wel.’

De zintuiglijke belevingen van Mia vond ik prachtig om te lezen en er even bij stil te staan. Hoe zou dat voelen? Het verhaal leest als een trein; je maakt een avontuurlijke reis door India en langzaamaan ontrafelt zich het psychologisch drama dat zich in het verleden van Alida en Mia heeft afgespeeld. Aanrader!!

Note: ‘Mijn dochter in India’ is een vertaling van het boek ‘Breathing in Colour’ van Clare Jay.

Breathing-in-Colour-433x680